"Συγγνώμη" που δεν αυτοκτονούμε όλοι...

Το ποσοστό των αυτοκτονιών στη χώρα βαίνει αυξανόμενο τα τελευταία χρόνια, αλλά το ότι παραλλήλως "τρέχει" και μια πρωτοφανής οικονομική κρίση "μάλλον" είναι σύμπτωση για ορισμένη μερίδα καλοταϊσμένων επιστημόνων κι επιστημολογούντων. Πρόκειται για εκείνους που ξεμπερδεύουν με το φαινόμενο αποδίδοντάς το αποκλειστικώς σε προϋπάρχοντα ψυχοπαθολογικά αίτια. "Σε διαφορετική περίπτωση θα αυτοκτονούσαμε όλοι", αποφαίνονται με ύφος χιλίων σοφών, αρχειοθετώντας παραλλήλως τις δεκάδες περιπτώσεις ανθρώπων από την αρχή τού έτους οι οποίοι "έτυχε βρε παιδί μου" να έχουν χάσει τη δουλειά, το βιος τους κι οτιδήποτε για το οποίο εργάστηκαν μια ζωή πριν αποφασίσουν να προχωρήσουν στο απονενοημένο διάβημα...
Στη ζωή δεν παίρνεις ό,τι αξίζεις, αλλά ό,τι διεκδικείς. Γι' αυτό και πρέπει να προσπαθούμε να μην υποκύπτουμε στη μοιρολατρία, ακόμα κι όταν οι περιστάσεις, σε προσωπικό ή σε κοινωνικό επίπεδο, είναι πολύ δύσκολες. Από την άλλη, όμως, το οποιοδήποτε κράτος σέβεται το ρόλο του, αλλά κι ο οποιοσδήποτε επιστήμονας έχει επίγνωση του τί συμβαίνει γύρω του δεν είναι δυνατό να συμπεριφέρονται σαν το πρόβλημα να είναι αποκλειστικώς τού θύματος και να μην έχει καμιά ευθύνη για την τραγωδία το σκηνικό καταστροφής που έχει στηθεί γύρω μας. Η πολιτεία και οι ειδικοί είναι υποχρεωμένοι να προστατεύουν τα πιο αδύναμα μέλη μιας κοινωνίας κι όχι να τα αφήνουν στο έλεος των παθών τους ωσάν να ήταν εκείνα υποχρεωμένα να έχουν εντρυφήσει στη νιτσεϊκή φιλοσοφία...
Πόσα ακόμα επιστημονικοφανή άλλοθι θα δίνουμε στους διάφορους Στουρνάρες ώστε να πηγαίνουν στα Eurogroup και να υπόσχονται στους "εταίρους" μας πόσο καλά παιδιά θα είμαστε και πως θα εφαρμόσουμε πλήρως ένα πρόγραμμα το οποίο οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην πλήρη εξαθλίωση του λαού και στην απώλεια και των τελευταίων ψηγμάτων εθνικής κυριαρχίας; Το ότι δεν αυτοκτονούμε όλοι δε σημαίνει πως η ευτυχία και η αισιοδοξία για το μέλλον είναι τα κυρίαρχα συναισθήματα ανάμεσα στον ελληνικό πληθυσμό. Δυστυχώς για εκείνους που θέλουν να μας υποδουλώσουν αβρόχοις ποσί, η πλειονότητα δεν είναι διατεθειμένη να δεχθεί παθητικώς τον εξανδραποδισμό της και θα παλέψει με κάθε τρόπο ώστε να μην ψηφιστεί ένα τρίτο μνημόνιο το οποίο θα αποδειχθεί και το φαρμακερό για τους νενέκους κάθε εξουσίας...
Υ.Γ. Επόμενο ραντεβού τη Δευτέρα!  

Φώτη, θα βρεις κάποια στιγμή πάτο στο βαρέλι;

Δε με εκπλήσσει το ότι ο Α. Σαμαράς συγχέει τις επενδύσεις με το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και τη δημιουργία ειδικών οικονομικών ζωνών στις οποίες όσοι έλληνες εργάζονται θα το κάνουν με μισθούς Βιετνάμ και δικαιώματα Μπαγκλαντές. Ο πρωθυπουργός δεν έκρυψε ποτέ ότι είναι δεξιός, γι' αυτό και θα κάνει ό,τι περνά από το χέρι του προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, της τάξης του δηλαδή. Ακόμα και φυλακή είναι πρόθυμος να πάει ο άνθρωπος, όπως δήλωσε χθες στην εμετική ομιλία του στη Βουλή, προκειμένου να αγοράσουν κοψοχρονιά οι έλληνες και ξένοι φίλοι του τα ασημικά τού Δημοσίου. Αυτός, όμως, που προκαλεί ατελείωτη θλίψη δεν είναι άλλος από το Φ. Κουρέλη, ο οποίος πέρασε μια ζωή παριστάνοντας τον Αριστερό μέσα στο βαθύ συντηρητισμό του μέχρι να αποφασίσει στα γεράματα πως δεν υπάρχει κάποιος λόγος να κρύβεται και να αποκαλύψει επιτέλους ότι είναι περισσότερο ψοφοδεής και νεοφιλελεύθερος ακόμα κι από όσο πίστευαν και οι πιο άσπονδοι των φίλων του...
Την ώρα που ο νεοδημοκράτης υφυπουργός Εργασίας Ν. Νικολόπουλος παραιτείται γιατί η κυβέρνηση δεν έθεσε εμφατικώς τα εργασιακά, ασφαλιστικά, συνταξιοδοτικά και προνοιακά ζητήματα ο Φ. Κουρέλης χειροκροτεί και υπερψηφίζει την ιδιωτικοποίηση των πάντων, εκτός ίσως του αέρα που αναπνέουμε, ενώ δε φαίνεται να έχει αντιρρήσεις ούτε για το ότι η κυβέρνηση παραπέμπει στις ελληνικές καλένδες την επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου. Του "φουκαρά" τού Φώτη τού χτυπούν το ντέφι κι αυτός χορεύει σαν τις αρκούδες που έσερναν μια φορά κι έναν καιρό τα αφεντικά τους αλυσοδεμένες στα πανηγύρια για να διασκεδάζουν οι κοτζαμπάσηδες...
Δεν αμφιβάλλω ότι η ΔΗΜΑΡ θα αποχωρήσει λίαν συντόμως από την κυβέρνηση. Σε διαφορετική περίπτωση, άλλωστε, ο Φ. Κουρέλης θα κάνει παρέα μια ώρα αρχύτερα στο Γ. Καρατζαφύρερ στο κλαμπ των εξαπτέρυγων του συστήματος που πετάχτηκαν σαν αβαρία για να σωθεί το μνημονιακό καράβι. Μόνο που μέχρι να συμβεί αυτό θα έχει προλάβει να νομιμοποιήσει σε μερίδα, έστω και μικρή, του Αριστερού ακροατηρίου μια πολιτική που είναι τόσο Αριστερή όσο είναι μαρξιστής ο Α. Σαμαράς. Ο χρήσιμος ηλίθιος του συστήματος εξακολουθεί να γελοιοποιείται προσπαθώντας να ταυτίσει την Αριστερά με τη μιζέρια τής εθελοδουλίας και το συμβιβασμό με την πλήρη εξαθλίωση του λαού. Πάλι καλά, δηλαδή, που ο Α. Σαμαράς δεν θα προλάβει να γιορτάσει την πρωτοχρονιά στο Μέγαρο Μαξίμου...  

Αφού ταιριάζουν γιατί δε συμπεθεριάζουν, να τελειώνουμε;

Ο Β. Βενιζέλος αποδεινύεται γι' άλλη μια φορά μάστορας του πολιτικού βερμπαλισμού και της ρητορικής κενολογίας. Από τη μια άφησε να εννοηθεί πως θα διατηρήσει τα σύμβολα και την ονομασία τού Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος κι από την άλλη τόνισε πως θέλει να μετατρέψει το σκορποχώρι που του έχει απομείνει σε αστικό εκσυγχρονιστικό κόμμα το οποίο θα βασίζεται στον πολιτικό φιλελευθερισμό! Αν, όμως, ήθελε να είναι πιο ειλικρινής με τους ψηφοφόρους και, κυρίως, με τον εαυτό του θα έπρεπε να προτείνει στη σημερινή Συνδιάσκεψη τη συγχώνευση του ΠΑΣΟΚ με τη Ν.Δ. Δε λένε, άλλωστε, πως για ένα ζευγάρι η συγκατοίκηση είναι η καλύτερη πρόβα γάμου; Από τη στιγμή που Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ συγκυβερνούν από τον περασμένο Νοέμβριο δεν είναι ώρα να το πουν και στους "γονείς" τους, δηλαδή στον ελληνικό λαό, ώστε να επισημοποιήσουν τη σχέση τους με παπά την επιχειρηματική και τραπεζική ελίτ και με κουμπάρο το Φ. Κουρέλη; Με λίγα λόγια, αφού ταιριάζουν γιατί δε συμπεθεριάζουν να τελειώνουμε;...
Προφανώς και κατανοώ γιατί θα πρέπει, με οποιοδήποτε τρόπο, να εξακολουθούν να υφίστανται η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και διάφοροι κατά καιρούς αναλώσιμοι "χρήσιμοι ηλίθιοι" όπως η ΔΗΜΑΡ ή παλαιότερα ο ΛΑΟΣ. Το σύστημα πάντοτε θα χρειάζεται έναν ισχυρό πόλο και για "σαντιγί" ορισμένα αναχώματα ώστε οι διαρροές από τις κυβερνητικές πολιτικές να μην καταλήγουν στην "επάρατο" Αριστερά. Σε αυτό το πλαίσιο είναι αντιληπτό γιατί πριμοδοτούνται από τα διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης και πολιτικοί τού "κολοσσιαίου" μεγέθους ενός Ηλ. Μόσιαλου, ο οποίος φιλοδοξεί να ηγηθεί παράταξης που θα καλύπτει το κενό μεταξύ δεξιάς κι αριστεράς! Οταν το συμφέρον συναντά τη μωροφιλοδοξία το μείγμα προκαλεί, αν μη τί άλλο, έντονα χαχανητά...
Είναι σχεδόν βέβαιο πια ότι δεν αργεί η ημέρα που θα συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό το παιχνίδι καθυστερήσεων του αναπόφευκτου που παίζεται με τη συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ δε μπορεί να συνεχιστεί για πολύ ακόμα. Υστερα κι από την πολλή γρήγορη κατάρρευση του μυθεύματος περί επαναδιαπραγμάτευσης η συντριπτική πλειονότητα των ελλήνων δεν θα αργήσει να αντιληφθεί ότι για να φτιάξεις ομελέτα πρέπει να σπάσεις αβγά, δηλαδή να φτάσεις σε ρήξεις. Με την πολιτική τού κατευνασμού, όμως, θα φτάσουμε το φθινόπωρο σε ένα τρίτο μνημόνιο, το οποίο θα είναι επαχθέστερο ακόμα και των δύο προηγούμενων. Και τότε όποια επικοινωνιακά τρικ κι αν θελήσει να χρησιμοποιήσει το Τρίο Στούτζες θα είναι αδύνατο να πείσει το μέσο έλληνα πως έχει δουλειά, στέγη και τροφή όταν η πραγματικότητα θα διαψεύδει οικτρώς τους θλιβερούς κυβερνήτες μας...  
 

Θεέ μου, ρύσαι ημάς από τα "σωματίδιά" σου...

Δεν είμαι φυσικός, πόσω μάλλον από τους καλύτερους του κλάδου, ώστε να μπορώ να κρίνω αν η ανακάλυψη του "μποζονίου τού Χιγκς" αποτελεί ένα πραγματικό επιστημονικό επίτευγμα ή όχι. Μπορώ, πάντως, να δικαιολογήσω όλους εκείνους που διατηρούν τις επιφυλάξεις τους κάθε φορά που ανακοινώνεται εν χορδαίς κι οργάνοις κάποιο σπουδαίο επιστημονικό επίτευγμα. Αλλωστε και στην επιστήμη έχει εμφιλοχωρήσει σε μεγάλο βαθμό η "μπίζνα", οπότε όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Μπορώ, επίσης, να κατανοήσω εκείνους που θέλουν να διατηρούν στο μυαλό τους τη "μαγεία" για το πώς δημιούργηθηκε ο κόσμος ή τί ακολουθεί τον θάνατό μας και γι' αυτό δεν θέλουν να πληροφορούνται οτιδήποτε τους χαλά την ονείρωξη για τις βασιλείες των ουρανών και λοιπές θρησκευτικές φαντασιώσεις, βρίσκοντας πνευματική ευχαρίστηση στην κατάποση παραμυθιών και στο αυτομαστίγωμα μέχρι τελικής πτώσης. Ωστόσο, εξεγείρονται όλα τα εγκεφαλικά μου κύτταρα σε κάθε προπαγανδιστική εμπέδωση του σκοταδισμού, και ειδικώς στις μικρότερες ηλικίες, και σε κάθε προσπάθεια παρεμπόδισης του επιστημονικού έργου και ταύτισής του με το "αποκρουστικό πρόσωπο τού δαιμονισμού", όπως ανάφερε με τη μεσαιωνική του ευστροφία και τη ρητορική του κενότητα ο Μητροπολίτης Πειραιώς, Σεραφείμ σε σχετική του δήλωση, την οποία θα διάβαζε μόνο ο ίδιος αν δεν υπήρχαν "δαιμονισμένοι" που ανακάλυψαν τη γραφή και κάθε εργαλείο μετάδοσής της στο ευρύ κοινό...
"Λυπάμαι" που θα στενοχωρήσω το γραφικό τραγόπαπα, ο οποίος παρεμπιπτόντως πληρώνεται χάρη και στους δικούς μου φόρους, αλλά το ότι σήμερα δε ζούμε ακόμα στις σπηλιές κυνηγώντας με τα τόξα αγριογούρουνα, βγάζοντας άναρθρες κραυγές και προσευχόμενοι στο θεό τής βροχής για να μπορούμε να πίνουμε ένα ποτήρι νερό δεν το χρωστούμε σε εκείνους που δεν έκαναν τίποτα άλλο όλη την ημέρα από θείες λειτουργίες, αλλά στους πρωτοπόρους που δε συμβιβάστηκαν με την παραδεδομένη γνώση αλλά την πήγαν ένα βήμα παραπέρα με σκοπό τη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Προφανώς και η επιστήμη ή η τέχνη δεν είναι φάρμακα για κάθε ανθρώπινο προβληματισμό και προφανώς είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να προστρέχει στην θρησκεία για να ηρεμεί τις υπαρξιακές του αγωνίες. Από την άλλη, όμως, θα έπρεπε κάθε ανθρώπινο ον να αφήνεται ελεύθερο να επιλέγει με βάση ποιές αρχές και ιδέες θα πορεύεται στη ζωή του κι όχι να του επιβάλλονται πριν καν ακόμα είναι σε θέση να λέει κάτι παραπάνω από "μαμά" και "μπαμπά" όταν το βουτούν στην κολυμπήθρα...
Μια ανεξίθρησκη κοινωνία που θέλει να τηρεί και την ουσία κι όχι μόνο τον τύπο δεν θα επέβαλλε σε παιδιά δημοτικού να διδάσκονται σχεδόν αποκλειστικώς τό χριστιανικό ορθόδοξο δόγμα, να εκκλησιάζονται και να βλέπουν το, ομολογουμένως, γλυκό προσωπάκι τού Χριστούλη σε κάθε σχολική τάξη. Ενα πραγματικώς κοσμικό κι όχι φονταμενταλιστικό κράτος θα διαχώριζε τις εξουσίες και δεν θα επέτρεπε το τριτοκοσμικό θέαμα παπάδων με χρυσά άμφια να παρίστανται σε κάθε τελετή ορκωμοσίας που αφορά ανάληψη πολιτικού αξιώματος λες και βρισκόμαστε στο Ιράν των μουλάδων. Μια πολιτική εξουσία που σέβεται το ρόλο της, επίσης, θα φρόντιζε να φορολογεί τον ιερό πλούτο πολύ περισσότερο από όσο φορολογεί τον κάθε δύστυχο μισθωτό ή συνταξιούχο και δεν θα έκλεινε τα μάτια στο ξέπλυμα χρήματος που αποκαλείται εκκλησιαστική φιλανθρωπία. Οσο, όμως, η αυτοτύφλωση θα θεωρείται προτέρημα τόσο οι διάφοροι Σεραφείμ θα μπερδεύουν την ναρκισσιστική πνευματική τους υστέρηση με τη σοφία...    

Να πεταχτούν τα σάπια "φρούτα" για να σωθούν τα περισσότερα...

Σε μια πρώτη ανάγνωση διαβάζεται σκληρό κάποιος να τάσσεται υπέρ των απολύσεων. Προφανώς και είναι δύσκολο να χάνει κανείς την εργασία του, πόσω μάλλον σε μια τέτοια εποχή στην οποία η ανεργία "θερίζει". Επιτρέψτε μου, όμως, να θεωρώ πως σε ορισμένες περιπτώσεις είναι ακόμα σκληρότερο για το κοινωνικό σύνολο να ανέχεται να πληρώνονται από το δημόσιο ταμείο άνθρωποι οι οποίοι διορίστηκαν χάρη στις κομματικές τους διασυνδέσεις και σε ρουσφέτια κι ενώ δεν έχουν κανένα τυπικό κι ουσιαστικό προσόν για την θέση που έχουν καταλάβει και για την οποία θα μπορούσε να είχαν προσληφθούν νέοι οι οποίοι θα κάλυπταν όλες τις προϋποθέσεις. Γι' αυτό και είμαι υπέρ των συγχωνεύσεων και καταργήσεων άχρηστων δημόσιων οργανισμών όπως και των απολύσεων πλεονάζοντος προσωπικού το οποίο δε διαθέτει τη μόρφωση ή τις δεξιότητες για να αξιοποιηθεί οπουδήποτε αλλού στο δημόσιο τομέα...
Αν θέλουμε να λύνουμε προβλήματα και να μην τα τοποθετούμε απλώς κάτω από το "χαλί" οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι η εργασιακή εφεδρεία είναι μια κωμωδία η οποία ούτε τα δημοσιονομικά μεγέθη βελτιώνει ούτε τις αναγκαίες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις εξυπηρετεί. Μακάρι, για παράδειγμα, ο πλεονάζων υπάλληλος σε κάποια άχρηστη υπηρεσία τού ΟΣΕ, ο οποίος "εργαζόταν" σε αυτή για μια τριακονταετία, να μπορούσε εν μια νυκτί να αποκτούσε τις γνώσεις δασκάλου, καθηγητή, νοσηλευτή ή γιατρού και να τοποθετείτο σε κάποιο απομακρυσμένο σχολείο ή σε ένα νοσοκομείο όπου λείπει το απαραίτητο προσωπικό. Μακάρι επιπλέον να έβρισκε τη διάθεση, ύστερα από τριάντα χρόνια κατά τα οποία κορόιδευε την κοινωνία παριστάνοντας πως εργάζεται, ώστε να απασχολείτο με διάθεση κοινωνικής προσφοράς στο νέο του πόστο. Ωστόσο είναι πολύ δύσκολο να μαθεις σε ένα γέρικο σκύλο νέα κόλπα, ιδίως όταν αυτός ο σκύλος είναι κομματόσκυλος κι εργατοπατέρας...
Το ελληνικό Δημόσιο έχει απόλυτη ανάγκη νέων ανθρώπων, οι οποίοι θα έχουν διοριστεί χάρη στα προσόντα τους κι όχι χάρη σε κάποιο μπάρμπα στην Κορώνη, στους οποίους θα δίνεται η δυνατότητα δίκαιης και ισότιμης ανέλιξης που δεν θα εξαρτάται από κομματικές και κάθε άλλου είδους γνωριμίες. Σε διαφορετική περίπτωση θα έχουμε επιτρέψει, γι' άλλη μια φορά, στο σαπισμένο μήλο να διαβρώσει και τα υπόλοιπα φρούτα στο καλάθι στο όνομα μιας κοινωνικής ευαισθησίας η οποία στο τέλος αποδεικνύεται εντελώς ανάλγητη για την πλειονότητα...  

Ερχεται το απόλυτο ξεγύμνωμα των "διαπραγματευτών"!

Αν ήμουν ο Αντ. Σαμαράς δεν θα ήθελα να ξαναβγώ από το "φτωχόσπιτό" μου στην Κηφισιά! Κι αυτό γιατί από εδώ και πέρα δεν θα έχει κανένα νόημα να κατηγορώ το ΣΥΡΙΖΑ για τις δικές μου ανεπάρκειες και τις νέες μου κωλοτούμπες. Από την Πέμπτη, που μας ξανάρχονται οι επικεφαλής τής τρόικας, τα ψέματα με τα οποία ο πρωθυπουργός κέρδισε τις εκλογές τελειώνουν και θα καταλάβουν μέχρι και οι πέτρες σε αυτήν τη χώρα ότι όταν στη Ν.Δ. στο ΠΑΣΟΚ και στη ΔΗΜΑΡ λένε επαναδιαπραγμάτευση εννοούν πλήρη εφαρμογή τού μνημονίου ώστε να φανούν καλά παιδιά και ύστερα, αφού πρώτα θα έχει εξολοθρευτεί η συντριπτική πλειονότητα των ελλήνων, ίσως να ζητήσουν ορισμένες τροποποιήσεις μήπως και γλιτώσουν το λιθοβολισμό στην πλατεία Συντάγματος...
Την ώρα που ξένοι "σοφοί" τύπου Ασμουσεν ισχυρίζονται πως ο μέσος έλληνας δημόσιος υπάλληλος λαμβάνει 3000 ευρώ το μήνα, αποκαλύπτοντας την άγνοιά τους, και κανένας από την κυβέρνηση των υποτελών δε βγαίνει να τον διαψεύσει κατηγορηματικώς είναι λογικό οι δανειστές να έχουν ξεσαλώσει και να ζητούν τον ουρανό με τα άστρα, αγνοώντας πως καλό είναι μεν να ευημερούν οι αριθμοί αλλά αν είναι στο μεσοδιάστημα να έχει εξοντωθεί ο λαός τότε μηδαμινό το όφελος. Είναι φανερό πια ότι κι αυτή η κυβέρνηση έχει θέσει ως προτεραιότητά της τον εξευμενισμό τής τρόικας, την αναστύλωση των ευρωπαϊκών κι ελληνικών τραπεζών και τη διάσωση της εγχώριας πολιτικής κι επιχειρηματικής ελίτ κι όχι τη διάσωση του ελληνικού λαού, τη δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου και την παροχή ισότιμων αναπτυξιακών ευκαιριών. Γι' αυτό κι έβαλε πολύ νωρίς στο συρτάρι κάθε απόπειρα επαναδιαπραγμάτευσης, την οποία άλλωστε θα ήταν πολύ δύσκολο να εννοούν ο Αντ. Σαμαράς κι ο Β. Βενιζέλος, που έχουν βάλει τις υπογραφές τους στο δεύτερο μνημόνιο...
Το ότι, εξάλλου, ο Φ. Κουρέλης βλέπει όλο αυτό το σκηνικό να στήνεται γύρω του κι όχι μόνο δεν αντιδρά αλλά συναινεί στα πάντα αποτελεί ισχυρή ένδειξη, αν μη τί άλλο, πως η στάση του να στηρίξει την κυβέρνηση Σημίτη-Καραμανλή δε βασίστηκε σε κάποια εσφαλμένη εκτίμηση περί εθνικού συμφέροντος αλλά σε καθαρό δόλο. Επέλεξε να είναι χρήσιμος στα διαπλεκόμενα συμφέροντα κι όχι στους πολίτες κι αυτή είναι μια επιλογή που η ιστορία κι ο λαός δεν θα του συγχωρήσουν ποτέ. Είναι ντροπή αυτός ο εξωνημένος νοικοκυρούλης να χρησιμοποιεί ακόμα τη λέξη "Αριστερά" στον τίτλο τού κόμματός του. Προσβάλλει τα εκατομμύρια των ιδεολόγων αγωνιστών, αρκετοί από τους οποίους θυσίασαν ακόμα και τη ζωή τους ώστε αυτή η χώρα να μη διοικείται από γερμανοτσολιάδες κι αμερικανοκίνητους πολιτικούς. Γι' αυτό και θα έχει την ίδια θλιβερή, αλλά απολύτως δικαιολογημένη μοίρα όλων εκείνων που την ώρα που τους έλαχε να αναλάβουν την ιστορική τους ευθύνη προτίμησαν το χυδαίο συμβιβασμό από την ολική ρήξη με τους ολετήρες των εργασιακών δικαιωμάτων κι όχι μόνο...    

Βαφτίζουν το ξεπούλημα μεταρρύθμιση...

Πόσο όμορφα ακούγεται στα αφτιά η λέξη "μεταρρυθμίσεις"! Και πόσο αποτελεσματικώς μπορεί να κρύψει ό,τι βρίσκεται από πίσω και το οποίο μόνο μεταρρυθμιστικό δεν είναι... Δείτε, για παράδειγμα, τί συμβαίνει με τις αποκρατικοποιήσεις, οι οποίες παρουσιάζονται σα μια κομβικής σημασίας μεταρρύθμιση. Κι όμως, δεν είναι τίποτα άλλο από ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, δηλαδή περιουσίας τού ελληνικού λαού, σε τιμή ευκαιρίας για εκείνους που θέλουν να αγοράσουν κοψοχρονιά. Ακόμα κι αν υποθέταμε πως οι εκποιήσεις, για παράδειγμα, του ΟΣΕ, του ΟΠΑΠ και της ΕΥΔΑΠ θα ήταν προς το συμφέρον τού ελληνικού λαού αυτή η περίοδος μόνο κατάλληλη δεν είναι για να προχωρήσουν. Οταν όλος ο πλανήτης γνωρίζει σε πόσο δυσχερή θέση βρισκόμαστε είναι εθνικό έγκλημα να βγάζουμε τα ασημικά μας στο γιουσουρούμ, περιμένοντας να πιάσουν καλή τιμή. Πόση ελάφρυνση του δημόσιου χρέους μπορούμε να πετύχουμε, άλλωστε, όταν θεωρείται αδύνατο να πιαστεί ακόμα κι αυτός ο στόχος των 50 δισεκατομμυρίων ευρώ που είχε τεθεί μια φορά κι έναν καιρό από την κυβέρνηση του ρεζίλη των Παπανδρέου;...
Οποιος θέλει να κοροϊδεύει τον ελληνικό λαό παρουσιάζοντας το ξεπούλημα της περιουσίας του ως μεταρρύθμιση μπορεί να το κάνει ελεύθερα. Μπορεί, επίσης, να παρουσιάζει σαν τέτοια και την περιλάλητη ανάπτυξη μέσω ευρωπαϊκών πακέτων που θα κατευθυνθούν όμως στους ίδιους και στους ίδιους τραπεζίτες, μεγαλοεργολάβους και λοιπούς διαπλεκόμενους. Στο δικό μου μυαλό, ωστόσο, η πραγματική μεταρρύθμιση ταυτίζεται με πολιτικές που θα αναδιανείμουν δικαίως τον παραγόμενο πλούτο στη χώρα μας και θα δίνουν ισότιμες ευκαιρίες δημιουργίας σε όλους τους πολίτες. Και σε αυτές δεν περιλαμβάνονται οι αποκρατικοποιήσεις, πόσω μάλλον όταν τις έχουν αναλάβει υπουργοί όπως ο Κ. Χατζηδάκης, οι οποίοι κατάφεραν να στοιχίσει στον ελληνικό λαό η ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής Αεροπορίας ο κούκος αηδόνι. Τί να θυμηθώ και τί να ξεχάσω; Τις χρυσές εθελούσιες εξόδους ή το καρτέλ που έχει δημιουργηθεί και το οποίο αναγκάζει τους πελάτες να πληρώνουν περισσότερο ένα ταξίδι στη Λήμνο, για παράδειγμα, από ένα αντίστοιχο στο Λονδίνο;...
Το ελληνικό Δημόσιο οφείλει να κρατήσει τις κερδοφόρες δημόσιες επιχειρήσεις, όπως ο ΟΠΑΠ, υπό τον έλεγχό του προκειμένου να χρηματοδοτεί τόσο την εύρυθμη λειτουργία του όσο και κοινωνικές πολιτικές. Επιπλέον, οφείλει να εξυγιάνει αυτές που είναι ζημιογόνες αλλά συνδέονται άμεσα με την παροχή δημόσιων αγαθών, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον ΟΣΕ. Το τελευταίο προφανώς θα πρέπει να σημάνει κι απολύσεις κομματόσκυλων και λοιπού πλεονάζοντος προσωπικού. Οποιος υπουργός, όμως, ισχυρίζεται πως είναι προτιμότερο δημόσια αγαθά όπως οι συγκοινωνίες, το νερό και το ρεύμα να παραχωρηθούν στους ιδιώτες από τη μία ομολογεί τη δική του ανικανότητα κι από την άλλη δεν έχει ιδέα από τα ξένα παραδείγματα του τί σημαίνουν οι αποκρατικοποιήσεις για την ποιότητα ζωής των πολιτών. Ή, ακόμα, πως γνωρίζει πολύ καλά τις συνέπειες και τις αποδέχεται για να φανεί "καλό παιδί" στην τρόικα και στους εγχώριους σπόνσορές του...