Ο ηγέτης δεν σβήνει φωτιές, πρέπει να δείχνει ότι τις σβήνει...

Θα έσβηναν άμεσα οι φωτιές αν ο Αλέξης Σαμαράς έπαιρνε μια μάνικα και κατάβρεχε τις εστίες τους ανά τη χώρα ταυτοχρόνως, αν ο Π. Σκουρλέτης ντυνόταν πυροσβέστης κι έπεφτε με αυτοθυσία στις φλόγες ή αν ο Ν. Τόσκας κρατούσε προσωπικώς τσίλιες για τον εντοπισμό εμπρηστών; Όχι βεβαίως, παρά μόνο στο φαντασιακό εκείνων που πιστεύουν ότι οι πολιτικοί έχουν υπεράνθρωπες ικανότητες και τα βράδια ενδύονται την κάπα τού Σούπερμαν, του Μπάτμαν ή του Σπάιντερμαν και σώζουν την ανθρωπότητα. Αλίμονο αν ακόμα κι ο επιχειρησιακός συντονισμός αφηνόταν στα χέρια ανθρώπων που δεν έχουν καμία σχέση με το αντικείμενο, μολονότι καμώνονται τους παντογνώστες για λίγες ψήφους παραπάνω...

Όλα αυτά, ωστόσο, δεν σημαίνουν ότι ο πρωθυπουργός τής χώρας μπορεί να συνεχίζει τις διακοπές του σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Καμία χώρα δεν μπορεί να σωθεί από το χάρισμα του ηγέτη της και μόνο, αλλά τις δύσκολες ώρες τον θέλει δίπλα της, ακόμα κι αποκλειστικώς ως σύμβολο, αν όχι χάρη στις ικανότητές του. Ο λαός έχει το δικαίωμα να απαιτεί από τον άνθρωπο που τον έχει ψηφίσει για να ορίζει τις τύχες του να είναι τουλάχιστον ορατός και διαφανής 24 ώρες το 24ωρο, εφτά ημέρες την εβδομάδα, 365 ημέρες το χρόνο. Η πολιτική, άλλωστε, είναι και διαχείριση των συμβόλων κι από τη στιγμή κατά την οποία στην παρούσα κυβέρνηση έχουν προ πολλού χάσει την ουσία θα ανάμενε κανείς πως τουλάχιστον θα διαχειρίζονταν την εικόνα τους πολύ καλύτερα από το θέαμα ηλιοκαμένων υπουργών που δείχνουν ολοφάνερα τη δυσφορία τους για το ότι κλήθηκαν εσπευσμένως από τις παραλίες για να κάνουν τη δουλειά τους...

Αν θέλαμε μια οπτική αναπαράσταση της απομάκρυνσης της κυβέρνησης από τους ψηφοφόρους της, αυτή μας δόθηκε με αφορμή τις φωτιές. Την ώρα που ακόμα κι ο Ηλ. Ψινάκης άφησε τις διακοπές του για να δηλώσει "παρών" στην κατάσβεση, εκείνοι που εκλέχθηκαν γιατί υποτίθεται πως ήταν σάρκα από τη σάρκα τού λαού δεν το κούνησαν ρούπι από τις παραλίες...

Το ότι και οι ψινάκηδες ή οι βορίδηδες το κάνουν για το σόου είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Το ζήτημα είναι πως εκείνοι που ψηφίστηκαν για να απονείμουν κοινωνική δικαιοσύνη έχουν καταντήσει ουραγοί κοινωνικής ευαισθησίας των λακέδων τής ολιγαρχίας. Ποιος το συνειδητοποιεί και δεν ντρέπεται και για λογαριασμό εκείνων που ούτε που το σκέφτονται να ντραπούν;...



  

Κάποιος να γίνει ΣΥΡΙΖΑ στην θέση τού ΣΥΡΙΖΑ κι επειγόντως...

Ο άθλιος Κούλης είναι λίγος σε όλα του: από τον τρόπο με τον οποίο ασκεί αντιπολίτευση, ο οποίος περιέχει μόνο τακτική και καθόλου στρατηγική, αλλά κι από τον κομπλεξισμό με τον οποίο αντιμετωπίζει απόψεις και πρακτικές που δεν συνλαδουν με τις δικές του, ακόμα και μέσα στο ίδιο του το κόμμα και την οικογένειά του. Τα τελευταία πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα ήταν η απαίτηση από τον ανιψιό του Κώστα Μπακογιάννη να μην παραστεί στο περιφερειακό συνέδριο της Λαμίας κι από την Νίκη Κεραμέως να διαγράψει tweet της για τους αγώνες της Αριστεράς...

Για έναν πολιτικό που αυτοδιαφημίζεται ως μεταρρυθμιστής κι αντίπαλος του παλαιοκομματισμού δεν συνάδει όλη αυτή η μικροπρέπεια. Μόνο που όσο κι αν όλοι μας θέλουμε να παρουσιαζόμαστε ως κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είμαστε, έρχονται οι μικρές λεπτομέρειες για να ξεσκεπάζουν τις μεγάλες μας απάτες...

Όπως παλαιότερα με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, έτσι και τώρα με το ΣΥΡΙΖΑ, τη ΝΔ και κάθε άλλο μνημονιακό κόμμα οι διαχωρισμοί είναι περισσότερο επικοινωνιακοί παρά ουσίας. Τα ίδια και χειρότερα μέτρα θα έφερνε κι ο άθλιος Κούλης προς ψήφιση στη Βουλή, αφού οι θεσμοί ζητούν αίμα- αυξήσεις φόρων και μειώσεις μισθών και συντάξεων- εδώ και τώρα και δεν περιμένουν πότε θα αποδώσουν μακροπρόθεσμες μεταρρυθμίσεις που θα μειώσουν κρατικές δαπάνες και θα αυξήσουν δημόσια έσοδα...

Το πολύ πολύ ο πρόεδρος της ΝΔ να απέλυε πάλι καθαρίστριες και σχολικούς φύλακες, τη "μαρίδα" δηλαδή όσων έχουν διοριστεί στο Δημόσιο κι από τον ίδιο και την οικογένειά του. Σε αυτό το πλαίσιο, προτιμώ, όπως και πολύς κόσμος, να με κυβερνά ο Αλέξης Σαμαράς, που μπορεί να περάσει και κανένα φιλολαϊκό ή προοδευτικό νομοσχέδιο για λίγη αριστερή "νοστιμιά", από τον νεοφιλελεύθερο κρατιστή που ηγείται της αξιωματικής αντιπολίτευσης...

Όλα αυτά, βεβαίως, δεν σημαίνουν ότι έχει καταργηθεί ο διαχωρισμός Αριστεράς- δεξιάς. Αυτός θα εξακολουθεί να υφίσταται όσο υπάρχει άνιση διανομή τού παραγόμενου πλούτου. Μόνο που πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το κόμμα το οποίο μπορεί να εκφράσει την Αριστερά, παρά μόνο να προστεθεί στην υποταγμένη σοσιαλδημοκρατία. Από τη στιγμή, εξάλλου, που οι ψηφοφόροι του, τουλάχιστον όπως φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις, δεν συμφωνούν σε μεγάλο βαθμό με αυτήν τη μετατόπιση, δεν είναι διατεθειμένοι να στραφούν στον άθλιο Κούλη ούτε σαγηνεύονται από τον ξεπερασμένο λαϊκισμό τού Π.Λαφαζάνη ή της Ζ. Κωνσταντοπούλου προκύπτει ένα πολιτικό κενό στη ριζοσπαστική Αριστερά, το οποίο η φύση απεχθάνεται κι άρα πρέπει να καλυφθεί...

Απαιτούνται, ωστόσο, γρήγορες δράσεις από εκείνους που μπορούν να το καλύψουν κι όχι απλώς αποσπασματικές κινήσεις στο περιθώριο. Η ανάμειξη, άλλωστε, στην κεντρική πολιτική σκηνή όσων διαθέτουν τις ικανότητες να το κάνουν δεν είναι ποτέ επιλογή, αλλά ύψιστο χρέος τους προς το λαό. Πόσω μάλλον όταν σε διαφορετική περίπτωση τον αφήνουν με επιλογές τύπου Μητσοτάκη ή Φώφης... 

 



 

Ο "τρελός του χωριού" είχε δίκιο από τη αρχή...

Αν παρακολουθήσει κανείς εκ του σύνεγγυς την επικοινωνιακή στρατηγική τού Μαξίμου και των "παπαγαλακίων" του για την αντιμετώπιση των αποκαλύψεων Βαρουφάκη, θα εστιάσει σε δύο βασικά επιχειρήματα: πως ο πρώην υπουργός Οικονομικών είναι ένας γραφικός νάρκισσος που έγραψε ένα "βίπερ νόρα" για λίγη δημοσιότητα και πως, έστω δίχως να το επιδιώκει, εργαλειοποιείται από τη ΝΔ...

Δεν θα σταθώ πολύ στο δεύτερο επιχείρημα, το οποίο βασίζεται στο μουσολινικό "ή είσαι μαζί μας ή είσαι εναντίον μας", το οποίο απαγορεύει την έκφραση αντίθετης γνώμης, ακόμα κι αν αυτή δικαιώνεται από τη λογική και την Ιστορία, με το σόφισμα πως από αυτή επωφελείται ο κοινός ιδεολογικός αντίπαλος. Θέλω να νομίζω πως υπάρχουν ακόμα κάποιοι στην κυβερνώσα Αριστερά που κατανοούν ότι η καταφυγή στο φασισμό για να βγεις από μαι δύσκολη θέση συνιστά τουλάχιστον ντροπή κι αυτοεξευτελισμό...

Έχοντας αρχίσει να διαβάζω το περιλάλητο "Adults in the Room" μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι δυσκολεύομαι να το ταυτίσω με σαχλά μυθιστορήματα τα οποία έχουν πολλή πέραση, ιδίως αυτήν την εποχή. Δεν αναφέρεται, για παράδειγμα, στο πώς η καταπιεσμένη νοικοκυρά Μαρία Κοντσίτα ερωτεύτηκε τον γοητευτικό τυχοδιώκτη Ντιέγο Δελαβέγα, εγκατάλειψε την οικογένειά της κι έφυγε μαζί του για να ζήσουν για πάντα ευτυχισμένοι στην Τζαμάικα. Είναι καλογραμμένο και, μάλιστα, στην αγγλική, γλώσσα που ο πρωθυπουργός τής χώρας μιλά κάπως καλύτερα από αρχάριο. Κι αν αυτό αφορά περισσότερο τους βιβλιοκριτικούς, στην ουσία του αποτυπώνεται η σκέψη ενός ανθρώπου που μόνο τρελό δεν μπορείς να χαρακτηρίσεις ούτε άδικο στα συμπεράσματά του...

Καλώ τον οποιονδήποτε να μου αντικρούσει με επιχειρήματα κι όχι με ψυχολογικούς χαρακτηρισμούς "Cosmopolitan" για την προσωπικότητα Βαρουφάκη σε τι από όλα όσα έχει πει και γράψει ο Γιάνης την εποχή των μνημονίων έχει πέσει έξω. Οι δανειστές μάς επέβαλαν ένα τιμωρητικό πρόγραμμα για να διασωθούν η γερμανική και η γαλλική οικονομία από την κατάρρευση των δικών τους τραπεζών που ήξεραν και οι ίδιοι ότι δεν βγαίνει, αλλά το συνεχίζουν γιατί έχουν αυτοπαγιδευτεί σε μια ρητορική που αν την αποκηρύξουν αυτό θα σημάνει τον πολιτικό τους αφανισμό...

Ύστερα από δυόμισι χρόνια τού ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία η ζωή τού μέσου Έλληνα στην καλύτερη περίπτωση δεν έχει επιδεινωθεί, αλλά και δεν έχει βελτιωθεί, αφού έχει μείνει στάσιμη στη μετριότητα. Θα μου πείτε, και με το δίκιο σας, πως ο χρόνος είναι σχετικώς λίγος για να βγουν ασφαλή συμπεράσματα, ιδίως αν το μέτρο σύγκρισης είναι τα 40 που κυβέρνησαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Μόνο που είναι οι συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί για το μέλλον οι οποίες με τρομάζουν περισσότερο κι όχι όσα προηγήθηκαν...

Η χώρα δεν θα βγει από την επιτροπεία το καλοκαίρι τού 2018, όπως προπαγανδίζει η κυβέρνηση. Έχει ήδη υπογράψει ένα τέταρτο μνημόνιο, που περιλαμβάνει μείωση συντάξεων κ αφορολόγητου για το 2019- 2010, το οποίο βεβαίως και θα επιβλέψουν οι θεσμοί. Και το τραγικότερο; Έχει αποδεχθεί υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα μέχρι το 2060, τα οποία για να επιτυγχάνονται θα απαιτούνται κι άλλα μέτρα. Σκεφτείτε, δηλαδή, πως ένα παιδί που γεννιέται σήμερα θα ζήσει κάτω από τη σκέπη τής νεοφιλελεύθερης λιτότητας τουλάχιστον μέχρι τα 43 του χρόνια...

Ο έτσι κι αλλιώς συγκρουσιακός χαρακτήρας Βαρουφάκη βολεύει τους πρώην συντρόφους του ώστε να τον αποκηρύσσουν ή να τον αποκαλούν "τρελό του χωριού", λες και ήταν εκείνος που άλλαξε κι όχι οι ίδιοι. Αρκετοί, μάλιστα, ανάμεσά τους- είτε αξιωματούχοι είτε μιντιακά φερέφωνα- έχουν πιστέψει την ίδια τους την προπαγάνδα και δεν ντρέπονται να διακηρύσσουν και δημοσίως πως ο κόσμος εξακολουθεί να τους λατρεύει, σαν να μην πέρασε μια ημέρα από την εποχή που έλεγαν πως θα έσκιζαν τα μνημόνια και θα ήταν ημέρα μεσημέρι ή πως θα ήταν κάθε λέξη τού Συντάγματος αυτής της χώρας. Έχουν την τύχη, βεβαίως, βασικός τους αντίπαλος να είναι ο άθλιος Κούλη, τον οποίο αντιπαθούν ακόμα και οι μισοί δεξιοί...

Το βρίσκω λογικό, επομένως, να επιχειρούν τη "δολοφονία χαρακτήρα" Βαρουφάκη, ο οποίος είναι ένας πολύ επικίνδυνος αντίπαλος για το Μαξίμου, όχι μόνο γιατί είναι πιο καταρτισμένος από τον Αλέξη Σαμαρά, αλλά γιατί η δική του ηθική υπεροχή δεν εμφανίζεται στο χάρτη μόνο σε σύγκριση με το βίο και πολιτεία τού μιζολήπτη της Siemens. Είναι απόλυτη και οι προβλέψεις του πολύ περισσότερο επιβεβαιωμένες από τις αντίστοιχες εκείνων που έχουν θέσει την παραμονή τους στην εξουσία ως τη μοναδική τους διακύβευση...