Μισανθρωπία Ξανά...

Ο νεοφιλελευθερισμός είναι μια πολλή όμορφη ιδεολογία...εφόσον είναι κανείς πλούσιος! Κι αυτό γιατί είναι το κατ' εξοχήν σύστημα το οποίο στην ουσία θεσμοθετεί το νόμο τής ζούγκλας στο οικονομικό πεδίο μέσω της αποκαλούμενης αυτορρύθμισης της αγοράς. Η χαμηλή φορολόγηση των επιχειρήσεων, οι ιδιωτικοποιήσεις κι ο πολύ περιορισμένος ρόλος τού κράτους όπου κι αν εφαρμόστηκαν, διαιώνισαν και διαιωνίζουν την παντοκρατορία οικονομικών ολιγαρχιών, οι οποίες με τα υπερκέρδη τους έχουν τη δυνατότητα να χρηματοδοτούν υπηρέτες τους στα πολιτικά κέντρα λήψης αποφάσεων, καθώς και στα μέσα μαζικής προπαγάνδας. Με λίγα λόγια, ο νεοφιλελευθερισμός απαγορεύει, ουσιαστικώς, τη δίκαιη αναδιανομή τού πλούτου αφού με ένα παροπλισμένο κράτος το οποίο δε διαθέτει ούτε τα έσοδα ούτε τις θεσμικές δυνατότητες για να παρεμβαίνει υπέρ των πιο αδύναμων μελών μιας κοινωνίας, το κεφάλαιο αποκτηνώνεται έτι περαιτέρω κι απαιτεί την εφαρμογή πολιτικών που πριν από μερικές δεκαετίες θα ταυτίζονταν με το ναζισμό και μέχρι τις εκλογές τής 6ης Μαΐου με τη Χρυσή Αυγή...
Δείτε τί συμβαίνει και στην Ελλάδα, όπου η εγχώρια κι ευρωπαϊκή ελίτ επιβάλλει μέτρα τα οποία σε άλλες εποχές και σε άλλες χώρες είχαν επιβληθεί με τη δύναμη των όπλων. Η μαζική φτωχοποίηση του πληθυσμού μέσω της ανεργίας, των μειώσεων μισθών και συντάξεων, της επιστροφής των εργασιακών σχέσεων στο μεσαίωνα, της υπερφορολόγησης των χαμηλών και μεσαίων εισοδήματων ή της παγιοποίησης των καρτέλ που εκτοξεύουν τις τιμές προς τα πάνω είναι συμπτώματα κι αποτελέσματα πολιτικών που εφαρμόζονται στη χώρα μας τα τελευταία δύο χρόνια κι έχουν στην ούγια τους την υπογραφή τής διαβόητης Σχολής τού Σικάγου και του Μ. Φρίντμαν. Γι' αυτό κι έχουν βρει αέρα για να "αναπνεύσουν" ακόμα και τύποι όπως ο Θ. Τζήμερος, οι οποίοι τάσσονται σχεδόν ευθαρσώς υπέρ της υπουδούλωσης των εργαζομένων, ελλήνων και ξένων, μέσω και των ειδικών οικονομικών ζωνών...
Ο πρόεδρος της Δημιουργίας Ξανάς, ο οποίος έχει ξεπεταχτεί δημοσκοπικώς εκμεταλλευόμενος και μια λαϊφστιλίστικη διαχείριση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των κυρίαρχων μίντια, δεν ενδιαφέρεται για μια δίκαιη αναδιανομή τού πλούτου- αυτά τα πράγματα είναι μάλλον πολύ ανθρωπιστικά για τα γούστα του- αλλά για την εύρεση φτηνών εργατικών χεριών, τα οποία θα παράγουν κέρδη για τον ίδιο και τους ανθρώπους τής τάξης του. Εκμεταλλεύεται, επίσης, το σάπιο κομματικό κράτος που δημιούργησαν ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. προκειμένου να ασκεί την πολεμική του σε οποιαδήποτε κρατική παρέμβαση. Λες και δεν είναι θέμα πολιτικής βούλησης να χτιστεί ένα Δημόσιο που να μη βασίζεται στην κομματοκρατία και στην αναξιοκρατία η οποία αυτή παράγει...
Δεν θέλω ένα κράτος-πατερούλη το οποίο δεν θα μου αφήνει το χέρι ελεύθερο να κάνω τη ζωή μου. Ωστόσο, απαιτώ ένα κράτος το οποίο να με σηκώνει όταν με έχουν ρίξει αδίκως κάτω, να μου δίνει πνευματικά εφόδια ώστε να αναπτύσσω τις δυνάμεις μου, να με θεραπεύει όταν είμαι άρρωστος και να μου δίνει ένα ανοιχτό "γήπεδο" για να αξιοποιώ τα ταλέντα και την εργασία μου χωρίς να αισθάνομαι το κοροϊδάκι κανενός. Το ξέρω, αυτά είναι ακαταλαβίστικα για όσους θεωρούν πως κοινωνική δικαιοσύνη είναι στις καλές εποχές τα κέρδη να καταλήγουν, κατά κόρον, στους λίγους και στις δύσκολες εποχές οι ζημιές να αφορούν μόνο τους πολλούς...  

Παπα-δήμιοι μόνο για το λαό...

Προσπαθώ να μην είμαι άδικος με τους ανθρώπους, ακόμα κι όταν είναι τραπεζίτες! Οφείλω, επομένως, να ομολογήσω ότι ο Λ. Παπαδήμιος είναι συνεπέστατος, κάτι που σπανίζει από το δημόσιο βίο τής χώρας. Ο τέως πρωθυπουργός βρισκόταν πάντοτε στις υπηρεσίες τού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, από όποιες θέσεις κι αν πέρασε πριν γίνει ένοικος του Μεγάρου Μαξίμου. Γι' αυτό και δεν εκπλήσσομαι από δημοσίευμα του αμερικανικού πρακτορείου "Reuters", το οποίο δε νομίζω πως χρηματοδοτείται μυστικώς από το ΣΥΡΙΖΑ, που επικαλούμενο πηγές τής Κομισιόν αναφέρει πως πίσω από τη μετεκλογική απειλή Μπαρόζο περί εξόδου τής Ελλάδας από την ευρωζώνη δεν ήταν άλλος από το Λ. Παπαδήμιο, ο οποίος του ζήτησε να την εξαπολύσει προκειμένου να ασκηθεί πίεση για το σχηματισμό κυβέρνησης...
Οποιος σοκαρίστηκε (και) από αυτήν την αποκάλυψη μάλλον θα ζούσε μέχρι τώρα στον κόσμο τού Marlboro είτε συντροφιά με άλλες εθιστικές ουσίες που θολώνουν τη σκέψη. Το συγκεκριμένο δημοσίευμα δεν ήταν τίποτα άλλο από ακόμα μια ένδειξη για το ποιός ήταν ο πραγματικός ρόλος τού Λ. Παπαδήμιου στο ελληνικό δράμα και πόσο μεγάλη είναι η ευθύνη των κομμάτων τα οποία στήριξαν μια κυβέρνηση προτεραιότητα της οποίας ήταν η διάσωση του τραπεζικού συστήματος κι όχι του ελληνικού λαού. Δεν θα έφτανα, πάντως, στο σημείο να χαρακτηρίσω τον τέως πρωθυπουργό δωσίλογο κι αυτό γιατί, για να μιλήσω νομικώς, δεν του αναγνωρίζω δόλο αλλά ενσυνείδητη αμέλεια, δηλαδή "απλώς" αποδοχή τού ενδεχομένου οι μνημονιακές συνταγές να σκοτώσουν την πλειονότητα των πολιτών...
Από το Λ. Παπαδήμιο...μάλλον απαλλαγήκαμε. Αν είναι, όμως, μετά από τις εκλογές να προκύψει μια κυβέρνηση με τα ίδια, πάνω κάτω, χαρακτηριστικά και με πρωθυπουργό κάποιον που να ασπάζεται ή να προέρχεται απευθείας από την τραπεζιτική φιλοσοφία τής ζωής, τότε και είναι σαφώς προτιμότερο να οδηγηθούμε σε μια τρίτη εκλογική αναμέτρηση. Δεν το εύχομαι, ωστόσο σκεφτείτε πόσο απείρως τρομακτικότερο είναι το ενδεχόμενο να εγκατασταθεί πάλι στο Μέγαρο Μαξίμου κάποιος που είτε είναι αποδεδειγμένως ενδοτικός είτε, ακόμα χειρότερα, υπάλληλος εγχώριων και ξένων κερδοσκοπικών συμφερόντων...

Καιρός να πάμε την ιστορία ένα βήμα παρακάτω...

Οπως είναι γνωστό, ο οίκος αξιολόγησης Fitch ελέγχεται απευθείας από το ΣΥΡΙΖΑ, ενώ το αμερικανικό ενημερωτικό δίκτυο Bloomberg και η βρετανική εφημερίδα "Γκάρντιαν" λαμβάνουν ραβασάκια απευθείας από τον Αλέξη Τσίπρα κι αναλόγως χαλκεύουν τις ειδήσεις τους, σε αντίθεση με ελληνικά MEGAλα μέσα ενημέρωσης, τα οποία είναι αδέσμευτα κι απροκατάληπτα. Γι' αυτό και δεν προξενούν εντύπωση στα εγχώρια κυρίαρχα μίντια αναφορές και δημοσιεύματά τους τα οποία συνδέουν απευθείας μια έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη με μια ανεξέλεγκτη παγκόσμια κρίση, η οποία θα πλήξει άμεσα και τη σημερινή ευημερία χωρών όπως η Γερμανία, αλλά και την ανάπτυξη κρατών όπως η Κίνα. Αναρωτιέμαι, στις πόσες ενδείξεις θα κατανοήσει το μνημονιακό πολιτικό σύστημα ότι μόνο το ίδιο μπορεί να πετάξει την Ελλάδα από το ευρώ με την απίστευτη κινδυνολογία κι αδιέξοδη ψευτοδιλημματική τακτική του;...
Μήπως έχει φτάσει ο καιρός να πάμε την ιστορία παρακάτω, αφού πρώτα συμφωνήσουμε ότι ο μόνος που θα μπορεί να μιλήσει με βεβαιότητα για το τί πρόκειται να γίνει στο αμέσως προσεχές διάστημα δεν είναι άλλος από τον ιστορικό τού μέλλοντος; Επομένως, είναι επιτακτική ανάγκη εδώ και τώρα να καταστρωθεί ένα εθνικό σχέδιο σωτηρίας προς την κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης και της απεμπλοκής από πολιτικές οι οποίες διαιωνίζουν ένα σάπιο σύστημα. Οι δυνάμεις που μπορούν να εγγυηθούν, με μια σχετική ασφάλεια, μια τέτοια προοπτική και οι οποίες θα έχουν τη δυνατότητα κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης δεν είναι άλλες από το ΣΥΡΙΖΑ και τη ΔΗΜΑΡ, με την προσθήκη του ΚΚΕ στην περίπτωση που η ηγεσία του αντιληφθεί ότι το χαμηλό εκλογικό αποτέλεσμα που αναμένεται να λάβει τον Ιούνιο δεν θα είναι απόρροια του μίσους των μπουρζουάδων, αλλά της δυσφορίας τής εργατικής τάξης, η οποία δεν έχει το περιθώριο να περιμένει τη δημιουργία τής κομμουνιστικής κοινωνίας για να απαλλαγεί από τις μνημονιακές πολιτικές...
Στις 17 Ιουνίου οι έλληνες έχουμε την ιστορική ευκαιρία να απαλλαγούμε από το νεοφιλελευθερισμό σνομπ μισανθρώπων τού εσωτερικού και του εξωτερικού με τον πιο συμβατό τρόπο, δηλαδή από την εκλογική διαδικασία. Ας τον αξιοποιήσουμε πριν αναγκαστούμε να υπομείνουμε, μεταξύ άλλων, νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων, περικοπές επιδομάτων, αύξηση της ανεργίας και της ελαστικοποίησης των σχέσεων εργασίας από εκείνους που δεν πληρώνουν ούτε ένα ευρώ φόρο, όπως η "αξιότιμη" Κ. Λαγκάρντ. Ακόμα, όμως, κι αν σχηματιστεί μνημονιακή κυβέρνηση, αυτή δεν θα μπορέσει να κρατηθεί στην εξουσία περισσότερους από τρεις μήνες αν δεν "παγώσουν" αμεσότατα όλά τα αντεργατικά μέτρα, όπως μαθαίνω ότι σκέφτονται ήδη στην τρόικα χάρη στο ισχυρό μήνυμα που έστειλε ο ελληνικός λαός στις 6 Μαΐου και προβλέπεται να επαναλάβει ισχυρότερο στις 17 Ιουνίου... 

Ιδού οι πολιτικοί τής δραχμής!

Ποιά είναι τα δύο βασικότερα επιχειρήματα κατά τού ΣΥΡΙΖΑ από το επιχειρηματικό,πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο, εγχώριο και διεθνές; Πρώτον, πως οι πολιτικές του προτάσεις είναι συγκεχυμένες κι αντιφατικές γιατί αποτελεί "ομοσπονδία" πολλών συνιστωσών και, δεύτερον, πως τυχόν εφαρμογή των ιδεών του θα οδηγήσει τη χώρα εκτός ευρωζώνης. Πόσο βέβαιο είναι, όμως, πως τα κόμματα που αντιπροσωπεύουν καλύτερα από τα υπόλοιπα το διεφθαρμένο κατεστημένο διαθέτουν ενιαία φωνή και, κυρίως, υπεύθυνη πολιτική; Κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε πρώτα να κοιταχτούν πολύ καλά στον "καθρέφτη" τους πριν τολμήσουν να ασκήσουν κριτική στην Αριστερά...


Είναι η Ν.Δ. ενιαίο κόμμα; Ναι, αν θεωρήσουμε πως η ανάγκη πολιτικής επιβίωσης, ικανοποίησης προσωπικών φιλοδοξιών μετριοτήτων και η αποτροπή ανόδου τής Αριστεράς στην εξουσία είναι επαρκείς δικαιολογίες ώστε να συνασπίζονται κάτω από την ίδια "ομπρέλα" άνθρωποι που υπό άλλες συνθήκες δεν θα αντάλλασσαν ούτε "καλημέρα" μεταξύ τους και η ιδελογική αφετηρία των οποίων είναι τόσο κοινή όσο η στάση τού ηλεκτρικού σιδηρόδρομου στην Κηφισιά με τη στάση τού τραμ στη Γλυφάδα! Η Ν. Μπακογιάννη ασπάζεται, για παράδειγμα, τον αντισημιτισμό τού Αδ. Γεωργιάδη κι ο τελευταίος συμφωνεί με τις συχνές επισκέψεις τής πρώην υπουργού Εξωτερικών είτε στα γραφεία τής Siemens είτε στην αμερικανική πρεσβεία; Θα ήθελα, επίσης, μια τοποθέτηση της οικογένειας Μητσοτάκη για τον Αντ. Σαμαρά. Τελικώς, ο πρόεδρος της Ν.Δ. είναι άνθρωπος των διαπλεκομένων που έριξε μια κυβέρνηση ως εντολοδόχο όργανό τους ή εγγυητής τού ευρωπαϊκού μετώπου;...
Οσο για το ποιά πολιτική οδηγεί, νωρίτερα ή αργότερα, στην έξοδο από την ευρωζώνη και στην επιστροφή στη δραχμή αυτή δεν είναι άλλη από τη μνημονιακή! Ακόμα και η πιστή του εφαρμογή δεν θα μπορέσει να ικανοποιήσει το βασικό στόχο τού μνημονίου, που ήταν από την αρχή η διάσωση των γερμανικών τραπεζών, οι οποίες πρώτα κέρδιζαν από την αλόγιστη δανειοδότηση των κρατών τού ευρωπαϊκού νότου την πρώτη δεκαετία τού 21ου αιώνα και τώρα, ως γνήσιοι εκπρόσωποι του "καπιταλισμού-καζίνου" που αποθέτει τις ζημιές από τα ρίσκα του στα κράτη και στους λαούς τους, επιθυμούν να βγουν κερδισμένες από την καταστροφή ενός λαού τον οποίο οδηγούν σταδιακώς στην απόλυτη εξαθλίωση. Φυσικά μεγάλη είναι η ευθύνη και των ελληνικών τραπεζών, οι οποίες έχουν ενισχυθεί με το ασύλληπτο ποσό των περίπου 200 δισεκατομμυρίων ευρώ δημόσιου χρήματος από το 2008, αλλά το έχουν "αξιοποιήσει" σε θαλασσοδάνεια ημετέρων τής επιχειρηματικής και κομματικής ελίτ, καθώς και σε προσωπικές καταθέσεις στην Ελβετία κι άλλους "παραδείσους" των κερδοσκόπων...
Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, εμφανίζονται δεινόσαυροι της πολιτικής, όπως ο Κ. Μητσοτάκης κι ο Κ. Σημίτης, να πουλήσουν για μια ακόμα φορά στη βρόμικη καριέρα τους εκδούλευση στους ανθρώπους που αντάμειψαν τους ίδιους και τους στενούς τους συνεργάτες για τις υπηρεσίες τους, πέρα από όλα τα άλλα, με μια μεγάλη οικογενειακή περιουσία. Κι αν ο Δρακουμέλ δε μπόρεσε να θέσει σε εφαρμογή αυτό που "κατάφερε" ο ρεζίλης των Παπανδρέου, δηλαδή τη νεοφιλελευθεροποίηση της χώρας, ο αρχιερέας της διαπλοκής έχει αφήσει ακόμα αναπάντητα ένα σωρό ερωτήματα. Για να έχετε μια ιδέα: Μπήκαμε στην ευρωζώνη με το σπαθί μας ή με κολπάκια τύπου "swap" τής Goldman Sachs; Πόσο επωφελές ήταν, εξάλλου, να γίνουμε μέλη ενός κλαμπ για το οποίο κάθε άλλο παρά επαρκώς προετοιμασμένοι ήμασταν; Γιατί τα δημόσια έργα κι αναθέσεις, πέρα του ότι κατευθύνθηκαν αποκλειστικώς σε γνωστούς και μη εξαιρετέους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες, κόστισαν πολλαπλάσια από όσο πραγματικά θα χρειαζόταν; Ηταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες τού 2004 ένα "δώρο" στους έλληνες ή στην επιχειρηματική κάστα η οποία στήριξε τον Κ. Σημίτη περισσότερο από κάθε άλλο πρωθυπουργό τής μεταπολίτευσης;...
Ολοι αυτοί οι "κυριοι", επομένως, πριν κουνήσουν το δάχτυλο στην Αριστερά καλό είναι να μας ενημερώσουν για το ποιά είναι η δική τους "κόκκινη γραμμή" σε περίπτωση που δε γίνει δεκτό το δικό τους δήθεν αίτημα για επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου. Γιατί αν είναι να διαπραγματευτούν όπως...δεν έκαναν μέχρι τώρα θα βρεθουν ενώπιος ενωπίω με τις ίδιες τους τις αδυναμίες κι εξαρτήσεις. Και τότε, ακόμα κι αν έχουν καταφέρει να υφαρπάξουν την εξουσία με φοβέρες και προβοκάτσιες, θα καταρρεύσουν όπως κάθε σάπια εξουσία η οποία δε στηρίζεται σε λογικά επιχειρήματα, αλλά στην τρομοκρατία και στη συστηματική εξαπάτηση του λαού... 

Αν ήμασταν μυρμήγκια, δεν θα μας απειλούσαν τα λιοντάρια...

Ξέρετε τί είναι χειρότερο από μια καταιγίδα; Μια καταιγίδα που διαρκεί για πάντα. Γι' αυτό κι ο ελληνικός λαός είναι τόσο κουρασμένος αλλά και τόσο αποφασισμένος, παρά τις προβοκάτσιες τού πρώην δικομματισμού και τη μιντιακή προπαγάνδα, να δώσει μια ηχηρή απάντηση στις 17 Ιουνίου σε όλους εκείνους που βάφτισαν την εξαθλίωσή του μονόδρομο και δίκαιη τιμωρία. Αυτό που αδυνατούν ακόμα να καταλάβουν οι χορτάτοι είναι πως δε μπορείς να πείσεις έναν πεινασμένο πως αν ψηφίσει τους αντιπάλους τους θα πεινάσει. Με την ίδια έννοια που είναι πολύ δύσκολο να τρομοκρατήσεις το βρεγμένο με το "επιχείρημα" της βροχής. Ο λαός νιώθει ήδη στην τσέπη του τί σημαίνουν οι μνημονιακές πολιτικές, τις οποίες τώρα παριστάνουν πως αποκηρύσσουν ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., τα δύο κόμματα που σήμερα ζητούν την επαναδιαπραγμάτευση μιας συνταγής που μέχρι τις 6 Μαΐου την παρουσίαζαν ως τη μόνη σωτήρια για τη χώρα...
Πώς να πειστεί το πάνω από ένα εκατομμύριο των ανέργων πως αν ψηφίσει την Αριστερά θα μείνει την επαύριο χωρίς δουλειά; Πώς να πειστούν οι χιλιάδες άστεγοι και νεόπτωχοι, οι οποίοι συνωστίζονται στα συσσίτια και στις φιλανθρωπίες των δήθεν ευεργετών τους που δεν πληρώνουν ούτε ένα ευρώ φόρο, πως αν έρθει στα πράγματα ο Αλέξης Τσίπρας θα τους πάρει τα σπίτια και θα τους κάνει να πεινάσουν; Αυτές οι εκλογές είναι οι πιο εύκολες για την Αριστερά κι αυτό γιατί μέχρι τώρα προειδοποιούσε για τα δεινά που επισωρεύει ο νεοφιλελευθερισμός, αλλά δε μπορούσε να τα παρουσιάσει με έντονα παραδείγματα στην Ελλάδα. Δυστυχώς, όμως, τώρα οι έλληνες δεν είναι απλώς θεατές πολιτικών που θα τους εξαθλιώσουν μελλοντικώς, αλλά βρίσκονται ήδη στο "Κολοσσαίο" μαζί με τα θηρία. Μόνο που πλέον δεν περιμένουν κάποιο φιλεύσπλαχνο "Καίσαρα" να τους γλιτώσει κι αυτό γιατί έχουν τα "όπλα" για να βγουν και μόνοι τους νικητές. Ενα λιοντάρι δεν θα έμπαινε ποτέ στον κόπο να απειλεί κάθε τρεις και λίγο ένα μυρμήγκι πως θα το συντρίψει σε περίπτωση που δεν κάνει τα γούστα του. Θα το είχε ποδοπατήσει πριν το συμπαθές ζωύφιο πει "κύμινο". Γι' αυτό και πολύ δύσκολα θα σύγκρινα την τρόικα με το βασιλιά τής ζούγκλας. Αντιθέτως, μοιάζει με τον κατατρομοκρατημένο σκύλο, ο οποίος με τη μυρωδιά και μόνο μιας απειλητικής μορφής τρελαίνεται να γαβγίζει μήπως και τη φοβίσει...
Φαντάζομαι πως όταν ο εκπρόσωπος των διεθνών κερδοσκόπων Τ. Νταλάρα δηλώνει πως μια έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα αποσταθεροποιούσε την παγκόσμια οικονομία δε λειτουργεί ως εντολοδόχο όργανο του Αλέξη Τσίπρα! Οταν, επίσης, ήδη στις Βρυξέλλες υπολογίζουν, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη το ενδεχόμενο ντόμινο με θύματα κι άλλα κράτη-μέλη και κυρίως την αρνητική ψυχολογία που θα προκληθεί στην αγορά, πως η επιστροφή τής χώρας μας στη δραχμή θα κοστίσει στην Ε.Ε. πάνω από ένα τρισεκατομμύριο ευρώ καταλαβαίνει κι ο πιο δουλικός ότι τα δυνατά χαρτιά τα έχουμε εμείς κι όχι οι "εταίροι" μας. Φτάνει, όμως, μετά από τις εκλογές τού Ιουνίου να σχηματιστεί μια κυβέρνηση που να τα παίξει σωστά κι όχι κλείνοντας πονηρώς το μάτι στους αντιπάλους μας... 

Να τελειώνουμε με τους...δημόσιους ιδιώτες επιχειρηματίες

Η επιχειρηματικότητα δεν είναι αμάρτημα! Αντιθέτως, είμαι θιασώτης της γι' αυτό και δεν την ταυτίζω με την επιχειρηματική ελίτ που έχει διαμορφωθεί στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες και η οποία πασχίζει σήμερα με νύχια και με δόντια να μην αλλάξει τίποτα προκειμένου να διαφεντεύει τον τόπο και για τα επόμενα χρόνια. Στο δικό μου μυαλό η επιχειρηματικότητα συνδέεται με την τήρηση των κανόνων τού υγιους ανταγωνισμού, την καινοτομία και, φυσικά, με τη δίκαιη διανομή του πλούτου που προέρχεται από αυτή. Από την άλλη, η επιχειρηματικότητα που είχε μάθει τόσα χρόνια να απομυζά το δημόσιο ταμείο και περιουσία, καθώς και τους φυσικούς πόρους που είναι ιδιοκτησία τού συνόλου του ελληνικού λαού όχι μόνο πρέπει να αφανιστεί και να δημευθούν τα κέρδη της, αλλά και να δικαστεί για τα ανομήματά της. Κι ένα από αυτά βεβαίως είναι και η μείωση των κατώτατων μισθών κατά 22%, καθώς και η μείωση του χρόνου τής μετενέργειας των κλαδικών συμβάσεων...
Αλήθεια, υπάρχει κανείς σώφρων άνθρωπος που να πίστευε ότι οι βιομήχανοι όχι μόνο δεν πίεζαν για την επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα, αλλά μάχονταν κι από πάνω στο πλευρό των εργαζομένων; Οσο υπάρχουν πρόβατα, όμως, θα υπάρχουν και λύκοι, όπως θα έγραφε κι ο Σέξπιρ. Κι αυτόν το ρόλο ομολογεί εμμέσως ότι έπαιξε κι ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Γιατί ο Β. Βενιζέλος δεν είχε μιλήσει με ονοματεπώνυμα όταν είχε και τα γένια και τα κτένια ως υπουργός Οικονομικών; Αν το έκανε τότε, όχι μόνο θα γινόταν περισσότερο πιστευτός αλλά θα είχε στο πλευρό του κι όλους αυτούς στο χώρο τής εργασίας που συνασπίστηκαν εναντίον του στη συνέχεια κι οδήγησαν στο ΠΑΣΟΚ να συναγωνίζεται σε εκλογικά ποσοστά τον Π. Καμμένο. Βαγγέλη μου, μετά από την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται, παρά μόνο αμαρτίες τιμωρούνται...
Ο μεγάλος πλούτος πρέπει να φορολογηθεί και μάλιστα άγρια, κι όχι μόνο για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης. Η χώρα χρειάζεται άμεσα χρήματα και η προσφορότερη πηγή είναι η φορολόγηση όλων εκείνων που είχαν εκμεταλλευτεί περισσότερο από τους υπόλοιπους το δημόσιο δανεισμό, τον οποίο και οικειοποιήθηκαν επενδύοντάς τον σε φούσκες, χρηματιστηριακές και μη, καθώς και για αποκλειστική αύξηση της προσωπικής-οικογενειακής τους περιουσίας, την οποία "ξέπλεναν" με φιλανθρωπίες. Οποιοι χρησιμοποιούν ως επιχείρημα πως οι πλούσιοι θα πάρουν τα χρήματα ή τα καράβια τους και θα τα πάνε στο εξωτερικό κάνουν πως λησμονούν πως υπάρχουν πολλοί τρόποι αντικειμενικής τεκμηρίωσης του πλούτου, όπως είναι η εν Ελλάδι ακίνητη περιουσία. Ακόμα και η ιδιοκτησία εξωχώριων εταιρειών μπορεί να φορολογηθεί. Αλλωστε, η φοροδιαφυγή και η φοροαποφυγή δε διογκώθηκαν λόγω τεχνικών δυσκολιών αλλά εξαιτίας ελλείμματος πολιτικής βούλησης για τον περιορισμό τους...
Δεν είναι, εξάλλου, η υψηλή φορολόγηση των επιχείρησεων που κάνει τη χώρα μας παράδειγμα προς αποφυγή για επενδύσεις, ούτε το μεγάλο κράτος στο οποίο αποδίδουν όλα τα δεινά τής γης οι κήνσορες του νεοφιλελευθερισμού. Αλλωστε, δεν είχαμε δει κανένα επενδυτικό μπουμ ούτε τα χρόνια που ο Γ. Αλογοσκούφης μείωνε τη φορολόγηση των επιχειρήσεων. Τα σημαντικότερα προβλήματα είναι το κομματικό κράτος, το ευμετάβλητο φορολογικό καθεστώς, καθώς και οι γραφειοκρατικές δομές και το αλισβερίσι τού πάλαι ποτέ δικομματισμού με μια δράκα επιχειρηματιών η οποία δεν ήθελε να μοιραστεί τη μεγάλη πίτα της. Γι' αυτό ακόμα κι αν εκδοθούν ευρωομόλογα, ακόμα κι αν αυξηθεί η απορροφητικότητα των προγραμμάτων τού ΕΣΠΑ, ακόμα κι αν βρούμε εναλλακτικούς πόρους δανεισμού η κατάσταση δεν θα καλυτερεύσει αν αυτά τα εργαλεία δε διανεμηθούν κυρίως σε άνεργους νέους, οι οποίοι δεν έχουν κομματικές εξαρτήσεις και οι οποίοι δεν ανήκουν στην κλίκα που κατάστρεψε τη χώρα, κι αν δεν αναδιανεμηθεί ο ήδη παραγόμενος πλούτος...  

Τα "Αουσβιτς" δεν αναθεωρούνται, καταργούνται...

Ο εθνικός μας εγωισμός μπορεί να πληγώθηκε όταν ολλανδός ευρωβουλευτής αποκάλεσε την Ελλάδα πρώην οθωμανική αυτοκρατορία, ωστόσο κάνουμε ό,τι είναι δυνατό στο δημόσιο βίο για να πείσουμε τους πάντες ότι δεν έχουμε πετάξει από πάνω μας το σαράκι τού ραγιά. Γι' αυτό κι εξακολουθούμε να αναζητούμε τη σωτηρία μας στις Μεγάλες Δυνάμεις τής σύγχρονης εποχής και να βγάζουμε φλύκταινες όταν κάποιος "τολμά" να μην περιγράψει τα ανύπαρκτα ρούχα τού βασιλιά αλλά να μιλήσει με απόλυτο ρεαλισμό. Μήπως το ίδιο δεν έγινε και με τον Αλέξη Τσίπρα όταν προειδοποίησε, μέσες άκρες, πως ο Φ. Ολάντ έχει όλα τα "φόντα" για να εξελιχθεί σε νέο Γ. Παπανδρέου;...
Αλήθεια, πόσο αφελής μπορεί να είναι κάποιος για να πιστεύει ότι ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας θα επιτρέψει η χώρα του να πάθει ζημιά δισεκατομμυρίων ευρώ μόνο και μόνο γιατί κάποιος τον αποκάλεσε "Ολαντρέου"; Πέρα από το γεγονός ότι ο ίδιος κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περίοδου δεν έδειξε να ενοχλείται όταν του προσήπτε αυτόν το χαρακτηρισμό ο αριστερός αντίπαλός του Ζ.Λ. Μελανσόν, σήμερα φαίνεται πως έχει ξεχάσει τη δήλωση που είχε κάνει το βράδυ τού εκλογικού του θριάμβου, όταν είχε υπογραμμίσει πως η λιτότητα δε μπορεί να είναι μοιραίο αποτέλεσμα. Καλή η ανάπτυξη και τα ευρωομόλογα που προτείνει, μόνο που αν είναι να κατευθυνθούν αποκλειστικώς στους σημερινούς Έλληνες έχοντες και κατέχοντες και για την πλειονότητα του λαού να συνεχιστεί η εφαρμογή τού μνημονίου, λυπάμαι αλλά δε βλέπω μεγάλες διαφορές από την πολιτική τής Ανγκ. Μέρκελ...
Ετσι κι αλλιώς η όλη συζήτηση γύρω από τη νέα αυτή προβοκάτσια είναι αποπροσανατολιστική. Κι αυτό γιατί η αν η Ευρώπη εμφανίζεται τώρα περισσότερο διατεθειμένη να συζητήσει αναπτυξιακά μέτρα αυτό δεν οφείλεται τόσο στο Φ. Ολάντ όσο στο σεισμό που προκάλεσε το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου στην Ελλάδα και, κυρίως, ο τρόμος ο οποίος έχει καταλάβει τα διεθνή κέντρα λήψης αποφάσεων από την ισχυρή πλέον πιθανότητα σχηματισμού αριστερής κυβέρνησης λίαν συντόμως. Τα πραγματικά ερωτήματα είναι άλλα: γιατί δε συζητούμε, για παράδειγμα, ότι δόθηκαν άλλα 18 δισεκατομμύρια ευρώ στις τράπεζες, πέρα από την κρυφή βοήθεια, με το συνολικό ποσό που τους έχει δοθεί τα τελευταία τέσσερα χρόνια να ξεπερνά τα 100 δισεκατομμύρια; Σκεφτείτε αν όλα αυτά τα λεφτά πήγαιναν κατευθείαν στην αγορά κι όχι στους κερδοσκόπους μεσάζοντες πόσο πιο ήπια θα είχε εξέλθει της κρίσης η ελληνική κοινωνία. Μόνο που κι αυτό το γεγονός αποδεικνύει ότι δεν ήταν ποτέ σκοπός η σωτηρία τού λαού, αλλά του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και της πολιτικής ελίτ η οποία το υπηρετεί εδώ και πολλά, πολλά χρόνια. Γιατί δε συζητούμε, επίσης, τις απανωτές καταστροφολογικές δηλώσεις των αρχηγών της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ, ακόμα και του Προέδρου της Ολιγαρχίας, Κ. Παπούλια και του τέως τραπεζιτάρχη Λ. Παπαδήμιου, οι οποίες οδηγούν σε μαζική εκροή καταθέσεων στο εξωτερικό;..
Η Ελλάδα έχει ακόμα διαπραγματευτικά όπλα, τα οποία δε φρόντισαν να αξιοποιήσουν ποτέ οι Γ. Παπανδρέου, Β. Βενιζέλος και Αντ. Σαμαράς, οι οποίοι τώρα υπόσχονται πως θα είναι σκληροί διαπραγματευτές, έστω κι αν το Βερολίνο δεν έχει αποδεχθεί καμιά από τις προτάσεις που έχουν καταθέσει μέχρι σήμερα. Μόνο που τα "Αουσβιτς" δεν αναθεωρούνται, αλλά καταργούνται. Γι' αυτό και δεν έχει καμιά διαφορά αν το ψήσιμό μας στους φούρνους κρατήσει δύο ή τρία χρόνια, αλλά πόσο πιο γρήγορα θα αποδράσουμε από μια πολιτική η πλήρης εφαρμογή τής οποίας θα καταντήσει την πλειονότητα του λαού να αναζητά την τροφή της στα σκουπίδια τα οποία θα εξακολουθούν να αφήνουν σε πλεόνασμα οι 200 οικογένειες που κυβερνούν τη χώρα...