Η τελευταία εβδομάδα τής μεταπολιτευτικής Πομπηίας...

Ο Α. Σαμαράς θέλει να γίνει πρωθυπουργός ακόμα και λίγων ημερών ή μηνών! Οσοι δεν το πιστεύατε ότι αυτός ο άνθρωπος έχει ένα και μοναδικό στόχο κι αυτός δεν είναι άλλος από το να γίνει ένοικος του Μεγάρου Μαξίμου παντί τρόπω, μάλλον θα το συνειδητοποιήσατε μέσα στο Σαββατοκύριακο, όταν και η προεκλογική στρατηγική τής Ν.Δ. επικεντρώθηκε, γι' άλλη μια φορά, στις βρόμικες επιθέσεις, ανάγοντας σε ρυθμιστές τού εκλογικού αποτελέσματος κάποιους κυρίους Αμυράδες. Δυστυχώς για τη δεξιά ο Γ. Μιχελάκης δεν είναι μόνο ο χειρότερος εκπρόσωπος Τύπου κόμματος στην ιστορία τής μεταπολίτευσης, αλλά δεν είναι ούτε καν καλός δημοσιογράφος. Σε διαφορετική περίπτωση θα είχε φροντίσει να μάθει ότι στον "τρομοκράτη τού ΣΥΡΙΖΑ", τον οποίο έσπευσε να ανακηρύξει ως κεντρικό πρόσωπο της προεκλογικής εκστρατείας, είχε δώσει συνέντευξη κι ένας από τους στενότερους πολιτικούς φίλους τού Α. Σαμαρά, ο Φ. Κρανιδιώτης!
Αυτά παθαίνεις, όμως, όταν αντί να προβάλλεις τις όποιες θέσεις σου αφιερώνεσαι ψυχή τε και σώματι στην αποδόμηση του πολιτικού σου αντιπάλου πετώντας λάσπη στον ανεμιστήρα...

Ευτυχώς για τον τόπο, η Ν.Δ. δεν θα είναι πρώτο κόμμα στις εκλογές τής προσεχούς Κυριακής. Γι' αυτό και δεν θα μάθουμε ποτέ πώς είναι να κυβερνά κάποιος που δεν έχει κερδίσει την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη τού λαού, αλλά έχει ανέλθει στην εξουσία μόνο και μόνο γιατί τον έχει κατατρομοκρατήσει με ψευτοδίλήμματα και μπόλικες δόσεις κάθε λογής μισαλλοδοξίας. Μέσα στην απελπισία τους, εξάλλου, τόσο ο Α. Σαμαράς όσο κι ο Β. Βενιζέλος, ο οποίος διεξάγει αγώνα κατά τού δικομματισμού (καημένο ΠΑΣΟΚ, τί σου 'μελλε να πάθεις!), προσπαθούν να βρουν αποκούμπι ακόμα και στην περίπτωση της Ισπανίας, η οποία δέχεται ευρωπαϊκή ενίσχυση χωρίς να υπογράψει κανένα μνημόνιο, από αυτά στα οποία έχουν βάλει φαρδιά πλατιά τις υπογραφές τους οι ίδιοι. Οι άνθρωποι που όπως αποδείχθηκε δε διαπραγματεύτηκαν σχεδόν τίποτα υπόσχονται σήμερα επαναδιαπραγμάτευση μιας συμφωνίας τα τρία τέταρτα της οποίας είναι καταστροφικά για την πλειονότητα του λαού. Οι πολίτες, όμως, την Κυριακή με την ψήφο τους θα αποδείξουν ότι δεν επιθυμούν απλώς αλλαγή ντεκόρ, αλλά ρήξη με πολιτικές και πρακτικές μιας 40ετίας η οποία οδήγησε στη χρεοκοπία τής χώρας. Η Ελλάδα και η Ευρώπη δε χρειάζονται κι άλλα μέτρα-"ασπιρίνες", τα οποία όχι μόνο δε διασώζουν το ευρώ αλλά στο τέλος θα οδηγήσουν στην καταστροφή ακόμα και τη Γερμανία, αλλά βαθιές τομές που δεν πρόκειται να πραγματωθούν με "μερεμέτια" σε μια σαθρή κατασκευή. Οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν έχουμε ανάγκη από περισσότερη λιτότητα, η οποία ευφημιστικώς αποκαλείται "εσωτερική υποτίμηση", κι από τραπεζοκρατία αλλά από μια κοινή πολιτική η οποία θα αναδιανέμει σε ίσες μερίδες τον ήδη παραγόμενο πλούτο και θα δίνει αναπτυξιακές ευκαιρίες στην πραγματική οικονομία, οι οποίες δεν θα αφορούν τους λίγους αλλά τους πολλούς...
Η Ευρώπη αλλάζει κι όσο κι αν θέλουν να το αποκρύβουν τα, όχι για πολύ ακόμα, κυρίαρχα μίντια αυτό οφείλεται κυρίως στο ελληνικό εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου και στον τρόμο της πολιτικής, τραπεζικής κι επιχειρηματικής ελίτ πως σε μια εβδομάδα από τώρα θα σχηματίζεται στην Αθήνα αριστερή κυβέρνηση αποφασισμένη να γκρεμίσει και τα τελευταία ερείπια της σαπισμένης μεταπολίτευσης και να οδηγήσει τη χώρα σε μια νέα εποχή, στην οποία οι πάσης φύσης καταστροφείς τού ελληνικού λαού όχι μόνο θα περισσεύουν, αλλά θα είναι πολιτικώς νεκροί...    

Μόνο η υποταγή στο φόβο μπορεί να φέρει τον εμφύλιο...

Οσο πλησιάζουμε στις εκλογές γίνεται όλο και πιο φανερή η απόσταση που χωρίζει το πολιτικό-επιχειρηματικό και μιντιακό κατεστημένο τής χώρας από την κοινωνική πραγματικότητα. Φανερώθηκε και με την τραμπούκικη επίθεση του νεοναζιστή στις Λιάνα Κανέλλη και Ρένα Δούρου, την οποία έσπευσαν να καρπωθούν ακόμα κι εκείνοι που μέχρι πριν από λίγα χρόνια οραματίζονταν ένα μεγάλο "πατριωτικό" μέτωπο στο οποίο θα συμπαρατασσόταν με το ΛΑΟΣ και η Χρυσή Αυγή. Είναι για να γελά και να κλαίει κανείς ταυτοχρόνως όταν βλέπει τον Κ. Πλεύρη, τον ιδεολογικό πατέρα των σύγχρονων ναζιστών κι επικεφαλής τού ψηφοδελτίου Επικρατείας τού κόμματος του Γ. Καρατζαφύρερ, να καταφέρεται εναντίον τού δημιουργήματός του λες κι ο ίδιος δε λατρεύει τόσο πολύ το Χίτλερ ώστε να έχει δώσει το όνομα "Αδόλφος" στο σκύλο του...
Καθίστε ένα λεπτό κι αναρωτηθείτε: αν σε αυτήν τη χώρα οι εργαζόμενοί της αμείβονταν με βάση την ποιότητα και την ποσότητα της δουλειάς τους, αν δεν υπήρχαν άνεργοι παρά μόνο άεργοι, αν οι γέροντες λάμβαναν μια σύνταξη που να ανταποκρίνεται στα χρόνια της εργασίας τους και στις εισφορές που έχουν καταβάλει, αν οι νέοι γνώριζαν ότι οι πανεπιστημιακές τους σπουδές θα έβρισκαν ανταπόκριση στην αγορά εργασίας κι αν η Δικαιοσύνη λειτουργούσε με βάση την αρχή τής ισονομίας θεωρείτε πως θα ήταν ποτέ δυνατό να είχαν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση μισαλλόδοξα κομματίδια, αλλά και θα τύγχαναν νομιμοποίησης διάφορες μορφές βίας που θυμίζουν περισσότερο χαβαλέ παρά επανάσταση; Αν οι κυβερνητικές πολιτικές των τελευταίων 38 χρόνων είχαν οδηγήσει στη δίκαιη αναδιανομή τού πλούτου, μέσω και μιας φορολογικής πολιτικής η οποία δεν θα στόχευε σχεδόν αποκλειστικώς στους μισθωτούς και στους συνταξιούχους, πιστεύετε ότι θα είχαμε φτάσει ποτέ στη δημιουργία ενός κομματικού κράτους και στα μνημόνια; Μάλλον όχι και γι' αυτό, προκειμένου να αποτρέψουμε μια κοινωνική έκρηξη ανυπολόγιστης έντασης, είναι πλέον κάτι παραπάνω από απαραίτητο ο λαός να ψηφίσει στις εκλογές τής ερχόμενης Κυριακής απαλλαγμένος από ψευτοδιλήμματα ψυχολογικής τρομοκράτησης έτσι ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο μετεκλογικώς ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης που θα στηρίζεται στο φόβο κι όχι στο μυαλό και στην καρδιά όσων θα την έχουν ψηφίσει. Σε διαφορετική περίπτωση όσα ζούμε σήμερα θα μοιάζουν απλώς με πυροτεχνήματα...

Βία στη βία τής βίας μέχρι να μείνουμε τυφλοί...

Είναι αυτονόητο ότι η χυδαία επίθεση του Ηλ. Κασιδιάρη στη Ρένα Δούρου και στη Λιάνα Κανέλλη είναι απολύτως καταδικαστέα. Αυτό που έγινε μπροστά στις κάμερες δεν ήταν τίποτα άλλο από την τηλεοπτική επιβεβαίωση του τρόπου λειτουργίας ενός νεοναζιστικού κόμματος όπως η Χρυσή Αυγή, το οποίο αντί για επιχειρήματα χρησιμοποιεί βία, βία και πάλι βία και μάλιστα σε βάρος των πιο αδύναμων μελών τής ελληνικής κοινωνίας. Σε διαφορετική χρονική συγκυρία, αν δηλαδή δε βρισκόμασταν σχεδόν μια εβδομάδα πριν από μια εκλογική αναμέτρηση η οποία μπορεί να ανατρέψει μια πολιτική που έχει φτάσει την πλειονότητα του λαού στα όριά της, θα φοβόμουν πολύ περισσότερο για το ποιά κατάληξη είναι δυνατό να έχει η νομιμοποίηση της λούμπεν βίας, από όποια πλευρά τού πολιτικού φάσματος κι αν προέρχεται...
Είμαι έτοιμος να αποδεχθώ τη βία μόνο ως ύστατο καταφύγιο απελπισμένων πολιτών, οι οποίοι δεν είναι σε θέση να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους με οποιοδήποτε άλλο δημοκρατικό τρόπο, και μόνο όταν αυτή είναι στοχευμένη σε πρόσωπα και θεσμούς η καταστροφή των οποίων μπορεί να αλλάξει την πολιτική κατάσταση την επόμενη ημέρα κι όχι απλώς για επαναστατική γυμναστική ή για συμβολικούς λόγους. Σε αυτό το πλαίσιο, είμαι σε θέση να υπερασπιστώ τη βία στην Επανάσταση του 1821, κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής ή την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου από τον Αλέξανδρο Παναγούλη. Μπορώ, επίσης, να αιτιολογήσω τη βία όσων σπάνε τράπεζες και βιτρίνες καταστημάτων ή ρίχνουν γιαούρτια σε ορισμένους υπουργούς. Λυπάμαι, όμως, αλλά δεν την υπερασπίζομαι γιατί δύσκολα μπορείτε να με πείσετε πως αν ρίξω ένα κεσεδάκι στο Γ. Νταλάρα ή στον Θ. Πάγκαλο η κοινωνία μας θα γίνει καλύτερη. Λυπάμαι, επίσης, αλλά δεν θα βάλω τη βία στη ζυγαριά και γι' αυτό και η καταδίκη μου των νεοναζιστών που μαχαιρώνουν μετανάστες είναι το ίδιο έντονη με την καταδίκη όσων πετούν αβγά σε πολιτικούς στις παρελάσεις. Ο Μαχάτμα Γκάντι δεν έλεγε ανόητα πράγματα όταν διατυμπάνιζε πως "οφθαλμός αντί οφθαλμού και στο τέλος ο κόσμος θα μείνει τυφλός"...
Θέλουμε να αλλάξει αυτή η χώρα; Αν συμφωνούμε σε αυτό, ας εξαντλήσουμε πρώτα τις επιλογές που μας δίνει η δημοκρατία για να τη μεταρρυθμίσουμε και ύστερα ας καταφύγουμε στους σουγιάδες και στα τσεκούρια. Κι ας σταματήσουν όλοι όσοι σήμερα από το πολιτικό κατεστημένο κλαυθμυρίζουν πάλι για τα αβγά τού φιδιού γιατί είναι εκείνοι που τα "κλώσησαν" τόσα χρόνια με τις μισαλλόδοξες κι αντεργατικές πολιτικές τους, οι οποίες άφησαν τους πολίτες έρμαια της φτώχειας και της ανασφάλειας...

Πράγματι, με το μέλλον των παιδιών μας δεν παίζουμε...

Η Ν.Δ. έχει απόλυτο δίκιο στο, κατά τα άλλα εμετικό, διαφημιστικό μήνυμά της: με το μέλλον των παιδιών μας δεν παίζουμε...γι' αυτό και δεν υπάρχει περίπτωση να το εμπιστευτούμε σε αυτούς που το κατάστρεψαν, δηλαδή στο κόμμα του Αντ. Σαμαρά και, φυσικά, στο ΠΑΣΟΚ. Ο πάλαι ποτέ δικομματισμός, βλέποντας την πανωλεθρία να έρχεται καταπάνω του στις εκλογές τής 17ης Ιουνίου, έχει φτάσει στο ύστατο σημείο κατάπτωσης, στο να χρησιμοποιεί δηλαδή ως βασικό επιχείρημα για τη διάσωσή του το ότι η Ελλάδα έχει ξεμείνει από λεφτά. Ποιός, αλήθεια, άφησε το δημόσιο ταμείο χωρίς χρήματα; Ποιοί κυβερνούν αυτήν τη χώρα από το 1974 και την έχουν ρίξει στην ξέρα;...

Με την Ισπανία, μια από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές οικονομίες, να είναι έτοιμη να μπει στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, θα ήταν τουλάχιστον αυτοκαταστροφικό για τη Γερμανία να έθετε εκτός ευρωζώνης την Ελλάδα. Καταλαβαίνω, όμως, για ποιό λόγο ο "ευφάνταστος" διαφημιστής τής Ν.Δ. δεν άφησε το δάσκαλο να απαντήσει στο ερώτημα της μαθήτριας γιατί η χώρα μας, σε ένα εσχατολογικό σενάριο, δεν θα ήταν στο ευρώ. Γιατί θα έπρεπε να παραθέσει μια σειρά από εγκλήματα του κόμματος που τον προσέλαβε για να μακιγιάρει την πραγματικότητα. Μια συνέχεια του διαφημιστικού, το οποίο θα προσέγγιζε περισσότερο το νεορεαλισμό παρά την επιστημονική φαντασία, θα έδειχνε το δάσκαλο να απαντά στους μαθητές του πως η Ελλάδα θα μπορούσε να βρεθεί εκτός ευρώ γιατί είχε μπει στην ευρωζώνη χωρίς να διαθέτει την παραγωγική οικονομία που θα ήταν σε θέση να υποστηρίξει ένα κοινό νόμισμα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τού ισχυρότερου εταίρου. Η Ελλάδα θα μπορούσε να βρεθεί εκτός ευρώ γιατί Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ κατασπατάλησαν το δημόσιο χρήμα και τις Κοινοτικές επιδοτήσεις, δημιουργώντας κομματικούς στρατούς που διόριζαν, χωρίς ίχνος αξιοκρατίας, στο Δημόσιο τα "γαλάζια" και "πράσινα" παιδιά τους. Η Ελλάδα θα μπορούσε να βρεθεί εκτός ευρώ γιατί η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ συντήρησαν κι επέκτειναν μια επιχειρηματική ελίτ η οποία πλούτισε χάρη στη στενή διαπλοκή της με το δημόσιο χρήμα κι όχι χάρη στην καινοτομία, στην ανάληψη ρίσκου και στις δικές της επενδύσεις. Η Ελλάδα θα μπορούσε να βρεθεί εκτός ευρώ γιατί Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ έκαναν ελάχιστα για να αναδιανείμουν τον παραγόμενο πλούτο, να καταπολεμήσουν τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή, λεηλάτησαν τα ασφαλιστικά ταμεία κι απαξίωσαν πλήρως τη δημόσια και δωρεάν παιδεία και υγεία...
Ποιοί νοιάζονται για τα παιδιά; Αυτοί που τους άφησαν χωρίς βιβλία μια ολόκληρη χρονιά, αυτοί που ετοιμάζουν για το μέλλον τους μπόλικη ανεργία κι ολίγη από ανασφάλιστη εργασία με 200 ευρώ το μήνα ή αυτοί που τους σπρώχνουν στη μετανάστευση; Λίγη αιδώς, επιτέλους, αχρείοι! Ξεπουλήσατε και την ψυχή σας για λίγη εξουσία και πολλά φράγκα κι έχετε το θράσος να εκμεταλλεύεστε ακόμα και τα παιδιά για να κάνετε το ψηφοθηρικό σας κομμάτι; Οσο κι αν προσπαθείτε, όμως, το ποτάμι δε γυρίζει πίσω και θα σας πνίξει, όπως σας αξίζει, στις 17 του Ιούνη. Κι αυτή θα είναι η απάντηση κυρίως των νέων ανθρώπων, που δεν είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν τα καλύτερά τους χρόνια υπηρετώντας απατεώνες και νεοφιλελεύθερες φενάκες...   

Ο τσιλιαδόρος των λύκων...

Ακόμα και οι αντίπαλοί της αναγνωρίζουν στην Αριστερά πως δεν της ταιριάζει ο καθωσπρεπισμός και η συμβατικότητα. Το αντίθετο, μάλιστα, αφού την κατηγορούν πως πολλές φορές οι λύσεις που προτείνει είναι ουτοπικές. Βλέπετε, στο δικό τους μυαλό οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις συνδέονται σχεδόν αποκλειστικώς με την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, την αποσάθρωση του όποιου κοινωνικού κράτους και τη διαιώνιση ενός συστήματος το οποίο εξασφαλίζει υπερκέρδη για τους λίγους κι άγρια λιτότητα για τους πολλούς. Γι' αυτό κι όταν ένα κόμμα μιλά για το αυτονόητο σε όσους έχουν διαβάσει το Σύνταγμα της Ελλάδος, πως ο καθένας δηλαδή θα πρέπει να συμμετέχει στα δημόσια βάρη ανάλογα με τις δυνάμεις του, και για δίκαιη αναδιανομή τού πλούτου η πολιτική κι επιχειρηματική ελίτ ξεσηκώνεται και κάνει λόγο για λαϊκισμό. Κι αν από κόμματα όπως η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, τα οποία διαχρονικώς υπηρέτησαν την αναξιοκρατία και τη διαφθορά, αυτή η επιχειρηματολογία μοιάζει λογική στο επίπεδο της αυτοσυντήρησής τους, η χρησιμοποίησή της κι από τη Δημοκρατική Αριστερά τού Φ. Κουβέλη μόνο θλίψη προκαλεί σε εκείνη τη μερίδα των ελλήνων πολιτών, που δεν είναι σώνει και καλά Αριστεροί, οι οποίοι αδυνατούν να κατανοήσουν πώς είναι δυνατό ο δημοκρατικός σοσιαλισμός να περάσει μέσα από διαδικασία συμβιβασμών με πολιτικές, όπως είναι κατ' εξοχήν οι μνημονιακές, οι οποίες θέλουν να κάνουν πράξη τις πιο τρελές νεοφιλελεύθερες φαντασιώσεις...
Δυστυχώς, ο Φ. Κουβέλης με ιδεολογήματα περί "σταδιακής απαγκίστρωσης" από το μνημόνιο προσφέρει αριστερό άλλοθι σε εκείνους που λεηλάτησαν το δημόσιο πλούτο επί δεκαετίες και οι οποίοι σέρνονται σήμερα στα τηλεπαράθυρα δίκην ζόμπι τα οποία απαιτούν, με απειλές κι εκβιασμούς, να πιουν ακόμα και το λιγοστό αίμα που έχουν αφήσει να κυλά στις φλέβες των ελλήνων. Με ένα λόγο που όταν δεν προκαλεί χασμουρητά χαϊδεύει τα πιο συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, ο οποίος διαθέτει μια σημαντική προσωπική περιουσία-κινητή κι ακίνητη, δείχνει ανήμπορος να αντιληφθεί ότι μια σημαντική μερίδα τού πληθυσμού δεν έχει τίποτα πλέον να χάσει παρά τις αλυσίδες του. Γι' αυτό και δε διαθέτει πια την υπομονή να περιμένει μήπως κι ευοδωθούν μακρόσυρτες διαπραγματεύσεις με αυτούς που τον καταδυναστεύουν, αλλά ζητά λύση τού δράματος εδώ και τώρα. Οι άνεργοι, οι μετανάστες-έλληνες και ξένοι-, οι φτωχοί και νεόπτωχοι που δε μπορούν να αγοράσουν ούτε καν τα απαραίτητα για την επιβίωσή τους φάρμακα ή να εμβολιάσουν τα βρέφη τους δε διαθέτουν τον άπλετο χρόνο και χρήμα του Φ. Κουβέλη ώστε να βάζουν ως κόκκινη γραμμή τους την παραμονή στο ευρώ κι όχι την επιβίωσή τους. Ναι, να μείνουμε στο ευρώ, ωστόσο κανένα νόμισμα δεν αξίζει ως αντάλλαγμα τη γενοκτονία που λαμβάνει χωρά αυτήν τη στιγμή στην Ελλάδα. Είμαστε ένα βήμα πριν από την ανθρωπιστική κρίση κι όμως οι καθωσπρέπει Αριστέροι επιμένουν να ακκίζονται με τους πολιτικούς και μιντιακούς εκπροσώπους ενός συστήματος που πνέει τα λοίσθια και το οποίο εξακολουθεί να συντηρείται με ψευτοδιλήμματα...
Οσο κι αν διαφωνώ με την τακτική που ακολουθεί το ΚΚΕ, όσο κι αν εκτιμώ πως την ώρα τής καταστροφής δεν έχουμε περιθώριο να περιμένουμε την αταξική κοινωνία, οφείλω να παραδεχθώ ότι διατηρεί την ιδεολογική του καθαρότητα. Το εκλογικό σώμα, όμως, θα αποδειχθεί ακόμα σκληρότερο απέναντι σε εκείνους τους Αριστερούς που τη στιγμή τής μεγάλης του ανάγκης προτίμησαν να συστρατευτούν με τους βασανιστές του. Πολύ φοβάμαι για το Φ. Κουβέλη και τη βολεμένη παρέα του πως οι εκλογές τής 17ης Ιουνίου θα είναι μια δυσάρεστη έκπληξη. Κι αυτό γιατί ο λαός θα νικήσει ακόμα και το φόβο του και θα επιλέξει εκείνους οι οποίοι είναι έτοιμοι να συγκρουστούν για την προάσπιση των αναφαίρετων δικαιωμάτων του κι όχι τους νενέκους τής κάθε εξουσίας, οι οποίοι με αριστερή προβιά λειτουργούν σαν τσιλιαδόροι των λύκων...  

Μπρος στην αγάπη υποκλίνεται κι ο θάνατος...

Ο χρόνος δε μας δόθηκε μαζί με τα υπόλοιπα μέλη τού σώματός μας: είναι δικό μας, ανθρώπινο δημιούργημα, το ενστικτώδες μας καταπραϋντικό, αυτό που χρησιμοποιούμε όταν θέλουμε να ξεχνάμε πόσο φθαρτοί είμαστε οι ίδιοι κι εκείνοι που αγαπάμε. Μόνο που ο χρόνος είναι και δίκοπο μαχαίρι, ό,τι σου αφαιρεί ως βάρος με τη λύτρωση στο προσθέτει ως αναμνήσεις. Κι αυτός ο αγώνας είναι άνισος, όπως άλλωστε είναι κι ο υπέρτατος αγώνας τής ζωής, ο οποίος στο φινάλε του μάς θέλει όλους χαμένους, όσο σκληρά κι αν έχουμε παλέψει για να αποφύγουμε το ύστατο ραντεβού μας με την θνητότητα. Στο τέλος είναι πάντοτε οι αναμνήσεις που κερδίζουν, μα όλοι το υποψιαζόμαστε πως πίσω από το δάκρυ τής αποτυχίας κρύβεται το χαμόγελο της επιστροφής εκεί που η πραγματικότητα είναι νεκρή και η επιθυμία έχει ντυθεί τα γιορτινά της...
Σήμερα συμπληρώνονται δυο χρόνια από τότε που η μάνα μου ησύχασε από το βάρος τής ευθύνης που είναι να ζεις με εντιμότητα κι αξιοπρέπεια σε έναν κόσμο που συνηθίζει να συμβιβάζεται με την αδικία. Δε χρειάζεται, ωστόσο, να την αναζητώ μακριά, είναι τόσο κοντά όσο απέχει το μυαλό από την καρδιά, τη δική μου κι όσων αγαπά, την αγαπούν και θα την αγαπούν όσο κρατήσει και η δική τους περιπλάνηση στα μέρη όπου το στιγμιαίο συναντά το αιώνιο ανά πάσα στιγμή κι όπου ο αποχωρισμός είναι, απλώς, ένας ακόμα τρόπος για να πεις "σ'ευχαριστώ"...

Αλέξη,προχώρα!

"Το μνημόνιο ή το εφαρμόζεις ή το ακυρώνεις". Θα μπορούσα να προσυπογράψω (και) αυτήν τη δήλωση του Αλέξη Τσίπρα, η οποία θέτει το ζήτημα στην πραγματική του διάσταση και αρνείται βεβαίως τις, έτσι κι αλλιώς, ψεύτικες υποσχέσεις περί επαναδιαπραγμάτευσης των Αντ. Σαμαρά και Β. Βενιζέλου, οι οποίοι υποτίθεται πως έχουν διαπραγματευτεί και στο πρόσφατο παρελθόν, με τα γνωστά όμως αποτελέσματα. Οταν κάποιος σου επιβάλλει μια "θεραπευτική" αγωγή που σε σκοτώνει δε συζητάς μαζί του για το αν θα παραταθεί ένα, δύο ή τρία χρόνια, αλλά τη σταματάς αυθωρεί και παραχρήμα, προτείνοντας εναλλακτικές λύσεις. Κι αυτό έκανε σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, θέτοντας με τις προτάσεις του, μεταξύ άλλων περί φορολόγησης των ανώτερων οικονομικώς εισοδημάτων, εθνικοποίησης των τραπεζών που έχουν καταναλώσει κρατική βοήθεια εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ κι ανατροπής τού εργασιακού μεσαίωνα, τη μεγαλύτερη διαρθρωτική μεταρρύθμιση που έχει ανάγκη ο τόπος. Αυτή δεν είναι άλλη από τη δίκαιη αναδιανομή τού πλούτου, η οποία ήδη παράγεται και που θα παραχθεί στην Ελλάδα εφόσον στρέψουμε τα δημόσια έσοδα προς την κατεύθυνση αναδιάταξης του παραγωγικού δυναμικού τής χώρας κι όχι στην αποπληρωμή εκείνων που έτσι κι αλλιώς έχουν θησαυρίσει από τις διαχρονικώς καταστροφικές πολιτικές τού ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ.
Οταν ακόμα και η γερμανική εφημερίδα "Bild", η οποία μόνο φιλελληνική δε μπορεί να χαρακτηριστεί, παραδέχεται ότι ελάχιστα από τα χρήματα των δανειακών συμβάσεων πήγαν στην πληρωμή μισθών και συντάξεων κατανοεί ο οποιοσδήποτε ότι δεν είναι η τρόικα που μας κρατά ζωντανούς, αλλά αντιθέτως αυτή που μας οδηγεί σε έναν αργό κι επώδυνο θάνατο. Γι' αυτό κι αδυνατώ να συμμεριστώ την ευρωλατρεία της πολιτικής κι επιχειρηματικής ελίτ που σφίγγει σαν τανάλια τον ελληνικό λαό, ο οποίος οφείλει να γνωρίζει επίσης ότι πορτοκάλια δεν κάνουν μόνο οι ευρωπαϊκές κι αμερικανικές πορτοκαλιές, σε περίπτωση που η τρόικα οδηγηθεί στην αυτοκτονική για την ίδια απόφαση να μας βγάλει από την ευρωζώνη. Οταν, όμως, τα ασιατικά χρηματιστήρια καταρρέουν ακόμα και στην ιδέα ότι η παγκόσμια οικονομική ατμομηχανή τής Κίνας μπορεί να πληγεί από την ελληνική κρίση γίνεται αντιληπτό πόση δύναμη έχουμε στα χέρια μας και πόση από αυτή παραχωρήσαμε μέχρι σήμερα εμπιστευόμενοι πολιτικούς νάνους, οι οποίοι σήμερα υπόσχονται ανατροπή όσων οι ίδιοι υπόγραψαν, ψήφισαν κι εκβίασαν το λαό να αποδεχθεί δουλικώς σα να ήταν οι μαρμάρινες πλάκες τού Μωυσή...