Γιατί θα ήταν χειρότερο να καταδικαζόταν ο Αμβρόσιος...

"Έχουμε όση θρησκεία μας χρειάζεται για να μισήσουμε, αλλά όχι όση χρειάζεται για να αγαπήσουμε", είχε γράψει κάποτε ο Τζόναθαν Σουίφτ, χωρίς βεβαίως να γνωρίζει την περίπτωση Αμβρόσιου. Έτσι κι αλλιώς στο διάβα των αιώνων υπήρξαν πολλοί Αμβρόσιοι διαφόρων θρησκειών, δογμάτων και λοιπών δοξασιών...

Ούτε, φυσικά, συμφωνώ έστω και στο ελάχιστο με τις θέσεις τού μητροπολίτη Καλαβρύτων, οι οποίες είναι ευφημισμός αν ισχυριστώ πως παραπέμπουν σε ρητορική μίσους, η οποία με βάση τους νόμους τού εθνικού και διεθνούς δικαίου είναι ποινικώς κολάσιμη. Αυτός ο τύπος, που θέλει να πιστεύει για τον εαυτό του ότι είναι απευθείας μεταφραστής τής θείας βούλησης, θα ήταν από τους πρώτους που θα λιθοβολούσαν τον Ιησού. Δεν γνωρίζω, εξάλλου, πουθενά στις Γραφές να γίνεται λόγος για το δήθεν αμάρτημα της ομοφυλοφιλίας, του κομμουνισμού ή του να είσαι πρόσφυγας ή μετανάστης...

Με βάση το γράμμα και το πνεύμα τού νόμου, επομένως, ο Αμβρόσιος έπρεπε να είχε καταδικαστεί από το δικαστήριο που τον αθώωσε. Αλίμονο αν περιμένουμε κάποιον παράφρονα μισαλλόδοξο να σκοτώσει έναν ομοφυλόφιλο παρακινούμενος από τον χρυσαυγίτη ιεράρχη προκειμένου να γίνει παραδεκτό ότι ο λόγος τού τελευταίου παρακινεί σε ρατσιστικές ενέργειες...

Από την άλλη, ωστόσο, η μισαλλοδοξία κι ο ρατσισμός δεν θα εξαλείφονταν ακόμα κι αν ο Αμβρόσιος καταδικαζόταν σε ισόβια. Αντιθέτως, φοβάμαι πως σε αυτήν την ταλιμπανική ως προς τις αντιλήψεις της χώρα ο μητροπολίτης θα μετατρεπόταν σε λαϊκό ήρωα και τότε οι κοινωνικές συνέπειες θα ήταν πολύ χειρότερες...

Αν όχι η αγάπη, τουλάχιστον η ανεκτικότητα απέναντι στο διαφορετικό αποτελούν πρωτίστως ζήτημα παιδείας κι εκπαίδευσης. Αν γινόταν προσωπικό βίωμα πως ο ομοφυλόφιλος, ο κομμουνιστής ή ο πρόσφυγας δεν είναι εκτρώματα που θέλουν να μολύνουν το γενικό πληθυσμό, όσος οχετός κι αν έβγαινε από το στόμα τού Αμβρόσιου θα πήγαινε κατευθείαν στα σκουπίδια, στο φυσικό του περιβάλλον δηλαδή. Με το να ποινικοποιείς το λόγο, έστω και το ρατσιστικό, δίνεις μια εύκολη απάντηση σε ένα σύνθετο πρόβλημα. Και γι' αυτό και μη αποτελεσματική...

Λεβεντόπαιδα του ακραιοκεντρώου μίσους...

Μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να μείνεις αγνός στην πολιτική, να μην ασχοληθείς μαζί της ποτέ. Σε διαφορετική περίπτωση σε καταπίνει πολύ πιο γρήγορα από όσο μπορείς να το καταλάβεις. Κι αυτό ισχύει και για εκείνους που επί χρόνια διαβιούσαν στο περιθώριό της, ίσως, μάλιστα, περισσότερο για εκείνους, όπως θα μπορούσε να μας πιστοποιήσει κι ο Β. Λεβέντης αν ήταν στα καλά του...

Τις τελευταίες ημέρες, ωστόσο, έχει καταληφθεί από ένα φαινομενικό αμόκ και μιλά, με αφορμή την ταυτότητα φύλου, σαν να έχουν μπει μέσα του ταυτοχρόνως ο Θεσσαλονίκης, Άνθιμος, ο Καλαβρύτων, Αμβρόσιος, κι ο Πειραιώς, Σεραφείμ, και να συναγωνίζονται ποιος θα εκστομίσει τα πιο σκοταδιστικά λόγια. Αν, επομένως, κάνει πράξη την αναγγελία του για παραίτηση από το βουλευτιλίκι, που πιθανότατα δεν θα κάνει, θα μπορέσει τουλάχιστον να σώσει τον εαυτό του από ακόμα μεγαλύτερο εξευτελισμό...

Η Ένωση Ακραιοκεντρώων είναι αμφίβολο αν θα ξαναβγάλει βουλευτές. Ίσως, συνεπώς, ο πρόεδρός της να θεώρησε απαραίτητο να προσεταιριστεί τις ψήφους των παραθρησκευτικών οργανώσεων, οικειοποιούμενος τη φρασεολογία και το φανατισμό τους. Περιττό να αναφέρω πως αυτό δεν έχει καμία σχέση με τη μετριοπάθεια με την οποία θέλησε, ως το βαθμό που αναλογούσε στις πενιχρές έτσι κι αλλιώς πολιτικές του ικανότητες, να μπολιάσει το κομματικό μας σύστημα ο "πρόεδρος". Από το κάλεσμα για περιορισμό τού κομματισμού στο Δημόσιο και της διαφθοράς και το σχηματισμό οικουμενικής κυβέρνησης έως το ότι οι διεμφυλικοί είναι άρρωστοι η απόσταση είναι χαώδης κι ας τη διένυσε ο Β. Λεβέντης σε μόλις δύο χρόνια...

Το ανησυχητικότερο, ωστόσο, για τη δημοκρατία μας είναι πως ο λόγος τού Β. Λεβέντη, όπως άλλωστε και των χιμπαντζήδων με τα μαύρα, δεν είναι πλέον περιθωριακός αλλά συγκινεί ένα υπολογίσιμο κομμάτι τού ελληνικού λαού. Σε βαθμό, μάλιστα, που ο Π. Καμμένος να μοιάζει- δεν είναι βεβαίως- με έναν μετρημένο κεντροδεξιό πατριώτη, όπως τον είχε "βαφτίσει" στην Κολυμπήθρα τού Σιλωάμ ο Αλ. Τσίπρας...

Το ίδιο, βεβαίως, συμβαίνει και στον Τύπο, όπου τα συνεχή αυτογκόλ των καθιερωμένων ΜΜΕ έχουν δώσει χώρο σε υποκινητές μίσους τύπου Στ. Χίου να οργιάζουν. Και μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό σήψης δολοφονείται κι ένας ποινικολόγος των εγκλημάτων τού λευκού κολάρου στο κέντρο τής Αθήνας. Τυχαίο;...

Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ο θεός έδωσε απαγορευτικό για το μπάνιο με άλατα, αλλά για να το λένε οι παπάδες...

Πώς θα σας φαινόταν αν κάποιος σας απαιτούσε να συμμετέχει στις οικογενειακές σας αποφάσεις, στο τι θα φάτε το μεσημέρι, πώς θα πληρώσετε τους λογαριασμούς ή πού θα πάνε τα παιδιά σας φροντιστήριο; Κι όμως, κάτι τέτοιο απαιτεί συνεχώς η εκκλησία από το κράτος, ξεπερνώντας κάθε όριο ευπρέπειας, αν όχι και της θεσμικής της αποστολής. Κι αν υποθέσουμε, για να είμαι υπερβολικώς ίσως επιεικής, πως μητροπολίτες τύπου Ανθιμου, Αμβρόσιου ή Σεραφείμ- με την ακροδεξιά, μισαλλόδοξη και μεσαιωνική τους ατζέντα- αποτελούν εξαιρέσεις, τι να πει κανείς για τον αρχιεπίσκοπο Τζερόνιμο, ο οποίος θυμίζει όλο και περισσότερο κακιά πεθερά που θέλει να παρεμβαίνει σε οτιδήποτε συμβαίνει σε ξένο σπιτικό;...

Να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα: η εκκλησία, όσο κωμικό κι αν διαβάζεται στον 21ο αιώνα, έχει κάθε δικαίωμα να πιστεύει ότι μεταφέρει το λόγο τού θεού όταν καθορίζει, για παράδειγμα, ότι το να φας κρέας τη σαρακοστή θα σε στείλει στην κόλαση, όπως κι αν δεν επισκέπτεσαι κάποιο ναό κάθε Κυριακή ή αν κάνεις σεξ πριν το γάμο ή με άτομο του ίδιου φύλου ή κάνεις μπάνιο με άλατα. Αφού ο σκοταδισμός είναι το αγαπημένο της πάθος ας το ζήσει στο απόλυτο...

Δεν έχει κανένα δικαίωμα, ωστόσο, να συναποφασίζει για ζητήματα που αφορούν το κράτος, όπως είναι η παιδεία, η δημόσια διοίκηση ή η φορολογία. Το αν, π.χ., οι μαθητές θα διδάσκονται θρησκευτικά, πόσες ώρες και με ποιο τρόπο είναι αρμοδιότητα του υπουργείου Παιδείας. Αν η εκκλησία δεν είναι ικανοποιημένη από το μέγεθος του προσηλυτισμού που γίνεται στα σχολεία ας φτιάξει δικά της κι όσοι πιστοί ας προσέλθουν μετά των τέκνων τους να λάβουν όση πλύση εγκεφάλου γουστάρουν...

Τις προάλλες ήμουν ωτακουστής μιας συζήτησης δύο νεαρών όπου έλεγαν ο ένας στον άλλο πως απέχουμε τουλάχιστον 20 χρόνια από το να γραφτούν σατιρικοί στίχοι πάνω σε απολυτίκιο, ύμνο ή άλλο θρησκευτικό άσμα τής χριστιανικής ορθόδοξης εκκλησίας. Δυστυχώς έχουν δίκιο να πιστεύουν ότι όποιος το αποτολμήσει θα τον περιμένουν χειρότερα δεινά από του "γέροντα Παστίτσιου". Αν θέλει, άλλωστε, κανείς να εντοπίσει πόσο συντηρητικός ή ψευτοπροοδευτικός είναι κάποιος δεν έχει παρά να παρατηρήσει πόσο αυτοσαρκάζεται ή πόσο επιτρέπει στους άλλους να τον σαρκάζουν...

Όποιος προσβάλλεται από τη σάτιρα μπορεί κάλλιστα να μην την ακούει, να κλείσει αφτιά, στόμα και χείλη και να αυτοακρωτηριάσει το πνεύμα του. Δεν του επιτρέπεται, ωστόσο, να απαγορεύει στους άλλους είτε να την κάνουν είτε να την απολαμβάνουν. Όλα αυτά, όμως, μοιάζουν με ψιλά γράμματα όταν ακόμα και μια αριστερή κυβέρνηση αποπέμπει υπουργούς της για να μπορούν να φυτρώνουν και να επιβιώνουν τσουκνίδες 2017 χρόνια μετά από τη γέννηση του ανθρώπου που τα έβαλε όσο κανείς άλλος με τους γραμματείς και τους φαρισαίους...

 

Το Euro μικρογραφία μιας Ευρώπης που διαλύεται...

"Οι ξένοι είναι κακοί εκτός αν παίζουν στην ομάδα μας". Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα από τις πρώτες ημέρες διεγαγωγής τού ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, το οποίο αποτελεί μικρογραφία των σοβαρών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Ευρώπη και τα οποία κινδυνεύουν να τη διαλύσουν. Οι αλβανοί υψώνουν πανό για γενοκτονία των τσάμηδων, των συνεργατών δηλαδή των ναζί, ενώ οι άγγλοι και οι ρώσοι έκαναν γυαλιά καρφιά τη Μασσαλία, θολωμένοι όχι μόνο από το αλκοόλ αλλά κι από την ψευδαίσθηση πως το ένα από τα δύο έθνη είναι ανώτερο από το άλλο...

Την ίδια ώρα, στα απαντωτά δημοψηφίσματά τους οι ελβετοί αρνούνται την ενσωμάτωση στους μετανάστες και στους πρόσφυγες, τους οποίους ωστόσο χειροκροτούν στο γήπεδο όταν αγωνίζονται με την εθνική τους ομάδα. Και κάπως έτσι η Μεγάλη Βρετανία σε λίγες ημέρες μπορεί να είναι εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης, στην κεντροανατολική Ευρώπη και στην πάλαι ποτέ σοσιαλδημοκρατική Σκανδιναβία θεριεύει η ακροδεξιά, ενώ στη Γαλλία η Μ. Λε Πεν ετοιμάζει το προεδρικό της κοστούμι...

Δυστυχώς, όμως, η Ευρώπη δεν είναι η μοναδική ήπειρος όπου η παράνοια θριαμβεύει απέναντι στη λογική. Στις ΗΠΑ οι τζιχαντιστές σκότωσαν καμιά πενηνταριά άτομα γιατί είχαν το "θράσος" να είναι αμερικανοί κι ομοφυλόφιλοι, την ίδια στιγμή βεβαίως κατά την οποία στη Μέση Ανατολή και στην Αφρική μαίνονται οι πόλεμοι στη Συρία και στη Λιβύη αντιστοίχως. Κι όλα αυτά γιατί εν έτει 2016 αρνούμαστε ακόμα να εξελιχθούμε όσο θα έπρεπε από την εποχή που κατοικούσαμε στις σπηλιές...

Κι αν δεν με πιστεύετε, ρωτήστε και τραγελαφικούς μητροπολίτες, όπως ο Αμβρόσιος, ο Σεραφείμ κι ο Ανθιμος, οι οποίοι στο όνομα του Ιησού εκβάλουν έναν δίχως τέλος εμετό για εκείνους οι οποίοι δεν ταυτίζονται με το φονταμενταλισμό τους. Πώς, επομένως, να μην έχουμε ανάγκη από πεφωτισμένες πολιτικές ηγεσίες, οι οποίες θα τραβούν από το χέρι ανώριμες κοινωνίες προκειμένου να τις περάσουν από το μεσαίωνα στον 21ο αιώνα;...

Η Ελευθερία και η Δημοκρατία δεν είναι εχθροί τής ασφάλειας των λαών. Αντιθέτως, είναι οι μοναδικοί σύμμαχοι που έχουμε απέναντι στη μισαλλοδοξία και στην τυφλή βία. Αν όλοι οι άνθρωποι ήταν ελεύθεροι και μπορούσαν να συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων περισσότερες από μία φορά κάθε τέσσερα χρόνια οι κοινωνίες μας θα είχαν αποφύγει πολλές από τις παθογένειες από τις οποίες υποφέρουν σήμερα. Κι αυτό ισχύει και για το εκπαιδευτικό μας σύστημα, το οποίο έχει μείνει προσκολλημένο σε αντιλήψεις και πρακτικές οι οποίες κάθε άλλο παρά ευνοούν τους χαρισματικούς να ξεχωρίσουν από τους μέτριους, μολονότι οι ψευδομεταρρυθμιστές υποτίθεται πως τάσσονται υπέρ τής αριστείας.

Κανένας από τους τελευταίους δεν θα βρισκόταν σήμερα στο πολιτικό προσκήνιο αν από τα σχολεία και τα πανεπιστήμιά μας έβγαιναν πολίτες κι όχι μελλοντικοί κομματικοί πελάτες. Επομένως είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητο να λάβουν σάρκα κι οστά τόσο η εκπαιδευτική όσο και η συνταγματική μεταρρύθμιση, οι οποίες δεν είναι απλώς επικοινωνιακή διέξοδος από τα οικονομικά προβλήματα της καθημερινότητας. Αποτελούν ίσως τον κορυφαίο όρο για να μην ξαναζήσει ποτέ αυτή η χώρα μνημόνια και διεθνή επιτροπεία. Κι ας προκαλούν όλα αυτά δυσανεξία στους κάθε είδους οπισθοδρομικούς...



 

Ακόμα να σαπίσει το χέρι τού Φίλη, μήπως εσύ κούρασες τον θεό Ιερώνυμε;...

Η ανοχή στην ακραία μισαλλοδοξία είναι πολύ πιο επικίνδυνη από την ίδια την ακραία μισαλλοδοξία, πόσω μάλλον όταν δεν προέρχεται από περιθωριακά στοιχεία αλλά από ανθρώπους σε κορυφαίες θέσεις. Γι' αυτό κι ο Αρχιεπίσκοπος Τζερόνιμο, ο οποίος υποτίθεται πως είναι πολύ πιο διαλλακτικός από τον μακαρίτη Χριστόδουλο και λιγότερο παρεμβατικός, είναι πολύ πιο επικίνδυνος από τον τζιχαντιστή Μητροπολίτη Καλαβρύτων όταν στην ουσία παίρνει το μέρος του στην κόντρα του με τον υπουργό Παιδείας...

Ο ταλιμπάν Αμβρόσιος ζήτησε την Παρασκευή από τον θεό- τι αναγκάζεται να ακούει κι ο "Μεγάλος"- να σαπίσει το χέρι τού Νίκου Φίλη, ο οποίος προχωρά σε κάτι αυτονόητο για οποιαδήποτε κοινωνία δεν προσομοιάζει με του Ιράν, όπου γυναίκες φυλακίζονται ακόμα για "σέλφι" χωρίς μαντήλα: αντικαθιστά την κατήχηση των θρησκευτικών με μάθημα θρησκειολογίας. Πώς το σχολίασε ο Τζερόνιμο; "Ο κ. Φίλης έχει κουράσει κι έχει κουραστεί"! Δεν περιγράφω άλλο...

Δεν συμφωνώ πάντοτε με τον υπουργό Παιδείας. Οι δηλώσεις του, για παράδειγμα, για τη γενοκτονία των ποντίων ήταν τουλάχιστον ατυχείς. Ούτε ταυτίζομαι με πρωτοβουλίες όπως αυτή της Ένωσης Αθέων για γλέντια κρεατοφαγίας σε όλη τη χώρα τη Μεγάλη Παρασκευή. Κι αυτό όχι γιατί θεωρώ πως συνιστούν προσβολή για τους χριστιανούς ορθόδοξους- θα ήταν μόνο αν τους απαγορευόταν να νηστεύουν εκείνη την ημέρα- αλλά γιατί πρόκειται για εφηβική αντίδραση. Κι ο γράφων όταν ήταν μαθητής έψαχνε ανοιχτό σουβλατζίδικο τη Μεγάλη Παρασκευή για να φάει γύρο με πίτα επιδεικτικώς, μόνο που τότε ήταν ανήλικος. Αλίμονο, επομένως, αν υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα των άθεων με επικοινωνιακά σόου που παραπέμπουν σε φτηνές απλοϊκότητες...

Καλές είναι, εξάλλου, οι δηλώσεις Φίλη πως "δεν συγκυβερνούμε με την εκκλησία", μόνο που πρέπει να αποδεικνύονται και στην πράξη. Κι αυτό γιατί ελάχιστα πράγματα έχουν γίνει για τον περιλάλητο διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας, ενώ ακόμα και τομές που πραγματοποιήθηκαν, όπως το σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια, έχουν μείνει λειψές- και τώρα, για παράδειγμα, απαγορεύεται η υιοθεσία από γονείς τού ίδιου φύλου- στο όνομα της μη διατάραξης των ισορροπιών σε μια εποχή που, ομολογουμένως, η κυβέρνηση καλείται να περάσει πολύ πιο δύσκολα μέτρα. Μια πεφωτισμένη ηγεσία, ωστόσο, οφείλει να προχωρά ακόμα και κόντρα στην κοινωνική πλειοψηφία τής εποχής της, έχοντας ως ύψιστο κριτή της την Ιστορία...

Υπενθυμίζω πως όταν στις αρχές τής δεκαετίας τού '80 ο Ανδρ. Παπανδρέου άλλαζε τα βιβλία των θρησκευτικών, καθιέρωνε τον πολιτικό γάμο κι αναμόρφωνε το οικογενειακό δίκαιο με όρους ισότητας των φύλων οι αντίστοιχοι χριστιανορθόδοξοι τζιχαντιστές τού καιρού τού είχαν κηρύξει πόλεμο, ο οποίος δυστυχώς τον απέτρεψε ώστε να λύσει, μαζί με τον αείμνηστο Αντώνη Τρίτση, και το ζήτημα της εκκλησιαστικής περιουσίας. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις, ωστόσο, σήμερα θεωρούνται δεδομένες. Αλλά το έγραψα ήδη έτσι κι αλλιώς, η ιστορική δικαίωση είναι ο υπέρτατος κριτής κι αυτή που εξασφαλίζει την υστεροφημία σε όσους τολμούν να πηγαίνουν απέναντι στις νόρμες τής εποχής τους...  



 

Ιερώνυμε, άνοιξε και κάνα ευαγγέλιο: "Όστις δεν αγαπά, δεν εγνώρισε τον Θεόν. Διότι ο Θεός είναι αγάπη"...

Αν υπάρχουν θεός, Ιησούς κι Αγιο Πνεύμα θέλω να νομίζω πως θα έχουν ανοιχτές τις πύλες τού παραδείσου για τα ερωτευμένα ζευγάρια ομοφυλόφιλων και κλειστές για τους Ιερώνυμους, τους Ανθιμους, τους Αμβρόσιους και τους Σεραφείμ αυτού του κόσμου. Σε διαφορετική περίπτωση η αγία τριάδα θα είναι μόνο για φτύσιμο, για να μημονεύσω και τα λόγια "αγάπης" τού μητροπολίτη Καλαβρύτων, έστω πέφτοντας στο δικό του χαμηλότατο επίπεδο. Η χώρα μας έκανε, με την ψήφιση του συμφώνου συμβίωσης, ένα μεγάλο άλμα προς τον 21ο αιώνα. Ο ιστορικός τού μέλλοντος θα επαινεί την κυβέρνηση της Αριστεράς γι' αυτήν την πρωτοβουλία της με τον ίδιο τρόπο που το πράττει ο σημερινός για την κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου που μεταρρύθμισε το οικογενειακό δίκαιο και μετάτρεψε τη γυναίκα σε ισότιμο εταίρο σε ένα γάμο. Οι σκοταδιστές, άλλωστε, των αρχών τής δεκαετίας τού '80 την ίδια πάνω κάτω φρασεολογία χρησιμοποιούσαν με τους σύγχρονους για να πείσουν πως το ωραίο φύλο είναι μόνο για την κουζίνα και την κρεβατοκάμαρα...

Δεν εκπλήσσομαι. Αν μου επιτρέπετε και μια ιστορική υπόθεση, την οποία φυσικά μπορώ να πιθανολογήσω κι όχι να επιβεβαιώσω, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι οι διάφοροι Ιερώνυμοι θα τάσσονταν στο πλευρό τού Ηρώδη όταν κυνηγούσε τη Μαρία και τον Ιωσήφ και θα βρίσκονταν στο πλευρό τού Αννα και του Καΐάφα όταν καταδίκαζαν τον Ιησού σε μαρτυρικό θάνατο. Αυτοί που ηγούνται της εκκλησίας τής Ελλάδας δεν είναι παρά γραμματείς και φαρισαίοι που διαστρεβλώνουν το λόγο τού αρχηγού τής θρησκείας τους, ο οποίος μιλούσε για αγάπη και καταδίκαζε τη μισαλλοδοξία. Πόσω μάλλον την υποκρισία, όπως για παράδειγμα το να είναι ο μισοί παπάδες ομοφυλόφιλοι αλλά την ίδια ώρα να βγάζουν δεκάρικους λόγους μίσους για τη διαφορετικότητα...

Δυστυχώς, εξάλλου, ο σκοταδισμός δεν αποτελεί "προνόμιο" μόνο των σεσημασμένων ακροδεξιών, τύπου χιμπαντζήδων με τα μαύρα. Εντοπίζεται ακόμα και στη σταλινική Αριστερά, όπως απόδειξε η στάση τού ΚΚΕ στο νομοσχέδιο. Ακόμα κι αν η κυβέρνηση έφερε το σύμφωνο συμβίωσης για να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη, ποιός ο λόγος αυτό να μην ψηφιστεί κι από υποτίθεται Αριστερούς βουλευτές; Κι αν ακόμα αυτό το ζήτημα δεν αφορά την πλειονότητα των ελλήνων, σημαίνει πως ένα σημαντικό πρόβλημα δεν πρέπει να λυθεί επειδή σχετίζεται με μια μειονότητα; Τί είδους αριστερή αντίληψη είναι αυτή; Ούτε, βεβαίως, με τη στάση τού Περισσού εκπλήσσομαι. Στο Σπίτι τού Λαού, άλλωστε, έχουν αποφασίσει εδώ και πολύ καιρό να απομακρυνθούν από τις ανάγκες τής ελληνικής κοινωνίας τού  21ου αιώνα, εξακολουθώντας να πολιτεύονται με επιχειρήματα του 19ου, για να μην γράψω του μεσαίωνα και κατηγορηθώ για αντικομμουνισμό από τους "κλειδοκράτορες" της μαρξιστικής θεολογίας...

Φυσικά, χθες έγινε ένα πρώτο βήμα για την αναγνώριση θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων, τα οποία εξάλλου επ' ουδενί είναι δυνατό να τίθενται σε δημοψήφισμα, όπως συνέβη στη Σλοβενία. Η ισότητα ενώπιον του νόμου δεν αποτελεί θέμα διαπραγμάτευσης με τα χυδαιότερα ένστικτα μιας κοινωνίας και είναι υποχρέωση να νομοθετείται, όπου υπάρχουν κενά, από πεφωτισμένες ηγεσίες. Τα επόμενα βήματα πρέπει να αφορούν τον πολιτικό γάμο για τους ομοφυλόφιλους, ευελπιστώντας πως κάποια ημέρα η εκκλησία θα βγάλει τις παρωπίδες της, θα αντιληφθεί την πραγματικότητα και θα επιτρέψει και τον θρησκευτικό γάμο. Επιπλέον, οφείλουμε να δώσουμε το δικαίωμα υιοθεσίας και στα ομόφυλα ζευγάρια, ξεπερνώντας προκαταλήψεις που μπορεί να στοιχειώνουν ακόμα και προοδευτικούς πολίτες...

Οι ετεροφυλόφιλοι δεν διαθέτουν την πνευματική ιδιοκτησία τού "καλού γονέα", όπως βεβαίως ούτε και οι ομοφυλόφιλοι μόνο και μόνο λόγω του σεξουαλικού τους προσανατολισμού. Οι αρμόδιες αρχές θα κληθούν, ευελπιστώ σύντομα στο μέλλον, να κρίνουν ποιός είναι κατάλληλος και ποιός όχι  για να γίνει μπαμπάς ή μαμά, χωρίς αναστολές φύλου. Αδυνατώ, άλλωστε, να πιστέψω ότι είναι προτιμότερο για ένα παιδί να μεγαλώσει στο ορφανοτροφείο από το να έχει για γονείς δύο γυναίκες ή δύο άνδρες. Κι ας μην ανησυχούν οι πολύτεκνοι, αυτό το έθνος δεν θα εκλείψει αν εξισωθούν νομικώς οι γκέι με τους "στρέιτ" παρά μόνο αν υποταχθεί σε εκείνους που το κρατούν αλυσοδεμένο στο σκοταδισμό κι ανάγουν το "κυνήγι μαγισσών" σε εθνικό σπορ...  

Κι όμως, ο Αμβρόσιος κυβερνά...

Το να λοιδορείς παπάδες όπως ο Αμβρόσιος ή ο Ανθιμος είναι πολύ εύκολο. Αυτά τα τυπάκια, με όσα λένε κι όσα κάνουν, είναι σαν σαρκάζουν μόνα τους τον εαυτό τους. Ποιός σοβαρός άνθρωπος μπορεί, άλλωστε, να πάρει στα σοβαρά έναν, χριστιανό υποτίθεται, μητροπολίτη ο οποίος καλεί το ποίμνιό του να φτύνει όποιον ομοφυλόφιλο βρίσκει μπροστά του; Το θέμα είναι, όμως, πως έστω και με αυτές τους τις ακρότητες κρατούν στο μεσαίωνα ακόμα κι εκείνους που έχουν διάθεση να αλλάξουν καταστάσεις. Ναι μεν η επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια είναι ένα βήμα μπροστά, είναι όμως ημίμετρο όταν, για παράδειγμα, δεν επεκτείνει και το δικαίωμα στην υιοθεσία ή δεν λύνει ζητήματα όπως αυτά που απόκτησαν μεγάλη δημοσιότητα με αφορμή τον θάνατο του Μηνά Χατζησάββα. Με λίγα λόγια, οι πιο συντηρητικοί των συντηρητικών κατορθώνουν με τον ακραίο λόγο τους ούτε και με κυβέρνηση της Αριστεράς να κάνουμε ένα άλμα προς τον 21ο αιώνα, αλλά να βαδίζουμε προς αυτόν κούτσα κούτσα...

Θα μου πείτε πως από το ολότελα καλή και η Παναγιώταινα. Μόνο που μαζεύονται πολύ μικρότεροι ή μεγαλύτεροι συμβιβασμοί, οι οποίοι αρχίζουν κι αλλοιώνουν τις όποιες δεσμεύσεις για επαναστατικές αλλαγές στην ελληνική κοινωνία. Οι πολιτικές ηγεσίες οφείλουν να είναι πεφωτισμένες και να τραβούν το λαό προς τα μπροστά κι όχι να επιτρέπουν στα πιο αναχρονιστικά κομμάτια του να κρατούν τη χώρα κολλημένη στο σκοταδισμό. Κι ο πολιτικός γάμος, για παράδειγμα, όταν εισήχθη στις αρχές τής δεκαετίας τού '80, σε συνδυασμό με το γενικότερο εκσυγχρονισμό τού οικογενειακού δικαίου, είχε προκαλέσει  την αντίδραση της εκκλησίας. Αυτό που σήμερα θεωρούμε αυτονόητο, και η νομική δηλαδή ισότητα των φύλων, τότε ήταν απλώς διεκδίκηση. Γιατί, όμως, θα έπρεπε να περιμένουμε τριάντα χρόνια για να δούμε μια άλλη σημαντική τομή, όπως το σύμφωνο συμβίωσης των ομόφυλων; Και πότε θα τους επιτραπεί ο πολιτικός γάμος, γιατί όχι κι ο θρησκευτικός αν οι τραγοπαπάδες καταλάβουν πως ο Χριστός δίδαξε την αγάπη κι όχι τη μισαλλοδοξία;...

Ο τομέας των ανθρώπινων, ατομικών και κοινωνικών, δικαιωμάτων αποτελεί πεδίο δόξης λαμπρό για την κυβέρνηση της Αριστεράς να κάνει ορατές τις διαχωριστικές της γραμμές από το χθες. Ομολογουμένως έχει προχωρήσει σε σημαντικές αλλαγές, όπως, για παράδειγμα, με την ιθαγένεια. Αλίμονο όμως αν είμαστε ικανοποιημένοι με το "κάτι είναι κι αυτό" αντί να απαιτούμε βαθιές τομές, όπως είναι πράγματι η σύνδεση του αφορολόγητου με το πλαστικό χρήμα. Τα πάντα είναι θέμα συνήθειας. Ποιός περίμενε, άλλωστε, πως η τρίτη ηλικία θα προσαρμοζόταν σχετικώς εύκολα στη χρήση καρτών ανάληψης εξαιτίας των "capital control"; Η αλλαγή νοοτροπίας, επομένως, επιτυγχάνεται στην πράξη κι όχι με διακηρύξεις. Κι αυτό είναι ένα μεγάλο στοίχημα που η Αριστερά δεν έχει καταφέρει (ακόμα;) να κερδίσει...