Δεν το βλέπεις Ζωή πως δεν σ' ερωτεύτηκαν ξαφνικά οι προικοθήρες;...

Χωρίς το ήθος, την εντιμότητα, την επαγγελματική ευσυνειδησία και τη γενναιότητα του ανακριτή Χρήστου Σαρτζετάκη ενδεχομένως να θεωρούσαμε ακόμα και σήμερα τη δολοφονία τού Γρηγόρη Λαμπράκη ένα τροχαίο δυστύχημα χωρίς ηθικούς αυτουργούς. Θεωρητικώς αυτά τα προσόντα Σαρτζετάκη θα ήταν ικανά να τον καταστήσουν κι έναν επιτυχημένο Πρόεδρο της Δημοκρατίας όταν ο μακιαβελικός Ανδρ. Παπανδρέου θέλησε να "σουτάρει" τον Κων. Καραμανλή. Στην πράξη, ωστόσο, αποδείχθηκε πόσο διαφορετική είναι η πολιτική από τα ανακριτικά γραφεία και τις αίθουσες των δικαστηρίων...

Η τυπολατρία, όσο χρήσιμη κι αν είναι σε μια χώρα όπου συνήθως οι νόμοι έχουν διακοσμητική ισχύ, όταν χρησιμοποιείται ως αυτοσκοπός στον πολιτικό στίβο καταντά καρικατούρα το φορέα της. Πόσω μάλλον όταν αυτός  ή αυτή που την επικαλούνται λησμονούν πως είναι δρόμος διπλής κατεύθυνσης και πως όταν απαιτείς από τους άλλους να μην ξεφεύγουν ούτε λέξη από το Σύνταγμα, τον Κανονισμό της Βουλής και τους νόμους τού κράτους, οφείλεις να είσαι εσύ ο πρώτος διδάξας ή διδάξασα...

Αξιολογώ θετικώς τη σύντομη θητεία τής Ζωής Κωνσταντοπούλου στην προεδρία τής Βουλής. Και μόνο το ότι συνέβαλε μαζί με τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος εμφανίστηκε σε αυτό το τελευταίο επτάμηνο πολύ περισσότερες φορές από όσες ο Αντ. Σαχλαμαράς σε δυόμισι χρόνια,  στο να γίνει το Κοινοβούλιο πρωταγωνιστής από κομπάρσος των εξελίξεων είναι αρκετό για να της απονεμηθούν εύσημα. Η ίδια, εξάλλου, δημιούργησε ή συνέβαλε τα μέγιστα στο σχηματισμό και στην ουσιαστική λειτουργία επιτροπών όπως για τις γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις, το δημόσιο χρέος και το σκάνδαλο της Siemens που πολλοί θα ήθελαν να ξεχαστούν...

Με τη μαχητικότητά της συνέδραμε στη σκληρή διαπραγμάτευση και στη μάχη κατά τής διαπλοκής τού πολιτικού κόσμου με τη διεφθαρμένη επιχειρηματική-τραπεζική-εφοπλιστική ελίτ. Η Ζωή άντεξε, επίσης, τα χτυπήματα κάτω από τη μέση με το σκασμένο λάστιχο στην Εύβοια, τα τσισάκια τού μπάτσου και τα μαχαιρώματα αριστεροδεξιών όπως ο Γ. Πανούσης, τα οποία απόδειξαν ότι ορισμένοι τη φοβούνται πολύ. Και καλά κάνουν...

Η Ζωή, όμως, κούρασε κι από ένα σημείο και μετά δεν πείθει πως όλες τις οι πράξεις κινούνται από το σεβασμό της στη νομιμότητα και στη λαϊκή κυριαρχία. Αν αυτό ίσχυε στο 100% θα είχε ήδη απαντήσει, για παράδειγμα, σε ερωτήσεις που κατατέθηκαν πριν μήνες για το τί συμβαίνει στο Κανάλι της Βουλής, το οποίο μετάτρεψε σε Κανάλι της Ζωής. Δεν θα είχε, επίσης, επιτρέψει να διεξάγονται συζητήσεις κοινοβουλευτικών επιτροπών χωρίς απαρτία μόνο και μόνο για να εκφωνεί μονολόγους ούτε θα άδραττε κάθε κοινοβουλευτικής ευκαιρίας για να παρουσιάζει στο πανελλήνιο τις προσωπικές της απόψεις...

Ούτε, επίσης, κάποιος που κατά τα άλλα ορκίζεται στην πιστή τήρηση του Κανονισμού της Βουλής θα είχε ανεβεί στο έδρανο του προέδρου αφού πρώτα είχε μιλήσει ως απλός βουλευτής. Δεν ασπάζομαι το χαρακτηρισμό "δικτάτορας" που της απόδωσε ο Αλέξης Τσίπρας, αλλά και η Ζωή σε σχεδόν καθημερινή βάση πρόσφερε επιχειρήματα σε όσους χρησιμοποιούσαν το συγκεντρωτισμό της για να την αποδομήσουν και να περάσουν αβρόχοις ποσί τον κάβο ακόμα και των ποινικών τους ευθυνών για ενέργειές τους όσο βρίσκονταν στην εξουσία...

Η παρουσία τής Ζωής είναι απαραίτητη και στο νέο Κοινοβούλιο. Οσο κι αν θεωρώ υπερβολική κι άδικη την κριτική που ασκεί σήμερα στον Αλέξη Τσίπρα (αν διαφωνεί, για παράδειγμα, με τη συμφωνία τής 20ής Φεβρουαρίου γιατί περίμενε τόσους μήνες για να μας το πει;) η Βουλή έχει ανάγκη από έντιμους και ικανούς ανθρώπους οι οποίοι δεν αποδέχονται την αυθεντία τού "ενός βιβλίου". Από εκεί και πέρα, ωστόσο, κι αφού καταλαγιάσει η βουή τού προεκλογικού αγώνα καλό είναι τόσο εκείνη όσο και οι υπόλοιποι σύντροφοι που επέλεξαν το δρόμο τής διάσπασης να συλλογιστούν αν είναι προτιμότερο για τον τόπο ο Αλέξης Τσίπρας να συγκυβερνήσει με το παλιό πολιτικό σύστημα από το να διαθέτει μια ισχυρή κι αυτοδύναμη κυβερνητική πλειοψηφία την οποία να στηρίζουν και οι δραχμιστές, έχοντας έτσι κι αλλιώς δημοσιοποιήσει την άποψή τους πως υπήρχε βιώσιμη εναλλακτική στο μνημόνιο το πρωινό τής 13ης Ιουλίου...

Αλήθεια, δεν ψυλλιάζονται η Ζωή κι ο Παναγιώτης πως ο "ξαφνικός έρωτας" της ποταμίσιας πασοκονεοδημοκρατίας και των μίντια της διαπλοκής για τους ίδιους δεν έχει προκύψει από αγνά κίνητρα αλλά από άκρως δολερά; Δεν βλέπουν τη λαχτάρα των φαύλων για το σχηματισμό κυβέρνησης "εθνικής ενότητας" ή του "μεγάλου συνασπισμού" ώστε να έχουν αλυσοδεμένο τον Αλέξη Τσίπρα; Η Ζωή Κωνσταντοπούλου κι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης του 2015 δεν είναι ο Κων. Μητσοτάκης του 1965. Οι πρώτοι δεν εμφορούνται ούτε από φιλαργυρία ούτε από αρχομανία. Ολοι, όμως, κρινόμαστε από τις συνέπειες των πράξεών μας και φοβάμαι πως 50 χρόνια αργότερα η ιστορία τής αποστασίας επαναλαμβάνεται ως πικρή φάρσα...   



 

  

Είναι ο Αλέξης Τσίπρας ο Μάικλ Κορλεόνε;...

Ο Μάικλ Κορλεόνε δεν ήθελε να ασχοληθεί με τις δραστηριότητες της Φαμίλιας. Ηταν ήρωας πολέμου, ο οποίος επιθυμούσε να κάνει μια ήρεμη ζωή μαζί με την αγαπημένη του. Η ζωή, ωστόσο, δεν υποτάσσεται πάντοτε (μάλλον το αντίθετο συμβαίνει) στη βούλησή μας. Ο πατέρας του, Βίτο Κορλεόνε, πέφτει θύμα απόπειρας δολοφονίας κι ο νεαρός Μάικλ καλείται να αναλάβει τα ηνία τής Οικογένειας από τη στιγμή που τα άλλα τρία αδέλφια του, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, είναι ανίκανα για μια τέτοια ευθύνη. Η σκηνή τής δολοφονίας τού μαφιόζου και του μπάτσου που βρίσκονταν πίσω από την απόπειρα σε βάρος τού πατέρα του είναι κομβικής σημασίας. Ο Μάικλ δεν έχει, πλέον, σκοτώσει από απόσταση μόνο ναζί στα πεδία των μαχών τού Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά εν ψυχρώ και σχεδόν εξ επαφής δύο σεβάσμιους για την κοινωνία πολίτες. Είναι η στιγμή που ο Μάικλ Κορλεόνε-μία από τις καλύτερες, αν όχι η καλύτερη, ερμηνείες τού σπουδαίου Αλ Πατσίνο- εγκαταλείπει κάθε όνειρο για μια φιλήσυχη ζωή, σύμφωνη με τα γούστα του. Είναι η στιγμή που μετατρέπεται, συνειδητά-ασυνείδητα-, σε συνεχιστή τής οικογενειακής παράδοσης, δηλαδή σε μαφιόζο, με όλες τις τραγικές συνέπειες αυτής της εξέλιξης...

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν ήθελε να εφαρμόσει, πόσω μάλλον να ψηφίσει, μνημόνια. Ηταν στις προηγούμενες εκλογές ο αρχηγός τού αντιμνημονιακού αγώνα, ο μπροστάρης στην πάλη κατά των πολιτικών άγριας λιτότητας εναντίον αποκλειστικώς των μικρομεσαίων. Η ζωή, ωστόσο, δεν υποτάσσεται πάντοτε (μάλλον το αντίθετο συμβαίνει) στη βούλησή μας. Η νεοφιλελεύθερη Ευρώπη αποκρούει όχι μόνο το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης αλλά και τον έντιμο συμβιβασμό, επιδιώκοντας την ταπείνωση του πρώτου Αριστερού πρωθυπουργού στην ελληνική Ιστορία. Η ψήφιση του τρίτου μνημονίου είναι κομβικής σημασίας. Ο Αλέξης δεν είναι, πλέον, ο αντιμνημονιακός ήρωας της σκληρής διαπραγμάτευσης και του περήφανου ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, αλλά ο εν Ελλάδι εξαναγκασμένος εισηγητής ενός νέου προγράμματος που θα κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Είναι η στιγμή που μετατρέπεται, συνειδητά-ασυνείδητα-, σε συνεχιστή τής μνημονιακής παράδοσης των προκατόχων του, με όλες τις τραγικές συνέπειες αυτής της εξέλιξης και για την υστεροφημία του...

Είναι, επομένως, ο Αλέξης Τσίπρας ο Μάικλ Κορλεόνε, ο οποίος μέσα στη ζάλη τής εξουσίας έδωσε εντολή να δολοφονήσουν ακόμα και τον αδελφό του; Ομοίως, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Γιάνης Βαρουφάκης και οι υπόλοιποι σύντροφοι που εγκατέλειψαν το ΣΥΡΙΖΑ είναι θύματα δολοφονίας ενός αιμοσταγούς, αλαζονικού και υπερφίαλου ηγέτη, ο οποίος σε μόλις επτά μήνες απόλυτης κυριαρχίας στο εσωτερικό μετατράπηκε σε σεξπιρικό τύραννο δίχως καμία επαφή με την πραγματικότητα; Στην ουσία αυτά είναι τα ερωτήματα που πρέπει να θέσουν στον εαυτό τους κυρίως οι ψηφοφόροι τού ΣΥΡΙΖΑ του Ιανουαρίου, οι οποίοι δεν επέλεξαν την Αριστερά για να φέρει ένα τρίτο μνημόνιο αλλά την ελπίδα...

Η δική μου απάντηση είναι πως ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ο Μάικλ Κορλεόνε, όσο και να θέλουν οι πολιτικοί του αντίπαλοι να τον ταυτίσουν με τη σαπίλα τού παλιού πολιτικού συστήματος και των επικοινωνιακών καταφυγών του, όπως το Ποτάμι και η Ενωση Κεντρώων. Η νέα διάσπαση στην Αριστερά έχει, στην ουσία, την ίδια αφετηρία με την προηγούμενη, του 1991: την αδυναμία, δηλαδή, ορισμένων να αντιληφθούν τις αιτίες των ανατροπών, να κατανοήσουν πως αν εξακολουθείς να αγωνίζεσαι με όπλα που αποδείχθηκαν αναποτελεσματικά δεν κάνεις τίποτα άλλο από το να διαιωνίζεις την ήττα σου μόνο και μόνο γιατί δεν θέλεις να αποχωριστείς τις αγαπημένες σου συνήθειες. Κάποιες φορές, όπως συμβαίνει τώρα, όσοι βαυκαλίζονται την ιδεολογική συνέπεια έχουν στην πραγματικότητα παραιτηθεί από την προοπτική μελλοντικής νίκης, όπως εκείνοι που υποκύπτουν στην κατάθλιψη στην οποία οδηγεί η άρνηση δεν ξαναστέκονται στα πόδια τους για τους αγώνες που η ζωή ακατάπαυστα μας προσφέρει στο πιάτο...

Είναι αλήθεια ότι όταν κάνεις τον πρώτο φόνο, βλ. μνημόνιο, οι υπόλοιποι έρχονται πιο εύκολα. Ωστόσο, μόνο η πράξη θα αποδείξει αν ο Αλέξης Τσίπρας θα επιχειρήσει, σε πρώτη φάση, και θα πετύχει, στη συνέχεια, στη δεύτερη θητεία του στο Μέγαρο Μαξίμου να αποσυρθεί από τις παράνομες δραστηριότητες (άδικες πολιτικές) και να στρέψει τις επιχειρήσεις του στη νομιμότητα (κοινωνική δικαιοσύνη). Κι αυτό πρέπει να γίνει άμεσα και να μην περιμένει, όπως ο Μάικλ Κορλεόνε, μέχρι το τέλος τής ζωής του για να μετανοήσει. Τότε θα είναι πολύ αργά. Κι αν δεν με πιστεύετε, δείτε το φινάλε τής αριστουργηματικής τριλογίας τού "Νονού"...      

   

Ο εθνικισμός κι ο ραγιαδισμός τα δύο άκρα τής έλλειψης εθνικής αυτοπεποίθησης...

Οσοι αναπνέουν με στερεότυπα και σιτίζονται με προκαταλήψεις, από την ώρα που έγινε γνωστό ότι ο Ζυλιέν από την Αφρική συγκέντρωσε τα περισσότερα μόρια εισαγωγής στο ΤΕΙ Ηλεκτρολόγων Μηχανικών Πειραιά μάλλον χρειάζονται τεχνική υποστήριξη. Εκείνοι που αντιμετωπίζουν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες σαν υγειονομικές βόμβες, τζιχαντιστές ή, στην καλύτερη περίπτωση, αλλόφυλους κι αλλόθρησκους που θα αλλοιώσουν τον πολιτισμό μας έχουν βρεθεί στην αμήχανη θέση να πείσουν το πανελλήνιο ότι δεν είναι όλοι οι ξένοι εγκληματίες κι απειλή για την ασφάλεια της χώρας, όπως άλλωστε δεν είναι όλοι οι έλληνες άγγελοι που κατέβηκαν στη Γη για να σώσουν τον πλανήτη από την αμαρτία. Ο Ζυλιέν, εξάλλου, δεν είναι η μοναδική περίπτωση πρόσφυγα που έχει κατορθώσει να ξεχωρίσει. Ξέρετε και ξέρω πολλούς εκεί έξω που τα έχουν καταφέρει περίφημα κι ας μην έχουν γράψει τίποτα γι' αυτούς φυλλάδες όπως το "Πρώτο Θέμα" και το "Μακελειό". Για να εξηγούμαστε: δεν καταφέρομαι μόνο εναντίον των χιμπαντζήδων με τα μαύρα ή εκείνων που τους ψηφίζουν, αλλά και σε βάρος καθεμιάς και καθενός, συμπεριλαμβάνοντας τον γράφοντα, που κρύβει μέσα του ένα μικρό ή μεγάλο ρατσιστή και, απλώς, ψάχνει την αφορμή για να τον εκδηλώσει...

Μόνο όποιος δεν είναι σίγουρος για τον εαυτό του μπορεί να φοβάται πως θα έρθει κάποιος άλλος και θα του πάρει την θέση. Από την έλλειψη εθνικής αυτοπεποίθησης ξεπροβάλλουν τα δύο άκρα, ο εθνικισμός κι ο ραγιαδισμός. Ένα κράτος με μεγάλη ιστορία και σχετικώς συνεκτική εθνική ταυτότητα, έστω κι αν αυτή διαμορφώθηκε στην ουσία τους τελευταίους δύο αιώνες αφού μέχρι τότε ήμασταν χωρισμένοι σε φέουδα ανθρώπων με διαφορετικές πολλές φορές καταβολές, δεν χρειάζεται να ανησυχεί πως θα έρθουν οι μελαμψοί, οι μαύροι, οι κίτρινοι και οι κόκκινοι και θα εξαφανίσουν τον ελληνισμό. Αντιθέτως, αποτελούν χρυσή ευκαιρία να μπολιαστεί με τους πολιτισμούς άλλων λαών, να αξιοποιήσουμε στοιχεία τής δικής τους κουλτούρας κι αφού ενσωματώσουμε όσους περισσότερους γίνεται να οδηγηθούμε στη νέα εποχή με τον αέρα τού κοσμοπολίτη, ο οποίο διέπνεε διαχρονικά τους πιο φωτισμένους έλληνες. Είναι προτιμότερο από το να πεθάνουμε από πολιτισμική ασφυξία, αναπαράγοντας στην αιωνιότητα αποκλειστικώς τα αρχαία μας τα κάλλη τη στιγμή που η ανθρωπότητα τα έχει εκμεταλλευτεί εδώ και αιώνες για να κάνει άλματα προόδου όταν εμείς δεν κάνουμε πολλά περισσότερα από το να αυνανιζόμαστε μπροστά στον Παρθενώνα...

Προφανώς και οι εικόνες με τους πρόσφυγες να συνωστίζονται στα λιμάνια των ακριτικών νησιών τού Αιγαίου δεν είναι το όραμα που έχω για το μέλλον αυτής της χώρας. Προφανώς, επίσης, δεν μπορούμε να απορροφήσουμε τους πάντες. Ωστόσο ας πάψουμε επιτέλους να τους αντιμετωπίζουμε μόνο ως πρόβλημα κι όχι ως μέρος τής λύσης. Ακόμα κι εσείς που δεν γουστάρετε έλληνες αλβανικής ή αφρικανικής καταγωγής, ακόμα κι εσείς που ενδιαφέρεστε μόνο για την ευημερία των αριθμών και της πάρτης σας, καλό είναι να γνωρίζετε, για παράδειγμα, πως οι ξένοι έχουν συνεισφέρει πολύ περισσότερα για τη διάσωση των ασφαλιστικών ταμείων από τις ασφαλιστικές "μεταρρυθμίσεις" των αρμόδιων υπουργών τής τελευταίας δεκαετίας ή από το PSI του Β. Βενιζέλου. Για να μην κάνω μνεία στη χρησιμότητά τους στην πραγματική οικονομία και με τη φτηνή, στα όρια της σκλαβιάς, εργασία τους που έκανε κάποιους ελληναράδες πλουσιότερους από όσο δικαιούνταν ή στο ότι αν δεν υπήρχαν εκείνοι τα ακαλλιέργητα χωράφια θα ήταν η συντριπτική πλειονότητα. Ο Ζυλιέν δεν είναι ένας και μοναδικός. Σε αυτήν την πατρίδα ζουν πολλοί Ζυλιέν που έπρεπε να περιμένουν την κυβέρνηση της Αριστεράς για να τους απονείμει ιθαγένεια/υπηκοότητα μολονότι έχουν γεννηθεί εδώ και δεν έχουν πάει ποτέ στη χώρα προέλευσης των γονέων τους. Μόνο αν επιλέξουμε την απομόνωση στις εθνικές μας αυταπάτες και κομπλεξισμούς θα πεθάνουμε. Μόνο αν ανοίξουμε την αγκαλιά μας στη διαφορετικότητα θα λάμψουμε ξανά...   






 

Παναγιώτη, δραχμή λέγεται η λέξη, γιατί φοβάσαι να την εκστομίζεις;...

Εχω πολλές απορίες γι' αυτά που συμβαίνουν, αλλά είναι μία που θέλω πιο έντονα να μοιραστώ μαζί σας μήπως και με βοηθήσετε να τη λύσω. Τα δύο κόμματα που κατ' εξοχήν θα διεκδικήσουν σε αυτές τις εκλογές την αντιμνημονιακή ψήφο, το ΚΚΕ και η Λαϊκή Διάσπαση, τάσσονται κατά της Ευρωζώνης και, συνεπακόλουθα, του ευρώ. Δεν ακούω, ωστόσο, στον προεκλογικό τους λόγο ούτε κουβέντα για τη "βρόμικη" λέξη δραχμή, πολύ πιθανόν γιατί ούτε ο λαός θέλει να την ακούει.  Εχω ακούσει, για παράδειγμα, ότι ο Αλέξης Τσίπρας είχε εναλλακτική τη 13η Ιουλίου, έστω κι αν ο ίδιος ο Γιάνης Βαρουφάκης του είχε πει κι έχει δηλώσει δημοσίως πως οι πιθανότητες του καταστροφικού σεναρίου ήταν 50%...

Δεν θα μπω στη διαδικασία να αναρωτηθώ ποιός ανάμεσά σας, αν είχε την ευθύνη για 10.000.000 ψυχές, θα επέλεγε να πάρει το ρίσκο τής απόλυτης ρήξης όταν το στοίχημα ήταν τόσο οριακό. Δεν θέλω να σας βάλω στη δύσκολη διαδικασία να αντιληφθείτε ότι ηρωισμός είναι ναι μεν να δίνεις μια μάχη μέχρι τέλους, αλλά όταν το τέλος έχει φτάσει είναι προτιμότερο να συνθηκολογήσεις από το να επιτρέψεις στον εχθρό να εκτελέσει τις γυναίκες και τα παιδιά σου. Αναρωτιέμαι, ωστόσο, πώς είναι δυνατό να επιλέγεις την απόλυτη ρήξη και την ίδια ώρα ούτε να χρεοκοπείς ούτε να επιστρέφεις στην δραχμή, όπως υποστηρίζουν πως γίνεται οι φωστήρες τού Περισσού κι ο μάγος Χουντίνι Παναγιώτης Λαφαζάνης...

Είναι ψεύτης, απατεώνας, λαοπλάνος ο Αλέξης Τσίπρας; Για χάρη τής συζήτησης δέχομαι ότι είναι κι ο διάβολος αυτοπροσώπως. Γιατί, όμως, οι φιλαλήθεις, ειλικρινείς και τίμιοι Δ. Κουτσούμπας και Παναγιώτης Λαφαζάνης δεν λένε φόρα παρτίδα στο πόπολο πως το δικό τους εναλλακτικό σχέδιο είναι σχεδόν βέβαιο ότι περιλαμβάνει και τη δραχμή; Με ποιά αλχημεία θα φύγουμε από την Ε.Ε., την Ευρωζώνη και το ευρώ δίχως να επιστρέψουμε σε εθνικό νόμισμα; Γιατί δεν μας εξηγούν πώς θα είναι δυνατό οι έλληνες την επόμενη ημέρα να έχουν τραπεζικές καταθέσεις όταν η ΕΚΤ θα πάψει προφανώς να παρέχει ρευστότητα στο τραπεζικό σύστημα ενός κράτους που δεν ανήκει στην Ευρωζώνη; Ποιός άλλος θα μας δανείσει όταν ο Αλέξης Τσίπρας ήδη ζήτησε βοήθεια κι από εκείνους τους οποίους προσκυνούν Κουτσούμπας-Λαφαζάνης, αλλά του είπαν...νιετ;

Με ποιά αγροτική-βιομηχανική παραγωγή εξασφαλίζεται ότι στην Ελλάδα δεν θα ζήσουμε συνθήκες Συρίας και Λιβύης; Ποιό χρονικό διάστημα είναι "αναγκαίο, αλλά απαραίτητο" να περάσει η χώρα μας σε συνθήκες πρωτόγονης εμφύλιας σύγκρουσης μέχρι να αρχίσει να ανακάμπτει, όπως πιστεύουν οι δραχμιστές; Και, κυρίως, ως πότε θα αρνούνται την πραγματικότητα όταν ακόμα κι όσοι δεν ψήφισαν το τρίτο μνημόνιο, όπως ο Γιάνης Βαρουφάκης, παραδέχονται ότι η δραχμή θα μας γύριζε στη λίθινη εποχή;...

Θεωρώ σχεδόν αναπόφευκτο τον εξαναγκασμό τής πατρίδας μας σε έξοδο από την Ευρωζώνη και πιο μακροπρόθεσμα τη διάλυση της ίδιας της Ευρωζώνης, η οποία έχει στηριχθεί σε σαθρά θεμέλια. Τί κάνεις, ωστόσο, όταν κάποιος θέλει να σε δολοφονήσει; Αυτοκτονείς για να έχεις την πρωτοβουλία των κινήσεων; Μάλλον όχι, αν διαθέτεις ακόμα λίγο μυαλό στο κεφάλι σου. Αυτό που επιχειρείς δεν είναι τίποτα άλλο από το να κερδίσεις χρόνο, όπως για παράδειγμα υπογράφοντας ένα τρίτο μνημόνιο, αξιοποιώντας παραλλήλως κάθε παραθυράκι κοινωνικής δικαιοσύνης που σου προσφέρεται και περιμένοντας ευρύτερες πολιτικές εξελίξεις στον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο χάρτη που θα ωφελήσουν την ευόδωση των δίκαιων αιτημάτων σου...

Κακά τα ψέματα, αν ο γερμανικός λαός για παράδειγμα δεν στραφεί στην πλειονότητά του υπέρ τής Ελλάδας και κατά τής λιτότητας είναι ουτοπικό να περιμένουμε πως θα το πράξει από μόνη της η Ανγκ. Μέρκελ. Με λίγα λόγια, αν η νεοφιλελεύθερη Ευρώπη δεν αλλάξει ρότα, είναι πολύ δύσκολο για τον οποιοδήποτε πρωθυπουργό, ακόμα κι αν έχει τις καλύτερες προθέσεις, να βγάλει τη χώρα από τη μέγγενη. Σε αντίθεση, ωστόσο, με τους Κουτσούμπα-Λαφαζάνη ο Αλέξης Τσίπρας το έχει πλέον αντιληφθεί, χωρίς ταυτοχρόνως να γίνεται ιδιοκτήτης τού προγράμματος όπως τα κόμματα της διαπλοκής. Βρίσκεται, δηλαδή, ένα μεγάλο βήμα μπροστά από τους υπόλοιπους πολιτικούς αντιπάλους του. Κι αυτό είναι το οποίο στο τέλος τής προεκλογικής περιόδου θα αναγνωρίσει ο ελληνικός λαός και θα του δώσει την αυτοδυναμία ώστε να μην χρειάζεται να κυβερνήσει με τους γερμανοτσολιάδες λακέδες τής κάθε ελίτ ή την εξωπραγματική Αριστερά...





 

Τώρα που πίστεψαν Λεβέντη και τα ζώα η αυτοταπείνωσή μας έγινε πλήρης...

Δύο είδη ψήφων θα έπρεπε, τρόπος του λέγειν, να απαγορεύονται: η πρώτη είναι η ψήφος από ιδιωτικό συμφέρον, αυτή δηλαδή που στο τέλος αποτυπώνεται στην ουσία και στο εκλογικό αποτέλεσμα. Οταν κριτήριό μας είναι αποκλειστικώς η ατομική μας ευδαιμονία, άντε το πολύ πολύ και κάποιων συγγενών και φίλων, μην περιμένετε να ξεφύγουμε ποτέ από τη μέγγενη του λαϊκισμού. Το δεύτερο είδος ψήφου που θα οφείλαμε να απαγορεύσουμε είναι αυτή του χαβαλέ, η οποία είναι εξίσου, αν όχι και περισσότερο, επικίνδυνη από την ψήφο συμφέροντος. Φυσικά και κατανοώ την απογοήτευση της συντριπτικής πλειονότητας του λαού από το υπάρχον πολιτικό προσωπικό. Δεν θα μπω στη διαδικασία να εξηγήσω πως κι αυτό είναι σπλάχνο από τα σπλάχνα μας και εικόνα μας, αλλά θα υποστηρίξω πως το γενικό ανάθεμα δεν είναι πολιτική τοποθέτηση αλλά φασιστική ευκολία. Πώς να το κάνουμε όμως; Την επομένη των εκλογών αυτός ο τόπος πρέπει να κυβερνηθεί κι αυτό δεν θα γίνει ούτε από το λευκό ούτε από το άκυρο ούτε από τον Απ. Γκλέτσο ούτε από τον Β. Λεβέντη...

Η αποτυχία ΣΥΡΙΖΑ να σκίσει τα μνημόνια έχει ωθήσει μέρος τής ελληνικής κοινωνίας, που οι οικονομικές συνθήκες έχει εξαναγκάσει να ριζοσπαστικοποιηθεί, σε "λύσεις" που μέχρι πρότινος εξέφραζαν αποκλειστικώς μια λούμπεν διαμαρτυρία στην κάλπη. Το άκρως ανησυχητικό, βεβαίως, είναι η άνοδος των χιμπαντζήδων με τα μαύρα, οι οποίοι και συναποτελούν την πρώτη κοινοβουλευτική ομάδα εγκληματικής οργάνωσης στα πολιτικά χρονικά. Το τρόπον τινά λογικό είναι να υφαρπάξουν ψήφους η Λαϊκή Διάσπαση Λαφαζάνη και το κόμμα που ετοιμάζει η Ζωή Κωνσταντοπούλου, που αυτοπαρουσιάζονται ως γνήσιοι συνεχιστές τού αντιμνημονιακού αγώνα και του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος. Το παράλογο, ωστόσο, είναι να προσδίδουμε χαρακτηριστικά γνωρίσματα προφήτη σε τηλεοπτικούς γελωτοποιούς όπως ο Β. Λεβέντης...

Τί μας έλεγε ο πρόεδρος της Ενωσης Κεντρώων τόσα χρόνια τα οποία σήμερα να θεωρούμε τόσο οραματικά; Πως ΠΑΣΟΚ και ΝΔ εκπροσωπούν τη φαυλοκρατία. Τα ίδια δεν έλεγαν, όμως, ακόμα και οι ψηφοφόροι τους που αν δεν διορίζονταν στο Δημόσιο, δεν τσέπωναν παρανόμως κάποιο επίδομα ή δεν έβγαζαν καμιά άδεια περιπτέρου δεν θα τα ψήφιζαν ποτέ; Αν θεωρούμε τον Β. Λεβέντη και τον κατ' εξοχήν λαϊκιστικό λόγο του (κάντε μια γρήγορη αναδρομή στο YouTube και στους καρκίνους με τους οποίους απειλούσε τους πολιτικούς του αντιπάλους για να πειστείτε) προφητικό, τότε 10.000.000 έλληνες είμαστε ο Κάλχας, ο Τειρεσίας κι ο Νοστράδαμος σε συσκευασία τού ενος...

Ποιό είναι, άραγε, το ρεαλιστικό εναλλακτικό πρόγραμμα Λεβέντη με το οποίο εγείρει σοβαρές αξιώσεις εισόδου του στη Βουλή; Το μόνο που τον έχω ακούσει να επαναλαμβάνει είναι ύβρεις σε βάρος των υπόλοιπων πολιτικών αρχηγών και την απαίτηση από τον Αλέξη Τσίπρα να τον στείλει στο Βερολίνο για να διαπραγματευτεί με την Ανγκ. Μέρκελ! Σοβαρά μιλάτε; Γι' αυτό απότυχε η διαπραγμάτευση; Γιατί στείλαμε τον Γιάνη Βαρουφάκη και τον Ευκλείδη Τσακαλώτο κι όχι τον Β. Λεβέντη; Αν το πιστεύετε, ψηφίστε τον. Αν, ωστόσο, το κάνετε για να μπει ένας ακόμα παράφρων στη Βουλή, λες και δεν έχουμε ήδη αρκετούς, μην με παρεξηγήσετε αν αρχίσω να αμφιβάλλω σφόδρα για το εκλογικό σας γούστο. Αυτός ο τόπος δεν έχει να κερδίσει τίποτα αν στο πανηγυράκι των νεοναζί, των γερμανοτσολιάδων, των νεοφιλελεύθερων και των δραχμιστών που θα γεμίσουν τα έδρανα της επόμενης Βουλής προστεθούν και οι χαβαλέδες λαϊκιστές "wannabe" τρόφιμοι του Δρομοκαΐτειου. Θα έπρεπε και η αυτοταπείνωση του μέσου ψηφοφόρου να έχει τα όριά της...

Αν το τέλος τού εμφυλίου βρει τον Τσίπρα "νεκρό", ποιός αλήθεια θα έχει κερδίσει Παναγιώτη;...

Συνήθως σε έναν πόλεμο, πόσω μάλλον όταν αυτός είναι εμφύλιος, κερδίζουν όσοι δεν συμμετέχουν σε αυτόν, εκείνοι που αφήνουν δηλαδή τους άλλους να αλληλοφαγωθούν και ύστερα καρπώνονται τα οφέλη τής αλληλοεξουδετέρωσης των αντιπάλων τους. Με αυτό ως βάση είναι φανερό ποιοί ωφελούνται από τη σύγκρουση ΣΥΡΙΖΑ-Λαϊκής Διάσπασης: εκείνοι που θα έπρεπε σήμερα να απολογούνται σε ειδικά δικαστήρια για τα εγκλήματα μιας σαραντακονταετίας αυτοπαρουσιάζονται ως εγγυητές σταθερότητας και η ελπίδα τού λαού. Ο ιστορικός τού μέλλοντος, και δη της Αριστεράς, θα έχει πολλή δουλειά όταν κληθεί να εξηγήσει τί συνέβη στην Ελλάδα την τελευταία πενταετία.

Δεν νομίζω, πάντως, πως θα χαριστεί στους δραχμιστές που διέσπασαν την Αριστερά γιατί αδυνατούσαν να αντιληφθούν ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν πρόδωσε το λαϊκό κίνημα αλλά το κράτησε ζωντανό για να μπορέσει να δώσει και νέες μάχες. Κι ακόμα περισσότερο, θα δυσκολευτεί να κατανοήσει το μίσος με το οποίο κάποιοι επιτίθενται στον πρωθυπουργό, ειδικώς ορισμένοι για τους οποίους ο ίδιος έδωσε μάχη για να συμπεριληφθούν στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ όταν όσοι τους έχουν "ερωτευτεί" τώρα τελευταία τους αποκαλούσαν εθνικιστές ή πρασινοφρουρούς. Ετσι δεν είναι, για παράδειγμα, Ραχήλ Μακρή και Νίκο Φωτόπουλε;...

Δεν τρέφω αυταπάτες. Σε αυτές τις 20 με 25 ημέρες που μεσολαβούν μέχρι τις εκλογές η Αριστερά θα φάει τα σαρκία της σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση. Δυστυχώς, κι όπως προέβλεπαν αρκετοί, η ωρίμανσή της θα είναι βίαιη και τραυματική. Ηταν και είναι, ωστόσο, αναπόφευκτο να γίνει όταν στο ίδιο κόμμα συστεγάζονταν άνθρωποι με πολύ διαφορετικές μεταξύ τους αναλύσεις για την πραγματικότητα που τους περιβάλλει ανελέητη όταν εκείνοι αμπελοφιλοσοφούν. Η επόμενη ημέρα τής κάλπης, όμως, οφείλει να είναι μια εντελώς διαφορετική περίπτωση, είτε ο ΣΥΡΙΖΑ κατακτήσει την αυτοδυναμία είτε, πολύ περισσότερο, αν δεν τα καταφέρει...

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης μπορεί να διαφωνεί όσο θέλει με το τρίτο μνημόνιο, όλοι οι Αριστεροί διαφωνούμε αλλωστε. Δεν πρέπει, ωστόσο, να εξαναγκάσει τον Αλέξη Τσίπρα να σχηματίσει κυβέρνηση με το μπομπολικό κομματίδιο, με τον γραφικό Β. Λεβέντη ή, αλίμονο, με την κουτσαβάκικη μεϊμαρακική δεξιά. Δεν καταλαβαίνω με ποιά επιχειρήματα θα μπορέσει η Λαϊκή Διάσπαση να αρνηθεί να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στο παράλληλο του μνημονίου πρόγραμμα που θα παρουσιάσει ο ΣΥΡΙΖΑ και το οποίο αποτελεί διαχρονικό πρόταγμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Το "όχι σε όλα", το οποίο παραπέμπει πιο πολύ σε αντιλήψεις ΚΚΕ, δεν θα βοηθήσει να μπει ένα τέλος στη διαπλοκή και να οικοδομηθούν πολιτικές προς όφελος των μικρομεσαίων...

Το ξαναγράφω προς εμπέδωση: ο Αλέξης Τσίπρας μετά από τις εκλογές θα κληθεί να υλοποιήσει ένα θαύμα, να συνδυάσει δηλαδή την έξωθεν επιβαλλόμενη άγρια λιτότητα των μνημονίων, η οποία υπέχει θέση οικονομικού Συντάγματος, με μέτρα κοινωνικής δικαιοσύνης υπέρ τού λαού και σε βάρος τής ελίτ. Αν κάποιος από το σημερινό πολιτικό προσωπικό είναι σε θέση να φέρει σε πέρας αυτό το εγχείρημα αυτός είναι ο πρωθυπουργός. Αυτό είναι, άλλωστε, και το "πυρηνικό όπλο" με το οποίο ζητά ξανά την ψήφο τού εκλογικού σώματος. Ακριβώς, όμως, επειδή η απόπειρα είναι πολύ δύσκολο να πετύχει θα χρειαστεί τη συμπαράσταση ανθρώπων με εγνωσμένη πολιτική εντιμότητα και με ιδέες που αν απομονωθούν οι ακραίες εκφάνσεις τους είναι δυνατό να δώσουν λύσεις...

Για να σπάσει το απόστημα της φαυλοκρατίας δεν περισσεύουν ούτε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ούτε η Ζωή Κωνσταντοπούλου ούτε ο Γιάνης Βαρουφάκης. Γιατί, επομένως, να μην υπάρχουν ρόλοι και γι' αυτούς στη νέα κυβέρνηση της Αριστεράς, με διατυπωμένες, έστω, τις ενστάσεις τους (τις οποίες, άλλωστε, συμμερίζεται κι ο Αλέξης Τσίπρας) για το μνημόνιο; Ας πολεμήσει, λοιπόν, τώρα η Λαϊκή Διάσπαση για ένα όσο το δυνατό καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα για την ίδια. Αν, ωστόσο, ο λαός δεν της επιφυλάξει ποσοστό που να δικαιολογεί την θεμελιώδη θέση της πως αυτή εκπροσωπεί γνησίως το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, τότε την επόμενη ημέρα των εκλογών είναι χρέος της να προσφέρει χείρα βοηθείας, αν όχι να επιστρέψει, στο ΣΥΡΙΖΑ κι όλοι μαζί να αποδείξουμε ότι αν υπάρχει μια παράταξη που μπορεί να κάνει τα όνειρα πραγματικότητα αυτή είναι η Αριστερά...   

 

Πόσα ΚΚΕ μπορούμε να καταναλώσουμε;...

Εχουν περάσει σχεδόν τρεις δεκαετίες από την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, αλλά αν ρωτήσετε στον Περισσό ποιός φταίει θα αποδώσουν ευθύνες στους πάντες εκτός από τα ίδια τα καθεστώτα. Η οποιαδήποτε αυτοκριτική θεωρείται οπορτουνιστική γι' αυτό και το ΚΚΕ μοιάζει καταδικασμένο να επαναλαμβάνει στην αιωνιότητα τα ιστορικά του λάθη με το "ατράνταχτο" επιχείρημα πως αν καεί μια φορά το φαγητό δεν σημαίνει πως θα ξανακαεί στο μέλλον ακόμα κι αν παρασκευαστεί με τον ίδιο αποτυχημένο τρόπο. Αυτός ο τόπος, επομένως, χρειάζεται πολλά πράγματα. Από αυτό που δεν έχει ανάγκη είναι από ένα δεύτερο ΚΚΕ, το οποίο θα αρνείται στο διηνεκές πως η θεώρηση της παγκόσμιας κατάστασης την οποία έκανε αποδείχθηκε λανθασμένη και γι' αυτό θα χαρακτηρίζει προδοτική οποιαδήποτε αναθεώρηση της τακτικής του, εμμένοντας σε μια ιδεολογική καθαρότητα η οποία δεν μπορεί να ευδοκιμήσει πέρα από τους τοίχους των κομματικών γραφείων. Δεν είναι δείγμα ευφυΐας να μην αλλάζεις άποψη για τη στρατηγική σου όταν έχουν αλλάξει οι συνθήκες. Γι' αυτό και η Λαϊκή Ενότητα Λαφαζάνη και οι συνοδοιπόροι της μπορούν να βαυκαλίζονται τους συνεπείς όσο θέλουν. Μόνο που η Ιστορία έχει αλλάξει σελίδα κι εκείνοι έχουν μείνει στην προηγούμενη...

Η κυβερνητική διαπραγματευτική τακτική, την οποία χάραξαν από κοινού Τσίπρας-Βαρουφάκης και στην οποία δεν έφεραν αντιρρήσεις ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, στηρίχθηκε στο ότι η το Grexit θα είχε τόσο βαριές συνέπειες για τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη ώστε θα καθίστατο απαγορευτική οποιαδήποτε σκέψη υλοποίησης του και, συνεπώς, η θεωρητικώς αδύναμη Ελλάδα είχε πολλές πιθανότητες να πετύχει την έξοδο από τα μνημόνια και την άγρια λιτότητα χρησιμοποιώντας ως όπλο της την θεωρία των παιγνίων. Δυστυχώς τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι. Αποδείχθηκε ότι ναι μεν η Γερμανία θα είχε απώλειες στην περίπτωση που η χώρα μας επέστρεφε στη δραχμή, αλλά αυτές θα ήταν διαχειρίσιμες για την ίδια ενώ για εμάς θα οδηγούσαν στην απόλυτη καταστροφή. Φτάσαμε σε capital controls, στάση πληρωμών και δημοψήφισμα, αλλά η ΕΚΤ έχει τόσο χρήμα διαθέσιμο ώστε τα χρηματιστήρια δεν ταρακουνήθηκαν. Το 61% του ΟΧΙ δεν στάθηκε ικανό να πείσει την Ανγκ. Μέρκελ πως αυτός ο λαός δεν αντέχει άλλη εξαθλίωση. Αντιθέτως, οδήγησε την καγκελάριο να ασπαστεί τη στάση Σόιμπλε και να αποδεχθεί την εβδομάδα που μεσολάβησε της 5ης και της 12ης Ιουλίου το Σχέδιο Β' του Grexit. Για να μην το κουράζω, η κυβέρνηση της Αριστεράς είχε κι έχει απόλυτο δίκιο όταν μέμφεται τα μνημόνια, ωστόσο η διαπραγμάτευσή της απέτυχε...

Τιμώ και σέβομαι την εντιμότητα ανθρώπων όπως ο Μανώλης Γλέζος, η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο Δημήτρης Στρατούλης κι ο Γιάνης Βαρουφάκης. Μοιάζουν, όμως, σαν να μην έχουν παρακολουθήσει τί έχει συμβεί στον πλανήτη μετά από το δημοψήφισμα. Απαξιώνουν τον Αλέξη Τσίπρα, έναν άνθρωπο με τον οποίο οι περισσότεροι έχουν συμπορευτεί σε κοινούς αγώνες για πολλά χρόνια, μόνο και μόνο γιατί δεν επέλεξε τη 13η Ιουλίου οι έλληνες να μην έχουν τραπεζικές καταθέσεις και να μην ακολουθήσουν τη σκληρή μοίρα των Σύριων προσφύγων.Δεν είμαι ευρωλιγούρης ούτε πιστεύω ότι αυτή η νεοφιλελεύθερη Ευρώπη έχει πολλά ψωμιά ακόμα. Είναι, ωστόσο, καταστροφικό να επιλέξουμε την αυτοκτονία, η οποία ταυτίζεται με την οικειοθελή επιστροφή στο εθνικό νόμισμα για μια χώρα που δεν έχει αυτήν τη στιγμή που μιλάμε ούτε τις υποδομές ούτε την παραγωγή για να το στηρίξει, από τη συνθηκολόγηση που σου δίνει τη δυνατότητα να δώσεις κι άλλες μάχες στο άμεσο μέλλον, έστω και λαβωμένος. Ναι, οφείλουμε να έχουμε πάντα καταστρωμένο ένα εναλλακτικό σχέδιο για την πιθανή περίπτωση που το Βερολίνο μας πετάξει από το τρένο, αλίμονο όμως αν αυτοσκοπός μας, έστω κι ασυνείδητα, είναι η υλοποίηση των σχεδιασμών Σόιμπλε...

Σε αυτό το πλαίσιο αποκαλώ μνημειώδη τη μέχρι τώρα αυτοσυγκράτηση Τσίπρα να μην απαντά με χτυπήματα κάτω από τη μέση στα αντίστοιχα που δέχεται από τους μέχρι χθες συντρόφους του. Δεν τιμά, για παράδειγμα, τον Γιάνη Βαρουφάκη να κατηγορεί τον πρωθυπουργό από τη βίλα του στην Αίγινα πως έχει πέσει θύμα τού εγώ του και να μην προχωρά ο ίδιος ούτε στη στοιχειώδη αυτοκριτική για τη διαπραγμάτευσή του, η οποία από ένα σημείο και μετά αποδείχθηκε τοξική, πόσω μάλλον όταν ο Αλέξης Τσίπρας τον έχει καλύψει πάμπολλες φορές, και καλά έκανε. Ο Γιάνης Βαρουφάκης είναι ένας σπουδαίος οικονομολόγος, αλλά οφείλει να αναγνωρίσει κι ο ίδιος ότι αν ο πρωθυπουργός είχε ξεμείνει από άσους στο μανίκι στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής γι' αυτό μεγάλη ευθύνη έχει κι ο μέχρι πρότινος υπουργός Οικονομικών του. Ομοίως, η Ζωή Κωνσταντοπούλου πρέπει να παραδεχθεί ότι ο δρόμος τής τυπολατρίας είναι διπλής κατεύθυνσης. Αυτό σημαίνει, για παράδειγμα, πως αν κάποιοι βουλευτές σού έχουν καταθέσει ερωτήσεις εδώ και μήνες για τη λειτουργία τού Καναλιού της Βουλής είσαι υποχρεωμένη να τις απαντήσεις. Για το ότι δεν το έχεις κάνει δεν σου φταίει κανένας διαπλεκόμενος δημοσιογράφος...

Δεν υπάρχει καταλληλότερος να απαντήσει από τον ελληνικό λαό για το αν ο Αλέξης Τσίπρας πρόδωσε το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος. Η Λαϊκή Ενότητα μπορεί να το ερμηνεύει ως εντολή για έξοδο από το ευρώ, αλλά αν στις προσεχείς εκλογές πάρει 5% κι ο ΣΥΡΙΖΑ 40% καλό θα είναι να βρει κάποιο άλλο αφήγημα για τη μετεκλογική περίοδο και να συνεργαστεί μαζί του αν το απαιτούν οι συνθήκες που θα έχουν διαμορφωθεί. Αν το πράξει, θα αποδείξει τόσο τον αριστερό της πατριωτισμό όσο και το ότι για όλους φτάνει η ώρα που αντιλαμβάνονται ότι οι αυθαίρετες ερμηνείες τής λαϊκής βούλησης έχουν ημερομηνία λήξης. Εκόντες άκοντες, άλλωστε, οι σύντροφοι της Λαϊκής Ενότητας (άλλο παράδοξο αυτό, να ονοματίζεις με αυτόν τον τρόπο ένα κόμμα που προέρχεται από διάσπαση ενός άλλου) δεν υπηρετούν το λαϊκό κίνημα αλλά εκείνους που οραματίζονται μετεκλογική συνεργασία τού ΣΥΡΙΖΑ με το παλιό πολιτικό σύστημα και τα παρακλάδια του. Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ολοφύρεται σε βάρος τής διαπλοκής, αλλά θα είναι ένοχος απέναντι στο λαό αν αναγκάσει μετά από τις 20 Σεπτεμβρίου την κυβέρνηση της Αριστεράς να συνεργαστεί με το Ποτάμι. Η ριζοσπαστική Αριστερά της καφενειακής επανάστασης έχει τελειώσει. Είτε θα πέσει στη φωτιά, με τις όποιες συνέπειες έχει αυτό για την καθαρότητά της, είτε θα διαλέξει το ρόλο τού θεατή την ώρα τής σφαγής εκείνων που υποτίθεται πως υπηρετεί. Και τότε θα γίνει ολοφάνερο ποιοί, μέσα στην ασυλλόγιστη εγωπάθειά τους και στην αυτιστική αξιολόγηση των πολιτικών δεδομένων, έχουν διαπράξει ένα ολέθριο πολιτικό λάθος και ποιοί όχι...