Η ευρωζώνη είναι νεκρή!

Αν το σπίτι σας είχε πιάσει φωτιά, τί θα κάνατε; Θα συνεχίζατε να υπολογίζετε πώς θα βγάλετε το μήνα, κάνοντας περικοπές εκεί που χρειάζεται κι έχοντας το κομπιουτεράκι υπό μάλης, ή θα πέφτατε με τα μούτρα στην κατάσβεση ώστε να γλιτώσετε τα χειρότερα; Ο κοινός νους, που δυστυχώς δεν είναι τόσο κοινός όσο θα θέλαμε, θα επέβαλλε την εστίαση όλων μας των δυνάμεων στο σβήσιμο της φωτιάς. Ωστόσο, η τρόικα εσωτερικού και η τρόικα εξωτερικού περί άλλα τυρβάζουν. Την ώρα που η κοινωνική έκρηξη, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στον υπολοιπο ευρωπαϊκό Νότο, είναι πιο κοντά από ποτέ οι κοντόφθαλμοι πολιτικοί και οι λογιστές τους στο εσωτερικό και στο εξωτερικό αναζητούν μερικά δισεκατομμύρια ευρώ από ένα Δημόσιο και μια κοινωνία που, έτσι απλά, δεν τα έχουν για να τους τα δώσουν...
Ακόμα κι αν ξεπουληθεί όλη η δημόσια περιουσία, κλείσουν και συγχωνευτούν δημόσιοι οργανισμοί, απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι κι ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα το δημόσιο χρέος, που φτάνει σήμερα τα 270 δισεκατομμύρια ευρώ, θα παραμένει δυσθεώρητο. Τί σημαίνει αυτό; Πως δεν είναι η μη πλήρης εφαρμογή τού μνημονίου που οδηγεί τη χώρα στα βράχια, αλλά η ίδια η συνταγή, η οποία άλλωστε αποδεικνύεται αναποτελεσματική και στα άλλα κράτη που εφαρμόζεται πιο πιστά από ό,τι στην Ελλάδα. Είναι εξοργιστικό, αλλά αυτό συμβαίνει: βρισκόμαστε σε πολύ χειρότερο σημείο από εκείνη την ημέρα τού Μαΐου τού 2010 που ψηφιζόταν το πρώτο μνημόνιο, τόσο από άποψη δημοσιονομικών μεγεθών κι εργαλείων επιβολής των απόψεών μας στα κέντρα λήψης αποφάσεων όσο, κυρίως, στην πραγματική οικονομία. Για παράδειγμα, το δημόσιο χρέος είναι υψηλότερο, η ύφεση εξακολουθεί για πέμπτη χρονιά, εννιά στους δέκα εργαζομένους έχουν δει τα εισοδήματά τους να μειώνονται και οι μισοί νέοι είναι άνεργοι...

Το μνημόνιο, επομένως, δε βγαίνει ακόμα κι αν "κουρευτεί" όλο το δημόσιο χρέος. Κι όμως ο Αντ. Σαμαράς παραπέμπει την επαναδιαπραγμάτευση στις ελληνικές καλένδες και η Ανγκ. Μέρκελ, με τη σύμπραξη του ΔΝΤ, ετοιμάζεται να δώσει τη χαριστική βολή στην Ελλάδα, μαζί με τη οποία όμως θα ξεψυχήσει και η Γερμανία και, συνεπακόλουθα, και η ευρωζώνη. Ηδη η Moody's αξιολόγησε ως αρνητική την προοπτική τής γερμανικής οικονομίας. Τί σημαίνουν όλα αυτά; Πως η ευρωζώνη είναι κλινικώς νεκρή εξαιτίας των αποτυχημένων πολιτικών που αποφασίστηκαν σε 19 διαφορετικές Συνόδους Κορυφής τα τελευταία δυόμισι χρόνια. Αν δεν ήταν τραγικό, θα ήταν αστείο: αυτοί που έγιναν κυβέρνηση τρομοκρατώντας το λαό πως αν επέλεγε την άλλη προοπτική θα φεύγαμε από το ευρώ θα είναι εκείνοι που θα κληθούν, λίαν συντόμως, να λογοδοτήσουν για το πώς μετατράπηκαν σε πρωθυπουργοί τής δραχμής χωρίς να έχουν κάνει καμιά προεργασία ώστε η μετάβαση να γίνει όσο πιο ομαλά είναι εφικτό και δίχως να έχει προηγηθεί η μαζική φτωχοποίηση του ελληνικού λαού. Η ευθύνη που τους αναλογεί είναι πολύ βαρύτερη από την αντίστοιχη εκείνων που μας οδήγησαν στη μικρασιατική καταστροφή και θα αποδοθεί στους δρόμους, στις κάλπες και στα δικαστήρια...   

Αμαρτωλές είναι μόνο οι πισίνες των βορείων προαστίων...

Αν ο πρώην πλανητάρχης και νυν "ντίλερ" επιχειρηματικών λόμπι Μ. Κλίντον είχε δικαίωμα ψήφου στην Ελλάδα, πιθανότατα δεν θα ψήφιζε ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές τού Μαΐου ή του Ιουνίου. Ωστόσο, είπε κάτι τόσο ενδιαφέρον που αν ακουγόταν από τα χείλη τού Αλ. Τσίπρα θα χαρακτηριζόταν από τους σχολιαστές των διαπλεκόμενων μίντια λαϊκίστικο κι επικίνδυνο για το μέλλον τής χώρας. Ο Μ. Κλίντον δήλωσε πως η Ελλάδα είναι μια πλούσια χώρα, με πλούσιες πηγές και ικανότατο λαό, προσθέτοντας πως η λιτότητα δεν είναι το όραμα που χρειάζονται οι έλληνες για να κάνουν θυσίες. Για όσους μπορούν και βλέπουν κάτω από την επιφάνεια αυτό είναι αυτονόητο. Οταν, άλλωστε, ακόμα δίπλα μας ή στις τηλεόρασεις και στις οθόνες των ηλεκτρονικών μας υπολογιστών γινόμαστε μάρτυρες ενός προκλητικού "λάιφσταϊλ" μιας χούφτας ανθρώπων που επιδεικνύει τον πλούτο της με την ίδια σεμνότητα που προβάλλει τα κάλλη του ένας γυμνιστής στο "Σούπερ Παραντάιζ" τής Μυκόνου, μπορώ πολύ άνετα να ισχυριστώ πως σε αυτήν τη χώρα παράγεται πλούτος, ο οποίος όμως καταλήγει στα χέρια ελάχιστων...
Αυτός ο πλούτος, όμως, έχει ανάγκη "ξεπλύματος" και τί καλύτερο από το να πλάθεις αποδιοπομπαίους τράγους, οι οποίοι όσο πιο αδύναμοι είναι τόσο ευκολότερο γίνεται και για το κατεστημένο να του ρίχνει λάσπη η οποία θα μένει αναπάντητη. Δείτε, για παράδειγμα, τί συνέβη με την περίφημη πισίνα στις Φυλακές Κορυδαλλού η οποία, μάλιστα, αν πιστέψω τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους, χτίστηκε με δικά τους λεφτά και με την προσωπική εργασία των κρατουμένων και θα λειτουρχεί ως χώρος συνάντησης των τροφίμων τού ψυχιατρείου με τους συγγενείς τους. Η ελίτ στρέφει την προσοχή τής κοινής γνώμης σε ένα "ιντριγκαδόρικο" θέμα που και τα ρατσιστικά της αντανακλαστικά κινητοποιεί κι εκείνους που πραγματικά της πίνουν το αίμα αφήνει στο απυρόβλητο...
Η επιφανειακή εξέταση των προβλημάτων είναι ιδιαιτέρως δημοφιλής στη δημόσια συζήτηση. Αυξάνονται η εγκληματικότητα και η ανεργία; Φταίνε αποκλειστικώς οι ξένοι κι όχι οι πολιτικές που περιθωριοποιούν και φτωχοποιούν τη συντριπτική πλειονότητα του λαού προκειμένου η επιχειρηματική, τραπεζική, πολιτική ελίτ και οι λακέδες της να τη "βγάζουν καθαρή" και να κονομούν κι από πάνω. Διαπράττει κάποιος οποιοδήποτε έγκλημα; Πρέπει απαραιτήτως να φυλακιστεί και να πεταχτούν τα κλειδιά τού κελιού του. Οι πολιτικές σωφρονισμού είναι άγνωστες επιλογές για όλους τους "αναμάρτητους" που νιώθουν ανώτεροι από τους "αμαρτωλούς" μόνο και μόνο γιατί τα δικά τους εγκλήματα δεν περιγράφονται στο ποινικό δίκαιο ή γιατί είναι τα αποκαλούμενα του "λευκού κολάρου", τα οποία γίνονται με στιλ κι όχι με έναν πιστόλι στον κρόταφο άρα είναι δήθεν λιγότερο επικίνδυνα...
Αν ήταν στο χέρι μου, όμως, να νομοθετούσα, θα τιμωρούσα πολύ αυστηρότερα εκείνον που ψηφίζει ένα κόμμα για να διοριστεί στο Δημόσιο, καταδικάζοντας με αυτόν τον τρόπο μια χωρα στην αναξιοκρατία και τις επόμενες γενιές στη φτώχεια και στη μιζέρια, από το φτωχοδιάβολο που κλέβει ένα καρβέλι ψωμί για να χορτάσει την πείνα του. Ζούμε, όμως, σε μια κοινωνία τους κανόνες τής οποίας θέτει μια ολιγαρχία η οποία κρατά γερά τα γκέμια τής εξουσίας στα "χέρια" της και η οποία φυσικά δεν είναι τόσο αυτοκαταστροφική ώστε να θέλει να ρίχνει πάνω της τα φώτα τής δημοσιότητας. Σε μια τέτοια περίπτωση, άλλωστε, η βρομιά θα ήταν τόσο ανυπόφορη που δεν θα έφταναν όλες οι πισίνες των βορείων και νοτίων προαστίων, αυθαίρετες και μη, για να ξεπλυθεί...  

"Κάλλιο να πάμε όλοι μετανάστες"...

Ο ραγιαδισμός έχει κολλήσει σαν τσιμπούρι στον έλληνα εδώ κι αιώνες. Εχω την εντύπωση, όμως, πως ποτέ δεν θεωρείτο τόσο "πολιτικώς ορθός" όσο στις ημέρες μας. Ξεκινώντας από το πιο προφανές παράδειγμα, αυτό της υποταγής στο μνημόνιο, και φτάνοντας μέχρι τη Χαλυβουργία η εθελοδουλία έχει γίνει μόδα που πολύ φοβάμαι πως σε λίγο θα διδάσκεται κι επισήμως στα σχολεία μας ώστε η άρχουσα τάξη να είναι ακόμα πιο βέβαιη ότι από αυτά δεν θα βγαίνουν συνειδητοποιημένοι πολίτες, αλλά υπάκουα πρόβατα. Σε αυτό το πλαίσιο η τήρηση της νομιμότητας χρησιμοποιείται ως το τέλειο άλλοθι για τη δικαιολόγηση αντεργατικών πολιτικών και βίαιων τακτικών που παραπέμπουν στις εποχές που οι εργάτες πάλευαν γι' αυτά που μέχρι πρότινος θεωρούσαμε αυτονόητα, όπως η οκτάωρη εργασία. Γι' αυτό και η πολιτική κι επιχειρηματική ελίτ με τα μιντιακά παπαγαλάκια της πανηγυρίζει σήμερα για την εισβολή των ΜΑΤ στη Χαλυβουργία: γιατί γι' αυτούς η επιβολή με τη βία δικαστικών αποφάσεων που οι ίδιοι επιβάλλουν είναι τοτέμ και οι απεργοσπάστες είναι συστημικοί ήρωες που πρέπει να επιβραβεύονται...
Αλίμονο αν διαχρονικώς οι εργάτες και οι εργαζόμενοι διεκδικούσαν τα δίκαια αιτήματά τους μόνο εντός τού πλαισίου τής αστικής νομιμότητας. Με αυτήν τη λογική, ο Σπάρτακος θα έπρεπε να μείνει ισοβίως σκλάβος στη σχολή μονομάχων που τον είχαν κλείσει και οι εργάτες στο Σικάγο δεν έπρεπε ποτέ να κατεβούν στους δρόμους κατά δεκάδες χιλιάδες για να διεκδικήσουν το οκτάωρο. Κι αυτό γιατί θα έπρεπε να παραβούν το νόμο που είναι τόσο "ιερός" όσο και τα συμφέροντα εκείνων που καταπιέζουν ανά τους αιώνες τους πολλούς, αποκομίζοντας υπερκέρδη από το μόχθο τους. Ευτυχώς, όμως, που η ιστορία είναι γεμάτη με παραδείγματα "παρανόμων" που αντί να γονατίζουν, να ευλογούν τα γένια γυμνών βασιλιάδων κι απλώς να προσεύχονται ώστε να ανταμειφθεί η δουλικότητά τους σε κάποιο παράδεισο, αγωνίζονται στο εδώ και τώρα, σε αυτήν τη ζωή που μας έχει δοθεί και στην οποία όλοι κρινόμαστε από τις πράξεις μας κι όχι από τις ευχές μας...
Οταν οι εργαζόμενοι, όπως εκείνοι στη Χαλυβουργία, αποφασίζουν να παλέψουν για τα δικαιώματά τους επί μήνες κανένας σε αυτόν τον κόσμο δε δικαιούται να τους πάρει τη μπουκιά από το στόμα. Αρκετά πια με τους φρόνιμους δειλούς, οι οποίοι την ημέρα ξέρουν να λένε μόνο τα "μάλιστα" και τα βράδια να κλαίγονται για το "ζαβό το ριζικό τους". Οπως λέει και το τραγούδι, "κάλλιο να πάμε όλοι μετανάστες" από το να επιτρέψουμε σε μια χούφτα ανθρώπων να μας εξανδραποδίσει στο όνομα της νομιμότητας και της σύνεσης της "Αριστεράς τής ευθύνης" η οποία κάθε ημέρα που περνά αποδεικνύεται όλο και περισσότερο Αριστερά τής συνευθύνης στο έγκλημα...   

"Τρεις το λάδι τρεις το ξύδι" κι όραμα μηδέν...

Την επόμενη εβδομάδα που θα επιστρέψουν...κακώς εχόντων των πραγμάτων οι λογιστές τής τρόικας, θα γελάσει το κάθε παρδαλό κατσίκι συγκρίνοντας αυτά που υπόσχεται σήμερα το εγχώριο Τρίο Στούτζες με αυτά που θα ψηφίσει εκών άκων με τη μορφή τρίτου μνημονίου και τα οποία θα του έχουν υπαγορεύσει οι δανειστές μας. Πολύ φοβάμαι πως ακόμα κι αυτή η διάχυση των επώδυνων μέτρων σε διάστημα τεσσάρων αντί για δύο χρόνων, η μη λήψη συμπληρωματικών μέτρων για το 2012, καθώς και η αποφυγή νέων οριζόντιων περικοπών θα αποδειχθούν όνειρο θερινής νυκτός μόλις δει ο Α. Κομανέτσι τα ξινισμένα μούτρα των Π. Τόμσεν, Κ. Μαζούχ και Μ. Μορς. Ποιός να πιστέψει, άλλωστε, τον πρωθυπουργό ότι έγινε στα γεράματα "κακό παιδί" όταν μια ζωή υπήρξε πειθήνιο όργανο κάθε ελίτ που μπορούσε να του ανοίξει το δρόμο προς το Μέγαρο Μαξίμου;...
Οπως κι αν έχει, πάντως, η τρόικα εσωτερικού και τα διαπλεκόμενα μίντια κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να μας πείσουν πως ο συμβιβασμός με τις επιταγές τού μνημονίου και η επίτευξη των αυτονόητων θα ισοδυναμούν με εθνική επιτυχία. Είναι σα να μας λένε, δηλαδή, πως ό,τι προηγήθηκε, όπως η οριζόντια μείωση μισθών, συντάξεων κι επιδομάτων, η επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα και η άγρια φορολόγηση των οικονομικώς αδύναμων, είναι καλώς καμωμένα και γι' αυτό θα πρέπει απλώς να επικεντρωθεί η εθνική προσπάθεια στο να αποφύγουμε έκτακτα μέτρα για τις επόμενες χρονιές. Προφανώς ορισμένοι θέλουν να ξεχαστεί τί έχει γίνει σε αυτόν τον τόπο τα τελευταία δυόμισι χρόνια, να σβήσουμε τη φτωχοποίηση του ελληνικού λαού με "σφουγγάρι" και να λησμονήσουμε πως με την "επιτυχημένη" οικονομική τους πολιτική θα σπάσουμε κάθε ρεκόρ ύφεσης για υποτίθεται αναπτυγμένη χώρα, αγγίζοντας και ξεπερνώντας το 10%...   
Οποιοδήποτε νέο πρόγραμμα προκύψει, είτε "βαφτιστεί" μνημόνιο είτε μεσοπρόθεσμο, και κινείται στο ίδιο πλαίσιο με τα δύο προηγούμενα μνημόνια θα είναι καταστροφικό για τη χώρα. Μακάρι να το συνειδητοποιήσουν και οι κυβερνώντες πριν φύγουν οι μισοί έλληνες στο εξωτερικό και πριν οι υπόλοιποι μείνουν χωρίς εργασία, σπίτι και τροφή. Αυτό προφανώς και δε σημαίνει ότι δε χρειαζόμαστε ένα εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης, το οποίο θα περιλαμβάνει κι ορισμένα θετικά των μνημονίων, όπως το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων. Το χρειαζόμαστε και με το παραπάνω, μόνο που θα πρέπει να εξετάσουμε από την αρχή ποιά Ελλάδα θέλουμε, χωρίς ταμπού και κυρίως όντας προσανατολισμένοι στη δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου και στη δημιουργία ίσων ευκαιριών για την παραγωγή νέου. Αξίζει, για παράδειγμα, να έχουμε παραγκωνισμένη τη γεωργία, την αλιεία και την κτηνοτροφία μας για χάρη τής Ευρωπαϊκής Ενωσης; Μήπως η επιστροφή στη δραχμή είναι βραχυπρόθεσμα επώδυνη αλλά μακροπρόθεσμα πολύ πιο επωφελής για την πραγματική οικονομία από την πάση θυσία παραμονή στο ευρώ; Μήπως θα πρέπει να ανοίξουμε τα μάτια μας και να αντιληφθούμε ότι πέρα από τον τουρισμό και τη ναυτιλία μπορούμε να αναπτύξουμε κι άλλους κλάδους; Αληθεύει, επίσης, ότι βιομηχανία χωρίς βιομήχανους και καράβια δίχως εφοπλιστές μπορούν να υπάρξουν, αλλά όχι χωρίς εργάτες κι επομένως να φορολογηθούν όσο θα έπρεπε βάσει των εισοδημάτων τους όσοι σήμερα φοροαποφεύγουν ή φοροδιαφεύγουν ασύστολα και...φιλανθρωπικά; Σε τέτοια ερωτήματα οφείλουμε να δώσουμε απαντήσεις αντί να μετράμε "τρεις το λάδι τρεις το ξύδι" χωρίς κανένα όραμα...
Υ.Γ. Η "υπουργάρα" Ευρ. Στυλιανίδης, ο οποίος επί Κ. Καραμανλή διανυκτέρευε σε πολυτελή ξενοδοχεία τού εξωτερικού με χρήματα του ελληνικού λαού και το βράδυ που δολοφονείτο ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος διασκέδαζε στα μπουζούκια και την επομένη είχε πάει στο γήπεδο, βρήκε τη λύση για να αντιμετωπίσει και την οικονομική κρίση και το μεταναστευτικό σε ένα "πακέτο": σκοπεύει να αυξήσει το παράβολο για την άδεια παραμονής των μεταναστών! Αν δε μας σώσουν οι φτωχοί και οι ξένοι ποιοί θα μας σώσουν άλλωστε; Αυτοί που "ξεπλένουν" τις αμαρτίες τους με χορηγίες σε κόμματα και πολιτικούς, με φιλανθρωπίες, μεταγραφές παικταράδων, ιερά συσσίτια και κηρύγματα μίσους για όποιον δεν τους μοιάζει;...  

"Και τί φρικτή η ημέρα που ενδίδεις"...

"Αν οι υπολογισμοί μας δε συνάδουν με την πραγματικότητα, τόσο το χειρότερο για...την πραγματικότητα"! Αυτή φαίνεται πως είναι η "λογική" που ακολουθούν η τρόικα εσωτερικού και η τρόικα εξωτερικού όσον αφορά τις περικοπές δαπανών. Δεν αμφιβάλλω πως το Τρίο Στούτζες και οι λοιποί πολιτικάντηδες που διοικούν τα υπουργεία προσπαθούν να αποφύγουν να πειράξουν τα κομματόσκυλά τους, γι' αυτό και πετούν τη μπάλα στην εξέδρα για τις αναγκαίες απολύσεις άχρηστων δημόσιων υπαλλήλων ή για τις απαραίτητες καταργήσεις και συγχωνεύσεις δημόσιων οργανισμών. Ωστόσο, αυτή η εμμονή στην, σώνει και καλά, περικοπή 11,5 δισεκατομμυρίων ευρώ ανεξαρτήτως αν αυτή θα έχει κι άλλες ολέθριες συνέπειες για τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων και την πραγματική οικονομία αν μη τί άλλο μαρτυρά πως προτεραιότητά τους δεν είναι η διάσωση του ελληνικού λαού. Θυμίζει, άλλωστε, τον θρησκευτικό φανατισμό ταλιμπάν που εκτελούν εν ψυχρώ μοιχαλίδες "γιατί έτσι υπαγορεύει το Κοράνι" και των ελλήνων ορθόδοξων μουτζαχεντίν που θεωρούν το πάσης φύσης αυτομαστίγωμα ύψιστη αρετή, αρνούμενοι να παραδεχτούν ότι απλώς βρίσκουν σαδομαζοχιστική ευχαρίστηση σε αυτό...
Αν μου επιτρέπετε μια πρόβλεψη, δεν πρόκειται να αποφύγουμε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τις οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων, όπως είναι σχεδόν βέβαιη πια και η "σφαγή" των κοινωνικών επιδομάτων. Κι αυτό γιατί δεν έχει προβλεφθεί (ούτε προβλέπεται να συμβεί στο προσεχές μέλλον από τη στιγμή που το Τρίο Στούτζες θεωρεί αμάρτημα την οποιαδήποτε αλλαγή στο μνημόνιο) ακόμα κι αυτή η ρήτρα ύφεσης, η οποία θα εξαρτά την εφαρμογή των μέτρων από το βαθμό αντοχής τής πραγματικής οικονομίας. "Ναι σε όλα", αυτή είναι η "στρατηγική" των κυβερνητών μας εν όψει τής υπογραφής και ψήφισης και τρίτου μνημονίου. "Και τί φρικτή η ημέρα που αφέθηκες κι ενδίδεις", όπως θα έγραφε και σήμερα ο μέγας Καβάφης...
 Αντί να παρακαλούν την τρόικα εξωτερικού για μια διασπορά των επαχθών μέτρων σε μια τετραετία κι αντί να προσφέρουν την θλιβερή εικόνα πολιτικών αρχηγών οι οποίοι μετρούν το λάδι και το ξύδι σα να ήταν ο Κώστας Χατζηχρήστος στο "Ζήκο", οι τροικανοί εσωτερικού όφειλαν να είχαν καταρτίσει, ως ρελάνς στους δανειστές μας, ένα εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης το οποίο θα είχε ως κεντρική ιδέα του την αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου, που είναι και το ουσιαστικότερο πρόβλημα αυτής τής χώρας. Τουλάχιστον ο Φ. Κουρέλης, ο οποίος εξακολουθεί να παριστάνει τον πονόψυχο και φιλάνθρωπο Αριστερό, θα όφειλε να την είχε θέσει τουλάχιστον στην ατζέντα των συζητήσεων. Φαίνεται, όμως, πως η Προεδρία τής Δημοκρατίας είναι πολύ ισχυρό δέλεαρ για εκείνους που σνομπάρουν τα "δύσκολα κι ανεκτίμητα εύγε ". "Πού να τα βρουν, όμως, αυτά στη σατραπεία και τί ζωή χωρίς αυτά θα κάμουν", όπως αναρωτιόταν ο αλεξανδρινός μας ποιητής;...   

Δεν είναι καιρός για να είμαστε φρόνιμοι, ποτέ δεν ήταν...

Η Β. Σταμάτη, σύζυγος Τσοχατζόπουλου, αναρωτιέται αν ο πολυτελής βίος είναι έγγκλημα. Ας απαντήσω στην "κυρία" με την ευθύτητα που αρμόζει στο θράσος: ναι, είναι έγκλημα ο πολυτελής βίος, ειδικώς σε μια χώρα όπου το ένα τρίτο τού πληθυσμού βρίσκεται κάτω από ή πλησίον τού ορίου τής φτώχειας, όπου ενάμισι εκατομμύριο είναι άνεργοι κι όπου μεγάλο ποσοστό όσων εργάζονται το κάνουν με ελάχιστα χρήματα κι ανασφάλιστοι αφού οι εργοδότες τούς επισείουν συνεχώς το μπαμπούλα τής απόλυσης. Δεν θα είχα καμιά αντίρρηση η Β. Σταμάτη και η κάθε Β. Σταμάτη να κατοικεί σε πανάκριβο σπίτι σε άμεση επαφή με την Ακρόπολη ή να πληρώνει χιλιάδες ευρώ για την προσωπική της περιποίηση και για ταξίδια, αν ζούσαμε σε μια κοινωνία όπου το ίδιο θα μπορούσε να κάνει το σύνολο των πολιτών οι οποίοι είναι ενταγμένοι σε αυτή. Σε διαφορετική περίπτωση, η Β. Σταμάτη και η κάθε Β. Σταμάτη απλώς επιβεβαιώνει ότι σε αυτόν τον τόπο υπάρχει πολύς πλούτος για να πέφτουν όλα τα βάρη πάνω στα συνήθη υποζύγια, δηλαδή στους μισθωτούς και στους συνταξιούχους...
"Συγγνώμη" αν διακόπτω την θερινή σας ραστώνη και τα "μπάνια τού λαού", αλλά η τρόικα εσωτερικού κι εξωτερικού δεν θα περιμένει το Σεπτέμβριο για να μας "φορέσει" και τρίτο μνημόνιο. Ηδη το εγχώριο Τρίο Στούτζες ετοιμάζεται να μας ανακοινώσει αύριο για "προδόρπιο" νέο πακέτο μέτρων ύψους "μόνο" μερικών δισεκατομμυρίων ευρώ, το οποίο θα περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, κι άλλες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις. Κι αυτό μολονότι Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ ορκίζονταν πριν από τις εκλογές ότι δεν θα έκοβαν τέτοιου είδους δαπάνες. Βεβαίως, ορκίζονταν και για επαναδιαπραγμάτευση καί στη συνέχεια έστελναν επιστολές στις οποίες μιλούσαν για "ιδιοκτησία" τού μνημονίου...
Δεν έχω ελέγξει τις θερμοκρασίες στη Μαδρίτη και στην Λισαβόνα, αλλά φαντάζομαι πως δεν είναι πολύ χαμηλότερες από αυτές που επικρατούν στην Αθήνα. Κι όμως αυτό δεν εμποδίζει τους ισπανούς και τους πορτογάλους να βγαίνουν κατά χιλιάδες στους δρόμους προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για τα μέτρα λιτότητας που λαμβάνουν οι κυβερνήσεις τους και τα οποία δεν έχουν φτάσει, ακόμα τουλάχιστον, στο ύψος που έχουν αγγίξει στην Ελλάδα. Φαίνεται, ωστόσο, πως στην Ιβηρική η ταξική συνείδηση είναι πιο αναπτυγμένη από ό,τι στη χώρα μας, όπως και το ότι οι συνδικαλιστικές τους οργανώσεις δε λειτουργούν ως κατευναστές τής εργοδοσίας. Ετσι δεν είναι Γ. Παναγόπουλε, που δεν έχεις μπει στον κόπο να οργανώσεις ούτε καν μια απεργία για τα μάτια τού κόσμου πριν το Τρίο Στούτζες επιδοθεί σε μια ακόμα λεηλασία στις τσέπες μας;...
Αυτή δεν είναι εποχή για να είμαστε φρόνιμοι. Ποτέ δεν ήταν, αλλά σήμερα περισσότερο από άλλες φορές στο παρελθόν οφείλουμε να ολοκληρώσουμε το άλμα που ξεκινήσαμε στις εκλογές τού Μαΐου και του Ιουνίου και το οποίο έκοψε στη μέση η εκφοβιστική προπαγάνδα τού κατεστημένου. Ο ελληνικός λαός δεν αντέχει τρίτο μνημόνιο με τους ίδιους όρους με τα προηγούμενα. Θα περιμένουμε, για παράδειγμα, να φτάσει η ύφεση σε διψήφιο νούμερο για να συνειδητοποιήσουμε ότι με την εσωτερική υποτίμηση κερδίζουν χρόνο οι εγχώριες και διεθνείς ελίτ, αλλά η πλειονότητα μπαίνει όλο και πιο βαθιά στο χώμα; Γι' αυτό ας σκουπίσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται από πάνω μας την αλμύρα της θάλασσας, ας πιούμε κι έναν καφέ στα βιαστικά γιατί όσοι μας κυβερνούν είναι τόσο άνανδροι που είναι ικανοί να περάσουν το τρίτο μνημόνιο ακόμα και μέσα στον Αύγουστο, μολονότι η λαϊκή εντολή που έλαβαν εκβιαστικώς πριν από ένα μήνα δεν αφορούσε την πλήρη υποταγή, αλλά τουλάχιστον τη διαπραγμάτευση...    

Τί να τους κάνουμε τους ανθρώπους, αν έχουμε τους αριθμούς;...

Πολλές φορές κατηγορούμε τους τεχνοκράτες πως ενδιαφέρονται μόνο για τους αριθμούς. Κάνουμε, όμως, λάθος! Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ τα μαθηματικά, ήταν πάντοτε το ότι εκείνοι που κάνουν τους μπακαλίστικους υπολογισμούς για το μέλλον μιας χώρας δεν είχαν ως προτεραιότητά τους να βγαίνουν οι "σωστοί" αριθμοί. Τί εννοώ; Πως αντί να έθεταν στην κορυφή τής ατζέντας τους τη μείωση των κρατικών ελλειμμάτων ή του δημόσιου χρέους θα έπρεπε να εργάζονταν νυχθημερόν για να βρουν τρόπους ώστε να χαμηλώσουν τα νούμερα στις στατιστικές που αφορούν, για παράδειγμα, την ανεργία, τη φτώχεια, την ελαστική εργασία, την πείνα ή τις αυτοκτονίες. Και, κυρίως, να δρομολογούν πολιτικές οι οποίες να συγκλίνουν στην επίλυση του πραγματικού προβλήματος της ελληνικής κι όχι μόνο οικονομίας, δηλαδή αυτό της άνισης κατανομής τού παραγόμενου πλούτου...

Ωστόσο, η τρόικα εσωτερικού θα εξειδικεύσει εντός των επόμενων ημερών μέτρα τα οποία θίγουν, σχεδόν αποκλειστικώς, τα μεσαία και κατώτερα οικονομικώς στρώματα προκειμένου να προστατεύσει την επιχειρηματική και τραπεζική ελίτ αυτής τής χώρας, καθώς και τα κομματόσκυλά της. Γιατί θα πρέπει να εξακολουθούμε να πληρώνουμε το χαράτσι τής ΔΕΗ ή την εξομοίωση του πετρελαίου θέρμανσης με το πετρέλαιο κίνησης όταν θα μπορούσε να επιβληθεί μια γερή έκτακτη εισφορά στις 300 οικογένειες που λυμαίνονται τη δημόσια ζωή; Ως πότε οι εφοπλιστές δεν θα πληρώνουν ούτε ένα ευρώ φόρο, φορτώνοντας δυσανάλογα τους ώμους των συνήθων υποζυγίων; Γιατί ο Γ. Στουρνάρας έχει βρει ισοδύναμα μέτρα μόνο για να προστατεύσει τα ειδικά μισθολόγια, που αφορούν κυρίως τους κομματικούς κρατικοδίαιτους, αλλά την ίδια ώρα εμφανίζεται πρόθυμος να μειώσει εκ νέου μισθούς και συντάξεις σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα στο όνομα μιας εσωτερικής υποτίμησης η οποία υποτιμά τη νοημοσύνη μας;...
Δεν πρόκειται να συστρατευτώ με εκείνους που θεωρούν το μνημόνιο ευλογία για τον τόπο. Θα το έκανα ίσως ευχαρίστως αν ήμουν επιχειρηματίας και ήθελα να αγοράσω τη δημόσια περιουσία κοψοχρονιά ή αν επιθυμούσα να επέβαλλα στους υπαλλήλους μου εργασιακές συνθήκες στις οποίες ο Σπάρτακος θα ήταν συνηθισμένος! Θα υπερασπιζόμουν το μνημόνιο μέχρι τελευταίας ρανίδας τού αίματός μου αν ήμουν τραπεζίτης που θα καρπωνόταν μόνος του το κέρδος και θα κοινωνικοποιούσε τη ζημιά. Θα έβγαινα στους δρόμους να βροντοφωνάξω υπέρ του κάθε Στουρνάρα και της κάθε Μέρκελ αν ανήκα σε εκείνους που πιστεύουν ότι δε χάθηκε και τίποτα αν χαθούν από την Ελλάδα ολόκληρες γενιές και η πατρίδα μου υποδουλωθεί εκ νέου σε ξένους επικυρίαρχους...
Οταν κάποτε ξεμπερδέψουμε με τα μνημόνιά τους, και πιστέψτε με αυτη η ημέρα δεν θα αργήσει, όσοι τα σιγοντάρισαν, όσοι τα επέβαλαν, όσοι τα διαφήμισαν κι όσοι προσπάθησαν να τα διαιωνίσουν θα κληθούν να λογοδοτήσουν σε ένα διευρυμένο ειδικό δικαστήριο, το οποίο θα αποτελείται από αμείλικτους κριτές: την ιστορία, τη δημοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη και, κυρίως, από εκείνους που προσπάθησαν να τους εξανδραποδίσουν παρουσιάζοντάς τους κι ως θύτες από πάνω. Σε μια τέτοια δίκη θα είναι, εξάλλου, δίκαιο οι αυστηρότερες ποινές να επιδικαστούν σε εκείνους που υπόπεσαν στο αδίκημα της εσχάτης προδοσίας μιας χώρας κι ενός λαού φορώντας το φερετζέ τού αριστερού. Αυτοί θα πάνε άκλαφτοι!