Υπερήφανος ο Γεώργιος Παπαδόπουλος για τα αγάλματα των κομμουνιστοσυμμοριτών...

Την ίδια ώρα που κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ καταδίκασαν σε δηλώσεις τους το απριλιανό πραξικόπημα του 1967 και τους νοσταλγούς του, επιτρέπουν την εγκατάσταση στην Αθήνα- από τον υποτίθεται κεντροαριστερό Γ. Καμίνη- ενός αντιαισθητικού και κιτς αγάλματος του Αλέξανδρου του ΙΙΙ το οποίο παραπέμπει ακριβώς στην περίοδο των συνταγματαρχών, στην ψευδεπίγραφη αρχαιολατρία τους και στις γελοίες τελετές τους λίγες εκατοντάδες μέτρα παραπέρα, στο Καλλιμάρμαρο. Κατανοώ το άγχος τού Μαξίμου, υπό το βάρος των δημοσκοπήσεων, να πείσει πως η Συμφωνία των Πρεσπών δεν είναι προδοτική και ούτε βεβαίως αφήνω αιχμές για φιλοχουντικά αισθήματα στην πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς. Τον εθνικισμό, ωστόσο, δεν τον αντιμάχεσαι χρησιμοποιώντας τους μηχανισμούς καλλιέργειας ενός δήθεν πατριωτικού αισθήματος που δεν βασίζεται σε ιστορικά γεγονότα, αλλά στις εθνικές μας ψευδαισθήσεις γύρω από αυτά...

Τόσα χρόνια κοροϊδεύαμε τους Βορειομακεδόνες για τα bigger than life αγάλματα στα Σκόπια που παραπέμπουν στην αρχαία ελληνική Μακεδονία κι ερχόμαστε σήμερα για να αντιγράψουμε ακριβώς αυτό το έλλειμμα εθνικής αυτοπεποίθησης. Δεν έχει σημασία αν εμείς, σε αντίθεση με εκείνους, διαθέτουμε τα πνευματικά δικαιώματα στην ιστορία μας.

Ούτε είμαι αντίθετος στο στήσιμο αγαλμάτων που θα θυμίζουν τις ένδοξες στιγμές τού παρελθόντος μας, αν όντως πιστεύουμε ότι ο μακεδονικός ιμπεριαλισμός, που τώρα στιγματίζουμε στους Αμερικανούς για παράδειγμα, είναι ικανός λόγος για να αισθανόμαστε υπερήφανοι. Αλίμονο, όμως, αν η υπερβολή και η κακογουστιά είναι ο τρόπος μας για να ανυψωνόμαστε ως έθνος...

Δεν καταλαβαίνουν οι κυβερνώντες πως με τερατουργήματα όπως του Αλέξανδρου στο κέντρο των Αθηνών ρίχνουν νερό στο μύλο των χιμπαντζήδων με τα μαύρα; Τι νόημα έχει η παρουσία τής συζύγου τού πρωθυπουργού στη δίκη τής Χρυσής Αυγής την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση του ανδρός της υλοποιεί σε πολιτιστικό επίπεδο την ατζέντα κοινών μαχαιροβγαλτών; Θα αρκούσε ένας μικρότερος και πιο καλόγουστος Αλέξανδρος για να τονωθεί ο πατριωτισμός. Αυτός ο ογκώδης και κακόγουστος μαρτυρά μόνο προεκλογική υποδαύλιση επικίνδυνων εθνικιστικών παθών όταν υποτίθεται πως ο ΣΥΡΙΖΑ κατεβαίνει στις ευρωεκλογές κατά τής ακροδεξιάς...

Η ιεραρχία στις θεοκρατίες: ο ΥΠΕΞ ενημερώνει τον πρωθυπουργό κι ο πρωθυπουργός τον αρχιεπίσκοπο...

Πέρα από το σκίσιμο των μνημονίων, αυτή η κυβέρνηση υποσχόταν τέτοια εποχή το 2015 πόλεμο σε βάρος τής διαπλοκής και των ισχυρών συμφερόντων τα οποία απομυζούν επί δεκαετίες το μόχθο των Ελλήνων. Σχεδόν τρία χρόνια αργότερα ακόμα δεν έχουν δοθεί τηλεοπτικές άδειες, ενώ τα χρήματα που θα χάσουν οι καναλάρχες όταν επιτέλους δοθούν θα τα κερδίσουν από τη μείωση του φόρου που πέτυχαν ως αντιστάθμισμα...

Την ίδια ώρα, μειώνεται ο φόρος και για τα καζίνο και δημιουργούνται νέα, ενώ, βεβαίως, έχει ξεχαστεί πλήρως η δίκαιη φορολόγηση των εφοπλιστών. Από την άλλη, έχουμε μια κυβέρνηση που και με όποιους τα έχει βάλει, φροντίζει να τους αντικαθιστά με διαπλεκόμενους δικής της κοπής...

Διακρίνω εδώ και καιρό από την πλευρά τού Αλ. Τσίπρα μια αριστερή κόπωση. Όχι στη ρητορική του, αν κι εκεί έχει κάνει πολλές παραχωρήσεις μπροστά στο λαφαζανισμό που τον διέκρινε ως αντιπολίτευση, αλλά εν πάση περιπτώσει σε σύγκριση με τις αριστερές εκπτώσεις που έχει κάνει στη διακυβέρνησή του αυτές είναι επουσιώδεις. Όπως κι αν έχει, ο σημερινός πρωθυπουργός πιστώνεται το ισχυρό ρεύμα επιστροφής των πολιτών στην πολιτική- το ισχυρότερο τα τελευταία 30 χρόνια-, αλλά χρεώνεται παραλλήλως και τη σημαντικότερη ίσως αποστροφή που αισθάνθηκαν οι νεώτεροι κυρίως ψηφοφόροι μετά από το συμβιβασμό τού 2015 και τον τρόπο με τον οποίο τον διαχειρίστηκε στη δεύτερη θητεία του...

Εκεί, ωστόσο, που η ηθική κατάπτωση αυτής της κυβέρνησης παρουσιάζεται εντονότερη είναι στη σχέση της με την εκκλησία. Κοιτάξτε, απλώς, την αλληλουχία των συναντήσεων της Πέμπτης, έστω κι αν έχει καθαρώς συμβολικό περιεχόμενο: ο Νίκος Κοτζιάς ενημέρωσε τον Αλ. Τσίπρα για το Μακεδονικό. Κι εκεί που που νόμιζες πως η επόμενη κίνηση του πρωθυπουργού θα ήταν να ενημερώσει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή τους πολιτικούς αρχηγούς, αυτός σπεύδει στην αρχιεπισκοπή για να δώσει ραπόρτο τον Ιερώνυμο...

Αν ο Φρ. Μιτεράν έχει δίκιο και η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι πράγματι διαχείριση συμβόλων, πολύ φοβάμαι πως οι απολογητές στο σκοταδισμό πρέπει πρώτα από όλα να απολογηθούν στην Αριστερά. Γιατί αν οι ίδιοι, οι υποτιθέμενοι προοδευτικοί, δεν αντισταθούν στη μισαλλοδοξία πώς περιμένουν κάποιοι να μην γκρεμίζουν εν έτει 2018 αγάλματα, όπως συνέβη στο Παλαιό Φάληρο, γιατί τάχα συμβολίζουν το σατανά;...

Δεν του πρέπει ούτε άγαλμα αλλά ούτε και κρεμάλα...

Αυτή η συζήτηση κοντεύει να γίνει πιο παλιά κι από τη Βίβλο: ποιος φταίει για την κατάντια τής Ελλάδας, οι Έλληνες ή οι ξένοι; Για να μην μακρηγορώ σε θέματα στα οποία έχω αναφερθεί πολλάκις στο παρελθόν, "φταίμε και οι δυο που ζούμε χώρια κάτω από τον ίδιο ουρανό", με μεγαλύτερη την ευθύνη βεβαίως εκείνων που επέτρεψαν γι' άλλη μια φορά στους ξένους να τους καταστήσουν αποικία, δηλαδή στους Έλληνες. Από αυτό, ωστόσο, έως το να στήσουμε άγαλμα στον Β. Σόιμπλε, όπως μας παρότρυνε ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, η απόσταση είναι τεράστια...

Για να θεωρήσει ένας λαός κάποια προσωπικότητα ως ηρωική θα πρέπει αυτή να έχει ενεργήσει με γνώμονα το συμφέρον του. Ο Β. Σόιμπλε κι όλο το γερμανικό κατεστημένο δεν λειτούργησαν ούτε προς το συμφέρον τής Ελλάδας ούτε της Ευρώπης, αλλά αποκλειστικώς της γερμανικής ελίτ: ούτε καν του γερμανικού λαού, αλλά των γερμανικών τραπεζών, η διάσωση των οποίων και η ισχυροποίησή τους αποτέλεσαν τη μεγάλη διακύβευση των μνημονίων κι όχι βεβαίως η σωτηρία τής Ελλάδας. Αν συνέβαινε το δεύτερο, θα είχε, για παράδειγμα, "κουρευτεί" και μέρος τού ελληνικού χρέους ώστε να καταστεί βιώσιμο. Ο Γερμανός υπουργός, εξάλλου, δεν έχει πετύχει ούτε στην έξοδο της χώρας μας από την κρίση, αφού οι πολιτικές που επέβαλε όλα αυτά τα χρόνια όταν δεν σχετίζονταν άμεσα με τα γερμανικά συμφέροντα ήταν τιμωρητικές κι άρα αναποτελεσματικές...

Η δημοσιονομική προσαρμογή που απαιτήθηκε από την Ελλάδα ήταν απείρως μεγαλύτερη από την αντίστοιχη που απαιτήθηκε από άλλες μνημονιακές χώρες. Αφήστε που τα διαρθρωτικά μας προβλήματα ήταν και σε σημαντικό βαθμό είναι ακόμα μεγαλύτερα από αυτά της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας ή της Κύπρου. Ζούμε ακόμα σε μια χώρα που επικρατούν δύο μέτρα και δύο σταθμά για τους ολιγάρχες και το πόπολο, που οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν θέλουν να αξιολογούνται και οι ελεύθεροι επαγγελματίες πυροβολούν όσους από τους φοροελεγκτές δεν δωροδοκούνται...

Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα βεβαίως και φέρουμε την ευθύνη. Ούτε θα λυθούν όλα αν "κουρευτεί" το χρέος. Ούτε, όμως, θα λυθούν όσο παραμένουμε μια αποικία χρέους που ό,τι βγάζουμε οφείλουμε να το δίνουμε σε άμεσους κι έμμεσους φόρους για να επιτυγχάνουμε υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα εις το διηνεκές σαν να είμαστε οι ΗΠΑ, η Κίνα ή η Ιαπωνία. Όπως, επομένως, δεν αξίζει στον Β. Σόιμπλε κρεμάλα γιατί εμείς πρώτοι βάλαμε την θηλιά στο λαιμό μας, με τον ίδιο τρόπο δεν του αξίζει κι άγαλμα στην πλατεία Συντάγματος γιατί υπερασπίστηκε μέχρι τελευταίας ρανίδος τού αίματός του τα συμφέροντα της γερμανικής ολιγαρχίας...