Τιμή και δόξα στους διασώστες των δόσεων των φόρων!

Η επιτυχία είναι σχετική υπόθεση: ο ρεζίλης των Παπανδρέου την ταύτισε με το μεγαλύτερο δάνειο στην ιστορία, ο διάδοχός του στο ΠΑΣΟΚ Β. Βενιζέλος με το υψηλότερο "κούρεμα" χρέους κι έρχεται τώρα ο Αντ. Σαμαράς να γιορτάσει τις επτά δόσεις για την αποπληρωμή των φόρων, το οποίο στην πράξη σημαίνει πως οι υπόχρεοι θα πληρώσουν περισσότερα νωρίτερα! Οπου να 'ναι περιμένω λεωφορεία να αδειάζουν στην πλατεία Συντάγματος ό,τι έχει απομείνει από τους κομματικούς στρατούς των τριών συγκυβερνώντων προκειμένου να στηθεί ένα ξέφρενο πάρτι μέχρι πρωίας για την έλευση του τρίτου μνημονίου, το οποίο θα καλύπτουν σε απευθείας σύνδεση τα διαπλεκόμενα μίντια απαιτώντας το γκρέμισμα των τειχών για τους θριαμβευτές τής καρπαζιάς!
Η κυβέρνηση Σαμαρά, ακολουθώντας τα καταστροφικά παραδείγματα των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου, επιλέγει το βασανιστικό, αργό θάνατο μιας ολόκληρης χώρας, ο οποίος όταν επέλθει η Ελλάδα, στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα αποτελεί το 17ο ομοσπονδιακό κρατίδιο της Γερμανίας. Αυτή, άλλωστε, είναι ίσως και η βαθιά επιθυμία τής ευρωλιγούρικης πολιτικής, επιχειρηματικής και τραπεζικής ελίτ για τη διάσωση της οποίας έχει μετατραπεί ένας ολόκληρος λαός σε Σίσυφο. Δυστυχώς, όμως, επιλέξαμε και στις τελευταίες εκλογές να μην έρθουμε σε ρήξη με πολιτικές και πολιτικούς που θα μας οδηγήσουν τώρα στην απόλυτη φτώχεια...
Δεν είμαι από εκείνους που περιμένουν τον Αλέξη Τσίπρα να εμφανιστεί ντυμένος με την κάπα τού Σούπερμαν προκειμένου να σώσει τους έλληνες από τους "Λεξ Λούθορ" που τους επιβουλεύονται. Ο πόνος θα είναι αναπόφευκτος όποιο δρόμο κι αν διαλέξουμε. Μόνο που με την ανατροπή των μνημονίων και των υποστηρικτών τους μας δίνεται η δυνατότητα να δημιουργήσουμε σχεδόν από την αρχή μια νέα χώρα, αξιοποιώντας προς όφελος των πολλών τον πλούτο της. Επομένως, σε αυτό το δράμα μπορούμε να διαλέξουμε να υποδυθούμε ή τους Οιδίποδες, αυτοβασανιζόμενοι σε υπερβολικό βαθμό για αμαρτήματα την πλήρη διάσταση των οποίων δε γνωρίζαμε, ή να είμαστε εμείς οι ίδιοι οι από μηχανής θεοί που θα οδηγήσουν το έργο στην κάθαρση. Θα προτιμούσα χίλιες φορές μια επανάσταση των συνειδητοποιημένων από μια εξέγερση των απελπισμένων. Μόνο που όταν το καράβι παλεύει με την ανταριασμένη θάλασσα δεν ψάχνεις να βρεις το κατάλληλο πλήρωμα, αλλά να πάρεις το καλύτερο δυνατό από το υπάρχον. Κι όσο γίνεται πιο γρήγορα...  

Απελάστε τούς άπληστους κι όχι τους φτωχούς, κι ας είναι και λευκοί...

Θα σας μαλώσω κ. Δένδια! Από τη στιγμή που καταπατάτε κάθε ανθρώπινο δικαίωμα γιατί να μείνετε μόνο στο πογκρόμ και να μην επιχειρήσετε και το επόμενο άλμα προς το φασισμό; Γιατί να συγκεντρώνετε τους μετανάστες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, να τους ταΐζετε και να τους ποτίζετε, όταν μπορείτε με μερικές χιλιάδες σφαίρες να δώσετε μια αμετάκλητη λύση στο μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας, που δεν είναι φυσικά η τάξη σας αλλά αυτοί οι καταραμένοι οι αράπηδες που εγκατάλειψαν τις χώρες τους από δική τους επιλογή κι όχι γιατί τις εξαθλίωσε η αποικιοκρατική Δύση; Τί κι αν δεν χωρέσουν όλοι τους στο σκοπευτήριο της Καισαριανής; Δεν πειράζει, έχουμε την υπομονή να παρακολουθούμε εκτελέσεις σε καθημερινή βάση μέχρι να εξαλειφθούν ολοσχερώς μαζί με τους ξένους και η εγκληματικότητα, η ανεργία και η φτωχοποίηση του ελληνικού πληθυσμού. Ή μήπως όχι; Μήπως, λέω μήπως, όποιος αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους για να δικαιολογεί τις ταξικές πολιτικές του δεν είναι τίποτα άλλο από ένας γελοίος καισαρίσκος που προσφέρει αίμα στην αρένα ώστε να αποκοιμίζει τα κατατρομοκρατημένα πλήθη;...
Το μαζικό κυνήγι ανθρώπινων ψυχών με μοναδικό κριτήριο το χρώμα τού δέρματός τους δεν είναι τίποτα άλλο από πογκρόμ. Πόσω μάλιστα όταν από τις μερικές χιλιάδες προσαγωγές οι συλλήψεις που ακολούθησαν ήταν σαφώς λιγότερες. Δε στέκομαι όμως ούτε στο ποσοτικό κριτήριο ούτε στην αφέλεια με την οποία κάποιοι κρατούν το σκορ όταν αποκαλύπτεται το έγκλημα ενός ξένου σε βάρος ενός έλληνα, όπως συνέβη στην Πάρο. Προφανώς και κάθε έγκλημα θα πρέπει να τιμωρείται αναλόγως της βαρύτητάς του, αλλά όποιος πιστεύει ότι η παραβατικότητα κρύβεται στο DNA ορισμένων φυλών και στo DNA άλλων λάμπει η αγνότητα και η αρετή τότε έχει καταλάβει ελάχιστα από την ανθρώπινη φύση. Γι' αυτό κι αν ακόμα μπορούσαμε να κλειδαμπαρώσουμε τα σύνορα και να μην περνούσαν από αυτά ούτε καν τα κουνούπια τού Δυτικού Νείλου η εγκληματικότητα σε αυτήν τη χώρα θα εξακολουθούσε να αύξανε αλματωδώς γιατί πάντοτε αυτό συμβαίνει όταν οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Μόνο τυχαίο δεν είναι, άλλωστε, ότι εξαπολύθηκε αυτό το χυδαίο ανθρωποκυνηγητό, που ονομάστηκε "Ξένιος Ζευς" σα να ζούσαμε στο οργουελικό "1984" (οι τύποι ακόμα και στις ονομασίες που δίνουν στα κυνήγια μαγισσών τους θυμίζουν τις τραγελαφικότερες στιγμές των συνταγματαρχών), λίγες ώρες πριν ανακοινωθεί κι επισήμως το νέο πακέτο άγριας λιτότητας από το οποίο θα γεννηθούν νέοι ληστές, δολοφόνοι και βιαστές. Και πολύ φοβάμαι πως τότε οι ηθικοί αυτουργοί θα δυσκολευτούν πολύ να στήσουν πογκρόμ σε βάρος των λευκών αυτήν τη φορά εν δυνάμει ψηφοφόρων τους...
Η Ελλάδα παράγει και μπορεί να παράξει πλούτο ο οποίος μπορεί να ταΐσει πολύ περισσότερους από τα 10.000.000 των ελλήνων. Το μεγάλο πρόβλημα δεν ήταν ποτέ εθνοφυλετικό, αλλά ήταν πάντοτε ταξικό. Αντί, επομένως, να αφηνόμαστε να παραπλανώμαστε από λαοπλάνους δημεγέρτες οι οποίοι υπερεκμεταλλεύονται το φαινόμενο για να αποκρύβουν την αιτία κι αντί μια οργανωμένη υποτίθεται πολιτεία να αντιγράφει την ατζέντα και τις μεθόδους τής Χρυσής Αυγής ας κοιτάξουμε να εξεγερθούμε όλοι μαζί, άσπροι, μαύροι, κίτρινοι, κόκκινοι κι αρειανοί, εναντίον της νέας καταιγίδας λιτότητας από το να πέφτουμε στην παγίδα όλων εκείνων που προτιμούν να βλέπουν το λαό να βγάζει μόνος του τα μάτια του από το να γίνεται μια γροθιά και να απευλάνει μια για πάντα εκείνους που του πίνουν το αίμα παρουσιάζοντας σα γιατρειά τη δική τους απληστία για περισσότερο χρήμα κι εξουσία... 

Θα γελούν οι καθηγητές διπλωματίας τού μέλλοντος!

Πώς λέγεται η άγρια λιτότητα στην εποχή των μνημονίων; "Ευρύτερος στρατηγικός σχεδιασμός"! Τουλάχιστον αυτή είναι η ορολογία που διάλεξαν ο Β. Βενιζέλος κι ο Φ. Κουρέλης προκειμένου να εξωραΐσουν ένα νέο πακέτο μέτρων, το οποίο όσο καθυστερείται να ανακοινωθεί τόσο γίνεται και πιο φανερό ότι όχι μόνο δεν θα είναι κοινωνικώς δίκαιο, αλλά θα συμβάλει στην περαιτέρω φτωχοποίηση του ελληνικού πληθυσμού. Και πώς να γίνει αλλιώς όταν η τρόικα εσωτερικού φροντίζει να δηλώνει δημοσίως, από φόβο μήπως παρεξηγηθεί η τρόικα εξωτερικού, πως θα προσπαθήσει να προστατεύσει τους χαμηλόμισθους και τους χαμηλοσυνταξιούχους, ωστόσο δεν θα διακινδυνεύσει την παρουσία της χώρας μας στο ευρώ; Οι καθηγητές διπλωματίας του μέλλοντος θα γελούν μαζί με τους φοιτητές τους όταν θα τους διηγούνται την ιστορία μιας κυβέρνησης που δήθεν διαπραγματευόταν, καθιστώντας όμως σαφές στην απέναντι πλευρά ότι θα ήταν πρόθυμη να υποχωρήσει με την πρώτη απειλή που θα δεχόταν...

Υπάρχουν πολλοί, ανάμεσά τους κι ο γράφων, που φοβούνται μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ καταντήσει ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο, αυτός που φαίνεται να πραγματοποιεί άμεσα το παιδικό του όνειρο να γίνει "πρασινοφρουρός" δεν είναι άλλος από το Φ. Κουρέλη! Η προθυμία του να δημιουργήσει ένα επικοινωνιακό μέτωπο με το Β. Βενιζέλο, αλλά και η απόλυτη ταύτισή του με κατ' εξοχήν νεοφιλελεύθερες πολιτικές, όπως είναι οι ιδιωτικοποιήσεις, θυμίζουν ξεμωραμένο γέρο που ύστερα από 50 χρόνια γάμου με την Αριστερά ερωτεύεται μια πιτσιρίκα, την εξουσία, που αγαπά περισσότερο τα ποσοστά του παρά τον ίδιο. Πιστέψτε με, δεν αντιμετωπίζω με εμπάθεια τον πρόεδρο της Μνημονιακής Αριστεράς, αλλά με τον οίκτο που αρμόζει να συμπεριφερόμαστε σε συμπλεγματικούς ανθρώπους, οι οποίοι θέλουν έστω και στα γεράματά τους να κάνουν τη μεγάλη ζωή που είχαν αρνηθεί στη νιότη τους, όταν κι "έδειχναν πως θα γίνονταν άλλοι", όπως θα έγραφε κι ο Κώστας Βάρναλης...
Δεν καταλαβαίνουν Σαμαράς-Βενιζέλος-Κουβέλης ότι ένας ολόκληρος λαός εξευτελίζεται καθημερινώς όταν βλέπει την πολιτική του ηγεσία να συγκεντρώνεται στο Μέγαρο Μαξίμου προσπαθώντας να βρει πώς θα του πλασάρει καλύτερα το νέο βιασμό του; Την ώρα που όλο και περισσότερες ιδιωτικές και κυβερνητικές μελέτες στην Ευρώπη εφιστούν την προσοχή πως μια έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα σημάνει ένα οικονομικό ολοκαύτωμα για ολον τον πλανήτη και την ώρα που το ίδιο το ΔΝΤ παραδέχεται ότι η εσωτερική υποτίμηση έχει αποτύχει στις πλείστες των περιπτώσεων που έχει εφαρμοστεί, στην ημεδαπή οι κυβερνώντες μας εξακολουθούν να παριστάνουν τα "καλά παιδιά", περιμένοντας να επαναδιαπραγματευτούν όταν η ύφεση θα φτάσει σε διψήφιο ποσοστό, η ανεργία θα έχει "χτυπήσει" το μισό πληθυσμό κι όταν η φτώχεια θα αφορά σχεδόν τους πάντες. Θα τους το επιτρέψουμε;...
Υ.Γ. Ραντεβού τη Δευτέρα!

Δεν είμαστε θεοί, αλλά δεν είμαστε και σκλάβοι...

Ο νέος εθνικός διχασμός είναι εδώ και διαπερνά τα όρια της ιδεολογικής αντιπαράθεσης. Εχουν σχηματιστεί πλέον πολύ καθαρά στην ελληνική κοινωνία δύο στρατόπεδα, τα οποία φαίνεται πως έχει επιλέξει η πλειονότητα του πληθυσμού. Από τη μια είναι οι εθνικιστές κι από την άλλη οι ξενολιγούρηδες! Οι πρώτοι βρίσκουν κάθε αφορμή για να διατρανώνουν τη ριζωμένη πίστη τους ότι οι έλληνες είναι ο περιούσιος αν κι ανάδελφος λαός, την καταστροφή τού οποίου επιδιώκουν όλοι οι ξένοι γιατί δε μπορούν να συγκριθούν αλλιώς με το μεγαλείο του. Είναι οι ίδιοι, βεβαίως, που πιστεύουν ότι η ιστορία σταμάτησε με την άλωση της Πόλης κι από τότε κανένας άλλος λαός δεν κατάφερε να παράξει πολιτισμό. Σε αυτό το πλαίσιο είναι όλοι οι άλλοι υποχρεωμένοι να ανέχονται τις αμαρτίες μας γιατί τους προσφέραμε τη δημοκρατία κι όλες τις υπόλοιπες αξίες πάνω στις οποίες βασίστηκε ο δυτικός πολιτισμός. Αυτός ο σνομπισμός ξεπεσμένου αριστοκράτη φάνηκε κι από τον τρόπο που παρουσιάστηκε και χαρακτηρίστηκε από αρκετούς ελληναράδες τόσο ο αποκλεισμός τής Β. Παπαχρήστου όσο και η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων τού Λονδίνου. Καλώς ή κακώς μετά από το Σοφοκλή και τον Αισχύλο έγραψαν αριστουργήματα και "κάποιοι" Σέξπιρ και Ντίκενς. Δεν είναι ανθελληνικό να παραδεχόμαστε πού και πού ότι δεν είμαστε ο ομφαλός τής γης. Αλλωστε, αυτός δε βρίσκεται πουθενά...
Από την άλλη, βεβαίως, υπάρχουν κι εκείνοι οι οποίοι βγάζουν φλύκταινες και μόνο στο άκουσμα των λέξεων "Ελλάδα", "ελληνικός", "έλληνας". Είναι οι ίδιοι που θέλουν να καταργηθούν τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου που δεν αντιστοιχούν στο λατινικό, που επιθυμούν η αγγλική να διδάσκεται ως επίσημη γλώσσα τού κράτους, όσοι βαφτίζουν τις σφαγές "συνωστισμούς" κι ορισμένοι που ταυτίζουν την Ελλάδα και τους έλληνες με τον απόπατο της γης και προσκυνούν όλους τους "πολιτισμένους" ξένους οι οποίοι θέλουν να σώσουν τους "ιθαγενείς", αλλά εκείνοι είναι τόσο βουτηγμένοι στη λάσπη που δε μπορούν να δουν το καλό τους. Πρόκειται, εν ολίγοις, για ανθρώπους οι οποίοι μέσα από τη ντροπή που εκφράζουν για την εθνική τους ταυτότητα προσπαθούν να κρύψουν το γελοίο αρχοντοχωριατισμό τους και την κομπλεξική "Μαντάμ Σουσού" που κρύβουν μέσα τους...
Η Ελλάδα δεν πρόκειται να σωθεί από εκείνους που έχουν ενταχθεί σε ένα από αυτά τα δύο "στρατόπεδα". Δεν υπάρχει περίπτωση να συγκροτήσουμε μια στιβαρή κοινωνία αν κάθε φορά που κοιταζόμαστε στον καθρέφτη μας αναφωνούμε με περίσσιο ναρκισσισμό "ομορφάντρα μου", αφού πρώτα έχουμε αποκοιμίσει το μυαλό και τη συνείδησή μας. Ούτε, βεβαίως, θα συγκροτήσουμε ποτέ ένα ανεξάρτητο κράτος αν εξακολουθήσουμε να προσφέρουμε γη και ύδωρ στους ξένους επικυρίαρχους, αποδίδοντάς τους υπερφυσικές δυνάμεις τις οποίες όμως δεν έχουν. Αυτή η χώρα δεν είναι έρημος, όπως θέλουν να την παρουσιάζουν ορισμένοι. Διαθέτει ικανότατο και μορφωμένο ανθρώπινο δυναμικό, παραγωγική και καινοτόμα βάση (παρ' όλα τα αντιθέτως θρυλούμενα η μεταποίηση, για παράδειγμα, αποτελεί το 10% τού ελληνικού ΑΕΠ), αγροτική γη, θάλασσα και φυσικούς πόρους που μπορούν να την "απογειώσουν". Μόνο που αυτό δεν θα συμβεί ποτέ αν δε συνειδητοποιήσουμε τη δύναμη που κρατάμε στα χέρια μας κι αν δεν προηγηθεί η κατάρτιση ενός εθνικού σχεδίου δράσης, μακριά από τα μνημόνια της φτωχοποίησης και της υποτέλειας, το οποίο θα έχει στο επίκεντρό του τη δίκαιη αναδιανομή τού πλούτου και το "στρώσιμο" του εδάφους ώστε να δοθεί η δυνατότητα στα φτωχότερα στρώματα να παράξουν το δικό τους πλούτο, τον οποίο θα απολαμβάνουν τα ίδια. Το μπορούμε; Βεβαίως, αρκεί να καταλάβουμε όλοι ότι οι έλληνες, όπως και κάθε λαός άλλωστε, δεν είμαστε θεοί αλλά δεν είμαστε και σκλάβοι...   

Μνημόνιο και διαφθορά είναι "αδέλφια δίδυμα"...

Όπως είναι αδέλφια δίδυμα η λευτεριά και η ρωμιοσύνη, που λέει και το λαϊκό άσμα, έτσι και το μνημόνιο και οι διάφοροι "τυφλοί" τής Χίου συνδέονται με συγγένεια δεύτερου βαθμού, δηλαδή αδελφική. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές και η διαφθορά είναι "παιδιά" τού ίδιου καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο είναι δομημένο από τον "κατασκευάστή" του με τέτοιο τρόπο ώστε να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων και να στηρίζεται στη  δωροδοκία, με κάθε είδους "χαρτζιλίκια", των πολλών. Γι' αυτό κι αδυνατώ να κατανοήσω γιατί οι υπερασπιστές των μνημονίων, είτε από ιδιοτέλεια είτε από εθελοδουλία είτε από αγνό μαζοχισμό, θεωρούν πως η αποκάλυψη σκανδάλων όπως αυτά με τους δήθεν τυφλούς στη Ζάκυνθο και στη Χίο ή με τους επίορκους εφοριακούς δικαιώνουν τόσο το "μαζί τα φάγαμε" του Θ. Πάγκαλου όσο και την τιμωρητική διάθεση της τρόικας απέναντι στη χώρα μας. Πράγματι, η Ελλάδα ήταν σάπια και πολύ πριν από το μνημόνιο. Μόνο που ήταν εξαρχής αδύνατο, όπως άλλωστε ομολογεί κι ο παρ' ολίγον πρωθυπουργός Π. Ρουμελιώτης, να ανθήσει από το "μπόλιασμα" με πολιτικές που στέλνουν σχεδόν το σύνολο του λογαριασμού σε εκείνους που στο ρωμαϊκό όργιο έπαιρναν τα φιλοδωρήματα τα οποία τους πετούσαν οι Καίσαρες, οι συγκλητικοί και οι πραιτωριανοί τους...
Εκτιμώ πως το μνημόνιο έχει αποτύχει, αλλά όχι για τους προφανείς λόγους που αντιλαμβάνεται το κάθε μέσο ελληνικό νοικοκυριό. Κάθε πρόγραμμα αποτυγχάνει όταν δεν εκπληρώνονται οι στόχοι που θέτουν εκείνοι που το επιβάλλουν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση στόχος δεν ήταν ποτέ η διάσωση της Ελλάδας και του πληθυσμού της, αλλά το να κερδίσουν χρόνο οι εγχώριοι και διεθνείς πιστωτές τού ελληνικού κράτους μέχρι να μπορέσουν να μας πετάξουν χωρίς μεγάλο κόστος για τους ίδιους από το ευρώ και, στο μεσοδιάστημα, να κονομήσουν κι ό,τι μπορούν από τη διάλυση ενός λαού. Δυστυχώς, όμως, και για εκείνους άνοιξαν το πιθάρι τής Πανδώρας κι από μέσα βγήκαν όλα τα δεινά κι ασθένειες της ευρωζώνης, από τις οποίες κινδυνεύει το σύνολο του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Οποιος ζει από το ξίφος πεθαίνει κι από αυτό κι όποιος ανάγει την απληστία σε υπέρτατη αξία και στο απόλυτο οικονομικό σύστημα, τότε δεν θα πρέπει να απορήσει όταν έρθει η ημέρα που θα βυθιστεί μαζί με εκείνους που εκμεταλλεύτηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια...
Πόσο δύσκολο είναι για τον Αντ. Σαμαρά, το Β. Βενιζέλο και το Φ. Κουρέλη να εκστομίσουν στην τρόικα την πρόταση "το μνημόνιο δε βγαίνει"; Γιατί δε λένε το αυτονόητο, πως δηλαδή ακόμα κι αν αποδειχθούν οι καλύτεροι μαθητές του ο μόνος τρόπος για να επιτευχθούν οι στόχοι του είναι να καταγραφεί στην Ελλάδα μια γενοκτονία, που όμοιά της δεν είχε ζήσει ο πλανήτης ούτε στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο; Πόσο λιπόψυχοι είναι. επιτέλους, και πόσο ανερυθρίαστα "στρώνουν το χαλί" στην κοινωνική έκρηξη του φθινοπώρου, η οποία μοιάζει πιο αναπόφευκτη από ποτέ; Δε βλέπουν πως οι μισές αλήθειες και τα μισά ψέματα που χρησιμοποίησαν για να επιβιώσουν, αποδείχθηκαν μέχρι τώρα μια επιτυχημένη προπαγάνδα, αλλά δεν θα μπορέσουν να τους προστατεύσουν όταν η συντριπτική πλειονότητα των ελλήνων θα στηρίζεται στη βοήθεια του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού για να συντηρηθεί;...      

Το "κουνούπι" τού πολιτικού ορθολογισμού είναι το πιο θανατηφόρο...

Αν τα ρατσιστικά ανέκδοτα και οι χρυσαυγίτικες φιλίες τής Β. Παπαχρήστου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης απηχούν την όποια φιλοσοφική θεώρηση των πραγμάτων μπορεί να έχει αυτή η αφελής κοπέλα, τότε η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή τής έκανε χάρη που την επέστρεψε στα γρήγορα από το Λονδίνο! Ποιός ο λόγος μια "άρεια" αθλήτρια όπως η δική μας να καταδεχθεί να ανταγωνιστεί αθλητές άλλων φυλών, οι οποίες δε διακρίνονται από "καθαρότητα"; Γιατί να "ταπεινωθεί" με αυτόν τον τρόπο αγωνιζόμενη εναντίον "συμπατριωτών" των κουνουπιών τού Δυτικού Νείλου;...
Συμφωνώ με τον αποκλεισμό τής Β. Παπαχρήστου, αν κι όχι για τους σεμνότυφους λόγους που προβάλλουν αρκετοί. Η Ελλάδα δεν έχει χρεία μεταλλίων ούτε από ντοπέ αθλητές, όπως ο Κ. Κεντέρης ή η Κ. Θάνου παλαιότερα, ούτε από αθλητές οι οποίοι δεν αντιλαμβάνονται ότι κάθε διεθνής διοργάνωση δεν θα έπρεπε να τελείται για να αποδειχθεί ποιός λαός είναι πιο περιούσιος από τον άλλο ή για να κερδοσκοπήσουν οι φαρμακευτικές εταιρείες και οι χορηγοί, αλλά γιατί είναι μια καλή αφορμή για να κατανοούν οι μάζες ότι αυτά που ενώνουν τους ανθρώπους είναι πολύ περισσότερα από όσα τους χωρίζουν. Άσπροι, μαύροι, κίτρινοι, κόκκινοι προφανώς κι έχουμε διαφορετικές εθνικές παραστάσεις και προφανώς αυτές δεν πρέπει να χαθούν μέσα στον κυκεώνα τής παγκοσμιοποίησης. Από τη στιγμή, όμως, που όλοι γεννιόμαστε κι όλοι πεθαίνουμε είναι αστείο να βγάζουμε τη μεζούρα για να μετρήσουμε ποιός είναι καλύτερος από τον άλλο...
Οι λόγοι, εξάλλου, που συμφωνώ με τον αποκλεισμό τής Β. Παπαχρήστου δεν έχουν καμιά σχέση με τον πολιτικό ορθολογισμό είτε της Αριστεράς είτε της δεξιάς, ο οποίος υποκρύπτει δύο μέτρα και δύο σταθμά. Εξηγούμαι: αν η αθλήτρια είχε αστειευτεί με την Ελλάδα, τη σημαία, την θρησκεία ή τον θεσμό τής οικογένειας εκείνοι που σήμερα εξεγείρονται υποστηρίζοντας πως δεν είναι δυνατό να αποκλειστεί για ένα αστείο, θα ήταν οι πρώτοι που θα την αναθεμάτιζαν. Από την άλλη, αν η Β. Παπαχρήστου είχε σαρκάσει τους γερμανούς γενικώς κι αορίστως αρκετοί Αριστεροί θα την είχαν κάνει σημαία στις διαδηλώσεις τους, ξεχνώντας πως ρατσισμός δεν είναι μόνο η λεκτική βία σε βάρος των μαύρων ή των εβραίων αλλά συμπεριλαμβάνει όλους ανεξαιρέτως τους λαούς.
Κι εδώ ελλοχεύει ο μεγάλος κίνδυνος για την ελευθερία τού λόγου και την ελευθεροτυπία, δύο ατομικά δικαιώματα τα οποία δεν είναι δυνατό να γίνονται αποδεκτά "α λα καρτ". Στον 21ο αιώνα έχουμε κάθε δικαίωμα να σχολιάζουμε τους πάντες και τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων των "ιερών αγελάδων", ακόμα κι αν κάποιοι δυσαρεστούνται από τα σχόλιά μας. Ο καθένας μπορεί να έχει το προσωπικό του γούστο αλλά είναι φασιστικό να προσπαθεί να το επιβάλλει και στους άλλους, νομιμοποιώντας το με την ισχύ τής πλειοψηφίας, στην κρίση της οποίας δε μπορεί να μπαίνουν ζητήματα θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Με θεωρείς προσβλητικό, χυδαίο, διαβολικό; Δικαίωμά σου να σταματήσεις να με διαβάζεις ή και να προτρέπεις τους φίλους σου σε παρόμοια συμπεριφορά. Δεν έχεις κανένα, μα κανένα όμως δικαίωμα να μου απαγορεύσεις δια νόμου να είμαι κακόγουστος. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά προσωπικώς τρέμω και μόνο στην ιδέα πως θα ζω σε μια κοινωνία όπου θα καταφεύγω σε εγχειρίδια για το τί είναι "σωστό" και τί είναι "λανθασμένο" πριν εκφραστώ δημοσίως...

"Είναι η οικονομία, ηλίθιε"!

Καλά, ο Αντ. Σαμαράς μπορεί να μην το θυμόταν γιατί αφορούσε την περίοδο που ήταν αφοσιωμένος ψυχή τε και σώματι στα διαπλεκόμενα συμφέροντα και πως αυτά θα καταφέρουν να κάνουν πάρτι με τις προμήθειες του ΟΤΕ. Ο Μ. Κλίντον, όμως, που τον επισκέφτηκε πρόσφατα γιατί δεν θύμισε στον πρωθυπουργό μας με ποιό σύνθημα έγινε εκείνος πρόεδρος των ΗΠΑ το 1992; Το "είναι η οικονομία ηλίθιε", το οποίο είχε λανσάρει το επικοινωνιακό επιτελείο τού πρώην πλανητάρχη, κατάφερε να εξοστρακίσει από το Λευκό Οίκο τον Τζορτζ Μπους τον Πρεσβύτερο, μολονότι ο τελευταίος είχε καταγάγει "περηφανή" νίκη σε βάρος τού Σαντάμ Χουσεΐν στον Πόλεμο του Κόλπου. Κι αυτό γιατί μπορείς να παριστάνεις το νικητή στρατηγό ή το "σταυροφόρο" σε βάρος των κουκουλοφόρων και των μεταναστών, υιοθετώντας στην ουσία την ατζέντα τής Χρυσής Αυγής, ωστόσο στο τέλος τής ημέρας οι νοικοκυραίοι, που τόσο αγαπά να θωπεύει ο Αντώνης μας, δεν θα αξιολογήσουν τον αρχηγό με βάση τα ντεσιμπέλ μισαλλοδοξίας που εκπέμπει, αλλά με το αν έχει καταφέρει να γεμίσει το καλάθι τους. Κι όσο το καλάθι θα παραμένει τραγικώς άδειο τόσο πιο ανώφελη θα γίνεται όλη αυτή η ρητορική μίσους με την οποία εξακολουθεί να πολιτεύεται ο Αντ. Κομανέτσι...
Δεν ήμουν ποτέ τόσο αφελής ώστε να πίστευα ότι ένας ηγέτης τής δεξιάς θα εναντιωνόταν σε νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εξαθλιώνουν τους μικρομεσαίους και προστατεύουν τους κροίσους. Γι' αυτό και δεν πίστεψα ποτέ τις αρχικές αντιμνημονιακές κορώνες τού σημερινού πρωθυπουργού. Το είχε ομολογήσει, άλλωστε, κι ο ίδιος ότι το έκανε για να συγκρατήσει το κύμα αντίδρασης και να μην καταλήξει αυτό στην Αριστερά. Ωστόσο θα περίμενα από κάποιον που εγκαταστάθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου με βασικό επιχείρημα την επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου να μην το γυρίσει στο...καλαματιανό τόσο σύντομα σε σχέση με την ημέρα των εκλογών. Ας κρατούσε, τουλάχιστον, τα προσχήματα κι ας έδινε πρώτα μια μάχη στις Βρυξέλλες για την τιμή των όπλων πριν κατεβάσει ξανά τα παντελόνια στους δανειστές τής χώρας. Αυτές, όμως, είναι πολύ δύσκολες εξισώσεις για τον κουτσαβάκη που γονατίζει μπροστά στην Ανγκ. Μέρκελ και στην Κ. Λαγκάρντ, αλλά παριστάνει το λιοντάρι στους χαλυβουργούς, τους οποίους εξομοιώνει με τη διεφθαρμένη φάρα του...
Αν ο Αντ. Σαμαράς και οι συνοδοιπόροι του Β. Βενιζέλος και Φ. Κουρέλης πιστεύουν ότι με πολιτικές για το θεαθήναι δήθεν τάξης κι ασφάλειας κι επικοινωνιακά τεχνάσματα περί αλλαγών σε θέματα πολιτικής διαφάνειας μπορούν να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη, αυτό συμβαίνει γιατί όταν είσαι χορτάτος είναι αδύνατο να καταλάβεις γιατί "αυτοί οι φτωχοί" θα κάνουν τα πάντα για να εξασφαλίσουν την τροφή τους. Οταν το στομάχι γουργουρίζει, κανείς δε μπορεί να κορέσει την πείνα του με λίγο Τσοχατζόπουλο στη φυλακή κι εκατό πακιστανούς στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Αμυγδαλέζας για "επιδόρπιο". Πόσο πιο καθαρά μπορώ να στο πω Αντώνη; "Είναι η οικονομία, ηλίθιε"...