Η Πόλη δεν αλώθηκε από το Μωάμεθ τον Πορθητή...

Οταν μια γάτα ή ένας σκύλος δεν έχουν με ποιόν να παίξουν, κυνηγούν την ουρά τους. Το ίδιο κάνουν και πολλοί έλληνες, οι οποίοι κυνηγούν, έμμεσα ή άμεσα, πακιστανούς, εβραίους, ομοφυλόφιλους και λοιπές μειονότητες γιατί ο υπόλοιπος πλανήτης δεν θεωρεί τους ίδιους τόσο σπουδαίους όσο πιστεύουν εκείνοι ότι είναι. Αρκετοί από αυτούς, μάλιστα, εξακολουθούν να δηλώνουν στις δημοσκοπήσεις πως θα ψηφίσουν μια εγκληματική οργάνωση που δολοφονεί, ξυλοφορτώνει, κλέβει, υπεξαιρεί, εκβιάζει. Κι αυτά είναι μόνο μερικά από τα "ανδραγαθήματα"της Χρυσής Αυγής. Γιατί, όμως, να μη διατηρεί σημαντικό μέρος τής εκλογικής της δύναμης από τη στιγμή που το λούμπεν προλεταριάτο αυτής τής χώρας εξακολουθεί να πιστεύει ότι η Πόλη αλώθηκε από το Μωάμεθ τον Πορθητή και δεν είχε αλωθεί πρώτα από μέσα;... 

Ανήκω σε μια γενιά που μεγάλωσε με το φόβο πως τα δυο τρία εκατομμύρια των "βάρβαρων" κατοίκων τής ΠΓΔΜ, η οποία μάλιστα είναι διαιρεμένη σε σλάβους κι αλβανούς κι έχει τα δικά της εσωτερικά ζητήματα, θα εισέβαλλαν στη γλυκιά μας πατρίδα, θα κατακτούσαν τη "νύμφη τού Θερμαϊκού" και θα έπιναν εκείνοι...χαλαρά τον καφέ τους στην παραλία αντί για τους θεσσαλονικείς. Η γενιά μου, επίσης, μεγάλωσε με τη δοξασία πως όλοι οι αλβανοί που ήρθαν στην Ελλάδα είναι εγκληματίες και γι' αυτό δεν θα γίνουν άνθρωποι ποτέ. Να, όμως, που οι σκοπιανοί έγιναν καλοί και δεν έχουν πλέον τρία κεφάλια και πέντε πόδια γιατί έρχονται ως τουρίστες στη χώρα μας κι αφήνουν συνάλλαγμα κι εμείς πηγαίνουμε στη δική τους και βάζουμε φτηνή βενζίνη στα αμάξια μας και γεμίζουμε το πορτ μπαγκάζ με τρόφιμα που έχουμε αγοράσει μισοτιμής σε σχέση με τις ελληνικές υπεραγορές. Και να που οι περισσότεροι αλβανοί στάθηκαν γερά στα πόδια τους, πρόκοψαν και δε μας έκλεψαν ποτέ ένα ευρώ, όπως για παράδειγμα οι πολιτικοί ή οι παπάδες που δεν πίστεψαν στον "εξανθρωπισμό" τους. Μήπως, όμως, τα ίδια δεν έλεγαν πριν 40 χρόνια για τους έλληνες που έρχονταν στην Αθήνα για δουλειά από την επαρχία ή για τους μικρασιάτες και τους πόντιους πριν από 90 έτη; Φαίνεται, ωστόσο, πως ακόμα μας τρομάζει ο "ξένος"γιατί μας έχουν μάθει να είμαστε ανασφαλείς, να μην εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας και να αυτομαστιγωνόμαστε για την όποια διαφορετικότητά μας ...

Σε αυτό το πλαίσιο δεν απορώ που μια μη αμελητέα μερίδα συνεχίζει να στηρίζει μισαλλόδοξα καθάρματα, τα οποία δεν έχουν τα...άντερα να υπερασπιστούν ούτε τις χυδαίες ιδεοληψίες τους. Είναι λογικό, αν θέλετε, από τη στιγμή που δε γίνονται βήματα για την εξάλειψη των οικονομικών-κοινωνικών αιτίων τής ενδυνάμωσης του φασισμού και, κυρίως, δεν ανακόπτεται από την οικογένεια και το σχολείο η κερδοφόρα για ορισμένους μπίζνα τής επίρριψης ευθυνών στους "διαφορετικούς", η οποία βολεύει εκείνους τους γονείς, δασκάλους, ιερωμένους, πολιτικούς, επιχειρηματίες που δεν εννοούν να παρουσιάζονται αντάξιοι του ρόλου τους γι' αυτό και ψάχνουν αποδιοπομπαίους τράγους κι όχι λύσεις. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη εθνική τραγωδία κι όχι το δημόσιο χρέος που έχει εκτιναχθεί στα ύψη...    
 

Αν σου πω άλλο δρόμο Γιάννη Στουρνάρα, θα σ' αφήσουν οι νταβατζήδες σου;...

Κάνουν λάθος όσοι πιστεύουν ότι ο Γ. Στουρνάρας ζει στο δικό του κόσμο γι' αυτό και παρουσιάζει μια Ελλάδα που έχει εξέλθει του κινδύνου τής χρεοκοπίας και βαδίζει στο δρόμο τής ανάπτυξης. Ο υπουργός Οικονομικών λέει ψέματα εν πλήρει συνειδήσει των ψεμάτων του. Ο ίδιος, άλλωστε, παραδέχθηκε, για παράδειγμα, σε τηλεοπτική του συνέντευξη πως η ανεργία και η έλλειψη ρευστότητας έχουν οδηγήσει σε ριζική αύξηση των αυτοκτονιών. Την ίδια ώρα, πανηγυρίζει για τις προβλέψεις τού προϋπολογισμού του (επαναλαμβάνω, τις προβλέψεις), αδυνατεί όμως να δικαιολογήσει πειστικώς πως ακόμα και οι αριθμοί για όσα έχουν γίνει τον διαψεύδουν πανηγυρικώς...

Δεν υπάρχει ίσως χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από το πρωτογενές πλεόνασμα. Για χάρη τής συζήτησης είμαι πρόθυμος να δεχθώ ότι αυτό επιτεύχθηκε μόνο χάρη στις προσπάθειες της κυβέρνησης και, φυσικά, τις θυσίες τού ελληνικού λαού κι όχι γιατί έχουν πετσοκοπεί οι δημόσιες επενδύσεις, που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως μοχλός ανάπτυξης, ή γιατί το κράτος έχει αποφασίσει από μόνο του να μην καταβάλλει τις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις του. Είναι προφανώς θετικό να έχεις όπλα στη διάθεσή σου σε μια διαπραγμάτευση, όπως είναι όπλο αυτό του πρωτογενούς πλεονάσματος, το ζήτημα όμως είναι κατά πόσο είσαι αποφασισμένος να τα χρησιμοποιήσεις αν παραστεί ανάγκη.

Επί του πρακτέου, τί θα κάνει η κυβέρνηση όταν η τρόικα τής ζητήσει νέα μέτρα (πέρα από τα "κρυφά", όπως η αύξηση των των φορολογικών υποχρεώσεων που προβλέπεται στον προϋπολογισμό τού 2014)  προκειμένου να συναινέσει σε νέο δανεισμό από τη στιγμή που το "όνειρο"της εξόδου τής χώρας στις αγορές αργεί ακόμα να υλοποιηθεί; Τί να το κάνω το πρωτογενές πλεόνασμα, αν η συγκυβέρνηση Σαχλαμαρά-Βενιζέλου πει πάλι "ναι σε όλα" και δεν το αξιοποιήσει για την ελάφρυνση της πλειονότητας των ελλήνων πολιτών;...

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για τα λουλούδια παρά να ανθίζουν την άνοιξη και να μαραίνονται το φθινόπωρο ή για τον ήλιο να εμφανίζεται με την ανατολή και να αποχωρεί με τη δύση. Τα οικονομικά, όμως, δεν είναι ούτε φυσικοί κανόνες ούτε θείες εντολές που η Ανγκ. Μέρκελ, σε ρόλο Μωυσή, μεταφέρει στους κοινούς θνητούς. Δε μπορώ, επομένως, παρά να γελάω πικρά κάθε φορά, όπως συνέβη χθες με το Γ. Στουρνάρα, που ακούω κάποιον κυβερνητικό αξιωματούχο να ισχυρίζεται πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την άγρια λιτότητα σε βάρος των μικρομεσαίων. Πιθανότατα αυτό ισχύει αν πραγματικός στόχος είναι η διάσωση της επιχειρηματικής-τραπεζικής ολιγαρχίας που κυβερνά αυτόν τον τόπο και η οποία δεν θέλει να καταβάλει ούτε σεντ παραπάνω από το σχεδόν τίποτα που συνεισφέρει σήμερα.

Αν, όμως, στοχεύουμε στην ανάπτυξη με κοινωνική δικαιοσύνη δεν θέτουμε ως προτεραιότητες το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, αλλά την αξιοποίησή της, δε ζητιανεύουμε από ξένους επενδυτές προσφέροντάς τους εργαζόμενους-σκλάβους με μισθούς Βουλγαρίας κι εργασιακά δικαιώματα Ουγκάντας, ενώ φορολογούμε τον καθένα αναλόγως των οικονομικών του δυνατότητων, όπως επιβάλλει άλλωστε και το Σύνταγμα που έχει μετατραπεί σε κουρελόχαρτο, ειδικώς τα τελευταία χρόνια.  Ο άλλος δρόμος, βεβαίως, απαιτεί βούληση για σύγκρουση με τους νταβατζήδες τού πολιτικού συστήματος κι αυτοί που κυβερνούν σήμερα είναι αδύνατο να προχωρήσουν σε κάτι τέτοιο. Βλέπετε, δεν θέλουν να φανούν αχάριστοι απέναντι στα χέρια που τους τάιζαν όλα αυτά τα χρόνια...      

  

Από πότε οι δολοφόνοι έγιναν πολιτικοί κρατούμενοι;...

Οι ημέρες είναι δύσκολες για τους χρυσαυγίτες και τους φιλικώς προσκείμενους σε αυτούς, τύπου Μ. Βορίδη. Μετά από τη δολοφονία τού Παύλου Φύσσα, τα όσα έχουν αποκαλυφθεί για τη δράση τής Χρυσής Αυγής, τις συλλήψεις και προφυλακίσεις τής ηγετικής της ομάδας είναι δύσκολο πλέον να ισχυρίζονται πως οι εθνικιστές νεοναζί (πόσο πιο μεταμοντέρνα μπορεί να γίνει η πολιτική!) είναι χρήσιμοι για να "ξεβρομίσει ο τόπος". Γι' αυτό κι έχουν βρει ένα άλλο παραμυθάκι, χρησιμοποιώντας δημοκρατικά επιχειρήματα, έστω κι αν οι ίδιοι δεν είναι και τίποτα φαν τού συγκεκριμένου πολιτεύματος. Λένε κυρίως πως είναι δημοκρατικό και νομικό ατόπημα να διώκεται ένα κοινοβουλευτικό κόμμα και να βρίσκεται στη φυλακή ο αρχηγός του. Αφήνουν, μάλιστα, υπονοούμενα πως θα έπρεπε, κατ' αντιστοιχία, να εξεταστεί κατά πόσο είναι νόμιμη η λειτουργία και του ΚΚΕ, το οποίο μάχεται για ένα άλλο σύστημα από την αστική κοινοβουλευτική ολιγαρχία, συγγνώμη δημοκρατία ήθελα να γράψω αλλά με μπέρδεψε η πραγματικότητα...

Η Χρυσή Αυγή, ωστόσο, δε διώκεται ως πολιτικό κόμμα για πολιτικά εγκλήματα (για παράδειγμα για εσχάτη προδοσία) ή για τη μισαλλόδοξη ιδεολογία της, αλλά για εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου. Για δολοφονίες, ξυλοδαρμούς, μαστροπείες, εκβιασμούς κλπ. για να μη σας κουράσω παραθέτοντας το μεγαλύτερο μέρος τού Ποινικού Κώδικα. Και για να σας μασήσω ακόμα περσσότερο την τροφή, αν δεν έγινα μέχρι τώρα αντιληπτός, ο Ν. Μιχαλολιάκος, ο Χρ. Παππάς κι ο Γ. Λαγός, για παράδειγμα, δε βρίσκονται αυτήν τη στιγμή στη "μπουζού" γιατί μισούν τους πακιστανούς και λατρεύουν το Χίτλερ, αλλά γιατί εμπλέκονται σε ποινικά αδικήματα τα οποία είναι τα αγαπημένα μαφιόζικων οργανώσεων...

Οσον αφορά το ΚΚΕ, είμαι ο τελευταίος που θα το υμνήσει για τον ξύλινο, παλαιολιθικό του λόγο, για την αδυναμία του να κατανοήσει ότι η σημερινή εργατική τάξη δεν είναι ακριβώς ίδια με αυτή για την οποία έγραψε ο Καρλ Μαρξ ή για το ότι επιμένει στο ότι ο Στάλιν και οι λοιποί τύραννοι του πρώην ανατολικού μπλοκ κι όχι μόνο υπήρξαν κατασυκοφαντημένοι ήρωες κι όχι αιμοσταγείς δικτάτορες. Αλίμονο, ωστόσο, αν ταυτίσουμε την ιστορική πορεία τού ΚΚΕ,  παρόλα τα κολοσσιαία λάθη και τις δικές του μαύρες στιγμές, με τους χρυσαυγίτες δολοφόνους. Οι έλληνες κομμουνιστές δολοφονήθηκαν, φυλακίστηκαν, εκβιάστηκαν, ταπεινώθηκαν από τους εξωτερικούς κι εσωτερικούς εχθρούς τους. Κι όταν έβαψαν κι εκείνοι τα χέρια τους με αίμα, χωρίς να το δικαιολογώ για κάθε περίπτωση, το έκαναν για να απαλλάξουν τη χώρα από τους συνεργάτες των Ες Ες οι οποίοι στη συνέχεια την κυβέρνησαν...

Κι αν ακόμα υποθέσουμε πως στις επόμενες εκλογές το ΚΚΕ βγαίνει πρώτο κόμμα, το οποίο θα σημαίνει πως το πρόγραμμά του (που είναι γνωστό τοις πάσι και δε μακιγιάρεται επιμελώς όπως της Χρυσής Αυγής) θα έχει γίνει αποδεκτό από την πλειοψηφία τού ελληνικού λαού, η ηγετική του ομάδα έχει δηλώσει πως δε σκοπεύει να κυβερνήσει σε ένα πολίτευμα αστικής δημοκρατίας. Τί σχέση έχουν, επομένως, όλα αυτά με εκείνους που υπόσχονται πογκρόμ κι άνοιγμα των ξερονησιών, μεταξύ άλλων "ριζοσπαστικών" μέτρων, στην περίπτωση που καταλάβουν την εξουσία;...    

Πώς πέθαιναν οι ήρωες και πώς ξεφτιλίζονται τα αποβράσματα...

Λυπάμαι από τα βάθη τής καρδιάς μου όσους πίστεψαν στα "ιδανικά" τής Χρυσής Αυγής και βλέπουν σήμερα τους ηγέτες τους να τα απαρνιούνται τόσο απροσχημάτιστα μήπως και γλιτώσουν τη "μπουζού". Ο Ν. Μιχαλολιάκος ισχυρίστηκε, για παράδειγμα, πως το βράδυ τού φόνου τού Παύλου Φύσσα είχε πέσει για ύπνο από νωρίς και σηκώθηκε το μεσημέρι τής επόμενης ημέρας. Μερικά χρόνια νωρίτερα ένας άλλος φονταμενταλιστής εθνικιστής, ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, είχε υποστηρίξει πως δε γνώριζε για τα βασανιστήρια της χούντας γιατί διάβαζε. Ο Ν. Μιχαλολιάκος αποκήρυξε, επίσης, το Χίτλερ, το ναζισμό και τη βία, ανθρώπους δηλαδή κι έννοιες που είχε υπερασπιστεί με έργα και με λόγια σε όλη του τη ζωή. Ο τύπος είναι ικανός να δηλώσει και κομμουνιστής προκειμένου να μη μείνει για πολύ καιρό στον Κορυδαλλό. Το ίδιο ισχύει, βεβαίως, και για τα υπόλοιπα χρυσαυγίτικα αποβράσματα, τα οποία αλυχτούν πως η δίωξή τους είναι πολιτική, αλλά δεν τους έχουμε δει παρά να βρίζουν, να δέρνουν και να κλωτσούν, "επιχειρηματολογώντας" δηλαδή με το μόνο τρόπο που διδάχθηκαν να επιχειρηματολογούν...

Με τί θράσος, αλήθεια, συνεχίζουν ορισμένοι να ταυτίζουν την Αριστερά με αυτόν τον θίασο των νεοναζί εγκληματιών τού κοινού ποινικού δικαίου; Ο Νίκος Μπελογιάννης, για τον οποίο ο τότε αρχιεπίσκοπος Αθηνών είχε πει πως το ηθικό μεγαλείο του όπως και των συντρόφων του μπορούσε να συγκριθεί μόνο με αυτό των πρώτων χριστιανών, δήλωνε στους στρατοδίκες του: "Δεκάδες φορές μπήκε μπροστά μου το δίλημμα: Να ζω προδίδοντας τις πεποιθήσεις μου, την ιδεολογία μου, είτε να πεθάνω, παραμένοντας πιστός σ' αυτές. Πάντοτε προτίμησα το δεύτερο δρόμο και σήμερα τον ξαναδιαλέγω". Ο Αλέκος Παναγούλης, από τους λίγους που πολέμησαν πραγματικά τη χούντα την οποία νοσταλγούν σήμερα τα ακροδεξιά καθάρματα, είχε υπογραμμίσει επίσης στην απολογία του: "Δεν υποχωρώ διότι γνωρίζω ότι το ωραιότερον κύκνειον άσμα οιουδήποτε πραγματικού αγωνιστού είναι ο επιθανάτιος ρόγχος προ του εκτελεστικού αποσπάσματος, παρά ενώπιον μιας τυραννίας, και αυτήν την θέσιν αποδέχομαι".

Ο Μπελογιάννης, ο Παναγούλης και οι υπόλοιποι αγωνιστές τής Αριστεράς δεν αποκήρυξαν τις ιδέες τους ούτε μπροστά στους δήμιους τους κι αυτό γιατί οι ιδέες τους υπερβαίνουν το άτομο και τον θάνατο, είναι πανανθρώπινες και διαχρονικές. Σε αντίθεση, δηλαδή, με τα φασιστικά ιδεολογήματα των χρυσαυγιτών, τα οποία εύκολα ξεχνούν και οι ίδιοι αν πρόκειται, για παράδειγμα, να συνεργαστούν με μετανάστες για να κονομήσουν από το παραεμπόριο ή για να γλιτώσουν τη φυλακή, η οποία ως γνωστό είναι για τους λεβέντες κι όχι για θρασύδειλα ανθρωπάκια που απαρνιούνται την ίδια τους την πορεία ζωής και τα ινδάλματά τους για να μη βρεθούν πίσω από τα κάγκελα...     

Αν ο Κασιδιάρης λεγόταν Κουφοντίνας...

Την ώρα που ο πρωθυπουργός από τις ΗΠΑ επανέφερε την θεωρία των δύο άκρων, όπως την έχουν διατυπώσει ο ίδιος και το ακροδεξιό επιτελείο του, η ελληνική (α)δικαιοσύνη απελευθέρωνε μερικά από τα χρυσαυγίτικα αποβράσματα, τα οποία μάλιστα έσπευσαν να υποπέσουν σε νέα ποινικά αδικήματα (εξυβρίσεις και προπηλακισμοί) για τα οποία κανένας δεν ενδιαφέρθηκε να ασκήσει δίωξη. Τί δεν καταλαβαίνετε;...Είχα γράψει πως το κυνηγητό των νεοναζί ερχόταν σε αντίθεση με το μισαλλόδοξο χαρακτήρα τού πρωθυπουργού και πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρις "μπουμπούκια" τύπου Κασιδιάρη και Παναγιώταρου αποφυλακίστηκαν για να μπορέσουν να συνεχίσουν το αποκρουστικό έργο τους, για το οποίο αν το σύστημα ήταν έντιμο απέναντι στην κοινωνία θα είχε φροντίσει να το ανταμείψει και με μετάλλια ανδρείας...

Ποιός, αλήθεια, πιστεύει ότι αν είχαν συλληφθεί αριστεροί βουλευτές με τις κατηγορίες συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση που βαραίνουν τους χρυσαυγίτες δεν θα βρίσκονταν ήδη στον Κορυδαλλό και θα είχαν πεταχτεί και τα κλειδιά των κελιών τους; Ακόμα και η τυφλή ή αποσπασματική χωρίς ευρεία λαϊκή αποδοχή και δίχως να έχουν εξαντληθεί άλλες λύσεις και γι' αυτό αδιέξοδη αριστερίστικη βία, την οποία δεν επικροτώ, βασίζεται σε κάποια ιδεολογική βάση, η οποία έχει αποτυπωθεί σε χιλιάδες σελίδες προκηρύξεων και λοιπών μορφών επικοινωνίας. Πώς έχουν δικαιολογησει ιδεολογικώς τη δράση τους οι μαφιόζοι τής Χρυσής Αυγής; Με βρισιές, κλωτσιές, μπουνιές κι απειλές. Κι όμως, αυτοί είναι ελεύθεροι ενώ θα έπρεπε να βρίσκονται ήδη στον Κορυδαλλό, όπως συνέβη με το Γιωτόπουλο, τον Κουφοντίνα και τους υπόλοιπους της 17 Νοέμβρη...

Θέλει ή δεν θέλει το σύστημα να χτυπήσει πραγματικά τη Χρυσή Αυγή; Και το ίδιο είναι καταφανώς μπερδεμένο γι' αυτό και με το ένα χέρι μαστιγώνει και με το άλλο χαϊδεύει τους νεοναζί. Οι ισορροπίες είναι λεπτές: αν τους καταδικάσει, θα κάνει το χατίρι στους ευρωπαίους και στους αμερικανούς και θα έχει αποδομήσει ένα σημερινό σύμμαχο, αλλά έναν πιθανό μελλοντικό σφετεριστή τής εξουσίας του. Από την άλλη, όμως, συμμερίζεται την κοσμοθεωρία τού Τζέιμς Ντιν ("να ζεις κάθε σου ημέρα σα να είναι η τελευταία"), γι' αυτό και σκέφτεται πως είναι προτιμότερο να αφήσει τώρα τα λυσσασμένα σκυλιά λυμένα για να γαβγίζουν και να δαγκώνουν την "επάρατη"Αριστερά και να μπορεί να μιλά το κατεστημένο για άκρα και για το μέλλον βλέπουμε. "Ας κρατηθούμε έστω και μια ημέρα παραπάνω στην εξουσία κι όταν έρθει η ώρα να την κάνουμε κι έχουμε αφήσει πίσω μας μια σμπαραλιασμένη δημοκρατία πρόθυμη να ακολουθήσει τον οποιοδήποτε φιρερίσκο, δε βαριέσαι αδελφέ. Θα έχουμε προλάβει να κάνουμε το κομμάτι μας", είναι το σκεπτικό αρκετών εκ των συναπαρτιζόντων την ελίτ αυτής της χώρας, οι οποίοι όμως μάλλον δεν έχουν ακούσει ποτέ τη συνέχεια της ρήσης τού Ντιν ("και να ονειρεύεσαι σα να είναι να ζήσεις γα πάντα"). Φοβάμαι, μάλιστα, πως αποτελούν και την πλειονότητα...   

   

Οταν ο σοσιαλισμός θεωρείται βρισιά, οι λαοί υποφέρουν...

Τα πολιτικά άκρα δεν είναι μια επινόηση της συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενζέλου.Υφίστανται, όχι όμως όπως τα προπαγανδίζουν ο πρωθυπουργός κι ο αντιπρόεδρός του. Από τη μια υπάρχουν οι μισαλλόδοξοι νεοναζί κι άλλοι ακροδεξιοί υπερσυντηρητικοί φονταμενταλιστές, κρυμμένοι για παράδειγμα στους κόλπους τής ΝΔ και της εκκλησίας, κάποιοι από τους οποίους κάνουν παρέα αυτήν τη στιγμή στη φυλακή στους "συναδέλφους"τους εγκληματίες τού κοινού ποινικού δικαίου. Κι από την άλλη βρίσκουμε τους ταλιμπάν τού νεοφιλελευθερισμού, οι οποίοι ταυτιζουν το σοσιαλισμό με το διάβολο και θεωρούν ακόμα και τα ψήγματα κοινωνικής δικαιοσύνης αιτία πολέμου. Πρόκειται για εκείνους που μπερδεύουν τους ανθρώπους με την πανίδα τής ζούγκλας, εκτιμώντας πως δικαίωμα στην επιβίωση έχει μόνο ο οικονομικώς ισχυρότερος και οι υπόλοιποι δεν έχουν άλλο ρόλο παρά του θεατή στην καταστροφή τους...

Μην τρελαθούμε εντελώς. Ο Μ. Ομπάμα είναι τόσο σοσιαλιστής όσο είναι οδηγός τής Φόρμουλα Ενα οποιοσδήποτε οδηγεί ένα αυτοκίνητο. Απλώς στις ΗΠΑ, όπου ακόμα και το στοιχειώδες, όπως μια υποτυπώδης συμμετοχή τού κράτους στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των πολιτών του, θεωρείται άλμα προς την κοινοκτημοσύνη, είναι λογικό να αποκαλείται σοσιαλιστική οποιαδήποτε κίνηση ισότιμου καταμερισμού των δημοσιονομικών βαρών ή ελάφρυνσης των φτωχότερων στρωμάτων από το άχθος τής επιβίωσης. Ο Μ. Ομπάμα, πάντως, δεν έχει παρά τον εαυτό του να κατηγορεί γιατι τώρα στη χώρα του πραγματικό κουμάντο κάνουν οι μουτζαχεντίν τού Κόμματος τού Τσαγιού. Ας είχε φροντίσει να είχε έρθει σε πραγματική ρήξη με τα ιδιωτικά συμφέροντα που λυμαίνονται και τις ΗΠΑ πολύ νωρίτερα από το να προσπαθεί να τα κατευνάζει. Σε μια τέτοια περίπτωση θα είχε κατορθώσει να πετύχει μια περηφανή δεύτερη εκλογή, από την αγχωτική που κέρδισε, ώστε να  μη δικαιούται κανένας να του κουνηθεί σήμερα. Οπως έστρωσε, όμως, έτσι έπεσε στο δημοσιονομκό γκρεμό...   

Κι αν με την Ουάσιγκτον μας χωρίζει ένας ωκεανός, με την υπόλοιπη Ευρώπη μας διαιρεί η κυριαρχούσα αντίληψη τα τελευταια χρόνια πως μόνο με ισοπεδωτική άγρια λιτότητα, που χτυπά τους πολλούς κι όχι τους λίγους, θα μπορέσουμε να εξέλθουμε της κρισης. Με λίγα λόγια και η Ευρώπη, δηλαδή η Γερμανία για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, κυβερνάται στην ουσια από υποστηρικτές τού Κόμματος τού Τσαγιού, οι οποίοι απορρίπτουν οτιδήποτε άπτεται της κοινωνικής δκαιοσύνης προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα της τραπεζικής-επιχειρηματικής ολιγαρχιας. Οσο, όμως, ο σοσιαλισμόςχαρακτηρίζεται μια "κακή", απαγορευμένη λέξη, η οποία πρέπει να αναφέρεται μόνο από τους ιστορικούς, θα ακολουθούμε ένα αδιέξοδο μονοπάτι. Προφανώς και δεν είμαι νοσταλγός τού σοβιετικού ολοκληρωτισμού, ούτε καν της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατιας προηγούμενων δεκαετιών που απλώς χρύσωνε το χάπι-δηλητήριο του καπιταλισμού. Οσο, όμως, άνθρωποι εκμεταλλεύονται ανθρώπους ο σοσιαλισμός θα παραμένει επίκαιρος, θέτωντας ερωτήματα που ο καπιταλισμός αδυνατεί να κατανοήσει, πόσω μάλλον να απαντήσει.

Αναζητώ, ωστόσο, το σοσιαλισμό που δεν θα επιβληθεί από μια ελίτ και δεν θα αφορά μόνο αυτή, αλλά θα προκύψει ύστερα από αμεσοδημοκρατικές διαδκασίες στις οποίες θα έχει πρώτα συνηθίσει ο λαός. Οταν το πόπολο θα έχει μάθει να χρησιμοποιεί την ατομική του βούληση και να αναλαμβάνει την προσωπική του ευθύνη απέναντι στο κοινωνικό σύνολο μόνο τότε θα έχει μετατραπεί σε κοινωνία πολιτών. Ουτοπία; Μπορεί, αλλά αυτό το ουσιαστικό χρησιμοποιούσαν πάντοτε όσοι δε μπορούσαν να δουν πέρα από τη μύτη τους για να χαρακτηρίσουν ιδέες που σήμερα ξέρουμε ότι άλλαξαν τον κόσμο...

    

Η Χρυσή Αυγή στη φυλακή, οι ακροδεξιοί στην εξουσία...

Ο Αντ. Σαχλαμαράς πρέπει να είναι ένα πολύ μπερδεμένο άτομο τις τελευταίες ημέρες. Από τη μια γνωρίζει ότι αν θέλει να παραμείνει στην εξουσία, οφείλει να εξουδετερώσει τη Χρυσή Αυγή τόσο γιατί δέχεται ισχυρές πιέσεις από το εξωτερικό όσο και γιατί τυχόν περαιτέρω κωλυσιεργία του μπορεί να γιγαντώσει ακόμα περισσότερο την επίσημη ακροδεξιά, σε βαθμό που να ελέγχεται από αυτή κι όχι να την ελέγχει. Από την άλλη, όμως, πρέπει να αισθάνεται βαθιά πληγωμένος για το ότι δε μπορούσε πλέον να φυλά τις "σφαίρες" του για τους πραγματικούς του αντιπάλους κι όχι για τους αδελφούς του "εθνικιστές πατριώτες", όπως θα 'λεγε κι ο καλός του φίλος Φ. Κρανιδιώτης. Η Χρυσή Αυγή, τουλάχιστον τα " μεγάλα κεφάλια" της, βρίσκεται στη φυλακή. Η ακροδεξιά, όμως, των Αντ. Σαχλαμαρά, Φ. Κρανιδιώτη, Χρ. Λαζαρίδη, Τ. Μπαλτάκου και των λοιπών "παλικαριών" τού Δικτύου 21 (ας με συγχωρήσει όποιος ακροδεξιούλης στην Ηρώδου Αττικού δε διάβασε το ονοματάκι του) παραμένει στο μέγαρο Μαξίμου, καθορίζοντας, στο μέτρο τού επιτρεπτού από την τρόικα, τις τύχες αυτής της χώρας...

Ο Αντ. Σαχλαμαράς δεν είναι χθεσινός στην πολιτική. Τον ξέρουμε από τότε που συμμετείχε στις γιορτές μίσους στο Μελιγαλά, από τον καιρό που κυνηγούσε κομμουνιστές ως πρωτοπαλίκαρο του Ευ. Αβέρωφ, από την εποχή που μας οδηγούσε σε μια αδιέξοδη διαμάχη με την ΠΓΔΜ για την ονομασία της, από την ίδρυση της εθνικιστικής παράταξης της Πολιτικής Ανοιξης. Τον γνωρίζουμε κι ως τον πρωθυπουργό, επίσης, που την ίδια ώρα που καταργούσε το νόμο περί ιθαγένειας έσφιγγε το χέρι τού Γιάννη Αντετονκούμπο. Μπορώ να τον φανταστώ πώς αισθανόταν πίσω από το υποκριτικό πλατύ χαμόγελο που διατηρούσε για τους φωτογράφους και τους εικονολήπτες όταν δήλωνε την υπερηφάνεια του για τον έλληνα μαύρο μπασκετμπολίστα ή για την εξάρθρωση της Χρυσής Αυγής. Αν ήταν στο χέρι του, ο Γιάννης Αντετονκούμπο θα είχε μεταφερθεί στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Αμυγδαλέζας που έστησε για όσους ξένους δεν ξέρουν να σουτάρουν καλά την πορτοκαλί μπάλα. Αν ήταν στις δυνάμεις του, θα είχε κάνει αντιπρόεδρο της κυβέρνησης τον "αδελφό" του Ν. Μιχαλολιάκο κι όχι τον αδίστακτο "Ροβεσπιέρο" με τον οποίο είναι υποχρεωμένος να συγκυβερνά...

Τώρα ο Αντ. Σαχλαμαράς θα δώσει σκληρή μάχη για τις ψήφους τού λούμπεν προλεταριάτου που είχαν κατευθυνθεί στη Χρυσή Αυγή. Η αλήθεια είναι ότι βρίσκεται ένα βήμα μπροστά από τους αντιπάλους του γιατί είχε ήδη φροντίσει να ακολουθήσει τη μισαλλόδοξη ατζέντα των νεοναζί. Από τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις τού Ν. Δένδια μέχρι την απόσυρση του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου (ο οποίος είναι επιβεβλημένος, αν κι όχι στη λογική με την οποία παρουσιάστηκε) ο πρωθυπουργός δεν έκανε τίποτα άλλο από τα θωπεύει τα πιο ταπεινά ένστικτα ενός ακροατηρίου που δεν επιλέγει ούτε τη δική του αφύπνιση ούτε την τιμωρία των βιαστών του, αλλά την ευθεία επίθεση σε αυτούς τους οποίους αισθάνεται πως είναι ακόμα πιο αδύναμοι από αυτό. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο Αντ. Σαχλαμαράς θα επιχειρήσει να μετατρέψει (εν πολλοίς το έχει πράξει ήδη) την πολιτική ζωή τής χώρας σε πλειστηριασμό μίσους, στον οποίο ο ίδιος έχει έτοιμη προς κατάθεση την καλύτερη προσφορά. Τί κι αν, επομένως, ο Ν. Μιχαλολιάκος, ο Ηλ. Κασιδιάρης και το υπόλοιπο νεοναζιστικό παρεάκι βρίσκονται πίσω από τις μπάρες; Εχουν αφήσει πίσω τους άξιους συνεχιστές, οι οποίοι θα επιχειρήσουν να επιβάλουν τις ρατσιστικές τους αντιλήψεις για την ανθρωπότητα με περισσότερο τακτ, αν κι όχι με λιγότερη βία, όπως αποδεικνύουν το κλίμα αστυνομικής καταστολής και ψυχολογικών εκβιασμών που επιβάλλεται εν όψει του τρίτου μνημονίου...