Θα γελούν οι καθηγητές διπλωματίας τού μέλλοντος!

Πώς λέγεται η άγρια λιτότητα στην εποχή των μνημονίων; "Ευρύτερος στρατηγικός σχεδιασμός"! Τουλάχιστον αυτή είναι η ορολογία που διάλεξαν ο Β. Βενιζέλος κι ο Φ. Κουρέλης προκειμένου να εξωραΐσουν ένα νέο πακέτο μέτρων, το οποίο όσο καθυστερείται να ανακοινωθεί τόσο γίνεται και πιο φανερό ότι όχι μόνο δεν θα είναι κοινωνικώς δίκαιο, αλλά θα συμβάλει στην περαιτέρω φτωχοποίηση του ελληνικού πληθυσμού. Και πώς να γίνει αλλιώς όταν η τρόικα εσωτερικού φροντίζει να δηλώνει δημοσίως, από φόβο μήπως παρεξηγηθεί η τρόικα εξωτερικού, πως θα προσπαθήσει να προστατεύσει τους χαμηλόμισθους και τους χαμηλοσυνταξιούχους, ωστόσο δεν θα διακινδυνεύσει την παρουσία της χώρας μας στο ευρώ; Οι καθηγητές διπλωματίας του μέλλοντος θα γελούν μαζί με τους φοιτητές τους όταν θα τους διηγούνται την ιστορία μιας κυβέρνησης που δήθεν διαπραγματευόταν, καθιστώντας όμως σαφές στην απέναντι πλευρά ότι θα ήταν πρόθυμη να υποχωρήσει με την πρώτη απειλή που θα δεχόταν...

Υπάρχουν πολλοί, ανάμεσά τους κι ο γράφων, που φοβούνται μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ καταντήσει ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο, αυτός που φαίνεται να πραγματοποιεί άμεσα το παιδικό του όνειρο να γίνει "πρασινοφρουρός" δεν είναι άλλος από το Φ. Κουρέλη! Η προθυμία του να δημιουργήσει ένα επικοινωνιακό μέτωπο με το Β. Βενιζέλο, αλλά και η απόλυτη ταύτισή του με κατ' εξοχήν νεοφιλελεύθερες πολιτικές, όπως είναι οι ιδιωτικοποιήσεις, θυμίζουν ξεμωραμένο γέρο που ύστερα από 50 χρόνια γάμου με την Αριστερά ερωτεύεται μια πιτσιρίκα, την εξουσία, που αγαπά περισσότερο τα ποσοστά του παρά τον ίδιο. Πιστέψτε με, δεν αντιμετωπίζω με εμπάθεια τον πρόεδρο της Μνημονιακής Αριστεράς, αλλά με τον οίκτο που αρμόζει να συμπεριφερόμαστε σε συμπλεγματικούς ανθρώπους, οι οποίοι θέλουν έστω και στα γεράματά τους να κάνουν τη μεγάλη ζωή που είχαν αρνηθεί στη νιότη τους, όταν κι "έδειχναν πως θα γίνονταν άλλοι", όπως θα έγραφε κι ο Κώστας Βάρναλης...
Δεν καταλαβαίνουν Σαμαράς-Βενιζέλος-Κουβέλης ότι ένας ολόκληρος λαός εξευτελίζεται καθημερινώς όταν βλέπει την πολιτική του ηγεσία να συγκεντρώνεται στο Μέγαρο Μαξίμου προσπαθώντας να βρει πώς θα του πλασάρει καλύτερα το νέο βιασμό του; Την ώρα που όλο και περισσότερες ιδιωτικές και κυβερνητικές μελέτες στην Ευρώπη εφιστούν την προσοχή πως μια έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα σημάνει ένα οικονομικό ολοκαύτωμα για ολον τον πλανήτη και την ώρα που το ίδιο το ΔΝΤ παραδέχεται ότι η εσωτερική υποτίμηση έχει αποτύχει στις πλείστες των περιπτώσεων που έχει εφαρμοστεί, στην ημεδαπή οι κυβερνώντες μας εξακολουθούν να παριστάνουν τα "καλά παιδιά", περιμένοντας να επαναδιαπραγματευτούν όταν η ύφεση θα φτάσει σε διψήφιο ποσοστό, η ανεργία θα έχει "χτυπήσει" το μισό πληθυσμό κι όταν η φτώχεια θα αφορά σχεδόν τους πάντες. Θα τους το επιτρέψουμε;...
Υ.Γ. Ραντεβού τη Δευτέρα!

Δεν είμαστε θεοί, αλλά δεν είμαστε και σκλάβοι...

Ο νέος εθνικός διχασμός είναι εδώ και διαπερνά τα όρια της ιδεολογικής αντιπαράθεσης. Εχουν σχηματιστεί πλέον πολύ καθαρά στην ελληνική κοινωνία δύο στρατόπεδα, τα οποία φαίνεται πως έχει επιλέξει η πλειονότητα του πληθυσμού. Από τη μια είναι οι εθνικιστές κι από την άλλη οι ξενολιγούρηδες! Οι πρώτοι βρίσκουν κάθε αφορμή για να διατρανώνουν τη ριζωμένη πίστη τους ότι οι έλληνες είναι ο περιούσιος αν κι ανάδελφος λαός, την καταστροφή τού οποίου επιδιώκουν όλοι οι ξένοι γιατί δε μπορούν να συγκριθούν αλλιώς με το μεγαλείο του. Είναι οι ίδιοι, βεβαίως, που πιστεύουν ότι η ιστορία σταμάτησε με την άλωση της Πόλης κι από τότε κανένας άλλος λαός δεν κατάφερε να παράξει πολιτισμό. Σε αυτό το πλαίσιο είναι όλοι οι άλλοι υποχρεωμένοι να ανέχονται τις αμαρτίες μας γιατί τους προσφέραμε τη δημοκρατία κι όλες τις υπόλοιπες αξίες πάνω στις οποίες βασίστηκε ο δυτικός πολιτισμός. Αυτός ο σνομπισμός ξεπεσμένου αριστοκράτη φάνηκε κι από τον τρόπο που παρουσιάστηκε και χαρακτηρίστηκε από αρκετούς ελληναράδες τόσο ο αποκλεισμός τής Β. Παπαχρήστου όσο και η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων τού Λονδίνου. Καλώς ή κακώς μετά από το Σοφοκλή και τον Αισχύλο έγραψαν αριστουργήματα και "κάποιοι" Σέξπιρ και Ντίκενς. Δεν είναι ανθελληνικό να παραδεχόμαστε πού και πού ότι δεν είμαστε ο ομφαλός τής γης. Αλλωστε, αυτός δε βρίσκεται πουθενά...
Από την άλλη, βεβαίως, υπάρχουν κι εκείνοι οι οποίοι βγάζουν φλύκταινες και μόνο στο άκουσμα των λέξεων "Ελλάδα", "ελληνικός", "έλληνας". Είναι οι ίδιοι που θέλουν να καταργηθούν τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου που δεν αντιστοιχούν στο λατινικό, που επιθυμούν η αγγλική να διδάσκεται ως επίσημη γλώσσα τού κράτους, όσοι βαφτίζουν τις σφαγές "συνωστισμούς" κι ορισμένοι που ταυτίζουν την Ελλάδα και τους έλληνες με τον απόπατο της γης και προσκυνούν όλους τους "πολιτισμένους" ξένους οι οποίοι θέλουν να σώσουν τους "ιθαγενείς", αλλά εκείνοι είναι τόσο βουτηγμένοι στη λάσπη που δε μπορούν να δουν το καλό τους. Πρόκειται, εν ολίγοις, για ανθρώπους οι οποίοι μέσα από τη ντροπή που εκφράζουν για την εθνική τους ταυτότητα προσπαθούν να κρύψουν το γελοίο αρχοντοχωριατισμό τους και την κομπλεξική "Μαντάμ Σουσού" που κρύβουν μέσα τους...
Η Ελλάδα δεν πρόκειται να σωθεί από εκείνους που έχουν ενταχθεί σε ένα από αυτά τα δύο "στρατόπεδα". Δεν υπάρχει περίπτωση να συγκροτήσουμε μια στιβαρή κοινωνία αν κάθε φορά που κοιταζόμαστε στον καθρέφτη μας αναφωνούμε με περίσσιο ναρκισσισμό "ομορφάντρα μου", αφού πρώτα έχουμε αποκοιμίσει το μυαλό και τη συνείδησή μας. Ούτε, βεβαίως, θα συγκροτήσουμε ποτέ ένα ανεξάρτητο κράτος αν εξακολουθήσουμε να προσφέρουμε γη και ύδωρ στους ξένους επικυρίαρχους, αποδίδοντάς τους υπερφυσικές δυνάμεις τις οποίες όμως δεν έχουν. Αυτή η χώρα δεν είναι έρημος, όπως θέλουν να την παρουσιάζουν ορισμένοι. Διαθέτει ικανότατο και μορφωμένο ανθρώπινο δυναμικό, παραγωγική και καινοτόμα βάση (παρ' όλα τα αντιθέτως θρυλούμενα η μεταποίηση, για παράδειγμα, αποτελεί το 10% τού ελληνικού ΑΕΠ), αγροτική γη, θάλασσα και φυσικούς πόρους που μπορούν να την "απογειώσουν". Μόνο που αυτό δεν θα συμβεί ποτέ αν δε συνειδητοποιήσουμε τη δύναμη που κρατάμε στα χέρια μας κι αν δεν προηγηθεί η κατάρτιση ενός εθνικού σχεδίου δράσης, μακριά από τα μνημόνια της φτωχοποίησης και της υποτέλειας, το οποίο θα έχει στο επίκεντρό του τη δίκαιη αναδιανομή τού πλούτου και το "στρώσιμο" του εδάφους ώστε να δοθεί η δυνατότητα στα φτωχότερα στρώματα να παράξουν το δικό τους πλούτο, τον οποίο θα απολαμβάνουν τα ίδια. Το μπορούμε; Βεβαίως, αρκεί να καταλάβουμε όλοι ότι οι έλληνες, όπως και κάθε λαός άλλωστε, δεν είμαστε θεοί αλλά δεν είμαστε και σκλάβοι...   

Μνημόνιο και διαφθορά είναι "αδέλφια δίδυμα"...

Όπως είναι αδέλφια δίδυμα η λευτεριά και η ρωμιοσύνη, που λέει και το λαϊκό άσμα, έτσι και το μνημόνιο και οι διάφοροι "τυφλοί" τής Χίου συνδέονται με συγγένεια δεύτερου βαθμού, δηλαδή αδελφική. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές και η διαφθορά είναι "παιδιά" τού ίδιου καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο είναι δομημένο από τον "κατασκευάστή" του με τέτοιο τρόπο ώστε να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων και να στηρίζεται στη  δωροδοκία, με κάθε είδους "χαρτζιλίκια", των πολλών. Γι' αυτό κι αδυνατώ να κατανοήσω γιατί οι υπερασπιστές των μνημονίων, είτε από ιδιοτέλεια είτε από εθελοδουλία είτε από αγνό μαζοχισμό, θεωρούν πως η αποκάλυψη σκανδάλων όπως αυτά με τους δήθεν τυφλούς στη Ζάκυνθο και στη Χίο ή με τους επίορκους εφοριακούς δικαιώνουν τόσο το "μαζί τα φάγαμε" του Θ. Πάγκαλου όσο και την τιμωρητική διάθεση της τρόικας απέναντι στη χώρα μας. Πράγματι, η Ελλάδα ήταν σάπια και πολύ πριν από το μνημόνιο. Μόνο που ήταν εξαρχής αδύνατο, όπως άλλωστε ομολογεί κι ο παρ' ολίγον πρωθυπουργός Π. Ρουμελιώτης, να ανθήσει από το "μπόλιασμα" με πολιτικές που στέλνουν σχεδόν το σύνολο του λογαριασμού σε εκείνους που στο ρωμαϊκό όργιο έπαιρναν τα φιλοδωρήματα τα οποία τους πετούσαν οι Καίσαρες, οι συγκλητικοί και οι πραιτωριανοί τους...
Εκτιμώ πως το μνημόνιο έχει αποτύχει, αλλά όχι για τους προφανείς λόγους που αντιλαμβάνεται το κάθε μέσο ελληνικό νοικοκυριό. Κάθε πρόγραμμα αποτυγχάνει όταν δεν εκπληρώνονται οι στόχοι που θέτουν εκείνοι που το επιβάλλουν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση στόχος δεν ήταν ποτέ η διάσωση της Ελλάδας και του πληθυσμού της, αλλά το να κερδίσουν χρόνο οι εγχώριοι και διεθνείς πιστωτές τού ελληνικού κράτους μέχρι να μπορέσουν να μας πετάξουν χωρίς μεγάλο κόστος για τους ίδιους από το ευρώ και, στο μεσοδιάστημα, να κονομήσουν κι ό,τι μπορούν από τη διάλυση ενός λαού. Δυστυχώς, όμως, και για εκείνους άνοιξαν το πιθάρι τής Πανδώρας κι από μέσα βγήκαν όλα τα δεινά κι ασθένειες της ευρωζώνης, από τις οποίες κινδυνεύει το σύνολο του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Οποιος ζει από το ξίφος πεθαίνει κι από αυτό κι όποιος ανάγει την απληστία σε υπέρτατη αξία και στο απόλυτο οικονομικό σύστημα, τότε δεν θα πρέπει να απορήσει όταν έρθει η ημέρα που θα βυθιστεί μαζί με εκείνους που εκμεταλλεύτηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια...
Πόσο δύσκολο είναι για τον Αντ. Σαμαρά, το Β. Βενιζέλο και το Φ. Κουρέλη να εκστομίσουν στην τρόικα την πρόταση "το μνημόνιο δε βγαίνει"; Γιατί δε λένε το αυτονόητο, πως δηλαδή ακόμα κι αν αποδειχθούν οι καλύτεροι μαθητές του ο μόνος τρόπος για να επιτευχθούν οι στόχοι του είναι να καταγραφεί στην Ελλάδα μια γενοκτονία, που όμοιά της δεν είχε ζήσει ο πλανήτης ούτε στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο; Πόσο λιπόψυχοι είναι. επιτέλους, και πόσο ανερυθρίαστα "στρώνουν το χαλί" στην κοινωνική έκρηξη του φθινοπώρου, η οποία μοιάζει πιο αναπόφευκτη από ποτέ; Δε βλέπουν πως οι μισές αλήθειες και τα μισά ψέματα που χρησιμοποίησαν για να επιβιώσουν, αποδείχθηκαν μέχρι τώρα μια επιτυχημένη προπαγάνδα, αλλά δεν θα μπορέσουν να τους προστατεύσουν όταν η συντριπτική πλειονότητα των ελλήνων θα στηρίζεται στη βοήθεια του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού για να συντηρηθεί;...      

Το "κουνούπι" τού πολιτικού ορθολογισμού είναι το πιο θανατηφόρο...

Αν τα ρατσιστικά ανέκδοτα και οι χρυσαυγίτικες φιλίες τής Β. Παπαχρήστου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης απηχούν την όποια φιλοσοφική θεώρηση των πραγμάτων μπορεί να έχει αυτή η αφελής κοπέλα, τότε η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή τής έκανε χάρη που την επέστρεψε στα γρήγορα από το Λονδίνο! Ποιός ο λόγος μια "άρεια" αθλήτρια όπως η δική μας να καταδεχθεί να ανταγωνιστεί αθλητές άλλων φυλών, οι οποίες δε διακρίνονται από "καθαρότητα"; Γιατί να "ταπεινωθεί" με αυτόν τον τρόπο αγωνιζόμενη εναντίον "συμπατριωτών" των κουνουπιών τού Δυτικού Νείλου;...
Συμφωνώ με τον αποκλεισμό τής Β. Παπαχρήστου, αν κι όχι για τους σεμνότυφους λόγους που προβάλλουν αρκετοί. Η Ελλάδα δεν έχει χρεία μεταλλίων ούτε από ντοπέ αθλητές, όπως ο Κ. Κεντέρης ή η Κ. Θάνου παλαιότερα, ούτε από αθλητές οι οποίοι δεν αντιλαμβάνονται ότι κάθε διεθνής διοργάνωση δεν θα έπρεπε να τελείται για να αποδειχθεί ποιός λαός είναι πιο περιούσιος από τον άλλο ή για να κερδοσκοπήσουν οι φαρμακευτικές εταιρείες και οι χορηγοί, αλλά γιατί είναι μια καλή αφορμή για να κατανοούν οι μάζες ότι αυτά που ενώνουν τους ανθρώπους είναι πολύ περισσότερα από όσα τους χωρίζουν. Άσπροι, μαύροι, κίτρινοι, κόκκινοι προφανώς κι έχουμε διαφορετικές εθνικές παραστάσεις και προφανώς αυτές δεν πρέπει να χαθούν μέσα στον κυκεώνα τής παγκοσμιοποίησης. Από τη στιγμή, όμως, που όλοι γεννιόμαστε κι όλοι πεθαίνουμε είναι αστείο να βγάζουμε τη μεζούρα για να μετρήσουμε ποιός είναι καλύτερος από τον άλλο...
Οι λόγοι, εξάλλου, που συμφωνώ με τον αποκλεισμό τής Β. Παπαχρήστου δεν έχουν καμιά σχέση με τον πολιτικό ορθολογισμό είτε της Αριστεράς είτε της δεξιάς, ο οποίος υποκρύπτει δύο μέτρα και δύο σταθμά. Εξηγούμαι: αν η αθλήτρια είχε αστειευτεί με την Ελλάδα, τη σημαία, την θρησκεία ή τον θεσμό τής οικογένειας εκείνοι που σήμερα εξεγείρονται υποστηρίζοντας πως δεν είναι δυνατό να αποκλειστεί για ένα αστείο, θα ήταν οι πρώτοι που θα την αναθεμάτιζαν. Από την άλλη, αν η Β. Παπαχρήστου είχε σαρκάσει τους γερμανούς γενικώς κι αορίστως αρκετοί Αριστεροί θα την είχαν κάνει σημαία στις διαδηλώσεις τους, ξεχνώντας πως ρατσισμός δεν είναι μόνο η λεκτική βία σε βάρος των μαύρων ή των εβραίων αλλά συμπεριλαμβάνει όλους ανεξαιρέτως τους λαούς.
Κι εδώ ελλοχεύει ο μεγάλος κίνδυνος για την ελευθερία τού λόγου και την ελευθεροτυπία, δύο ατομικά δικαιώματα τα οποία δεν είναι δυνατό να γίνονται αποδεκτά "α λα καρτ". Στον 21ο αιώνα έχουμε κάθε δικαίωμα να σχολιάζουμε τους πάντες και τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων των "ιερών αγελάδων", ακόμα κι αν κάποιοι δυσαρεστούνται από τα σχόλιά μας. Ο καθένας μπορεί να έχει το προσωπικό του γούστο αλλά είναι φασιστικό να προσπαθεί να το επιβάλλει και στους άλλους, νομιμοποιώντας το με την ισχύ τής πλειοψηφίας, στην κρίση της οποίας δε μπορεί να μπαίνουν ζητήματα θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Με θεωρείς προσβλητικό, χυδαίο, διαβολικό; Δικαίωμά σου να σταματήσεις να με διαβάζεις ή και να προτρέπεις τους φίλους σου σε παρόμοια συμπεριφορά. Δεν έχεις κανένα, μα κανένα όμως δικαίωμα να μου απαγορεύσεις δια νόμου να είμαι κακόγουστος. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά προσωπικώς τρέμω και μόνο στην ιδέα πως θα ζω σε μια κοινωνία όπου θα καταφεύγω σε εγχειρίδια για το τί είναι "σωστό" και τί είναι "λανθασμένο" πριν εκφραστώ δημοσίως...

"Είναι η οικονομία, ηλίθιε"!

Καλά, ο Αντ. Σαμαράς μπορεί να μην το θυμόταν γιατί αφορούσε την περίοδο που ήταν αφοσιωμένος ψυχή τε και σώματι στα διαπλεκόμενα συμφέροντα και πως αυτά θα καταφέρουν να κάνουν πάρτι με τις προμήθειες του ΟΤΕ. Ο Μ. Κλίντον, όμως, που τον επισκέφτηκε πρόσφατα γιατί δεν θύμισε στον πρωθυπουργό μας με ποιό σύνθημα έγινε εκείνος πρόεδρος των ΗΠΑ το 1992; Το "είναι η οικονομία ηλίθιε", το οποίο είχε λανσάρει το επικοινωνιακό επιτελείο τού πρώην πλανητάρχη, κατάφερε να εξοστρακίσει από το Λευκό Οίκο τον Τζορτζ Μπους τον Πρεσβύτερο, μολονότι ο τελευταίος είχε καταγάγει "περηφανή" νίκη σε βάρος τού Σαντάμ Χουσεΐν στον Πόλεμο του Κόλπου. Κι αυτό γιατί μπορείς να παριστάνεις το νικητή στρατηγό ή το "σταυροφόρο" σε βάρος των κουκουλοφόρων και των μεταναστών, υιοθετώντας στην ουσία την ατζέντα τής Χρυσής Αυγής, ωστόσο στο τέλος τής ημέρας οι νοικοκυραίοι, που τόσο αγαπά να θωπεύει ο Αντώνης μας, δεν θα αξιολογήσουν τον αρχηγό με βάση τα ντεσιμπέλ μισαλλοδοξίας που εκπέμπει, αλλά με το αν έχει καταφέρει να γεμίσει το καλάθι τους. Κι όσο το καλάθι θα παραμένει τραγικώς άδειο τόσο πιο ανώφελη θα γίνεται όλη αυτή η ρητορική μίσους με την οποία εξακολουθεί να πολιτεύεται ο Αντ. Κομανέτσι...
Δεν ήμουν ποτέ τόσο αφελής ώστε να πίστευα ότι ένας ηγέτης τής δεξιάς θα εναντιωνόταν σε νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εξαθλιώνουν τους μικρομεσαίους και προστατεύουν τους κροίσους. Γι' αυτό και δεν πίστεψα ποτέ τις αρχικές αντιμνημονιακές κορώνες τού σημερινού πρωθυπουργού. Το είχε ομολογήσει, άλλωστε, κι ο ίδιος ότι το έκανε για να συγκρατήσει το κύμα αντίδρασης και να μην καταλήξει αυτό στην Αριστερά. Ωστόσο θα περίμενα από κάποιον που εγκαταστάθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου με βασικό επιχείρημα την επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου να μην το γυρίσει στο...καλαματιανό τόσο σύντομα σε σχέση με την ημέρα των εκλογών. Ας κρατούσε, τουλάχιστον, τα προσχήματα κι ας έδινε πρώτα μια μάχη στις Βρυξέλλες για την τιμή των όπλων πριν κατεβάσει ξανά τα παντελόνια στους δανειστές τής χώρας. Αυτές, όμως, είναι πολύ δύσκολες εξισώσεις για τον κουτσαβάκη που γονατίζει μπροστά στην Ανγκ. Μέρκελ και στην Κ. Λαγκάρντ, αλλά παριστάνει το λιοντάρι στους χαλυβουργούς, τους οποίους εξομοιώνει με τη διεφθαρμένη φάρα του...
Αν ο Αντ. Σαμαράς και οι συνοδοιπόροι του Β. Βενιζέλος και Φ. Κουρέλης πιστεύουν ότι με πολιτικές για το θεαθήναι δήθεν τάξης κι ασφάλειας κι επικοινωνιακά τεχνάσματα περί αλλαγών σε θέματα πολιτικής διαφάνειας μπορούν να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη, αυτό συμβαίνει γιατί όταν είσαι χορτάτος είναι αδύνατο να καταλάβεις γιατί "αυτοί οι φτωχοί" θα κάνουν τα πάντα για να εξασφαλίσουν την τροφή τους. Οταν το στομάχι γουργουρίζει, κανείς δε μπορεί να κορέσει την πείνα του με λίγο Τσοχατζόπουλο στη φυλακή κι εκατό πακιστανούς στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Αμυγδαλέζας για "επιδόρπιο". Πόσο πιο καθαρά μπορώ να στο πω Αντώνη; "Είναι η οικονομία, ηλίθιε"...

Η ευρωζώνη είναι νεκρή!

Αν το σπίτι σας είχε πιάσει φωτιά, τί θα κάνατε; Θα συνεχίζατε να υπολογίζετε πώς θα βγάλετε το μήνα, κάνοντας περικοπές εκεί που χρειάζεται κι έχοντας το κομπιουτεράκι υπό μάλης, ή θα πέφτατε με τα μούτρα στην κατάσβεση ώστε να γλιτώσετε τα χειρότερα; Ο κοινός νους, που δυστυχώς δεν είναι τόσο κοινός όσο θα θέλαμε, θα επέβαλλε την εστίαση όλων μας των δυνάμεων στο σβήσιμο της φωτιάς. Ωστόσο, η τρόικα εσωτερικού και η τρόικα εξωτερικού περί άλλα τυρβάζουν. Την ώρα που η κοινωνική έκρηξη, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στον υπολοιπο ευρωπαϊκό Νότο, είναι πιο κοντά από ποτέ οι κοντόφθαλμοι πολιτικοί και οι λογιστές τους στο εσωτερικό και στο εξωτερικό αναζητούν μερικά δισεκατομμύρια ευρώ από ένα Δημόσιο και μια κοινωνία που, έτσι απλά, δεν τα έχουν για να τους τα δώσουν...
Ακόμα κι αν ξεπουληθεί όλη η δημόσια περιουσία, κλείσουν και συγχωνευτούν δημόσιοι οργανισμοί, απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι κι ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα το δημόσιο χρέος, που φτάνει σήμερα τα 270 δισεκατομμύρια ευρώ, θα παραμένει δυσθεώρητο. Τί σημαίνει αυτό; Πως δεν είναι η μη πλήρης εφαρμογή τού μνημονίου που οδηγεί τη χώρα στα βράχια, αλλά η ίδια η συνταγή, η οποία άλλωστε αποδεικνύεται αναποτελεσματική και στα άλλα κράτη που εφαρμόζεται πιο πιστά από ό,τι στην Ελλάδα. Είναι εξοργιστικό, αλλά αυτό συμβαίνει: βρισκόμαστε σε πολύ χειρότερο σημείο από εκείνη την ημέρα τού Μαΐου τού 2010 που ψηφιζόταν το πρώτο μνημόνιο, τόσο από άποψη δημοσιονομικών μεγεθών κι εργαλείων επιβολής των απόψεών μας στα κέντρα λήψης αποφάσεων όσο, κυρίως, στην πραγματική οικονομία. Για παράδειγμα, το δημόσιο χρέος είναι υψηλότερο, η ύφεση εξακολουθεί για πέμπτη χρονιά, εννιά στους δέκα εργαζομένους έχουν δει τα εισοδήματά τους να μειώνονται και οι μισοί νέοι είναι άνεργοι...

Το μνημόνιο, επομένως, δε βγαίνει ακόμα κι αν "κουρευτεί" όλο το δημόσιο χρέος. Κι όμως ο Αντ. Σαμαράς παραπέμπει την επαναδιαπραγμάτευση στις ελληνικές καλένδες και η Ανγκ. Μέρκελ, με τη σύμπραξη του ΔΝΤ, ετοιμάζεται να δώσει τη χαριστική βολή στην Ελλάδα, μαζί με τη οποία όμως θα ξεψυχήσει και η Γερμανία και, συνεπακόλουθα, και η ευρωζώνη. Ηδη η Moody's αξιολόγησε ως αρνητική την προοπτική τής γερμανικής οικονομίας. Τί σημαίνουν όλα αυτά; Πως η ευρωζώνη είναι κλινικώς νεκρή εξαιτίας των αποτυχημένων πολιτικών που αποφασίστηκαν σε 19 διαφορετικές Συνόδους Κορυφής τα τελευταία δυόμισι χρόνια. Αν δεν ήταν τραγικό, θα ήταν αστείο: αυτοί που έγιναν κυβέρνηση τρομοκρατώντας το λαό πως αν επέλεγε την άλλη προοπτική θα φεύγαμε από το ευρώ θα είναι εκείνοι που θα κληθούν, λίαν συντόμως, να λογοδοτήσουν για το πώς μετατράπηκαν σε πρωθυπουργοί τής δραχμής χωρίς να έχουν κάνει καμιά προεργασία ώστε η μετάβαση να γίνει όσο πιο ομαλά είναι εφικτό και δίχως να έχει προηγηθεί η μαζική φτωχοποίηση του ελληνικού λαού. Η ευθύνη που τους αναλογεί είναι πολύ βαρύτερη από την αντίστοιχη εκείνων που μας οδήγησαν στη μικρασιατική καταστροφή και θα αποδοθεί στους δρόμους, στις κάλπες και στα δικαστήρια...   

Αμαρτωλές είναι μόνο οι πισίνες των βορείων προαστίων...

Αν ο πρώην πλανητάρχης και νυν "ντίλερ" επιχειρηματικών λόμπι Μ. Κλίντον είχε δικαίωμα ψήφου στην Ελλάδα, πιθανότατα δεν θα ψήφιζε ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές τού Μαΐου ή του Ιουνίου. Ωστόσο, είπε κάτι τόσο ενδιαφέρον που αν ακουγόταν από τα χείλη τού Αλ. Τσίπρα θα χαρακτηριζόταν από τους σχολιαστές των διαπλεκόμενων μίντια λαϊκίστικο κι επικίνδυνο για το μέλλον τής χώρας. Ο Μ. Κλίντον δήλωσε πως η Ελλάδα είναι μια πλούσια χώρα, με πλούσιες πηγές και ικανότατο λαό, προσθέτοντας πως η λιτότητα δεν είναι το όραμα που χρειάζονται οι έλληνες για να κάνουν θυσίες. Για όσους μπορούν και βλέπουν κάτω από την επιφάνεια αυτό είναι αυτονόητο. Οταν, άλλωστε, ακόμα δίπλα μας ή στις τηλεόρασεις και στις οθόνες των ηλεκτρονικών μας υπολογιστών γινόμαστε μάρτυρες ενός προκλητικού "λάιφσταϊλ" μιας χούφτας ανθρώπων που επιδεικνύει τον πλούτο της με την ίδια σεμνότητα που προβάλλει τα κάλλη του ένας γυμνιστής στο "Σούπερ Παραντάιζ" τής Μυκόνου, μπορώ πολύ άνετα να ισχυριστώ πως σε αυτήν τη χώρα παράγεται πλούτος, ο οποίος όμως καταλήγει στα χέρια ελάχιστων...
Αυτός ο πλούτος, όμως, έχει ανάγκη "ξεπλύματος" και τί καλύτερο από το να πλάθεις αποδιοπομπαίους τράγους, οι οποίοι όσο πιο αδύναμοι είναι τόσο ευκολότερο γίνεται και για το κατεστημένο να του ρίχνει λάσπη η οποία θα μένει αναπάντητη. Δείτε, για παράδειγμα, τί συνέβη με την περίφημη πισίνα στις Φυλακές Κορυδαλλού η οποία, μάλιστα, αν πιστέψω τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους, χτίστηκε με δικά τους λεφτά και με την προσωπική εργασία των κρατουμένων και θα λειτουρχεί ως χώρος συνάντησης των τροφίμων τού ψυχιατρείου με τους συγγενείς τους. Η ελίτ στρέφει την προσοχή τής κοινής γνώμης σε ένα "ιντριγκαδόρικο" θέμα που και τα ρατσιστικά της αντανακλαστικά κινητοποιεί κι εκείνους που πραγματικά της πίνουν το αίμα αφήνει στο απυρόβλητο...
Η επιφανειακή εξέταση των προβλημάτων είναι ιδιαιτέρως δημοφιλής στη δημόσια συζήτηση. Αυξάνονται η εγκληματικότητα και η ανεργία; Φταίνε αποκλειστικώς οι ξένοι κι όχι οι πολιτικές που περιθωριοποιούν και φτωχοποιούν τη συντριπτική πλειονότητα του λαού προκειμένου η επιχειρηματική, τραπεζική, πολιτική ελίτ και οι λακέδες της να τη "βγάζουν καθαρή" και να κονομούν κι από πάνω. Διαπράττει κάποιος οποιοδήποτε έγκλημα; Πρέπει απαραιτήτως να φυλακιστεί και να πεταχτούν τα κλειδιά τού κελιού του. Οι πολιτικές σωφρονισμού είναι άγνωστες επιλογές για όλους τους "αναμάρτητους" που νιώθουν ανώτεροι από τους "αμαρτωλούς" μόνο και μόνο γιατί τα δικά τους εγκλήματα δεν περιγράφονται στο ποινικό δίκαιο ή γιατί είναι τα αποκαλούμενα του "λευκού κολάρου", τα οποία γίνονται με στιλ κι όχι με έναν πιστόλι στον κρόταφο άρα είναι δήθεν λιγότερο επικίνδυνα...
Αν ήταν στο χέρι μου, όμως, να νομοθετούσα, θα τιμωρούσα πολύ αυστηρότερα εκείνον που ψηφίζει ένα κόμμα για να διοριστεί στο Δημόσιο, καταδικάζοντας με αυτόν τον τρόπο μια χωρα στην αναξιοκρατία και τις επόμενες γενιές στη φτώχεια και στη μιζέρια, από το φτωχοδιάβολο που κλέβει ένα καρβέλι ψωμί για να χορτάσει την πείνα του. Ζούμε, όμως, σε μια κοινωνία τους κανόνες τής οποίας θέτει μια ολιγαρχία η οποία κρατά γερά τα γκέμια τής εξουσίας στα "χέρια" της και η οποία φυσικά δεν είναι τόσο αυτοκαταστροφική ώστε να θέλει να ρίχνει πάνω της τα φώτα τής δημοσιότητας. Σε μια τέτοια περίπτωση, άλλωστε, η βρομιά θα ήταν τόσο ανυπόφορη που δεν θα έφταναν όλες οι πισίνες των βορείων και νοτίων προαστίων, αυθαίρετες και μη, για να ξεπλυθεί...