Το "Ποτάμι" δε γυρίζει πίσω στους ίδιους "Πρωταγωνιστές"...

Χρειάζεται η χώρα νέο κόμμα; Ναι, χρειάζεται γιατί τα υπάρχοντα, ακόμα κι αυτά της Αριστεράς, μυρίζουν ναφθαλίνη. Η Ελλάδα, ωστόσο, δεν έχει ανάγκη να αλλάξει η Μαριορή φερετζέ για να την πάρει το...Ποτάμι. Δε χρειαζόμαστε μια συνέχεια του ΠΑΣΟΚ του Κ. Σημίτη πίσω από το οποίο είχε συνασπιστεί όλη η διαπλοκή, ούτε κομματίδια τα οποία δημιουργούνται και πορεύονται με βάση τις έρευνες της κοινής γνώμης που έχει σιχαθεί τους επαγγελματίες τής πολιτικής, αλλά δεν ξέρει κι εκείνη τί θέλει ακριβώς γι' αυτό άγεται και φέρεται από τον κάθε ευείδη λαοπλάνο. Ο Στ. Θεοδωράκης κι ο σχηματισμός-παρωδία που προετοιμάζουν οι προστάτες του για χάρη του κουβαλούν στα "νερά" τους όλα τα φθαρμένα υλικά τού παρελθόντος. Όλα τα πρόσωπα που κυβερνούν σήμερα τη χώρα κι επιθυμούν να συνεχίζουν να την κυβερνούν κρυπτόμενα πίσω από το χαριτόβρυτο πρόσωπο ενός αγράμματου τηλεοπτικού αστέρα, ο οποίος, όπως φάνηκε κι από την ιδρυτική διακήρυξη του "Ποταμιού", αντιμετωπίζει την πολιτική όπως και τα σοβαρά θέματα με τα οποία έχει καταπιαστεί στις εκπομπές του: επιφανειακά, δηλαδή, κι ως οχήματα εξυπηρέτησης του αδικαιολόγητου ναρκισσισμού του...

Στο πόνημα του, το οποίο θα μπορούσε να είχε γράψει ο Θ, Τζήμερος κι οποιοσδήποτε άλλος συλλαμβάνει την πολιτική με όρους διαφημιστικού-επικοινωνιακού λάιφσταϊλ, ο Στ. Θεοδωράκης μάς λέει για το πόσο θλίβεται όταν βλέπει τον κοσμάκη να στριμώχνεται στα λεωφορεία για να πάει στη δουλειά του, χωρίς ωστόσο να διευκρινιζει πως ο ίδιος βρίσκεται μπροστά από το τιμόνι τού πολυτελούς τζιπ του όταν γίνεται αυτόπτης μάρτυρας της ζωής τού λαουτζίκου, και προσθέτει πόσο αηδιασμένος αισθάνεται από την αναξιοκρατία. Λες κι εκείνος λάμπει στο δημοσιογραφικό στερέωμα για την αξία του κι όχι εξαιτίας άλλων προσόντων του που έθελξαν τον Χρ. Λαμπράκη και τον Στ. Ψυχάρη, μεταξύ άλλων. Είναι πολύ μικρή αυτή η χώρα, Σταύρο μου, κι ακόμα μικρότερη η δημοσιογραφική πιάτσα για να μη γνωρίζουμε πρόσωπα και καταστάσεις...

Η Ελλάδα δεν πρόκειται να αλλάξει χάρη στα αγαπημένα μεγαλοπαιδιά τού μιντιακού-επιχειρηματικού και τραπεζικού κατεστημένου, τα οποία αναλαμβάνουν την αποστολή αυτοκτονίας να περισώσουν ό,τι έχει απομείνει από Κινήματα που ξέφτισαν και....Ελαιοκαλλιέργειες που ξεράθηκαν πριν καν καρπίσουν. Θα αλλάξει από πραγματικά νέα κι άφθαρτα πρόσωπα, που δεν ταυτίζουν την πολιτική με το "χαϊλίκι" τού λάιφσταϊλ και με τις τηλεοπτικές παραγωγές στις οποίες...Πρωταγωνιστές δεν είναι οι συνεντευξιαζόμενοι αλλά ο δημοσιογράφος με το σακιδιάκι, το φιλάρεσκο πρόσωπο του οποίου τραβούν ταυτοχρόνως 15 κάμερες για να μη χαθεί ούτε ένα καρέ από το συμπονετικό, πονεμένο τάχα μου μουτράκι του...

Αν αφαιρέσεις από την πολιτική την ιδεολογία είναι σα να προσφέρεις σε κάποιον σα δώρο ένα άδειο κουτί στο οποίο απλώς έχεις βάλει μια κορδέλα κι έχεις επενδύσει με ένα όμορφο αμπαλάζ. Αυτόν τον τρόπο χρησιμοποιεί, όμως, κι ο Στ. Θεοδωράκης για να εξαπατήσει τους πολίτες οι οποίοι έχουν σιχαθεί, και με το δίκιο τους, τους δεξιούς κι αριστερούς σωτήρες που τόσα χρόνια χρησιμοποιούν τις δήθεν ιδεολογίες τους για να νέμονται την εξουσία οι ίδιοι και οι νταβατζήδες τους. Ούτε ο "Πρωταγωνιστής" δημοσιογράφος απάντα, ωστόσο, στο κορυφαίο ερώτημα, αυτό που θα οφείλαμε να είχαμε ως κριτήριο για να ξεχωρίζουμε την ήρα από το στάρι και το οποίο θα έπρεπε να ορίζει και τις επιλογές μας: θα προχωρήσει στην υλοποίηση πολιτικών δίκαιης αναδιανομής τού παραγόμενου πλούτου και δημιουργίας ίσων ευκαιριών για όλους τους κατοίκους αυτής της χώρας;

Το ερώτημα είναι, φυσικά, ρητορικό αφού όλοι ξέρουμε ότι ο Στ. Θεοδωράκης έχει πολύ καλούς τρόπους για να δαγκώσει τα σκυλιά που τον ταΐζουν και τα οποία τον προβάλλουν από τα μέσα ενημέρωσης που ελέγχουν σα να είναι ο πρίγκιπας του παραμυθιού τον οποίο κάθε κοριτσόπουλο, γιατί όχι κι αγόρι, οφείλει να παντρευτεί. Και γι' αυτό είναι επικίνδυνος υφαρπαγής ψήφων από το ταλαιπωρημένο πόπολο: είναι πιο όμορφος από τον Κ. Σημίτη, τον Β. Βενιζέλο, όλους μαζί τους "58", τον Στ. Ψυχάρη, τον Γ. Μπόμπολα και τον Β. Βαρδινογιάννη και ξέρουμε πολύ καλά στην εποχή τής εικόνας που ζούμε πόσο εύκολα επιπλέουν οι καλοσχηματισμένοι φελλοί...


 

Οταν το κάπνισμα θεωρείται επανάσταση, οι ελίτ κοιμούνται ήσυχες...

Το δικαίωμα στην αυτοκαταστροφή είναι αναφαίρετο. Ο καθένας μας είναι ελεύθερος να επιλέξει τον τρόπο που θα πεθάνει, αφού έτσι κι αλλιώς μάλλον είναι πολύ δύσκολο, από όσο έχει δείξει η εμπειρία μας, να γλιτώσουμε εντελώς τον θάνατο. Σε αυτό το πλαίσιο κάποιος, για παράδειγμα, μπορεί να πίνει αλκοόλ έως το συκώτι του να μοιάζει με ηφαιστειακή τέφρα ή να ρουφά κοκαΐνη ώσπου η μύτη του να λιώσει και να απομείνει ένα κενό ανάμεσα στο στόμα και στα μάτια. Μπορεί, επίσης, να καπνίζει έως ότου οι πνεύμονές του πάρουν το χρώμα τού ερέβους. Σε καμιά περίπτωση, ωστόσο, δεν έχει το δικαίωμα να επιλέξει, εξαιτίας τού δικού του πάθους, να αποφασίσει και τον τρόπο με τον οποίο θα σκοτώσει κι εκείνον που βρίσκεται στον ίδιο χώρο μαζί του. Αν ο παθητικός καπνιστής επιθυμεί να αυτοκτονήσει με αυτόν τον τρόπο, γούστο του και καπέλο του. Δεν θα είναι, όμως, ο καπνιστής εκείνος που θα πάρει αυτήν την απόφαση για λογαριασμό του...

Βεβαίως αυτά είναι ψιλά, συντηρητικά γράμματα σε αυτήν την υπανάπτυκτη χώρα στην οποία η αγένεια και η γαϊδουριά έχουν ταυτιστεί με την επαναστατικότητα, ακόμα και με τον αντιαμερικανισμό. Πόσο θλιβερό είναι να υποτασσόμαστε αδιαμαρτύρητα στις απαιτήσεις τού κάθε δυνάστη μας αλλά να υψώνουμε τα λάβαρα τής ανταρσίας αν μας απαγορέψει να καπνίζουμε σε δημόσιους χώρους; Τότε μόνο ξυπνά ο Τσε Γκεβάρα μέσα μας, ανάβουμε το τσιγαράκι μας λες και με αυτή μας την κίνηση γκρεμίζουμε το κατεστημένο και ύστερα φτύνουμε τον καρκίνο μας σε όποιον "καπιτάλα" απορεί με το πώς είναι δυνατό να συνδέεται με την εξέγερση μια συνήθεια από την οποία οι μεγάλες κι αμερικανικές όσο δεν πάει άλλο καπνοβιομηχανίες, που δεν τις αποκαλείς ακριβώς προπύργια του σοσιαλισμού, κερδίζουν εκατομμύρια επί εκατομμυρίων ευρώ από το δικό μας αργό θανατο. Δεν έχω δει, επίσης, πολλούς επαναστάτες τού γλυκού νερού, οι οποίοι έχουν καταλήξει στο δικό τους "επιστημονικό" συμπέρασμα πως το παθητικό κάπνισμα δε σκοτώνει, να καπνίζουν μπροστά στην έγκυο γυναίκα τους ούτε τις ίδιες να καπνίζουν ούτε όλους τους να φουμάρουν ενώπιον των παιδιών τους. Το παθητικό κάπνισμα δε βλάπτει κανέναν άλλο παρά μόνο τα βλαστάρια σας κύριοι καπνιστές; Γιατί αν πιστεύετε κάτι τέτοιο, στο χωριό μου αυτήν την πεποίθηση την αποκαλούν υποκρισία...

"Μας έχουν κόψει τα πάντα, δεν θα μας κόψουν και το τσιγάρο", φωνάζουν οι λούμπεν έλληνες που είναι ικανοί να συγκεντρωθούν κατά εκατοντάδες χιλιάδες στην πλατεία Συντάγματος στην περίπτωση που κηρυχθούν εκτός νόμου ο καπνός κι ο καπουτσίνο, αλλά που δεν υψώνουν ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι όταν τους συμπεριφέρονται σα να ήταν σκλάβοι. Το σύστημα μας ποτίζει με αποχαυνωτικές εξαρτήσεις κι εμείς πιστεύουμε ότι του πηγαίνουμε κόντρα όταν εξεγειρόμαστε στην απελευθέρωση από αυτές. Γενιές και γενιές ελλήνων έχουν ανατραφεί με την ιδεοληψία πως μαγκιά είναι να πίνεις και να καπνίζεις κι αυτοκαταστροφή να διεκδικείς τα δικαιώματά σου. Κι αυτό δεν το γράφω παριστάνοντας τον Γκάντι, ο οποίος κρίνει τους άλλους αφ' υψηλού έχοντας απαλλάξει τον εαυτό του από τα ανθρώπινα πάθη. Αλίμονο, όμως, αν περνάμε για προσόντα τα ελαττώματά μας κι ακόμα πιο αλίμονο αν τα επιβάλλουμε με το έτσι θέλω στους συνανθρώπους μας. Οι επιστήμονες ισχυρίζονται, και καλά κάνουν γιατί βασίζουν τη δουλειά τους σε εργαστηριακά στοιχεία και δεδομένα, πως ο καρκίνος τού πνεύμονα είναι ο πιο διαδεδομένος καρκίνος σήμερα στην Ελλάδα. Θα μου επιτρέψουν να διαφωνήσω μαζί τους. Το πιο διαδεδομένο καρκίνωμα είναι το λούμπεν προλεταριάτο, το οποίο εισπνέει τοξικά δηλητήρια κι εκπνέει δουλικότητα... 

  

Συμπαθείς τη Χρυσή Αυγή; Πες το καθαρά κι άσε τον "πόλεμο των ιδεών"...

Πόσες δολοφονίες, ξυλοδαρμούς, νταβατζιλίκια, απάτες, πλαστογραφίες και υπεξαιρέσεις χρειαζόμαστε για να αποκαλέσουμε και νομικά τη Χρυσή Αυγή εγκληματική οργάνωση, δηλαδή συμμορία τού κοινού ποινικού δικαίου; Φαίνεται πως κάποιοι μέσα στην αγωνία τους να διασωθούν, είναι πρόθυμοι να περιμένουν κι άλλους νεκρούς πριν αποδεχθούν το αυτονόητο για το νεοναζιστικό μόρφωμα που μολύνει τη χώρα εδώ και δεκαετίες. Γι’ αυτό κι αναζητούν άλλοθι στις δημόσιες εμφανίσεις τους για τους χρυσαυγίτες εγκληματίες, αναρωτώμενοι δήθεν αθώα για το κατά πόσο είναι τεκμηριωμένο το κατηγορητήριο σε βάρος τους. Είναι οι ίδιοι που ακόμα κι αν έπιαναν τον Μιχαλολιάκο και τον Κασιδιάρη να ξεκοιλιάζουν έναν αφγανό επ’ αυτοφώρω θα έλεγαν «ναι μεν καταδικάζω το φασισμό, άλλωστε προέρχομαι από αριστερή οικογένεια, αλλά δε μπορούμε να ποινικοποιούμε τις ιδέες όσο αποκρουστικές κι αν είναι αυτές»…

Ως προς την ποινικοποίηση των ιδεών συμφωνώ μαζί τους, έστω κι αν το κατεστημένο με τα μιντιακά του παπαγαλάκια χρησιμοποιεί αυτό το επιχείρημα ως πρόσχημα. Ο καθένας μπορεί να μισεί τους μαύρους, τους εβραίους, τους αλβανούς, τους ομοφυλόφιλους, τους κομμουνιστές, τους μπαμπουίνους και τους εξωγήινους. Κι όχι μόνο αυτό αλλά δικαιούται και να επικοινωνεί ελεύθερα το μίσος του, κάνοντας χρήση της ελευθερίας τού λόγου και της ελευθεροτυπίας. Η Χρυσή Αυγή, ωστόσο, εδώ και δεκαετίες δεν περιορίζεται στη ρητορική τού μίσους αλλά την έχει επεκτείνει στην πράξη, σκοτώνοντας και λιντσάροντας όποιον δεν της αρέσει είτε για ιδεοληπτικούς λόγους είτε γιατί στέκεται εμπόδιο στις παράνομες δραστηριότητές της. Ας μην ξεχνούν οι «φίλοι» μου αγνοί εθνικιστές και μισαλλόδοξοι πως οι χρυσαυγίτες δε βαρούν όλους τους πακιστανούς παρά μόνο εκείνους που δε συνεργάζονται μαζί τους…

Σε αυτό και μόνο σε αυτό το πλαίσιο, στο ότι η Χρυσή Αυγή δεν είναι πολιτικό κόμμα αλλά εγκληματική οργάνωση, θα συναινούσα στην θέση της εκτός νόμου. Με την έννοια, δηλαδή, ότι δεν απαγορεύεται η ιδεολογία της αλλά η δυνατότητά της να σχεδιάζει και να εκτελεί εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου. Βεβαίως δεν τρέφω την αυταπάτη πως θα έχουμε ξεμπερδέψει με το φασισμό βγάζοντας στην παρανομία την ισχυρότερη έκφρασή του. Ηδη, άλλωστε, η Χρυσή Αυγή ετοιμάζεται να κατεβεί στις επόμενες εκλογές με άλλη ονομασία. Είναι χρήσιμο, ωστόσο, να ξεκαθαρίσει το τοπίο ως προς τους φανερά ή κρυφά συμπαθούντες το νεοναζισμό.

Δεν ανέχομαι, για παράδειγμα, να ακούω τους δικηγόρους των χρυσαυγιτών να λένε πόσο απεχθάνονται το φασισμό και πως οι ίδιοι είναι αριστεροί, αλλά υπερασπίζονται δολοφόνους γιατί τάχα μου η δικογραφία σε βάρος τους δεν είναι δεμένη. Θα το θεωρούσα πολύ πιο έντιμο εκ μέρους τους να πουν πως το κάνουν για τα φράγκα ή επειδή, τέλος πάντων, ακόμα και οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα έχουν το δικαίωμα στην υπεράσπιση. Προφανώς όποιος ψηφίζει Χρυσή Αυγή ή στέκεται ως συνήγορος υπεράσπισης στο πλευρό της δεν είναι αυτομάτως και φασίστας. Μόνο που η υπερβολική ανοχή μας είναι που τρέφει όλο και πιο πολύ το τέρας που θα κατασπαράξει στο τέλος δικαίους κι αδίκους…

Τίμα τον "πατερούλη" σου και σκάβε το λάκκο σου...

Τί κοινό έχουν οι οπαδοί τού Ατρόμητου, που βιαιοπραγούν για τα «μάτια» τού προέδρου τής ομάδας τους ο οποίος προφυλακίστηκε για λαθρεμπόριο καυσίμων, με τους διχασμένους ουκρανούς που ζητούσαν με αίμα την παραμονή ή αποπομπή τού ηγέτη τής χώρας τους; Εχουν την ανάγκη ενός «πατερούλη» που θα τους πάρει από το χέρι, ανεξαρτήτως αν τους πετάξει στο γκρεμό ή όχι. Είναι τουλάχιστον τραγικό τα ίδια τα θύματα της φοροδιαφυγής Σπανού να τον αγκαλιάζουν, να τον φιλούν και να βρίζουν και να χτυπούν όσους τον συνέλαβαν. Κι αν το πρόβλημα ήταν «μόνο» οι οπαδοί τού Ατρόμητου ή οι ουκρανοί διαδηλωτές δεν θα έδινα ιδιαίτερη σημασία. Το ζήτημα, ωστόσο, είναι σαφώς γενικότερο κι αφορά, δυστυχώς, και την πλειονότητα του ελληνικού λαού η οποία εξακολουθεί να λειτουργεί ως λούμπεν προλεταριάτο. Αν δεν ίσχυε αυτό, άλλωστε, ο Αχ. Μπέος δεν θα διεκδικούσε ποτέ στα σοβαρά τη δημαρχία τού Βόλου ούτε, παλαιότερα, ο Κοσκωτάς κι ο Σαλιαρέλης θα αντιμετωπίζονταν από τους οπαδούς τού Ολυμπιακού ως αθώα θύματα του κατεστημένου… 

Πόσο πιο απλά να το γράψω; Ο καθένας μας έχει τη μάνα και τον πατέρα που τον έφεραν στον κόσμο και δε χρειάζεται κανέναν άλλο «γονέα». Δεν είναι δυνατό να στοιχιζόμαστε πίσω από απατεώνες μόνο και μόνο γιατί αγοράζουν καλούς μπαλαδόρους για την ομαδάρα μας, ξεπλένοντας το χρήμα το οποίο με διάφορους τρόπους έχουν κλέψει από εμάς τους ίδιους ή, όσον αφορά τους ουκρανούς, πίσω από την Ευρωπαϊκή Ενωση ή τη Ρωσία δίχως να σκεφτόμαστε πως η χώρα μας δεν θα κερδίσει ποτέ την πραγματική ανεξαρτησία της αν εμείς οι ίδιοι δεν πάψουμε να αντικαθιστούμε τα παλιά με νέα αφεντικά. Κι ούτε αυτός ο κόσμος θα αλλάξει ποτέ αν αφήσουμε τις ΗΠΑ να ναρκοθετούν νόμιμα και πρόσφατα εκλεγμένες δημοκρατικώς κυβερνήσεις, όπως θέλουν να κάνουν τώρα στη Βενεζουέλα συνεχίζοντας μια δυσώδη παράδοση δεκαετιών, ούτε αν δεχόμαστε πως στην Ιταλία, στην τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης, ακόμα κι αυτές οι εκλογές τής κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας δεν έχουν καμιά σημασία αν το Βερολίνο έχει αποφασίσει διαφορετικά.

Θα με ρωτήσετε, όμως, και με το δίκιο σας, ποιός θεσμός θα οδηγήσει στη χειραφέτηση του λαού όταν όλοι είναι κομμένοι και ραμμένοι για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τής ελίτ; Από τη στιγμή που γεννιόμαστε μέχρι την ώρα που πεθαίνουμε δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να διδασκόμαστε την υποταγή σε κανόνες που μπορεί να έχουν τεθεί ακόμα και χιλιετίες πριν κι αφορούσαν άλλες συνθήκες ζωής. Κανένα κατεστημένο δε νιώθει τόσο σίγουρο ώστε να επιτρέπει στους υπηκόους του να περπατούν με τις δικές τους δυνάμεις κι όχι να μπουσουλούν ή να βαδίζουν με πατερίτσες. Σήμερα είναι το δημόσιο χρέος που τάχα μας εμποδίζει από το να κατακτήσουμε την κοινωνική δικαιοσύνη, λες και δεν είναι εφικτό ακόμα κι αυτό να μηδενιστεί αν η φορολόγηση για παράδειγμα γίνει δικαιότερη. Χθες ήταν ο «μεγάλος στόχος» για την είσοδο στην ευρωζώνη, αύριο θα εφευρεθεί κάποια άλλη δικαιολογία για τη διαιώνιση της λιτότητας. Ο στόχος, ωστόσο, της ελίτ παραμένει διαχρονικά ο ίδιος: η αιώνια κυριαρχία της μέσω μηχανισμών κατάπνιξης της ελεύθερης βούλησης και προπαγάνδισης της δικής της νομιμότητας. Και γι’ αυτό απαιτούνται πρόβατα που θα αποθεώνουν τους δήμιους τους και θα λοιδορούν τους αφυπνιστές τους…    

Το κράτος έχει συνέχεια. Το κράτος τους πρέπει να πεθάνει...

Η διανομή μερίδων κρέατος στη Βαρβάκειο μετατράπηκε την Τσικνοπέμπτη σε συσσίτιο, αλλά τα μιντιακά παπαγαλάκια σπεύδουν να υπενθυμίσουν πως το κράτος έχει συνέχεια και με αυτό εννοούν ότι η κυβέρνηση που θα προκύψει από τις προσεχείς εκλογές οφείλει να τηρήσει και το επόμενο μνημόνιο που θα συνυπογράψουν Σαχλαμαράς-Βενιζέλος. Δεν είναι τρόπος τού λέγειν περίεργο πώς αντιλαμβάνεται η ελίτ τη νομιμότητα; Την επικαλείται κι ορκίζεται σε αυτή όταν αφορά την τήρηση των μνημονιακών υποχρεώσεων της χώρας, μόνο που λησμονεί να μας πει πόσο συνταγματικές είναι αυτές οι δεσμεύσεις.

Θα μου πείτε, βεβαίως, πως οι περισσότερες έχουν εγκριθεί από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Μόνο που και οι πέτρες γνωρίζουν ότι οι αποφάσεις που έχει λάβει το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο τα τελευταία τέσσερα χρόνια είναι πρωτίστως πολιτικές και δευτερευόντως νομικές κι έχουν ληφθεί από πρόσωπα που έχουν φροντίσει να εξαιρέσουν τους εαυτούς τους από την κρίση. Δεν θέλω πεινασμένους δικαστικούς, αλλά δεν είναι δυνατό όλα σε αυτόν τον τόπο να είναι ωραία καμωμένα και η μόνη ένστασή τους να ακούγεται όταν φτάνει η συζήτηση στο ψαλίδισμα των αμοιβών και των εργασιακών δκαιωμάτων τους. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά από την ασφάλεια της εξασφαλισμένης από τις αποφάσεις που οι ίδιοι βγάζουν για τους εαυτούς τους ζωής τους να κρίνουν νόμιμες όλες τις υπόλοιπες περικοπές μισθών, συντάξεων κι εργασιακών δικαιωμάτων...

Τί λένε ουσιαστικώς τα φερέφωνα του καθεστώτος στον ελληνικό λαό; Τον καλούν να επιζήσει από τη φιλανθρωπία των βασανιστών του γιατί "το κράτος έχει συνέχεια". Αλίμονο αν εξεγερθεί σε αυτό το κράτος. Το απαγορεύουν οι διεθνείς συνθήκες που έχει υπογράψει και οι οποίες τηρούνται κατά το δοκούν, στη λογική τού "τα δικά μας δικά μας και τα δικά σας πάλι δικά μας". Τί απομένει, επομένως, στο λαό αν κάνει πως ενστερνιστεί αυτήν τη λογική; Μα, να φτιάξει νέο κράτος με τον ίδιο τρόπο που οι ποδοσφαιρικές ομάδες αλλάζουν ονομασία ή πέφτουν από την Α' στη Γ' Εθνική για να απαλλαγούν από τα χρέη τους. Δε μπορεί κάτι τέτοιο να θεωρείται νόμιμο και ηθικό όταν αφορά επιχειρήσεις τις οποίες έχουν διαχειριστεί οι εθνικοί μας νταβατζήδες και να χαρακτηρίζεται παράνομη κι ανήθικη η επίκληση της πλειονότητας του ελληνικού πληθυσμού στο στοιχειώδες: στη ζωή με αξιοπρέπεια...

Αν πρέπει, επομένως, να παραβούμε το διεθνές δίκαιο για να εξασφαλίσουμε πως οι ίδιοι, τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας δεν θα ζουν ως σκλάβοι για τα υπερκέρδη των αφεντικών τους οφείλουμε να το παραβούμε. Η ελευθερία, η δημοκρατία, η ισότητα, η ισονομία, η ισοπολιτεία και η κοινωνική δικαιοσύνη ήταν διαχρονικά απαγορευμένες αρχές από την εκάστοτε καθεστηκυία τάξη. Τις έθετε πάντοτε εκτός νόμου, καλώντας το λαό σε πλήρη υποταγή στη βούλησή της. Και είναι μόνο όταν ο λαός στέκεται όρθιος ενώπιον των ευθυνών που του τίθενται από την ταξική του συνείδηση που γράφεται Ιστορία με χρυσά γράμματα. Το κράτος, κοντολογίς, έχει συνέχεια. Το κράτος τους, ωστόσο, πρέπει να πεθάνει από χθες κιόλας...  

Ο Γιωργάκης που κι άλλοι ήθελαν να του μοιάσουν...

Οποιοι έχουν ερευνήσει έστω στοιχειωδώς το ζήτημα των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων δεν έχουν πολλές αμφιβολίες για το ότι ο ρεζίλης των Παπανδρέου έχει λερωμένη τη φωλιά του. Απλώς στοιχηματίζουν για το αν τα εκατομμύρια που διακινήθηκαν επί ημερών του σε οργανώσεις όπως αυτές που υποτίθεται πως ασχολήθηκαν με τις συσκευασίες ντομάτας στην Ακτή τού Ελεφαντοστού ή με την ενίσχυση των οινοπαραγωγών τού Μεξικού κατάληξαν, έστω ένα μέρος τους, στον προσωπικό του πλουτισμό ή αφορούσαν παιχνίδια στη γεωπολιτική σκακιέρα στα οποία ο ρεζίλης συμμετείχε ως ένα άβουλο πιόνι...

Όπως κι αν έχει πάντως είναι τραγικό πως ο Γ. Παπανδρέου έχει ήδη γράψει ιστορία, την οποία θα αποστηθίζουν και τα εγγόνια των εγγονών μας όταν θα διδάσκονται για τις συνθήκες υπό τις οποίες "μπήκαν στην Πόλη οι οχτροί" για τρίτη και φαρμακερή φορά. Υπό αυτή την έννοια θα έχει να καυχιέται στον πατέρα του και στον παππού του πως μολονότι εκείνοι υπήρξαν σαφώς ισχυρότερες προσωπικότητες, η δική του επιρροή στην πορεία αυτού του τόπου ήταν πολύ πιο καθοριστική. Εστω κι αν μιλάμε για έναν άτυπο διαγωνισμό ανάμεσα σε καταστροφείς...

Η Ελλάδα δεν ήταν δυνατό να εξακολουθεί να πορεύεται όπως πορευόταν μέχρι το 2009. Με αυτό, όμως, δεν εννοώ το δανεισμό ως αυτοτελή έννοια, αλλά το δανεισμό που κατέληγε στις τσέπες "ημετέρων", στην αναπαραγωγή ενός δυσλειτουργικού δημόσιου τομέα στον οποίο συνωστίζονταν "πράσινα" και "γαλάζια" παιδιά, στη διαιώνιση μιας κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας μηδενικού ρίσκου και μιας τραπεζικής εξαλλοσύνης που λειτουργούσε με τοκογλυφικούς όρους κι ανευθυνότητα πεντάχρονου. Αν ο ρεζίλης των Παπανδρέου έβαζε την υπογραφή του το 2010 σε ένα μνημόνιο, έστω με ξένους δανειστές, το οποίο θα έθετε ως στόχο τη διάλυση αυτών των διαβρωτικών φαινόμενων, τη ριζοσπαστική και δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου και την προσφορά ίσων ευκαιριών ανάδειξης μέσω της φορολόγησης όσων έπρεπε να φορολογηθούν και της απαλλαγής εκείνων που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα, σήμερα θα έπρεπε να είχαμε στήσει μια προτομή του στην πλατεία Συντάγματος. Αληθινή κι όχι πικρά σαρκαστική όπως στο φωτομοντάζ παραπάνω...

Προφανώς έχει τη σημασία του αν ο ρεζίλης των Παπανδρέου μας έβαλε στην εποχή των μνημονίων από αφέλεια ή από εγκληματική πρόθεση. Αν ισχύει το δεύτερο, πρέπει να οδηγηθεί στην ποινική δικαιοσύνη. Δεν αντέχω, όμως, να ακούω κι εκείνους που υποστηρίζουν πως οι χρόνιες παθογένειές μας έφεραν την κρίση κι όχι οι μνημονιακές επιλογές. Το υποστηρίζουν, μάλιστα, με τον ίδιο κυνισμό που ένας δολοφόνος χορηγεί το δηλητήριο σε έναν ασθενή ο οποίος μπορεί να ζήσει αν ακολουθήσει άλλη θεραπεία. Ολοι αυτοί είναι το ίδιο ένοχοι με τον ρεζίλη γι' αυτό που βιώνουμε σήμερα. Απλώς ο Γ. Παπανδρέου έτυχε να είναι εκείνος που αποφάσισε το άλμα στο κενό που κι άλλοι ονειρεύονταν να κάνουν...

Κι αν ακόμα τα μνημόνια περιλαμβάνουν όρους προς τη σωστή κατεύθυνση, κι αν ακόμα οι κυβερνήσεις που πέρασαν αυτήν την τετραετία προτίμησαν να δώσουν έμφαση στο ψαλίδισμα των οικονομικών απολαβών και των εργασιακών δικαιωμάτων τής πλειονότητας του πληθυσμού, παράγοντες που ισχύουν, δεν παύει ωστόσο να έδωσαν όρκο ατιμίας σε ένα κείμενο με ξεκάθαρη ιδεολογική στόχευση: την αντικατάσταση της εγχώριας ελίτ από μια διεθνή, κατά βάση γερμανική, η οποία θα διαφεντεύει τους έλληνες με την ίδια σκληρότητα με την οποία το έκαναν και οι προκάτοχοί της...

Το αποτέλεσμα, άλλωστε, δικαιώνει τους εμπνευστές αυτών των πολιτικών, έστω κι εν μέρει: οι πλούσιοι, έλληνες και ξένοι, έγιναν πλουσιότεροι, οι μικρομεσαίοι φτωχοί και οι πένητες νεκροί. Μπορούμε, επομένως, για όλα αυτά να θεωρούμε αποκλειστικό υπεύθυνο τον ρεζίλη των Παπανδρέου και να ζητούμε την κεφαλή του επί πίνακι για να πάρουμε το αίμα μας πίσω. Συγχέοντας, όπως πάντοτε, τους φυσικούς με τους ηθικούς αυτουργούς, οι οποίοι εξακολουθούν να μένουν ατιμώρητοι, τόσο πολιτικά όσο και ποινικά...  

Αν είσαι γκέι δε σε φοβάμαι, δε μου είναι όμως κι αρκετό...

Η ομοφυλοφιλία δεν είναι ιδεολογία αλλά σεξουαλικός προσανατολισμός και το AIDS δεν είναι ποινικό αδίκημα αλλά ασθένεια. Αυτή η παραδοχή, ωστόσο, έχει δύο όψεις. Από τη μία δεν είναι δυνατό κανένας πολιτικός να κατηγορείται για το ότι είναι γκέι ή οροθετικός. Οποιος πέφτει τόσο χαμηλά ώστε να καταδικάζει κάποιον άνθρωπο, ανεξαρτήτως της επαγγελματικής ή θεσμικής του ιδιότητας, γι' αυτόν το λόγο δεν κάνει τίποτα άλλο από το να χρησιμοποιεί το ιδεοληπτικό οπλοστάσιο της Χρυσής Αυγής. Το συγκεκριμένο νόμισμα έχει, όμως, και την άλλη όψη του: κανένας πολιτικός δε μπορεί να χρησιμοποιεί την ομοφυλοφιλία ή την ασθένειά του προς άγρα ψήφων. Αυτές δεν είναι πολιτικά επιχειρήματα, δεν αποκαλύπτουν ιδεολογική συγκρότηση κι όταν χρησιμοποιούνται για ψηφοθηρικούς λόγους από εκείνον που είναι είτε ομοφυλόφιλος είτε οροθετικός περισσότερο από όλους προσβάλλουν τους άλλους ομοφυλόφιλους κι οροθετικούς. Βλέπετε, κι ο ρατσισμός είναι δρόμος διπλής κατεύθυνσης...

Αυτό συμβαίνει και με τον Γρ. Βαλλιανάτο, ο οποίος έχει γίνει γνωστός στο πανελλήνιο κυρίως για τη λάιφσταϊλ αισθητική με την οποία αντιμετωπίζει τα πάντα, από τη σεξουαλικότητα μέχρι την πολιτική. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να δηλώνει δημοσίως αν του αρέσουν οι άνδρες ή οι γυναίκες κι έχει κάθε δικαίωμα να κρατά μυστική την προσωπική του ζωή. Κατανοώ, επίσης, ότι ο κοινωνικός στιγματισμός είναι τέτοιος που κάνει σχεδόν απαγορευτικό για κάποιον ομοφυλόφιλο να παραδέχεται τις σεξουαλικές του προτιμήσεις. Γι' αυτό και είναι προς τιμή τού Γρ. Βαλλιανάτου το ότι, σε αντίθεση με πολλούς άλλους γκέι της "σόου μπιζ" οι οποίοι παριστάνουν στα μίντια τους γυναικοκατακτητές, δεν έκρυψε ποτέ ότι του αρέσουν οι άνδρες. Είναι, όμως, αυτή η γενναιότητα αρκετή για να γίνει κάποιος καλός δήμαρχος Αθηναίων; Προφανώς κι όχι, πόσω μάλλον όταν με άλλες δημόσιες τοποθετήσεις του έχει παρουσιαστεί υπέρμαχος του νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου, το οποίο έχει αφήσει πίσω του κοινωνίες-συντρίμμια....

Εχω κάθε καλή διάθεση να παρακολουθήσω την προεκλογική εκστρατεία τού Γρ. Βαλλιανάτου χωρίς ιδεολογικές προκαταλήψεις. Η Αθήνα χρειάζεται νέες ιδέες, έμπνευση, φαντασία και προφανώς όποιος μπορεί να συνεισφέρει σε αυτούς τους τομείς είναι καλοδεχούμενος. Ο Γρ. Βαλλιανάτος, ωστόσο, κι ο κάθε Βαλλιανάτος που βγάζει το ψωμί του προμοτάροντας τα γούστα του στο κρεβάτι θα έχει ασελγήσει σε βάρος τής ομοφυλοφιλικής κοινότητας αν ως εναλλακτική πρόταση κάνει σημαία του σχεδόν αποκλειστικώς το σεξουαλικό του προσανατολισμό. Η ελληνική κοινωνία οφείλει να εξέλθει του μεσαίωνα και να αποδώσει, για παράδειγμα, και στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια τα δικαιώματα που έχει απονείμει εδώ και δεκαετίες στα ετεροφυλόφιλα. Δεν έχει ανάγκη, ωστόσο, από μια υποψηφιότητα "μία από τα ίδια" με τη διαφορά ότι συμμετέχει και στα "gay parade". Γιατί τότε και η κοινωνία μένει βυθισμένη στο σκοταδισμό της και η γκέι κοινότητα γελοιοποιείται εκ των έσω...