"Μακάρι να είχαμε έναν Πούτιν", λένε όσοι δεν αγαπούν την ευθύνη...

Η δημοκρατία είναι κουραστικό πολίτευμα: απαιτεί πολίτες οι οποίοι θα συμμετέχουν ενεργά σε αυτό, που δεν θα φοβούνται να λαμβάνουν αποφάσεις κι ούτε θα αποφεύγουν να δέχονται κριτική γι' αυτές. Αντιθέτως, η δικτατορία ή η κοινοβουλευτική ολιγαρχία είναι πολύ πιο χαλαρά πολιτεύματα: δεν έχουν ανάγκη πολιτών αλλά ενός λούμπεν προλεταριάτου, το οποίο έχει εξουσιοδοτήσει, στην καλύτερη των περιπτώσεων, μερικούς νοματαίους να καθορίζουν τη ζωή του την ώρα που εκείνο αυτοκαταδικάζεται να ασχολείται με τη μάχη τής επιβίωσης και να παρασύρεται στην πνευματική του αποχαύνωση. Αφήστε που και κάτι να πάει στραβά μπορούν οι ταξικώς απαίδευτοι κι ασυνείδητοι να πετούν ντομάτες και γιαούρτια σε άλλους κι όχι στους καθρέφτες τους. Αν, μάλιστα, ο εκλεγμένος ή μη τύραννος τυγχάνει να διαθέτει και στιβαρή προσωπικότητα ώστε να είναι σε θέση να παίζει άνετα το ρόλο τού "πατερούλη", κάτι ανάμεσα σε θεός και ημίθεος δηλαδή, το σενάριο είναι ιδανικό και η πώρωσή μας απόλυτη...

Κι αν δεν με πιστεύετε, απλώς μετρήστε πόσοι γύρω μας αναφωνούν "μακάρι να είχαμε έναν Πούτιν ή έναν Ερντογάν" κάθε φορά ο πρόεδρος της Ρωσίας κι ο ομόλογός του πλέον της Τουρκίας ξεδιπλώνουν στην παγκόσμια πολιτική σκακιέρα επιθετικές διπλωματικές κινήσεις ούτε καν του 20ού αιώνα αλλά του 19ου. Δεν ισχυρίζομαι πως ο Βλ. Πούτιν έχει άδικο όταν προστατεύει τους ρωσόφωνους τής Ουκρανίας ή όταν ο Ρ. Τ. Ερντογάν επιτίθεται στο Ισραήλ για τη γενοκτονία των παλαιστίνιων. Κι ο Στάλιν δίκιο είχε όταν πρόβαλε αντίσταση στον Χίτλερ. Και φυσικά είναι προτιμότερο να υπερασπίζεσαι τα συμφέροντα του λαού σου ακόμα και με επιθετικά μέσα από το να έχεις ανοίξεις τα πόδια και να περιμένεις πελάτες, όπως οι "δικοί μας" σαμαροβενιζέλοι... 

Ολα αυτά, ωστόσο, δεν σημαίνουν πως στην περίπτωσή τους δεν έχουμε να κάνουμε με δικτάτορες, οι οποίοι αντιμετωπίζουν τους λαούς τους με αυταρχικότητα κι αλαζονεία. Στη Ρωσία τού Πούτιν, για παράδειγμα, είναι αδίκημα να είσαι ομοφυλόφιλος και στην Τουρκία τού Ερντογάν είναι λογικό να πέφτεις νεκρός από σφαίρες αστυνομικών στην κεντρικότερη πλατεία τής Κωνσταντινούπολης.   Θα μου πείτε, "μα, είναι εκλεγμένοι, και μάλιστα με συντριπτικά ποσοστά έναντι των αντιπάλων τους" και τότε είναι που θα με δικαιώσετε για την άποψή μου πως ο σαδομαζοχισμός δεν είναι βίτσιο κάποιων λίγων διεστραμμένων, αλλά καθημερινή συνήθεια των πολλών. Ολόκληρες κοινωνίες υποφέρουν από το σύνδρομο της Στοκχόλμης, από μια αγάπη για τους βασανιστές τους κι έναν ιδρυματισμό που θέλει πολλή δουλειά για να καταπολεμηθεί...

Ας μην κρυβόμαστε άλλο από το υποσυνείδητό μας: γουστάρουμε αποφασιστικούς, φιλοπόλεμους δικτάτορες που θα μας παίρνουν από το χεράκι για να μας οδηγούν όπου εκείνοι επιθυμούν, ασελγώντας πάνω στο παραμελημένο κορμί τής δημοκρατίας. Λησμονούμε, ωστόσο, αυτό που τόσο εύστοχα είχε περιγράψει ο ιδιοφυής Τσάρλι Τσάπλιν στο "Μεγάλο Δικτάτορα": πως, δηλαδή, οι δικτάτορες απελευθερώνουν τους εαυτούς τους, αλλά υποδουλώνουν το λαό. Οι άνθρωποι που επιτρέπουν στους άλλους να σκέφτονται και να αποφασίζουν για λογαριασμό τους αργά ή γρήγορα βρίσκονται με αλυσίδες στα πόδια χωρίς καν να το καταλάβουν. Ακόμα και με τις αγνότερες προθέσεις για προσφορά στο κοινωνικό σύνολο να ξεκινήσει κανείς την πολιτική του σταδιοδρομία, όταν δεν βρίσκει αντίσταση στο σαρωτικό πέρασμά του είναι λογικό επόμενο να διαφθαρεί από τη γλύκα τής απόλυτης εξουσίας...

Κανένας δεν παραμένει σοφός αν δεν έχει δίπλα του ανθρώπους που να του υπενθυμίζουν την θνητότητά του και, κυρίως, αν δεν νιώθει την ανάγκη να δικαιολογεί τις πράξεις του ενώπιον μιας οργανωμένης κοινωνίας κι όχι ενός αχταρμά μεμονωμένων συμφερόντων, τον οποίο δύναται πολύ εύκολα να ποδηγετεί. Είναι βολικότατο να ειρωνευόμαστε τους γερμανούς γιατί παρασύρθηκαν από έναν παράφρονα όπως ο Χίτλερ. Λες κι εμείς δεν έχουμε ακολουθήσει "χαρισματικούς" ηγέτες οι οποίοι ήταν το ίδιο σάπιοι, "απλώς" δεν είχαν εμμονές με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους θαλάμους αερίων. Προφανώς και θέλει ταλέντο να αποπλανείς τις μάζες, αλλά το έγκλημα που διαπράττεται σε μια τέτοια περίπτωση δεν είναι μικρότερης βαρύτητας από την ασέλγεια σε έναν ανήλικο. Γιατί αυτό είναι, εν τέλει, οι μάζες που αρνούνται να ενηλικιωθούν και να ξεγλιστρήσουν από τα χέρια των "πατερούληδών" τους: μωρά παιδιά... 

Γιατί να ψηφίσει εσένα Αλέξη μου η Ελένη Λουκά όταν ο Αντώνης ξέρει τα τροπάρια απέξω;...

Δεν έχω επισκεφθεί ποτέ το Αγιο Ορος και ούτε έχω ιδιαίτερη όρεξη να το κάνω, όχι τουλάχιστον στο προσεχές μέλλον. Ενας τόπος μέσα στη φύση, γεμάτος με τραγοπαπάδες, χωρίς καμία γυναίκα, όπου επικρατεί απόλυτη ηρεμία και οι άνθρωποι κοιμούνται με το που δύει ο ήλιος δεν αντιπροσωπεύει ακριβώς τη δική μου φαντασίωση για τον παράδεισο! Προφανώς και δεν είναι παράλογο κάποιος να αγαπά την ύπαιθρο, να θεωρεί πως οι μοναχοί είναι ό,τι πλησιέστερο έχει δει σε θεό, να μην του αρέσουν τα θηλυκά και να τα θεωρεί του διαβόλου, να λατρεύει τη γαλήνη και να μην ενδιαφέρεται για ξενύχτια. Σε αντίθεση με τους θρησκόληπτους δεν δαιμονοποιώ τις επιθυμίες. Δεν μου αρέσει η εικόνα, ωστόσο, ενός ηγέτη τής Αριστεράς να περιδιαβαίνει τις μονές λέγοντας, σαν άλλος σαλονικιός, πως "σαν το Αγιο Ορος δεν έχει" μόνο και μόνο για να προσεταιριστεί το θρησκευτικό ποίμνιο...

Αν θέλουμε η κυβερνώσα Αριστερά να μην είναι απλώς ρέπλικα της σοσιαλδημοκρατίας και κακόγουστη αντιγραφή τής λαϊκής δεξιάς, αλλά να φέρει το νέο σε αυτόν τον τόπο δεν είναι δυνατό να κάνει παντιέρα της τις μικροκομματικές σκοπιμότητες. Μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας να έχει όντως μαγευτεί από το συναγελασμό του με δειλούς που δεν έχουν το κουράγιο να αντιμετωπίζουν τους "πειρασμούς" πρόσωπο με πρόσωπο και μόλις επιστρέψει στην Αθήνα να αποκηρύξει την αθεΐα του και να δηλώσει πιο χριστιανός ορθόδοξος κι από τον Ιερώνυμο. Δεν θα με πείραζε, ωστόσο, με την ευκαιρία τής επίσκεψής του να ζητούσε, για παράδειγμα, την κατάργηση του άβατου και τη δίκαιη φορολόγηση της "εκκλησιαστικής" περιουσίας αντί να σιγοντάρει τα φορολογικά αιτήματα των, κατά τα άλλα, "απαλλαγμένων" από τα εγκόσμια πάθη ρασοφόρων συνομιλητών τού θεούλη, οι οποίοι βαφτίζουν το κρέας ψάρι κι αδυνατούν ακόμα να κατανοήσουν ότι ο Ιησούς αγαπούσε τη Μαγδαληνή και δεν την απεχθανόταν...

Δεν είναι φυσικά ευθύνη τού Αλέξη Τσίπρα το ότι η εκκλησία σε αυτήν τη χώρα είναι κράτος εν κράτει ούτε το ότι πολλοί εκπρόσωποί της αναμειγνύονται ανερυθρίαστα στην κοσμική ζωή. Είναι νωπές ακόμα, άλλωστε, οι μνήμες από τα καραγκιοζιλίκια με την αναγραφή τού θρησκεύματος στις ταυτότητες και τις άλλες γελοιότητες της θλιβερής εποχής Χριστόδουλου, ο οποίος αδιαφορούσε τόσο πολύ για τα πλούτη που αποφάσισε να τα αφήσει όλα στο σπίτι του όταν πήρε το μακρύ ταξίδι για το...χώμα. Αδικεί, όμως, πρωτίστως τη δική του νοημοσύνη ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης αν πιστεύει ότι με το ταξιδάκι του στην Αθωνική Πολιτεία θα πείσει την Ελένη Λουκά και τους ομοίους της να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ στις προσεχείς εκλογές. Οι άνθρωποι που σταυροκοπιούνται νύχτα ημέρα, μαζεύουν εικονίσματα όπως τα παιδιά χαρτάκια τής "PANINI" και κάθε δεύτερη φράση τους είναι "θεού θέλοντος" έχουν κάνει τις επιλογές τους εδώ και χρόνια και σε αυτές δεν περιλαμβάνονται η "Αριστερά τού Κυρίου", οι "αναρχοάπλυτοι άθεοι" και οι "σατανικοί άπιστοι"...

Ποιός ο λόγος, επομένως, για τον "κουλ Αλέξη" να εξευτελίζεται φιλώντας κατουρημένες ποδιές ηγούμενων όταν αυτό το κάνει, και πολύ καλύτερα μάλιστα αφού είναι ορίτζιναλ θεούσος, ο Αντ. Σαχλαμαράς, ο οποίος ξέρει απέξω κι ανακατωτά και τους στίχους και τις μελωδίες από τα τροπάρια; Η χώρα δεν χρειάζεται έναν ακόμα συντηρητικό πρωθυπουργό, η μόνη διαφορά τού οποίου από τους υπόλοιπους αρτηριοσκληρωτικούς θα είναι το αριστερό παρελθόν του. Εχει ανάγκη από προοδευτικές πολιτικές σε όλους τους τομείς, όπως το διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας και την απαλλαγή μας από το στίγμα τού "Ιράν τής Ευρώπης". Σε διαφορετική περίπτωση ας βάλει κι ο Αλέξης Τσίπρας εικόνες τής Παναγίας να μας κυβερνούν κι ας συνομιλεί κάθε τόσο με το μεγαλοδύναμο, όπως οι Σαμαράδες και οι Μπαλτάκοι, με τα αποτελέσματα που όλοι βιώνουμε στην καθημερινότητά μας...







    


  

"Μπαμπά, γιατί στο MEGA δεν μου λένε πια τί γίνεται στην Αργεντινή";...

Οταν η Αργεντινή επέλεξε το δρόμο τής επιλεκτικής χρεοκοπίας οι σαμαροβενιζέλοι και τα μιντιακά τους φερέφωνα την έκαναν παντιέρα αποτυχίας τού εναλλακτικού δρόμου. Είχαν σταθεί πάνω από την πεσμένη χώρα και γελούσαν χαιρέκακα μαζί της, όπως συνήθως κάνουν τα ανθρωπάκια όταν επιδιώκουν να ψοφήσει η κατσίκα τού γείτονα, έστω και μακρινού στην περίπτωσή μας, αφού οι ίδιοι δεν μπορούν να ταΐσουν τη δική τους. Είχαν σπεύσει να σαρκάσουν την Αριστερά και το "μακάρι να είχαμε γίνει Αργεντινή" οι νενέκοι που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να προσφέρουν το σβέρκο τους για καρπαζιές. Ευτυχώς που το Μπουένος Αϊρες είναι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και οι αργεντινοί δεν γνωρίζουν και τη γλώσσα μας ώστε να μπουν στον πειρασμό να υποκύψουν στην ανελέητη προπαγάνδα των ημεδαπών σαλτιμπάγκων τής δήθεν ενημέρωσης.

Γι' αυτό και δεν υποχώρησαν, δεν βγήκαν στους δρόμους για να ανατρέψουν τη νομίμως εκλεγμένη κυβέρνησή τους και να φέρουν στην εξουσία τούς γύπες των επενδυτικών funds, που θέλουν να πιστεύουν ότι είναι ισχυρότεροι από την ανεξαρτησία των λαών. Μπορεί το προηγούμενο διάστημα να πραγματοποιούσαν μαζικά συλλαλητήρια κατά τής προέδρου Κριστίνα Κίρχνερ ζητώντας περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη, και πολύ καλά έκαναν, όταν όμως τα αρπακτικά άρχισαν να πετούν και πάλι πάνω από τη χώρα τους οι αργεντινοί έπραξαν αυτό που απαιτεί από τους ελεύθερους ανθρώπους η ιστορία: πρόταξαν την ταξική τους συνείδηση και το πατριωτικό τους καθήκον απέναντι στη  ντροπή που είναι να γονατίζεις ενώπιον των σαρκοβόρων. Αυτοί οι "άτιμοι" οι αργεντινοί έκαναν τους έλληνες να αισθάνονται ακόμα περισσότερο μαλάκες που πίστεψαν ότι η οδός των μνημονίων ήταν μονόδρομος...

Από ό,τι φαίνεται οι κερδοσκόποι που το έπαιξαν ζόρικοι με την Αργεντινή θα αναγκαστούν να συμβιβαστούν. Θα ήμουν νεοφιλελεύθερος, ωστόσο, αν έδινα μεγαλύτερη σημασία στο αποτέλεσμα από την προσπάθεια. Θα θεωρούσα την Αργεντινή νικήτρια ακόμα κι αν έχανε στη μάχη της με τον καζινοκαπιταλισμό. Οποιος αγωνίζεται για τη νίκη μέχρι το τελευταίο λεπτό ενδεχομένως να χάσει ένα παιχνίδι, είναι σχεδόν αδύνατο ωστόσο να μην κερδίσει τον πόλεμο. Μεγαλώνουμε, όμως, σε μια κοινωνία η οποία μας καθίζει με το ζόρι στα θρανία για να μας διδάσκει το ακριβώς αντίθετο: πως είμαστε καταδικασμένοι να υποκύπτουμε στους πιο αδίστακτους ανάμεσά μας, γι' αυτό και θα πρέπει να τους φερόμαστε σα να είναι ευεργέτες όταν μας πετούν μερικά παξιμάδια.

Τί λέει η επίσημη αφήγηση της επικαιρότητας; Πως οι σαμαροβενιζέλοι διανέμουν κοινωνικά μερίσματα, οικογενειακά επιδόματα, ελάχιστα εγγυημένα εισοδήματα και μερικές χιλιάδες ψευτοθέσεις εργασίας. Αρα θα είμαστε αγνώμονες αν δεν τους ξαναψηφίσουμε στις προσεχείς εκλογές κι επιλέξουμε τους "λαϊκιστές", που υπόσχονται κοινωνική δικαιοσύνη, αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου, ίσες ευκαιρίες σε όλους. Οφείλουμε να νιώθουμε αυτάρκεις με τη φιλανθρωπία τους γιατί τόσο μας αναλογεί, ούτε καρβέλι παραπάνω. Κι αυτό το ονομάζουν ρεαλισμό, πραγματισμό, λογική, εγκαρτέρηση κι όπως αλλιώς έχουν επιλέξει οι υποκριτές να περιγράφουν αυτό που με τα φτωχά μου ελληνικά θα χαρακτήριζα μαζική εξαπάτηση του λούμπεν προλεταριάτου...

Ο λαός-ζητιάνος είναι πολύ εύκολα χειραγωγήσιμος κι αυτόν επιδιώκουν οι ελίτ. Αν το μπορούσαν, θα περνούσαν ένα νόμο με τον οποίο θα απαγορευόταν η δημοσίευση ειδήσεων από την Αργεντινή κι από οπουδήποτε αλλού ο νεοφιλελευθερισμός έχει αποτύχει να θέσει τους κανόνες τού παιχνιδιού. Τα μιντιακά παπαγαλάκια θα μας βομβαρδίσουν με ειδήσεις από χώρες όπως η Βενεζουέλα όταν ξεσπάσουν ταραχές, δεν θα μας πουν όμως πως εκείνοι που εξεγείρονται, όσοι δεν είναι τέλος πάντων προβοκάτορες, το κάνουν γιατί επιθυμούν περισσότερο σοσιαλισμό κι όχι επιστροφή στον άγριο καπιταλισμό. Είναι ιστορικώς αποδεδειγμένο ότι οι λαοί δεν ξεσηκώνονται για να έχουν το δικαίωμα οι πολυεθνικές να εισβάλλουν στις πατρίδες τους ή για να ανοίγουν εξωχώριες εταιρίες, αλλά για πιο πολύ ψωμί, παιδεία κι ελευθερία.

Δεν έχω δει ποτέ κανένα πλακάτ να γράφει "Δώστε τη δημόσια γη, τις παραλίες, το νερό και το ρεύμα στους ιδιώτες", "Λευτεριά στα χρηματιστήρια", "Επιστρέψτε τα μπόνους στα golden boys". Κι ούτε πρόκειται να δω ποτέ κάτι τέτοιο κι αυτό γιατί οι εξεγέρσεις δεν γίνονται για να ικανοποιούνται τα χυδαιότερα ένστικτά μας, όπως είναι αυτό της πλεονεξίας, αλλά για να τιθασεύονται όταν αυτά εκτραχύνονται, για να βροντοφωνάζουμε ένα ηχηρότατο "φτάνει πια", το οποίο μεταφράζεται με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις γλώσσες τού κόσμου: με μια υψωμένη γροθιά και μια αποφασιστικότητα που πρέπει να πάρει επιτέλους το πρώτο αεροπλάνο από τη χώρα τού τάνγκο και να προσγειωθεί στη μπανανία των ραγιάδων...   



 

Οσα περισσότερα "check in" κάνουμε στο facebook τόσο πιο αλήτες και ρουφιάνοι θα είναι οι δημοσιογράφοι μας...

Διορίστηκες στο Δημόσιο με ρουσφέτι, σου έσβησε την κλήση για παράνομο παρκάρισμα κάποιος γνωστός, πήρες μπαξίσι για να κάνεις μια δουλειά για την οποία πληρώνεσαι από το νόμιμο εργοδότη σου; Τα μίντια της διαπλοκής θα σε ξεσκίσουν, θα σου πάρουν το σκαλπ, θα το τοποθετήσουν σε ένα πάσσαλο και θα το περιφέρουν στα "αντικειμενικά" ρεπορτάζ τους. Και καλά θα κάνουν έτσι σάπιος, εθελόδουλος, λούμπεν κι ωχαδελφιστής που είσαι! Είσαι μεγαλοεκδότης κι έχεις πάρει δάνεια εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, τα οποία αν ήσουν μπακάλης τής γειτονιάς οι τράπεζες θα γελούσαν με το θράσος σου να τους ζητάς κι άλλα λεφτά όταν χρωστάς ήδη της Μιχαλούς; Κανένα πρόβλημα, θα σου ανοίξουν την κάνουλα που για τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς είναι κλειστή και θα σε ταΐσουν με ρευστό προκειμένου να συνεχίζεις να λιβανίζεις τους τραπεζίτες και να ρίχνεις το ανάθεμα στο διεφθαρμένο πόπολο, κατηγορώντας το πως μαζί τα φάγατε...

Πώς να μου κάνει εντύπωση, επομένως, που εισήχθη σε θερινό τμήμα τής Βουλής νύχτα Παρασκευής φωτογραφική τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο η οποία καταρρίπτει τα νομικά εμπόδια για τη συγχώνευση ΔΟΛ-Πήγασου, δηλαδή Στ. Ψυχάρη-Γ. Μπόμπολα; It's business as usual για τους πάλαι ποτέ μεγαλοκαναλάρχες, οι οποίοι σπεύδουν να νομοθετήσουν τα συμφέροντά τους πριν από τις αναπόφευκτες εκλογές και να επιβεβαιώσουν εμμέσως πλην σαφώς ποιοί κυβερνούν πραγματικά αυτόν τον τόπο...

Εχω την ίδια δυσκολία να παρακολουθώ τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης με αυτή που αντιμετωπίζει για να φάει λουκάνικα όποιος ξέρει πώς παρασκευάζονται. Αν ερχόταν μια ανεξάρτητη δημοσιογραφική αρχή από το εξωτερικό για να μελετήσει τον τρόπο που λειτουργούν τα μίντια στην Ψωροκώσταινα, θα σήκωνε τα χέρια ψηλά. Δεν είναι, βεβαίως, ελληνικό φαινόμενο η τηλεδημοκρατία, οι βαρόνοι τής ενημέρωσης, η εξυπηρέτηση άλλων συμφερόντων κι όχι της όσο το δυνατό αντικειμενικότερης ενημέρωσης των πολιτών. Στην Ελλάδα, ωστόσο, η απόκρυψη ειδήσεων, η στρέβλωσή τους, οι αγιογραφίες από τη μία μεριά και η λασπολογία από την άλλη ζουν μεγάλες στιγμές, τις μεγαλύτερες ίσως από τότε που ο Γουτεμβέργιος έδινε τη δυνατότητα στον άνθρωπο να κοινοποιεί τις γνώσεις ή τις απόψεις του στη μάζα...

Αν μου ζητούσατε να κατονόμαζα ένα μέσο ενημέρωσης το οποίο δεν έχει καμιά εξάρτηση και δημοσιεύει όσα ξέρει τηρώντας τη στοιχειώδη δημοσιογραφική δεοντολογία, θα έσπαγα το κεφάλι μου αλλά απάντηση δεν θα μπορούσα να σας δώσω, κάποια τέλος πάντων που να μη με κάνει να κοκκινίζω από ντροπή για το ψέμα που θα σας είχα πει. Βλέπετε, ακούτε και διαβάζετε πολλές μεγαλοστομίες περί ανεξαρτησίας, αλήθειας, μαχητικότητας από συστημικούς και μη "Ρομπέν των Δασών", ωστόσο στην θέση σας θα κρατούσα μικρότερο καλάθι κι από αυτά που κουβαλούν μαζί τους τα χόμπιτ όταν πηγαίνουν για πικ νικ. Αντιθέτως, όσο περισσότερο αγωνιστής φωνάζει πως είναι κάποιος δημοσιογράφος τόσο περισσότερο βεβαιώνομαι ότι είναι φαυλότερος κι από τον ορισμό τής φαυλότητας στο λεξικό...

Είναι εύκολο, ωστόσο, να ρίχνουμε όλο το ανάθεμα στους δημοσιογράφους όταν το αναγνωστικό κοινό στο οποίο απευθύνονται δεν φημίζεται για τα ταξικά και πολιτικά του αντανακλαστικά. Μπορώ να σας βρω εκατομμύρια παραδείγματα στα οποία μια σοβαρή είδηση χάθηκε δίπλα σε μια χαλαρή. Για σκεφτείτε το λιγάκι κι απαντήστε με ειλικρίνεια: αν σας έλεγαν πως έχετε τη δυνατότητα να κλικάρετε μόνο μία ανάρτηση από τα "Ερωτικό σκάνδαλο στη σόουμπιζ" και "Ξεπέρασαν τα 300 τα νεκρά παιδιά στη Γάζα" ποιά θα προτιμούσατε ή ποιά θα προτιμούσα, για να μη βγάζω την ουρά μου απέξω; Οσο κυνικό κι αν διαβάζεται και η είδηση ένα εμπόρευμα είναι κι αν δεν υπάρχουν εκεί έξω αγοραστές για τις σημαντικές ο πωλητής τους θα βγάλει στο σφυρί τις ασήμαντες. Είναι τόσο απλό.

Οσο, για παράδειγμα, εξακολουθούμε να χρησιμοποιούμε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να ανακοινώνουμε στην ανθρωπότητα σε ποιό μέρος βρισκόμαστε και περνάμε "σούπερ" ή για να ανεβάζουμε την εκατομμυριοστή φωτογραφία με το καλλίγραμμο ή όχι και τόσο κορμί μας, μην περιμένετε τα μίντια να σας πληροφορούν και να μη σας αποπροσανατολίζουν. Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα φωνάξετε με καταγγελτικό παλμό "αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι" να θυμάστε πως αυτοί δεν είναι τίποτα άλλο από τους καθρέφτες πάνω στους οποίους αντανακλώνται τα δικά σας θολά είδωλα...
 

Για τους νεοφιλελέδες κάθε νεκρό παιδί στην Παλαιστίνη επιβεβαιώνει την ιδεοληψία τους...

Θυμάστε τον Σπύρο Παπαδόπουλο στους "Απαράδεκτους" να κοκαλώνει κάθε φορά που τον φώναζαν "μαλάκα"; Το ίδιο παθαίνουν και οι νεοφιλελέδες όταν ακούν τις λέξεις "επανάσταση", "εξέγερση", "αγώνας", "ανταρσία" και τα "παράγωγά" τους. Στο δικό τους λεξιλόγιο είναι απαγορευμένες, δεν θέλουν ούτε καν να γνωρίζουν την ύπαρξή τους γιατί καταλαβαίνουν πόσο επικίνδυνες μπορούν να γίνουν για τη δική τους επιβίωση κι αυτών που προστατεύουν από συμφέρον ή από αφέλεια. Γι' αυτό ακόμα και τώρα που το αμερικανικό Στέιτ Ντιπάρτμεντ καταδικάζει τις δολοφονίες αμάχων από το Ισραήλ, εκείνοι επιμένουν να ταυτίζουν την αγανάκτηση απέναντι στη γενοκτονία των παλαιστίνιων με τον αντισημιτισμό. Στα πόσα νεκρά παιδιά άραγε θα αντιληφθούν τη δυσαναλογία των μέσων που χρησιμοποιεί ο ισραηλινός στρατός για να αποκρούσει αυτούς που αγωνίζονται με νεροπίστολα; Και πώς περιμένουν από τους γονείς και τους συγγενείς των ανήλικων που κατακρεουργήθηκαν από τις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις να μη ζωστούν με εκρηκτικά και να προχωρήσουν στην πρώτη τυφλή επίθεση αυτοκτονίας που θα "βρουν" μπροστά τους;...  

Στη χώρα όπου βασιλιάς είναι ο πολιτικός ορθολογισμός και βασίλισσα η υποκρισία οφείλω να εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι: δεν αθωώνω τον παλαιστίνιο κομάντο αυτοκτονίας που θα μπει σε ένα λεωφορείο στο Τελ Αβίβ και θα σκοτώσει άμαχο πληθυσμό. Με αυτόν τον τρόπο δεν θα καταφέρει ποτέ να αποκτήσει την ελευθερία του, όπως δεν θα το πετύχουν και οι δικοί μας αντάρτες πόλης όσες βόμβες κι αν βάλουν έξω από τράπεζες. Αφήστε που δεν θα δικαιούται κανείς τους τέτοιου είδους ελευθερία χτισμένη πάνω στο αίμα αθώων. Αλίμονο, ωστόσο, αν εξισώνουμε τον αγώνα ενός λαού για την ανεξαρτησία του με την τρομοκρατική δράση. Αλλωστε τέτοιου είδους κατηγορίες προέρχονται από  ανθρώπους που παρευρέθηκαν στην κηδεία τού Νέλσον Μαντέλα για να του περιποιήσουν τιμή και ήταν οι ίδιοι που σε παρελθούσες δεκαετίες τον αποκαλούσαν τρομοκράτη. Οπως θα υποστήριζα, επομένως, τη δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους πριν το 1948 κι όπως υποστηρίζω σήμερα το δικαίωμα ύπαρξής του, για τους ίδιους λόγους επιθυμώ να δω μια ημέρα τους παλαιστίνιους να κατοικούν στη δική τους χώρα, δίχως να είναι αναγκασμένοι να ζουν σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης όπως αυτό της Λωρίδας της Γάζας, το οποίο μοιάζει τόσο μα τόσο πολύ με αυτά που επιφύλαξε ως μοίρα ο Χίτλερ στους προγόνους των σημερινών δολοφόνων γυναικόπαιδων...

Προφανώς το να έχεις σκοτώσει σχεδόν 2.000 ανθρώπους μέσα σε 20 ημέρες με βομβαρδισμούς κι άλλες πολεμικές μεθόδους δεν είναι ακριβώς το ίδιο με το να εξοντώνεις τους υπηκόους σου με φόρους και χαράτσια. Ωστόσο, είναι ίδια η λογική με την οποία οι νεοφιλελέδες υποστηρίζουν το Ισραήλ, την ελληνική κυβέρνηση, τους εγχώριους και διεθνείς νταβατζήδες της: "δίκιο είναι ο νόμος τού ισχυρού, ο οποίος έχει δικαίωμα να το επιβάλλει με κάθε μέσο και με όποιο κόστος". Στο δικό τους κόσμο δεν υπάρχει χώρος παρά μόνο για τους δυνατούς, για εκείνους που διαθέτουν την ισχύ και την ηθική αναισθησία ώστε να τη χρησιμοποιούν για δικό τους όφελος κι όποιος αντέξει. "Δεν φταίμε εμείς αν οι παλαιστίνιοι δεν έχουν τις δικές μας ρουκέτες ούτε αν το πόπολο στην Ελλάδα αφαιμάσσεται για να μην πληρώνουν ούτε ένα ευρώ οι εφοπλιστές και για να ανακεφαλαιώνονται συνεχώς οι τράπεζες. C'est la vie, που θα έλεγαν και οι γάλλοι, κι αν δεν σας αρέσει να πάτε αλλού". Δεν θα ακούσετε, βεβαίως, τους νεοφιλελέδες να σας το λένε τόσο απότομα, αλλά αυτό εννοούν όταν μιλούν για ευελιξία, ανταγωνιστικότητα, ανάπτυξη κι άλλα ηχηρά παρόμοια. Πώς, λοιπόν, να μην επιχαίρουν για κάθε παιδί που σκοτώνεται στην Παλαιστίνη και για κάθε χρεοκοπημένο που αυτοκτονεί στην Ψωροκώσταινα; Για τους ίδιους δεν είναι τίποτα άλλο από μια επιβεβαίωση της υπεροχής τής ιδεοληψίας τους...  

Στα κρυφά τούς αρέσει ο Μητροπάνος, στα φανερά προσκυνούν τα κόμπλεξ τους...

Αυτός ο τόπος έχει γεμίσει από ελιτιστές οι οποίοι στην πραγματικότητα είναι χειρότεροι κι από το θλιβερότερο λαϊκιστή. Θα μιλήσουν με τα βρομερότερα λόγια για τις συνήθειες του πόπολου, αλλά είναι οι ίδιοι που πρώτοι από όλους τις ακολουθούν, λιγάκι πιο εξευγενισμένες. Ποιοί παρουσιάζονται, για παράδειγμα, σήμερα οι μεγαλύτεροι αντίπαλοι του γραφειοκρατικού, διεφθαρμένου, κομματοκρατούμενου δημόσιου τομέα; Οι ίδιοι πολιτικοί, επιχειρηματίες, τραπεζίτες, καναλάρχες που αν δεν έρρεε άφθονο χρήμα η δημόσια κάνουλα τα προηγούμενα χρόνια σήμερα θα έτρεχαν στην εφορία και στα ασφαλιστικά ταμεία για να ρυθμίσουν τις οφειλές τους. Δεν είναι ειρωνικό να παρουσιάζεται εξυγιαντής τού κράτους ο Κ. Μητσοτάκης, η οικογένεια του οποίου οφείλει τα πλούτη της ακριβώς στην πρόσβασή της στο δημόσιο κορβανά; Αλήθεια, ο πατέρας του πόσες από τις πολλές συντάξεις του λαμβάνει ακόμα την ίδια ώρα που ζητά από το λαουτζίκο να σφίξει κι άλλο το ζωνάρι και να ζήσει με 200 ευρώ το μήνα; Και με ποιό θράσος επιτίθενται στη Χαρούλα Αλεξίου όλοι οι βολεμένοι κρατικοδίαιτοι κουλτουριάρηδες, η μόνη ουσιαστική έμπνευση την οποία είχαν στη ζωή τους ήταν κάποια στιγμή να γίνουν τσιμπούρια τής ολιγαρχίας;...

Φυσικά όλοι αυτοί οι ελιτιστές τής συμφοράς θεωρούν όλους τους υπόλοιπους χυδαίους λαϊκιστές. Γεμίζουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με ειρωνικά σχόλια για τα δημοσιεύματα που περιστρέφονται γύρω από τον κώλο τής Ελ. Μενεγάκη, τα πάρτι τα οποία στήνονται στη Μύκονο ή για την επιμονή τής Αριστεράς ότι ένας άλλος κόσμος είναι διαφορετικός. Την ίδια στιγμή, όμως, θα επιλέξουν να διαβάσουν για την αποχώρηση της Ολ. Τρέμη από το "MEGA" κι όχι για το ότι το Ισραήλ χτύπησε για τρίτη φορά μέσα σε λίγες ημέρες σχολείο τού ΟΗΕ. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά θα κατηγορήσουν και για αντισημιτισμό όποιον ισχυρίζεται πως "όχι βρε αδερφέ, δεν είναι δυνατό να έχουν σκοτωθεί σε 15 ημέρες πάνω από 300 παιδιά κι αυτό να ονομάζεται αμυντική κίνηση". Θα κατηγορήσουν τους υπόλοιπους για χαμηλή ποιότητα, θα τους κάνουν μαθήματα για το τί πρέπει να βλέπουν, να διαβάζουν ή να ακούν και παραλλήλως εκείνοι βυθίζονται σε χειρότερους πνευματικούς βούρκους, απομνημονεύοντας τους δήθεν και χειροκροτώντας την εξευγενισμένη μετριότητα που δεν ενοχλεί κανέναν και τίποτα. Τους αρέσει στα κρυφά ο Μητροπάνος, που θα έλεγε κι ο Τζίμης Πανούσης, αλλά δεν θα το φανερώσουν γιατί το μπουζούκι δεν ταιριάζει με το πιάνο, τα γαλλικά, το μπαλέτο και τα...κόμπλεξ τους.

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη φορά ένα προσωπείο όταν κυκλοφορεί στον κόσμο. Αν θέλετε, είναι και θεμιτό ως ασπίδα προστασίας από τη διαβολή. Καταντά, ωστόσο, αφόρητο ακόμα και για το ίδιο το πρόσωπο που τη φέρει, η μάσκα που δεν λέει να βγει από πάνω του, που έχει κολλήσει τόσο πολύ στο πρόσωπό του που στο τέλος ούτε ο ίδιος δεν μπορεί να ξεχωρίσει ποιός κρύβεται από πίσω της όταν τη βγάλει. Η ανασφάλεια είναι η πιο επιεικής δικαιολογία. Υπάρχει, ωστόσο, και η εξαπάτηση στη μέση κι αυτή είναι το κίνητρο για πολλούς μεγαλοσχήμονες, οι οποίοι δεν θέλουν να τους θαυμάζουμε γι' αυτό που είναι αλλά για εκείνο που και οι ίδιοι πολύ θα επιθυμούσαν να είναι. Και με όλα αυτά εξακολουθούμε να ζούμε σε μια κοινωνία που θεωρεί θεμιτό οι εφοπλιστές να μην πληρώνουν δεκάρα αλλά να κατάσχονται οι περιουσίες των μικρομεσαίων, οι μπράβοι να πυροβολούν εργάτες που διεκδικούν τα δεδουλευμένα τους, η ανασφάλιστη εργασία να είναι κανόνας και να στοχοποιείται οποιαδήποτε αντίδραση στην οικονομική γενοκτονία. Πόσο χαρούμενη κάνουμε την υποκρισία στην καθημερινότητά μας...

 

Η βία δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά καλό είναι να υπάρχει στο τσεπάκι μας...

Ποτέ μου δεν συμπάθησα τον Σωκράτη! Μου είναι ξένη η λογική τού ανθρώπου που καταπίνει την αδικία γιατί αυτό επιτάσσει η τήρηση της νομιμότητας. Ομολογώ πως υπάρχει μια ευγένεια ψυχής σε εκείνους που ναι μεν αντιλαμβάνονται ότι οι νόμοι δεν ταυτίζονται απαραιτήτως με την απονομή δικαιοσύνης, ωστόσο τους τηρούν γιατί "έτσι πρέπει προκειμένου η οργανωμένη κοινωνία μας να μην εκφυλιστεί σε αναρχία". Για εκείνους, πάντως, δεν έχει σημασία το ότι αυτό που αποκαλούν ευνομούμενη πολιτεία δεν είναι τίποτα άλλο στην ουσία από την θεσμοθέτηση της αδικίας ή την επιβράβευσή της από διάφορους μηχανισμούς ακόμα κι όταν κατά λάθος έχουν αφεθεί ανοιχτά κάποια παραθυράκια κοινωνικής δικαιοσύνης...

Είναι λίγο δύσκολο για την ελίτ να νομιμοποιήσει την απειλή με όπλο και τους πυροβολισμούς εργοδότη και των μπράβων του σε βάρος εργαζόμενων που ζητούν τα δεδουλευμένα τους. Ο νεοφιλελευθερισμός δεν έχει βρει ακόμα τα κατάλληλα, λογικοφανή επιχειρήματα για να δικαιολογήσει κι αυτό το αίσχος, όπως το έχει κάνει για παράδειγμα για τους κερδοσκόπους "γύπες" που απειλούν ολόκληρους λαούς με χρεοκοπία για να μη χάσουν μερικά επιπλέον εκατομμύρια ευρώ, δολάρια κι όποιο άλλο κωλόχαρτο ορίζει την επιτυχία τους. Δεν πειράζει όμως, όταν ο νόμος υστερεί στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των λίγων έρχεται η "καλή" μας δικαιοσύνη για να αθωώνει όσους χρησιμοποιούν μαφιόζικες πρακτικές προκειμένου να εκμεταλλεύονται συνανθρώπους τους. Οπως ακριβώς, δηλαδή, συνέβη και στη Νέα, αλλά τόσο παλιά στη νοοτροπία, Μανωλάδα...

Το μήνυμα είναι σαφές προς την εργατική τάξη και τους μικρομεσαίους: "Αν κινηθείτε, θα πυροβοληθείτε...κυριολεκτικώς". Οποιος δεν κυβερνά με το δίκιο εξουσιάζει με τον τρόμο κι αυτό συμβαίνει σε αυτήν τη μπανανία, ειδικώς τα τέσσερα τελευταία χρόνια. Γκάνγκστερ με ακριβά κοστούμια, βουλευτικές έδρες, υπουργικούς θώκους, εξωχώριες εταιρίες, τηλεοπτικούς σταθμούς και ποδοσφαιρικές ομάδες έχουν κινητοποιήσει έναν απίστευτο μηχανισμό παραγωγής φόβου με τον οποίο τροφοδοτούν την αγορά για λαϊκή κατανάλωση. Σήμερα είναι η Μανωλάδα και η Αργεντινή, χθες οι αντάρτες πόλης και η εκταμίευση των δόσεων, αντιπροχθές η έξοδος από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ενωση. Πάντοτε στήνεται ένα "τέρας" εκεί έξω για να κρύβει το πραγματικό, απτό, ορατό έκτρωμα της αγριότητας με την οποία ο καπιταλισμός εφαρμόζει το νόμο τής ζούγκλας. Οι εξουσιαστές μας πλάθουν φανταστικούς εχθρούς και μας οδηγούν σε ταξικό εμφύλιο ώστε οι ίδιοι να κυβερνούν στον αιώνα τον άπαντα. Κι εμείς πέφτουμε μονίμως στην ίδια παγίδα με το που βλέπουμε λίγο τυράκι, κι ας έχουμε πιαστεί στη φάκα ένα εκατομμύριο φορές Υπό αυτήν την έννοια τα ποντίκια είναι πολύ πιο έξυπνα από εμάς...

Μέσα σε όλο αυτό το πλαίσιο, επομένως, είναι λογικό η ανυπακοή να χαρακτηρίζεται αλητεία και η πλήρης υποταγή σύνεση και ρεαλισμός. Κι ας ισχύει ακριβώς το αντίστροφο. Ορισμένοι επιτήδειοι, μάλιστα, ταυτίζουν την άρνηση πειθάρχησης σε άδικους νόμους με τη βία. Δεν είναι, όμως, απαραίτητο να χρησιμοποιούμε βόμβες για να αγωνιζόμαστε ενάντια στους καταπιεστές μας. Μια απεργία διαρκείας, για παράδειγμα, με την παράλληλη συγκέντρωση στους δρόμους εκατομμυρίων ψυχών σε καθημερινή βάση δεν προϋποθέτει πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα είναι εφοδιασμένοι με πέτρες, μάρμαρα και καδρόνια για να τα εκτοξεύουν κατά τού συστήματος. Αν τώρα το σύστημα αποφασίσει να χρησιμοποιήσει για άλλη μια φορά τις ένοπλες δυνάμεις καταστολής του, κανένας δεν θα έχε το δικαίωμα να μας ζητήσει να παραστήσουμε τον Μαχάτμα Γκάντι. Η βία είναι αυτοσκοπός μόνο τού λούμπεν προλεταριάτου κι όχι των ανθρώπων με ταξική συνείδηση, οι οποίοι διακρίνουν χίλιους δυο άλλους, αναίμακτους τρόπους για να γκρεμίσουν τη σαπίλα. Αλίμονο, όμως, αν δεν έχουμε και τη βία στις τσέπες μας, έτοιμοι να τη χρησιμοποιήσουμε όταν παραστεί ανάγκη. Κι ας είναι παράνομη σε ένα καθεστώς στο οποίο η νομιμότητά του βρομά και ζέχνει...