Το Μαξίμου ή το σπίτι του οι δύο εναλλακτικές μετεκλογικές διαδρομές Τσίπρα...

Σε αυτές τις εκλογές οι αρχηγοί των τριών μεγαλύτερων κομμάτων παίζουν το κεφάλι τους. Αν η ΝΔ ηττηθεί, ο Κ. Μητσοτάκης δεν θα είναι αρχηγός της για πολύ ακόμα, έστω κι αν γλιτώσει τη φυλακή. Αν χάσει ο ΣΥΡΙΖΑ οι καμπάνες θα ηχήσουν και για τον Αλέξη Τσίπρα, είτε τις χτυπήσει ο ίδιος είτε όχι. Για το ΠΑΣΟΚ ο κίνδυνος διάσπασης είναι πολύ μεγαλύτερος, ανεξαρτήτως αν κινηθεί πάνω ή κάτω από το 10%...

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Τσίπρας δικαιούται να λάβει τις σοβαρότερες αποφάσεις στο δρόμο προς τις κάλπες ο ίδιος κι όχι να του επιβάλλονται ή να κρύβεται πίσω από τα συλλογικά όργανα. Όσοι θελήσουν, άλλωστε, να τον αμφισβητήσουν στην περίπτωση ήττας είναι έντιμο να του επιτρέψουν να έχει ορίσει εκείνος τις προεκλογικές συνθήκες του κόμματός του ώστε να κριθεί για τις αποφάσεις του. Δεν γίνεται, συνεπώς, να συναποφασίζουν ο Ευκλ. Τσακαλώτος ή ο Π. Σκουρλέτης, αλλά όταν έρθει η ώρα τού ταμείου ο λογαριασμός να πάει μόνο στον Τσίπρα...

Για να συμβούν όλα αυτά, ωστόσο, οφείλει κι ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας να δείξει μια καλώς νοούμενη αρχηγικότητα που δεν είχε δείξει στο παρελθόν κι ως προς τον Π. Πολάκη. Όταν είσαι αρχηγός σού κουνιούνται  μόνο αν τους έχεις αφήσει να σου κουνιούνται. Μετά τις εκλογές, επομένως, δύο εναλλακτικές διαδρομές υπάρχουν για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, είτε το Μέγαρο Μαξίμου είτε το σπίτι του... 

 
 

Η αβάσταχτη σεμνοτυφία των βρομιάρηδων...

Η χρησιμοποίηση χρυσαυγίτικων μεθόδων δεν σε κάνει χρυσαυγίτη ή διεφθαρμένο, αλλά ούτε και σου περιποιεί τιμή. Ο Π. Πολάκης εδώ και πολύ καιρό συμπεριφέρεται σαν αρχηγός κόμματος, ο οποίος μάλιστα δεν λογοδοτεί σε κανένα όργανό του. Αξιοποιώντας την απήχησή του στο λούμπεν προλεταριάτο και σε όσους μπερδεύουν την αγωνιστικότητα με τον κουτσαβακισμό λειτουργεί ωσάν να είναι ο μοναδικός έντιμος Έλληνας...

Από αυτό το σημείο, ωστόσο, ως το να βαυκαλίζονται τους αθώους θιγμένους άνθρωποι που είναι αυτοβούλως χωμένοι στη λάσπη η διαφορά είναι χαώδης. Ναι, δεν συμφωνώ η Νικολάου, για παράδειγμα, να παρουσιάζεται ως "wanted dead or alive", λες και είμαστε στην άγρια Δύση. 

Αλίμονό μας, όμως, αν βοηθάμε στο ξέπλυμα ανθρώπων που είναι συνώνυμα της διαφθοράς και τα οποία κι εκείνα έχουν χρησιμοποιήσει χαρακτηρισμούς που δεν προσιδιάζουν στην αστική ευγένεια. Τα "θα τους γδάρω", "να μπει η Τουλουπάκη φυλακή, "ελευθεροδολοφόνοι" ή "να βρούμε θεσμικούς τρόπους να μην ξανακυβερνήσει η Αριστερά" δεν ειπώθηκαν, άλλωστε, από τον Πολάκη...

Όσοι με διαβάζετε τακτικά ξέρετε ότι δεν είμαι θαυμαστής τού "αψύ Κρητικού". Αν, ωστόσο, είναι η επόμενη Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ να αποτελείται αποκλειστικώς από άοσμους, άγευστους κι άκαπνους μόνο και μόνο για να μην τσινίζουν η Σ. Κοσιώνη ή ο Γ. Πρετεντέρης χίλιες φορές να είναι στη Βουλή ο Πολάκης. Δεν είναι και λίγο παράδοξο, άλλωστε, να θες να κάνεις προεκλογική καμπάνια μιλώντας για πάτσηδες, μαντάδες και νικολάου χωρίς αυτόν που σου βρήκε τα στοιχεία για να τους επικαλείσαι;... 

  
 

Ο εθνικός μας μπαταχτσής...

Προφανώς και υπάρχουν στρατηγικοί κακοπληρωτές κι επίσης προφανώς το πάγωμα των πλειστηριασμών ή οι δόσεις για τα χρωστούμενα δεν λύνουν το πρόβλημα, αλλά μεταθέτουν την επίλυσή του για το μέλλον. Κι αυτό έκαναν όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις. Καμία, όμως, δεν είχε τη βούληση πραγματοποίησης μιας βίαιης αναδιανομής πλούτου από τους πολλούς στους λίγους όπως η σημερινή. Για να κουνάς, άλλωστε, το δάχτυλο στους κακοπληρωτές δεν πρέπει να χρωστάς κι ο ίδιος δάνεια του "Κήρυκα Χανίων" ή το κόμμα σου στους τραπεζίτες που τους έδωσες ασυλία...

Αν ένας μικρομεσαίος θελήσει να απλωθεί πέρα από εκεί που φτάνει το πάπλωμά του, είναι ασυνείδητος. Αν ένας ολιγάρχης θελήσει να γίνει ακόμα πιο πλούσιος είτε παραβιάζοντας το νόμο είτε διαμορφώνοντάς τον κατά τις επιθυμίες του είναι εθνικός ευεργέτης και στο απυρόβλητο. Αν, άλλωστε, ένας μικρομεσαίος επιθυμεί ένα καλό σπίτι κι αυτοκίνητο ή ένα ταξίδι στην Καραϊβική οφείλεται στο ίδιο καταναλωτικό καπιταλιστικό σύστημα που οι ελίτ έχουν θεοποιήσει μέσω του επιθετικού τους μάρκετινγκ. Φαντάζομαι, επίσης, πως κανένας δανειολήπτης δεν πήρε δάνειο βάζοντας το πιστόλι στον κρόταφο των τραπεζών που με τα χρήματά του ανακεφαλαιοποίησε δύο φορές την τελευταία δεκαετία...

Ο τουρίστας τής Ραφήνας Κ. Καραμανλής έχει δίκιο όταν αισθάνεται ριγμένος σε σχέση με τον Κ. Μητσοτάκη. Για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου που δεν ήταν τόσο μεγάλο όσο αυτό των παρακολουθήσεων τα ΜΜΕ τον είχαν ξεσκίσει, ενώ στον απερχόμενο πρωθυπουργό έχουν φερθεί, με το αζημίωτο βεβαίως, με το γάντι. Γι' αυτό κι αναρωτιέμαι με τρόμο: αν την πρώτη τετραετία συμπεριφέρθηκε όπως συμπεριφέρθηκε στους θεσμούς και στην κοινωνική δικαιοσύνη, ως πού μπορεί να το φτάσει σε μία δεύτερη; Μπρρρ... 

   

 
 

Ο κυρίαρχος τρόμος του Κυριάκου Μητσοτάκη...

Οι απεργιακές συγκεντρώσεις και τα συλλαλητήρια δεν είναι άγνωστα φαινόμενα στην Ελλάδα. Ύστερα, ωστόσο, από τον επώδυνο συμβιβασμό τού ΣΥΡΙΖΑ το 2015 το πάθος τους είχε καταλαγιάσει. Μέχρι πρόσφατα, όμως, αφού τις τελευταίες εβδομάδες, με κορυφαίο παράδειγμα βεβαίως τους καλλιτέχνες, οι δρόμοι γεμίζουν με πολίτες πολυπληθών επαγγελματικών κατηγοριών- εκπαιδευτικοί, υγειονομικοί, τουριστικά επαγγέλματα- και συνταξιούχους που διαμαρτύρονται με ζέση κατά των κυβερνητικών πολιτικών. Κι όμως, στις δημοσκοπήσεις η ΝΔ εξακολουθεί να έχει καθαρό προβάδισμα έναντι του ΣΥΡΙΖΑ και στις δεύτερες εκλογές, μάλιστα, μεγαλύτερο κι από αυτό που κέρδισε τον αντίπαλό της το 2019...

Τι συμβαίνει; Οι ευτυχισμένοι με την κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι περισσότεροι από τους εξοργισμένους μαζί της; Οι εξοργισμένοι με την κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν στηρίζουν μαζικώς το ΣΥΡΙΖΑ ώστε να αλλάξουν τις ισορροπίες; Μήπως οι δημοσκοπήσεις δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ούτε καν ως φωτογραφίες τής στιγμής γιατί το δείγμα τους δεν είναι αντιπροσωπευτικό ή γιατί είναι στημένες;... 

Ό,τι κι αν συμβαίνει θα φανεί το βράδυ των εκλογών. Δεν μπορώ, όμως, να μην σχολιάσω τον ολοφάνερο φόβο τού Κ. Μητσοτάκη μπροστά στη διαδικασία των εκλογικών πέναλτι. Αν είναι, όπως τον φιλοτεχνεί η ολιγαρχία, ο αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος της πολιτικής γιατί καθυστερεί συνεχώς τις κάλπες; 

Γιατί επιχειρεί να αποδομήσει το σενάριο κυβέρνησης ηττημένων αν ο θρίαμβος τον περιμένει με ανοιχτές αγκάλες; Γιατί βαράει και δέρνει όποιον του χαλά τις προεκλογικές φιέστες; Ένας τέτοιος άνθρωπος είτε έχει ανασφάλειες που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα είτε τη γνωρίζει γι' αυτό και την τρέμει. Κοντός ψαλμός...   

   
 

Οι εχθροί του εχθρού μου δεν είναι απαραιτήτως φίλοι μου...

Οι εχθροί τού εχθρού μου δεν είναι απαραιτήτως φίλοι μου. Αν μη τι άλλο, γιατί μπορεί να είναι διαφορετικοί οι λόγοι για τον οποίο έχουμε κοινό εχθρό. Ούτε, συνεπώς, ο τουρίστας τής Ραφήνας είναι φίλος μου μόνο και μόνο γιατί δεν χωνεύει τον Κ. Μητσοτάκη. Η πρωθυπουργία του, άλλωστε, υπήρξε μία από τις χειρότερες της μεταπολίτευσης και συνέβαλε στη χρεοκοπία τής χώρας...

Αντιλαμβάνομαι τις ψηφοθηρικές σκοπιμότητες της θώπευσης και του ξεπλύματος του Κ. Καραμανλή από τον Αλέξη Τσίπρα. Το "διαίρει και βασίλευε", εξάλλου, δεν το εγκαινίασε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ούτε θα είναι ο τελευταίος που θα το εφαρμόσει. Βρισκόμαστε, όμως, σε μια διαφορετική ιστορική περίοδο από τη μνημονιακή, η συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ μοιάζει με μονόδρομο και το υπερβολικό κλάμα για την αποχώρηση Καραμανλή παράταιρη...

Ο Κ. Καραμανλής στην ουσία εγκατάλειψε την πολιτική το 2009. Από τότε, άλλωστε, οι δημόσιες τοποθετήσεις του ήταν ελάχιστες. Για να είχαν κάποια αξία, εξάλλου, θα έπρεπε να είχε προηγηθεί η δημόσια απολογία του για τα κυβερνητικά του πεπραγμένα. Ποτέ δεν είναι αργά, αλλά μέχρι να το κάνει και, μάλιστα, με τη μορφή γενναίας αυτοκριτικής του τα λόγια του θα έχουν τόση αξία όσο αυτά ενός αμετανόητου εγκληματία... 

   

 
 

Λαμόγια, εθνικιστές μα πάνω από όλα υποκριτές...

Το να είσαι λαμόγιο ή εθνικιστής δεν είναι κάποιος τίτλο τιμής. Υπάρχει, όμως, και κάτι χειρότερο, να είσαι λαμόγιο, εθνικιστής και υποκριτής. Στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, προεξάρχοντος του ίδιου του πρωθυπουργού, βρίσκουμε πολλούς τέτοιους. Κακή ώρα την Σ. Νικολάου και τους διόσκουρους της πατριδοκαπηλίας Βορίδη- Γεωργιάδη...

Η δήθεν ηθική τής Νικολάου της απαγόρευε να δίνει άδειες στον Κουφοντίνα ή σε σπουδαστές αναρχικούς κατάδικους, αλλά δεν την εμπόδισε από το να ζημιώσει το Δημόσιο με μερικά εκατομμύρια ευρώ σε απευθείας αναθέσεις σε ημέτερους. Στο μεταξύ, ο πατριωτισμός Βορίδη- Γεωργιάδη τους ωθεί να ισχυρίζονται πως Έλληνας γεννιέσαι και δεν γίνεσαι. 

Αυτό, ωστόσο, δεν τους απότρεψε από το να δώσουν την ελληνική υπηκοότητα σε Τούρκο καταζητούμενο από την Ιντερπόλ, την ίδια ώρα μάλιστα που δυσκολεύουν τις εξετάσεις απόκτησης ιθαγένειας για ανθρώπους που ζουν χρόνια στην Ελλάδα. Μόνο η υποκρισία τους είναι μεγαλύτερη από την αγυρτεία τους...

Φυσικά δεν είναι μόνο οι Νικολάου- Βορίδης- Γεωργιάδης στη ΝΔ που έχουν κάνει την εξαπάτηση τέχνη. Το κακό παράδειγμα, άλλωστε, το δίνει πρώτος και χειρότερος ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης. Ούτε ισχύει στην περίπτωσή τους το "δεν πειράζει να κάνουν μερικά δωράκια στον εαυτό τους, αρκεί να δίνουν και σε εμάς". Δεν έχουν δώσει τίποτα στο πόπολο που να μην έχουν πάρει πίσω στο δεκαπλάσιο κι εκατονταπλάσιο οι ίδιοι και οι ολιγάρχες χορηγοί τους... 

 

 
 

Ας βγει ο Μητσοτάκης, αρκεί να μπει ο Χαιρετάκης...

Τι είναι πιο σημαντικό; Να είναι υποψήφιος βουλευτής στα Χανιά κάποιος Χαιρετάκης ή ο ελληνικός λαός να απαλλαγεί από τον Κ. Μητσοτάκη; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα έπρεπε να είναι αυτονόητη για κάθε δημοκρατικό πολίτη. Όσο αψύς κι αν είναι, όσο δίκιο κι αν έχει ή δεν έχει για τα μικρά κι ασήμαντα...

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε να αποφύγει την ανώφελη εσωστρέφεια ούτε για την επιλογή υποψήφιων για τις βουλευτικές εκλογές. Ούτε μου είναι κατανοητό γιατί ο Αλέξης Τσίπρας συμβιβάζεται με επιλογές που δεν τις ξέρει ούτε η μάνα τους. Πολλώ δε μάλλον όταν παίζεται, για πρώτη φορά μετά από 15 χρόνια, και το δικό του κεφάλι σε αυτές τις εκλογές...

Όπως κι αν έχει, καλό είναι να μην βλέπουμε το δέντρο και να χάνουμε το δάσος. Ενδεχομένως, άλλωστε, ο ΣΥΡΙΖΑ να κέρδιζε περισσότερες ψήφους χωρίς τον Πολάκη παρά με τον Πολάκη. Το αντριλίκι, έτσι κι αλλιώς, δεν μετριέται με βρισιές ούτε οι "παντελονάτοι" υποψήφιοι συνάδουν με την ποσόστωση 50- 50 ανδρών και γυναικών που προωθεί η Κουμουνδούρου. Φυσικά και δεν περισσεύει κανείς για να αποφύγουμε μια νέα θητεία Μητσοτάκη, περισσεύει ωστόσο ο μικρομεγαλισμός εκείνων που μπερδεύουν το μπόι τους με το πολιτικό τους μέγεθος...