Αν η Αριστερά αποδειχθεί παρένθεση, τα μνημόνια θα γίνουν Οδύσσεια χωρίς Ιθάκη...

Μπορεί η τρόικα εσωτερικού να ξεπέρασε (;) αυτήν την τρικυμία, αλλά ποιός πιστεύει ότι θα εξαντλήσει την τετραετία και θα οδηγηθούμε σε κάλπες το 2016; Δεν το πιστεύουν ούτε οι Σαχλαμαράς-Βενιζέλος-Κουρέλης, οι οποίοι έχουν μετατρέψει την πολιτική τους επιβίωση σε ύψιστο διακύβευμα για τη χώρα και τους εκβιασμούς ένθεν κακείθεν σε ρουτίνα. Κι αυτή η κυβέρνηση έχει σύντομη ημερομηνία λήξης, στο πλαίσιο της ανακύκλωσης προσώπων τα οποία έχουν συνδεθεί απολύτως με τη μεταπολίτευση και στα οποία έχει δοθεί η εξουσιοδότηση από την εγχώρια και τη διεθνή ελίτ να διαχειριστούν τα συντρίμμια μιας οικονομικής καταστροφής που ούτε θεόσταλτη ήταν ούτε μη αναστρέψιμη είναι. Σε αυτό το πλαίσιο δεν είναι απαραίτητο αύριο μεθαύριο να είναι πρωθυπουργός ο Αντ. Σαχλαμαράς, αν βρεθεί ένα πρόσωπο το οποίο θα μπορέσει να απορροφήσει για χ διάστημα τους κραδασμούς από την κοινωνική κατακραυγή, η οποία δεν θα έρθει ως συνειδητή επιλογή, αλλά ως λούμπεν εξέγερση. Αν μετρήσετε, άλλωστε, πόσοι πρωθυπουργοί πέρασαν από το καλοκαίρι του 2009, μάλλον θα συμφωνήσετε μαζί μου...

Οι εκλογές δεν θα ήταν λύση για τη χώρα, αν το αποτέλεσμά τους άλλαζε μερικώς μόνο τους συσχετισμούς ή, ακόμα χειρότερα, αν ενδυνάμωνε ακόμα περισσότερο την ακροδεξιά. Πολύ φοβάμαι πως δεν θα προέκυπτε κάτι θετικό κι από μια πιθανή αναρρίχηση του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Αν σταθώ, τουλάχιστον, στη χθεσινή ομιλία τού Αλέξη Τσίπρα, δεν άκουσα τίποτα άλλο από ένα ξύλινο αριστερό ευχολόγιο χωρίς συγκεκριμένες δράσεις και με πολύ μετριοπαθείς στόχους. Το σημαντικότερο δεν είναι να καταπολεμηθεί η ανεργία, όπως δεσμεύτηκε γενικώς κι αορίστως ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά να αναδιαμορφωθεί εκ βάθρων ένα οικονομικό μοντέλο που αναπαράγει ανισότητες κι αποκλείει την κοινωνική δικαιοσύνη. Αυτό σημαίνει έμφαση, μεταξύ άλλων, στη φορολογική πολιτική, στην απονομή δικαίου και, κυρίως, στην παιδεία. Αν δεν προτάξεις όλα αυτά, αλλά προσπαθήσεις απλώς να διαχειριστείς την αποτυχία δεν θα έχεις κάνει τίποτα άλλο από μια τρύπα στο νερό και θα αποδειχθείς μια παρένθεση και μόνο μέσα στο δρόμο τού ασύδοτου νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος μετά θα κυβερνά για δεκαετίες...    

Η κυβέρνηση δε μπορεί, η Αριστερά θέλει;...

Κάτι δεν έχω καταλάβει καλά. Μέχρι το κλείσιμο της ΕΡΤ την προηγούμενη εβδομάδα η Ελλάδα ζούσε, κατά την τρόικα εσωτερικού, το απόλυτο "success story": οι ιδιωτικοποιήσεις προχωρούσαν, η ανάπτυξη ερχόταν από ημέρα σε ημέρα και οι έλληνες πολύ σύντομα θα έτρωγαν ξανά με χρυσά κουτάλια. Κι όμως, χρειάστηκε το πραξικοπηματικό λουκέτο στη δημόσια τηλεόραση για να πάνε όλα περίπατο, το Τρίο Στούτζες της κυβέρνησης να εκβιάζει ο ένας τον άλλο και οι εκλογές να βρίσκονται προ των πυλών είτε ως φάντασμα είτε ως κάθαρση. Δύο τινά συμβαίνουν: ή η ΕΡΤ είναι σημαντικότερος λόγος για να πέσει η κυβέρνηση από την περαιτέρω αφαίμαξη των εισοδημάτων των μικρομεσαίων, την οποία είχαν ψηφίσει χωρίς ιδιαίτερες εσωτερικές αντιδράσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΜΝΗΜΑΡ, ή εδώ κι ένα χρόνο έγινε προσπάθεια να στηριχτεί ένα σαθρό οικοδόμημα σε λασπώδη θεμέλια. Κι όπως είναι φυσικό, αυτά τα οικοδομήματα όσο γρήγορα στήνονται τόσο εύκολα καταρρέουν...

Οι τρεις της συγκυβέρνησης είναι παγιδευμένοι στις επιλογές τους. Ο Αντ. Σαχλαμαράς πίστευε ότι το λουκέτο στην ΕΡΤ θα δημιουργούσε κοινωνικό αυτοματισμό και θα συσπείρωνε τους "νοικοκυραίους" σε βάρος των "τρισκατάρατων" δημοσίων υπαλλήλων, ενώ οι Β. Βενιζέλος και Φ. Κουρέλης ήξεραν από την ημέρα που συναίνεσαν στο σχηματισμό αυτής της κυβέρνησης, και μάλιστα χωρίς τη συμμετοχή των πρωτοκλασάτων στελεχών τους, τον περασμένο Ιούνιο πως ήταν πολιτικώς τελειωμένοι: αν πετύχαινε η κυβέρνηση, κερδισμένος θα ήταν αποκλειστικώς ο Αντ. Σαχλαμαράς, αν αποτύγχανε η ευθύνη θα βάραινε όλους. Θα ήταν, δηλαδή, μονά ζυγά χαμένοι, αλλά αποδέχθηκαν τη μοίρα τους μόνο και μόνο για να μείνουν στον αφρό έστω για λίγο ακόμα...

Και τώρα τί;  Θα βρει φόρμουλα η τρόικα εσωτερικού να εξακολουθήσει να συγκυβερνά; Θα συγκυβερνήσουν ΝΔ-Χρυσή Αυγή στην παρωδία δημοκρατίας που έτσι κι αλλιώς ζούμε; Θα γίνουν εκλογές από τις οποίες κερδισμένος θα βγει ο Αντ. Σαχλαμαράς; Οποιο από τα τρία σενάρια ευοδωθεί, προς τέρψη και της τρόικας εξωτερικού, θα είναι καταστροφικό για τη χώρα. Οπότε το ευλογότερο ερώτημα είναι: θα δώσουμε στην Αριστερά την ευκαιρία να κυβερνήσει αυτόν τον τόπο; Και το ακόμα σημαντικότερο: θέλει η Αριστερά να κυβερνήσει; Ελπίζω ο Αλέξης Τσίπρας αυτό να το κάνει όσο πιο λιανό γίνεται απόψε στο Σύνταγμα. Η ιστορία, άλλωστε, θα δικαιώσει μόνο εκείνους που είναι διατεθειμένοι να δώσουν μάχες για τη σωτηρία τού ελληνικού λαού, ούτε τους υπερασπιστές των ελίτ ούτε τους φυγόμαχους...

Πάει πολύ να μας διδάσκετε κι εσείς ήθος "κύριε" Σαμαρά...

Μετά από σχεδόν 35 χρόνια σε αυτόν τον πλανήτη έχω μάθει να προσέχω όχι μόνο τί λέει κάποιος, αλλά και ποιός το λέει. Κι αυτό γιατί όσο όμορφα κι αν είναι τα λόγια που ακούγονται από το στόμα τού οποιουδήποτε, αν το βιογραφικό αυτού του "οποιουδήποτε" μαρτυρά το "δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις" τότε οι λέξεις του μοιάζουν με πόρνες που χρησιμοποιούνται για να εκτονώνουν το πλήθος και τίποτα παραπάνω. Σε αυτό το πλαίσιο, και χωρίς να είμαι κανένας εξπέρ στη μαγειρική, είμαι πρόθυμος να συμφωνήσω με τον τίτλο τού άρθρου τού Αντ. Σαχλαμαρά στην "Καθημερινή τής Κυριακής" σύμφωνα με το οποίο αν δε σπάσεις αυγά δε μπορείς να φτιάξεις ομελέτα και πως οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να προχωρήσουν κι ας πληγούν οι προνομιούχοι. Ας θυμηθούμε, όμως, λίγο ποιός είναι ο "κύριος" που τα λέει όλα αυτά και, κυρίως, να εντοπίσω ότι με χωρίζει μια ιδεολογική άβυσσος με το τί εννοώ εγώ με τη λέξη "προνομιούχοι" και τί ο πρωθυπουργός τής χώρας...



Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ήθελε να επιβάλει το νεοφιλελευθερισμό στη χώρα 20 χρόνια νωρίτερα. Επομένως, δε δάκρυσα όταν την έριξε ο Αντ. Σαχλαμαράς, μολονότι τα κίνητρα του τελευταίου μόνο άδολα δεν ήταν. Οι γερμανοί, άλλωστε, έχουν μιλήσει για ένα μικρό κόμμα τής εποχής που είχε χρηματοδοτηθεί από τα μαύρα ταμεία τής Siemens κι αν ακόμα δεν έχουν πει δημοσίως όνομα, δεν υπάρχει λόγος να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας για το ποιό εννοούσαν: λεγόταν Πολιτική Ανοιξη κι αρχηγός του ήταν ο Αντ. Σαχλαμαράς, τον οποίο δεν έδενε με το Σ. Κόκκαλη (Intracom) μόνο η κοινή τους αγάπη για τον Ολυμπιακό, αλλά και τα κοινά τους συμφέροντα. Το σκάνδαλο Siemens, άλλωστε, ήταν κυρίως σκάνδαλο Intracom αφού οι δύο εταιρίες είχαν κάτι παραπάνω από αγαστή συνεργασία, τουλάχιστον την περίοδο που οι μαύρες σακούλες δε χρησιμοποιούνταν μόνο για να βάζουν τα σκουπίδια τους...

Την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη όμως ουδείς γι' αυτό κι ο Αντ. Σαχλαμαράς είχε πάψει για διάστημα μεγαλύτερο της δεκαετίας να απασχολεί την πολιτική ζωή τής χώρας. Η θεαματική του επιστροφή, από την θέση τού υπουργού Πολιτισμού, συνδυάστηκε με ένα ακόμα "θαύμα" τού ανθρώπου που σήμερα αυτοπροβάλλεται και προβάλλεται από τα μίντια ως ο μεταρρυθμιστης που δε διστάζει να συγκρούεται με συμφέροντα και με κατεστημένες νοοτροπίες: όποιος επισκέπτης τού Μουσείου Ακρόπολης ρωτήσει τους υπαλλήλους του από πού κατάγονται θα διαπιστώσει ότι οι καλύτεροι αρχαιολόγοι, φύλακες, επιμελητές, καφετζήδες κι εστιάτορες της χώρας βγαίνουν στη Μεσσηνία,  η οποία "τυχαίνει" να είναι κι ο τόπος καταγωγής-εκλογική περιφέρεια της σημερινής "πρωθυπουργάρας" μας...

Οσον αφορά την ουσία της παρέμβασης, μέσω αρθρογραφίας, του Αντ. Σαχλαμαρά: θα συμφωνήσω ότι δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, ο διευθυντής ειδήσεων της ΕΡΤ, Αιμ. Λιάτσος να διέθετε τρεις γραμματείς, οι οποίες πληρώνονταν 2.000 ευρώ εκάστη εν καιρώ κρίσης. Δεν θα σταθώ ούτε στο ότι αυτές οι τρεις γραμματείς δεν αυτοτοποθετήθηκαν στην ΕΡΤ, αλλά διορίστηκαν, "αξιοκρατικώ" τω τρόπω βεβαίως βεβαίως, από τη σημερινή κυβέρνηση. Το θέμα είναι ποιούς ορίζεις ως προνομιούχους τού συστήματος κι όχι απλώς συμφεροντολόγους που βρήκαν πόρτες ανοιχτές και μπήκαν για να δωροδοκηθούν εμμέσως από αυτό ώστε να ψηφίζουν εσαεί ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Κι αυτό γιατί στο δικό μου λεξικό προνομιούχοι είναι οι εφοπλιστές που δεν πληρώνουν ούτε ένα ευρώ φόρο για τα υπερκέρδη τους, οι τραπεζίτες που αντί να έχουν πάει ήδη φυλακή "ανακεφαλαιώνονται" από το υστέρημα του ελληνικού και των λοιπών ευρωπαϊκών λαών, οι μεγαλοεργολάβοι που είναι οι μόνοι για τους οποίους βρίσκονται χρήματα από το δημόσιο ταμείο, οι μεγαλοεπιχειρηματίες που δε χρειάστηκε να επενδύσουν ποτέ γιατί είχαν στο "πιάτο" τους το δημόσιο κορβανά, αλλά τώρα καταγγέλλουν τον κρατισμό, οι καναλάρχες που λειτουργούν τα προπαγανδιστικά των συμφερόντων τους μίντια, τα οποία η κυβέρνηση αφήνει στο απυρόβλητο κι απειλεί με κυρώσεις μόνο όσους προβάλλουν το πρόγραμμα των εργαζομένων τής ΕΡΤ...

Με αυτούς, όμως, δεν πρόκειται να τα βάλει ποτέ ο Αντ. Σαχλαμαράς. Ποιό σκυλί, άλλωστε, δαγκωνει το χέρι που το ταΐζει πλουσιοπάροχα όλα αυτά τα χρόνια; Οι εφοπλιστές, οι τραπεζίτες, οι μεγαλοεργολάβοι, οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι καναλάρχες είναι "φίλοι", δεν είναι εκείνοι που μας πίνουν το αίμα, αλλά οι τρεις γραμματείς τού Αιμ. Λιάτσου. Αυτές οι ειδήσεις πρέπει να προβάλλονται για να λειτουργεί ο κοινωνικός αυτοματισμός, για να ξεσπάσει ένας ταξικός εμφύλιος κι έτσι να διαιωνίζεται η εξουσία των πραγματικά προνομιούχων, αυτών που δημιουργούν "προνομιούχους" εντός της μεσαίας τάξης για να μπορούν να πλασάρουν συνενόχους κι ενοχικά σύνδρομα στην κοινή γνώμη και να εξομοιώνουν την οικονομική γενοκτονία με την τροχαία παράβαση...  

Οταν κυβερνούν μπακάληδες, ο Ντοστογέφσκι είναι πολυτέλεια...

Οταν οι λάτρεις τού νεοφιλελευθερισμού θέλουν να αποστομώσουν τους ιδεολογικούς τους αντιπάλους, τους κάνουν μία και μοναδική ερώτηση: "τί κέρδος θα προκύψει από τη χ ή την ψ ενέργεια;" Θέτοντας, μάλιστα, την απορία τους αισθάνονται πως έχουν δώσει την απάντηση που πρέπει να δοθεί και μπορούν να επιστρέψουν με την ησυχία τους στην αγαπημένη τους ενασχόληση, να κυνηγούν δηλαδή το ατομικό κέρδος με κάθε κόστος. Αυτό συμβαίνει και τώρα με την ΕΡΤ. Ρωτούν πόσο κόστιζε η λειτουργία της, οι εργαζόμενοι σε αυτή και οι παραγωγές που έβγαιναν στον αέρα και τα αντιπαραβάλλουν με τις μετρήσεις τηλεθέασης για να καταλήξουν στο αβίαστο, για τους ίδιους, συμπέρασμα πως η δημόσια ραδιοτηλεόραση έπρεπε να κλείσει γιατί ήταν ακριβή κι όχι εμπορική. Προσθέτουν, μάλιστα, και το επιχείρημα πως δεν θέλουν να πληρώνουν για ένα μέσο το οποίο δε βλέπουν και κοιμούνται ξέγνοιαστοι τα βράδια για το ότι έκαναν το καθήκον τους απέναντι στα συμφέροντα του εαυτούλη τους και μόνο αυτού...

Προφανώς και η ΕΡΤ αποτελούσε όλα αυτά τα χρόνια εστία διαφθοράς, με ρουσφέτια, υπερκοστολογήσεις, αργομισθίες και λοιπές παθογένειες, καθώς και κέντρο αναπαραγωγής τής κυβερνητικής προπαγάνδας. Προφανώς, επίσης, σε μια απαίδευτη κι άρα λούμπεν κοινωνία οι χαριεντισμοί τής Ελ. Μενεγάκη έχουν μεγαλύτερη τηλεθέαση από ένα ντοκιμαντέρ για το Γιώργο Σεφέρη. Οταν, όμως, ένα κράτος στη ζυγαριά των προτεραιοτήτων του προκρίνει το ατομικό ή κομματικό κέρδος από το συλλογικό όφελος, τότε δεν υπάρχει λόγος να εξακολουθεί να υφίσταται. Μπορεί να ιδιωτικοποιήσει ή να κλείσει...χθες ό,τι δε μπορεί να του φέρει περισσότερα λεφτά στο ταμείο, δηλαδή σχεδόν τα πάντα, και, στη συνέχεια, να καμαρώνει για "νοικοκυρεμένους" προϋπολογισμούς και οικονομίες κλίμακος. Οι μπακάληδες της πολιτικής δεν έχουν ούτε χρόνο ούτε χρήμα να διαθέσουν στην όσο το γίνεται πιο σφαιρική ενημέρωση, στις τέχνες και στα γράμματα, στην επιστήμη και στα θαύματά της. Βάζουν κάτω τα τεφτέρια τους και μετρώντας "τρεις το λάδι, δυο το ξύδι" αποφασίζουν πως οι έλληνες είναι προτιμότερο να πορευτούν λαμβάνοντας πληροφόρηση μόνο από τα μίντια των νταβατζήδων τους παρά να αφήσουν επιτέλους τους δημοσιογράφους τής δημόσιας ραδιοτηλεόρασης να λειτουργήσουν κατά συνείδηση. Αποφασίζουν, επίσης, πως οι έλληνες είναι προτιμότερο να πορευτούν διασκεδάζοντας με προγράμματα που για να τα κατανοήσεις δε χρειάζεσαι κάτι περισσότερο από μυαλό χρυσόψαρου από το να δίνεις τροφή για σκέψη μέσω εκπομπών που δεν προσβάλλουν, αλλά αναπτύσσουν τη νοημοσύνη όσων τις παρακολουθούν...

Για το κυρίαρχο πνεύμα, όμως, του νεοφιλελευθερισμού υπάρχει μόνο το κέρδος, και μάλιστα το ατομικό. Ο,τι το υπερβαίνει, είναι καταδικαστέο και πρέπει να εξαφανίζεται. Οι άνθρωποι που κυκλοφορούν ελεύθεροι ανάμεσά μας κι επιβάλλουν τη δημόσια ατζέντα θα πετούσαν στο καλάθι των αχρήστων το "Εγκλημα και Τιμωρία" τού Φίοντορ Ντοστογέφσκι, θα ποδοπατούσαν τη "Γκερνίκα" τού Πάμπλο Πικάσο, θα γελοιοποιούσαν την θεωρία τής σχετικότητας του Αλμπερτ Αϊνσταϊν, αν από αυτά τα δημιουργήματα απουσίαζε μια γενναία οικονομική αντιπαροχή. Κοιμούνται και ξυπνούν με μια νοσηρή εμμονή στα κλούβια κεφάλια τους: το πώς θα γίνουν οι ίδιοι, και μόνο οι ίδιοι, πιο πλούσιοι σε φράγκα την κάθε ημέρα που ξημερώνει. "Δεν υπάρχει κοινωνία, παρά μόνο άτομα" γι' αυτούς τους τύπους, όπως θα έλεγε και η Μ. Θάτσερ την οποία θα είχαν αγιοποιήσει αν περνούσε από το χέρι τους. Σε αυτό το πλαίσιο είναι λογικό να μη χρειαζόμαστε μια δημόσια ραδιοτηλεόραση η οποία θα έχει ξεπεράσει τις αγκυλώσεις τού παρελθόντος και θα ενημερώνει αντικειμενικά, θα προωθεί τον πολιτισμό και την επιστήμη και δεν θα γυρίζει την πλάτη στην κοινωνική πραγματικότητα. Είναι σα να έχω ακούσει, όμως, ήδη την ερώτηση που θα μου έθετε τώρα ένας αφισιονάδο τού νεοφιλελευθερισμού: "Ολα αυτά πόσο θα στοιχίσουν στην τσεπούλα μου";...

Θέλει η δεξιά να κρυφτεί και η ακροδεξιά δεν την αφήνει...

Το σύστημα έχει δοκιμάσει τα τελευταία τρία χρόνια κάθε πιθανό συνδυασμό ώστε να διαιωνίσει την εξουσία του. Υστερα από τον "παραδοσιακό" δικομματισμό που εξέπνευσε τα λοίσθια, δοκιμάσαμε ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ με τραπεζίτη πρωθυπουργό και μετά από τις περσινές εκλογές η ακροδεξιά σαντιγί αντικαταστάθηκε από την αριστερά τής συνευθύνης. Τώρα φαίνεται πως πρέπει να κάνουμε ένα βήμα παραπέρα προκειμένου να μην αλλάξει τίποτα ουσιαστικώς σε αυτήν τη χώρα. Μήπως ήρθε, επομένως, η στιγμή να πέσουν εντελώς οι μάσκες και να δούμε τη ΝΔ να συγκυβερνά με τη Χρυσή Αυγή πριν ή μετά από εκλογές; Ηδη, άλλωστε, η μεγάλη "γαλάζια" παράταξη έχει απορροφήσει αρκετά "μπουμπούκια" τής ακροδεξιάς, όπως το Μ. Βορίδη ή τον Αδ. Γεωργιάδη. Γιατί να μείνουν απέξω τα νέα "φυντάνια", όπως ο Ηλ. Κασιδιάρης;...

Ο Αντ. Σαχλαμαράς θέλει σαν τρελός να οδηγηθεί όσο γίνεται πιο γρήγορα η χώρα στις κάλπες. Κι ο ίδιος ξέρει πολύ καλά ότι δε μπορεί να κοροϊδεύει τους πάντες για πάντα με το "success story" του, γι' αυτό κι όσο πιο γρήγορα πάμε σε εκλογές κι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει προλάβει καν να συγκροτηθεί ως κόμμα τόσο το καλύτερο για τον ίδιο. Το πρόβλημα, όμως, για τη χώρα δεν είναι το αν θα παραμείνει ο Αντ. Σαχλαμαράς στην εξουσία ή αν ο Αλέξης Τσίπρας γίνει πρωθυπουργός, αλλά η ανεπάρκεια του συνόλου των πολιτικών δυνάμεων να προβούν στις αναγκαίες ρήξεις. Η πλειονότητα των πολιτών βρίσκεται μπλεγμένη ανάμεσα στις συμπληγάδες πέτρες τού νεοφιλελευθερισμού και του συντεχνιασμού και προσπαθεί να βρει λύσεις τρώγοντας ο ένας τις σάρκες τού άλλου. Η ΕΡΤ μπορεί να αποτελέσει την αφορμή για τη δημιουργία ενός κοινού παλλαϊκού μετώπου απέναντι στην υποβάθμιση της ζωής μας. Αυτό, βεβαίως, δε σημαίνει πως αρκεί για τη συγκρότησή του μία και μόνο ημέρα γενικής απεργίας. Θέλει συνέχεια και, κυρίως, να μην αυτοπαγιδευτούμε σε έναν ταξικό εμφύλιο, λαμβάνοντας ως δεδομένο, για παράδειγμα, ότι όλοι στην ΕΡΤ έτρωγαν με χρυσά κουτάλια. Κι αυτό όχι μόνο γιατί δεν ισχύει, αλλά γιατί αποπροσανατολίζει ως προς το ποιοί είναι οι πραγματικοί ή οι πιο επικίνδυνοι αντίπαλοί μας...

Τί να την κάνεις τη Δημοκρατία, όταν μπορείς να έχεις Σαμαράδες;...

Μια φορά κι έναν καιρό η κοινοβουλευτική ολιγαρχία λειτουργούσε αποτελεσματικώς για τις ελίτ. Ηταν η εποχή που το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ χώριζε υποτίθεται ιδεολογική άβυσσος, που το ρουσφέτι είχε υποκαταστήσει την κοινωνική δικαιοσύνη και η αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου ήταν απλώς η κλάψα εκείνων που ήταν ανίκανοι ή απρόθυμοι να ενταχθούν σε κάποια από τις πολλές μεμονωμένες συλλογικότητες που δε μας επέτρεψαν ποτέ να συγκροτήσουμε μια αδιάσπαστη κοινωνία. Σε αυτό το πλαίσιο, οι έλληνες αισθάνονταν αυτάρκεις με τις λίγες τζούρες δημοκρατίας που τους χορηγούσε ένα οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο που δεν επιδίωξε ποτέ να μάθει στο πόπολο πώς να ψαρεύει προκειμένου το τελευταίο να αισθάνεται χορτάτο με τα λέπια που του πετούσε ως ανταμοιβή για την υπακοή του. Στη μεταπολίτευση, γιατί αυτήν περιγράφω, έννοιες όπως "επανάσταση", "αντίσταση", "αμφισβήτηση" είτε αυτογελοιοποιήθηκαν από λούμπεν αντάρτες πόλεων τύπου "17 Νοέμβρη" είτε γελοιοποιήθηκαν από τους υπνωτιστές των μαζών, οι οποίοι "λησμονούσαν" να τις αφυπνίζουν μετά από κάθε παράστασή τους...

Και φτάσαμε μια "ωραία πρωία" στην εποχή των μνημονίων, όπου πλέον το εγχώριο κατεστημένο, μέσα σε ένα οργουελικό σκηνικό, έσπευσε να γλείψει εκεί που κατουρούσε, να αλλάξει χρώματα σαν σιχαμερή σαλαμάνδρα προκειμένου να επιβιώσει σε ένα περιβάλλον που πια, ελέω τρόικας, δεν έλεγχε εξ ολοκλήρου, να προσαρμοστεί σε μια εποχή που τα χθεσινά δόγματα μετατρέπονταν σε χάρτινους πύργους. Και τότε, ακόμα κι αυτή η κοινοβουλευτική ολιγαρχία έμοιαζε με υπερβολική παραχώρηση στο λαό, ένας Δούρειος Ίππος που κάποτε μπόρεσε να κυριεύσει την Τροία, αλλά αν αφηνόταν κι άλλο στους Τρώες εκείνοι μπορεί να έβρισκαν τρόπο για να τον επιστρέψουν σα μπούμεραγκ στους Αχαιούς. Γι' αυτό και ήταν πλέον επιτακτική ανάγκη το σοκ, η τρομοκράτηση και η συκοφαντία, αυτή η "Αγία Τριάδα" τής κάθε εξουσίας που ψυχανεμίζεται το τέλος των ημερών της και κάνει ό,τι μπορεί για να κρατηθεί στη σχεδία...

Μας είπαν πως αν δεν κρατούσαμε το στόμα μας κλειστό, θα καταστρεφόμασταν. Κι εμείς το κρατήσαμε και, ω τί "παράδοξο", καταστραφήκαμε. Μας είπαν πως δεν υπάρχει εναλλακτική στον οικονομικό μας θάνατο, πως είμαστε αποβράσματα που δικαίως πληρώνουμε βαρύ τίμημα για τις αμαρτίες μας, μας έδωσαν τα λουριά για να αυτοβασανιστούμε κι εμείς το κάναμε, μαθημένοι όπως ήμασταν μια ζωή να μη σκεφτόμαστε παρά να ακολουθούμε "σοφούς" ηγέτες με πήλινα πόδια. Μας κυβέρνησαν φαύλοι λαοπλάνοι, ανίκανοι γόνοι, ακόμα και τραπεζίτες κι εμείς τους πιστέψαμε όταν μας έλεγαν πως πεθαίνουμε για το καλό μας. Διστάσαμε να αποδοκιμάσουμε τη γύμνια τους και να δοκιμάσουμε άλλους δρόμους, προτιμήσαμε να πνιγούμε στο λιμάνι από το να δοκιμάσουμε να διαβούμε τον ωκεανό...

Κι όμως, παρ' όλα τα σοκ, την τρομοκράτηση και τη συκοφαντία η κοινοβουλευτική ολιγαρχία ήταν πολύ δύσκολο πλέον να εξυπηρετεί αποτελεσματικώς τα συμφέροντα των λίγων. Βλέπετε, είναι κι αυτά τα "διαολεμένα" μέσα κοινωνικής δικτύωσής που μέσα στη σαβούρα με την οποία πλημμυρίζουν κάθε ημέρα το δημόσιο λόγο διαθέτουν κι οάσεις κοινωνικής αφύπνισης, τις οποίες ανήσυχοι πολίτες άλλων εποχών δε μπορούσαν καν να φανταστούν. Τώρα πια ακόμα και η Βουλή, το Σύνταγμα, οι νόμοι, η δημόσια τηλεόραση-φερέφωνο που οι ίδιες οι ελίτ έπλασαν για να αυτοδοξάζονται και να αυτοπροστατεύονται από "ταπεινά" πράγματα όπως η λογοδοσία και η δικαιοσύνη, μοιάζουν ανίκανα να λειτουργήσουν σαν ασπίδες απέναντι στην οργή τού λαού. Γι' αυτό κι έφτασε η ώρα να πεταχτούν στον κάλαθο των αχρήστων και να αντικατασταθούν από τα "ραβασάκια" ξένων κι εγχώριων εξουσιαστών, από βίαιη καταστολή κάθε υποψίας διαμαρτυρίας, από πράξεις νομοθετικού περιεχομένου κι από "success stories" που έχουν "happy end" μόνο για λίγους ή μόνο στα χαρτιά. Το κλείσιμο της ΕΡΤ δεν είναι τίποτα άλλο από ένα κλείσιμο του ματιού τής πόρνης στο νταβατζή της, ένα νεύμα πως όλα θα πάνε καλά, πως δεν έχει να ανησυχεί για τίποτα κι ότι αύριο θα κλείσουν κι άλλα σχολεία κι άλλα νοσοκομεία, θα πουληθούν κι ο αέρας που αναπνέουμε, το νερό που πίνουμε και η γη που πατούμε. Κι αν στην πορεία ανακύψουν άλλα προβλήματα, οι νταβατζήδες δεν έχουν λόγο να ανησυχούν: οι πόρνες είναι καπάτσες και θα βρουν τη λύση. Κι αν αυτή δε λέγεται κοινοβουλευτική ολιγαρχία αλλά "πούρα" χούντα, τί σημασία έχει; Τί να την κάνεις, άλλωστε, τη Δημοκρατία όταν μπορείς να έχεις Σαμαράδες;...

Η συμπόνια δεν είναι πλέον συναίσθημα, αλλά τακτική...

Πόσο επιεικής θα ήσασταν με κάποιον που σκοτώνει άμαχο πληθυσμό, αλλά δείχνει την "ανθρωπιά" του με το να πηγαίνει πάνω από τα πτώματα των θυμάτων του και να τους ψέλνει λίγα λόγια παρηγοριάς; Το ερώτημα είναι προφανώς ρητορικό, όπως ρητορική είναι άλλωστε και η ευσπλαχνία τού Προέδρου τής Ολιγαρχίας, της τρόικας εσωτερικού και της αντίστοιχης εξωτερικού για το δράμα που βιώνει ο ελληνικός λαός. Αν δεν ήταν έτσι, τότε δεν θα επέμεναν είτε να υιοθετούν είτε να συναινούν σε πολιτικές που επιβαρύνουν τους πολλούς για να διασωθούν οι λίγοι. Οταν ακούω, επομένως, τον Κ. Παπούλια να μιλά για τον κίδυνο απώλειας ολόκληρων γενιών λόγω της κρίσης ή το Ζ. Κ. Γιούνκερ, ο οποίος μάλιστα βραβεύτηκε από την Προεδρία τής Δημοκρατίας για τις "υπηρεσίες" του προς το έθνος, να συγχαίρει τον ελληνικό λαό για το θάρρος που επέδειξε, κυκλώνομαι από ένα αίσθημα αηδίας για το ότι η συμπόνια και η ευγνωμοσύνη δεν είναι πλέον συναισθήματα, αλλά τακτικές...
Επί των ημερών του το Σύνταγμα έχει γίνει σκουπιδόχαρτο, αλλά ο Πρόεδρος τής Ολιγαρχίας, ως αθλητής άλλωστε που ήταν στα νιάτα του, έχει θέσει τον πήχη τής δημοκρατικής του ευθιξίας τόσο χαμηλά που θα μπορούσε να τον περάσει κι ένα νήπιο. Πέρα από...φιλικά χτυπήματα στην πλάτη ο ελληνικός λαός δεν έχει νιώσει ποτέ στο πλευρό του τον υποτιθέμενο πρώτο πολίτη τής χώρας. Κι ας μπορούσε εκείνος, έστω με τις περιορισμένες αρμοδιότητές του ή με μια παραίτησή του, να αποτελέσει θρυαλλίδα πολιτικών εξελίξεων. Ο Κ. Παπούλιας, όμως, δεν είναι μόνο ηλικιωμένος, αλλά κι ο ίδιος η απόλυτη έκφραση της σαπισμένης μεταπολίτευσης, κατά τη διάρκεια της οποίας είχε πρωταγωνιστικούς ρόλους. Πώς, επομένως, αυτός ο άνθρωπος, τώρα στα γεράματά του, να διαγράψει μονοκοντυλιά μια ολόκληρη πορεία ζωής που τον έφερε ακόμα και στο ανώτατο αξίωμα όχι λόγω ικανότητων, αλλά χάρη στην εθελοδουλία του; Είναι αδύνατο να μάθεις νέα κόλπα σε ένα γέρικο σκυλί, πόσω μάλλον όταν αυτό δεν ενδιαφέρεται καν να τα μάθει...