Ανγκελα, γιατί μας πρόδωσες;...

Με την αποχώρηση της Ανγκ. Μέρκελ κλείνει ο κύκλος των πολιτικών που ασχολήθηκαν με το ελληνικό δράμα την περασμένη δεκαετία, ανοίγουν πιο εύκολα τα στόματά τους και ουσιαστικώς επιβεβαιώνονται όσα υποστηρίζαμε εδώ και χρόνια όσοι όλοι σταθήκαμε απέναντι στα μνημόνια και διαψεύδονται πανηγυρικώς όσοι τα υποστήριζαν μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματός τους. Έρχεται σήμερα η υπό αποχώρηση καγκελάριος να μας πει πως η δυσκολότερη στιγμή τής θητείας της ήταν όταν ζήτησε τόσο πολλά από την Ελλάδα. Αλήθεια; Κι εμείς που νομίζαμε πως και λίγα ήταν γιατί ήμασταν τα κακά παιδιά τής Ευρώπης και θα έπρεπε να αυτομαστιγωνόμαστε μέχρι να παγώσει η κόλαση...

Έχουν προηγηθεί εξομολογήσεις άλλων πρωταγωνιστών για το ότι, ανάμεσα σε άλλα, τα μνημόνια δίχως σοβαρό "κούρεμα" δημόσιου χρέους επιβλήθηκαν για να μην χρεοκοπήσουν οι γερμανικές και οι γαλλικές τράπεζες ή πως οι πολλαπλασιαστές που επιλέχθηκαν ήταν λανθασμένοι, πως τα μέτρα ήταν τιμωρητικά κι όχι εποικοδομητικά κι άλλα "ωραία" τα οποία βεβαίως δεν εφαρμόστηκαν πάνω σε πειραματόζωα, αλλά σε ανθρώπους. Θυμάστε τι έλεγαν τότε οι βασιλικότεροι του βασιλέως; Πως και λίγα μας επιβάλλουν και πως πρόκειται για μεταρρυθμίσεις που αν δεν μας τις είχαν επιβάλει θα έπρεπε να το είχαμε κάνει μόνοι μας. Το φαρμάκι το αντιμετώπιζαν ως φάρμακο, τη βίαιη αναδιανομή πλούτου ως κοινωνική δικαιοσύνη και τον φτωχοδιάβολο σαν να ήταν ένας από τις 300 οικογένειες μεγαλοεπιχειρηματιών, τραπεζιτών και πολιτικών που σιτίζονται και σήμερα από το δημόσιο ταμείο...

Για εκατομμυριοστή φορά επαναλαμβάνω πως δεν ήταν κάθε λέξη των μνημονίων και κάθε εφαρμοστική τους διάταξη καταστροφική για την κοινωνική πλειοψηφία. Σαφώς υπήρχαν και προβλέψεις τους που θα οφείλαμε να είχαμε εφαρμόσει εδώ και δεκαετίες. 

Δεν ήταν, ωστόσο, αυτός ο πυρήνας τους, η κεντρική τους φιλοσοφία, η στόχευσή τους κι αυτό αποδεικνύεται από τις ολοένα κι αυξανόμενες εξομολογήσεις  των εμπνευστών τους τώρα που δεν έχουν καρέκλες και οι αποτιμήσεις τους είναι ειλικρινέστερες. Κι αν η Ανγκ. Μέρκελ εκτίθεται μια φορά οι ελληνικής κοπής "Γερούν γερά μενουμεευρωπαίηδες" εκτίθενται εκατό... 

Δεν τους βάζω, πάντως, όλους στο ίδιο τσουβάλι. Κάποιοι πίστεψαν ειλικρινώς στις αγαθές προθέσεις τής εσπερίας. Κάποιοι άλλοι, όμως, κρύφτηκαν πίσω από τους Ευρωπαίους για να αποκρύψουν τις δικές τους μεγάλες ευθύνες για τη χρεοκοπία τής χώρας και για να συνεχίσουν να την απομυζούν χρεοκοπημένη κι αναστυλωμένη αργότερα χάρη στους αναρχοάπλυτους της Αριστεράς... 

 

 
 

Σαν να διαβάζω εφημερίδα τού μεσοπολέμου: "Ενισχύθηκε η ακροδεξιά στη Γερμανία"...

Η Ευρώπη μία ημέρα μετά από την τρίτη θέση που κατέλαβαν οι ακροδεξιοί στη γερμανική Βουλή θυμίζει επιβάτη αυτοκινήτου δίχως φρένα που οδηγείται στον τοίχο, αλλά εκπλήσσεται όταν συμβαίνει η πρόσκρουση. Φαίνεται πως πολλοί είχαν καθησυχαστεί με την ήττα των ακροδεξιών στην Ολλανδία και της Μ. Λε Πεν στη Γαλλία και πίστεψαν ότι αυτό ήταν, μια μπόρα ήταν και πέρασε και μπορούμε να συνεχίσουμε την αυτοϋπονόμευση της Ευρώπης σαν να μην έχει συμβεί τίποτα...

Και το ακόμα πιο τραγικό; Ο γερμανικός λαός με την ψήφο του στο AfD δεν αποδοκίμασε το κοντόθωρο όραμα Μέρκελ για τη γερμανική Ευρώπη, αλλά τη μοναδική ίσως πολιτική της όσα χρόνια είναι καγκελάριος η "Μητερούλα" η οποία ήταν μακρόπνοη, ανθρωπιστική και προς τη σωστή κατεύθυνση, το άνοιγμα δηλαδή των συνόρων στους πρόσφυγες...

Το δίδυμο Μέρκελ- Σόιμπλε δεν έχει, πάντως, παρά μόνο τους εαυτούς του να κατηγορεί για την εθνικιστική στροφή που πήρε η χώρα του. Οι δυο τους στήριξαν την ηγεμονία τους στην απαξίωση κάθε άλλου Ευρωπαίου εταίρου τους- συμπεριλαμβανομένων της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας, η οποία ως αντίδραση μάλιστα αποχωρεί από την ΕΕ- και στην υπερπροβολή ενός πολιτικού- οικονομικού μοντέλου το οποίο θέτει στην θέση τού οδηγού την υποκριτική δημοσιονομική πειθαρχία η οποία όταν είναι να συζητηθούν τα υπερβολικά γερμανικά εμπορικά πλεονάσματα μετατρέπεται σε άκρα του τάφου σιωπή...

Δεν αμφισβητώ τις πολιτικάντικες ικανότητες της- για πόσο, άραγε, ακόμα;- καγκελαρίου: κανείς δεν κερδίζει τέσσερις εκλογικές αναμετρήσεις αν δεν ξέρει πώς να μανιπουλάρει το πόπολο- αμφιβάλλω ωστόσο για το πόσο επιεικείς θα είναι οι ιστορικοί τού μέλλοντος για τα πεπραγμένα μιας πολιτικού που κυβερνά προτάσσοντας το εδώ και τώρα κι αδιαφορώντας για τις αυριανές συνέπειες...

Η γερμανική ιστορία έχει αποδείξει ότι η ακροδεξιά κάθε άλλο παρά πρέπει να υποτιμάται και να θεωρείται φούσκα που θα σκάσει. Με γαργαλά, εξάλλου, το χέρι μου και δεν μπορώ να μην γράψω ότι εκείνοι που μας κουνούσαν το δάχτυλο και στη Γερμανία για την άνοδο των χιμπαντζήδων με τα μαύρα καλό θα είναι να ξεκινήσουν μια βαθιά ενδοσκόπηση και να κοιταχτούν καλύτερα στον καθρέφτη τους...

Φυσικά και δεν είμαι υπερήφανος για το ότι η Χρυσή Αυγή είναι τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη στη χώρα μου ούτε θα ξεπλύνω το λούμπεν προλεταριάτο που την ψηφίζει. Η Ελλάδα, όμως, είναι η χώρα τής ΕΕ η οποία έχει υποστεί τη μεγαλύτερη μείωση του ΑΕΠ της από κάθε άλλη μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Θα μπορούσε, δηλαδή, να το επικαλεστεί ως ελαφρυντικό σε ένα άτυπο δικαστήριο, όπως άλλωστε και η ηττημένη Γερμανία τής Συνθήκης των Βερσαλιών. Αλήθεια, η σημερινή Γερμανία, η κατά πολύ πλουσιότερη της δεύτερης ευρωπαϊκή χώρα, τι δικαιολογία έχει για την αφύπνιση του χιτλερικού φαντάσματος στην επικράτειά της;...

Η Μέρκελ χάνει από τη μισαλλόδοξη Γερμανία που υπόθαλψε...

Θεωρείται, πλέον, πολύ πιθανό η Ανγκ. Μέρκελ όχι μόνο να μην επανεκλεγεί καγκελάριος το φθινόπωρο του 2017, αλλά να μην είναι καν υποψήφια. Υπό κανονικές συνθήκες αυτό θα ήταν ένα χαρμόσυνο νέο για τον ελληνικό και τους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς. Μόνο που οι συνθήκες δεν είναι κανονικές, μάλλον το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει, και γι'αυτό είναι μεγάλη, τεράστια η ευθύνη τής "φράου Άνγκελα", αφού εκείνη είναι η μηχανοδηγός τής Ευρώπης την τελευταία δεκαετία, τη δεκαετία τής κρίσης. Προφανώς και δεν ευθύνεται μόνο η ίδια, ωστόσο το βάρος που της αναλογεί είναι το μεγαλύτερο. Αν στην ήπειρό μας είχαμε αντιμετωπίσει την τελευταία καπιταλιστική φούσκα όπως την αντιμετώπισε ο Μπ. Ομπάμα στις ΗΠΑ- δεν ήταν κι εκεί η ιδανική αντιμετώπιση, αλλά ήταν αρκούντως αποτελεσματικότερη- σήμερα η ανάπτυξη θα είχε επιστρέψει για τα καλά, η ανεργία θα είχε μειωθεί σε πολύ χαμηλά επίπεδα κι ο εθνικισμός- απομονωτισμός θα υπήρχε μόνο στα βιβλία τής Ιστορίας ...

Το δίκαιο τέλος τής Ανγκ. Μέρκελ θα ήταν μια ιδανική εξέλιξη μόνο αν η διάδοχος κατάσταση στη Γερμανία δεν θα είναι μία από τα ίδια ή και χειρότερα. Πώς μπορούμε να πανηγυρίζουμε όμως αν, για παράδειγμα, αντικαταστάτης της θα είναι ο Β. Σόιμπλε, μπροστά στον οποίο η καγκελάριος μοιάζει με προσκοπάκι; Και, το ακόμα ανατριχιαστικότερο, τί θα συμβεί αν στην εξουσία ανέλθουν, έστω ως δεύτερο ή τρίτο κόμμα, οι ακροδεξιοί- νεοναζί- νεοφασίστες- μισαλλόδοξοι ρατσιστές του AfD; Το εφιαλτικό σενάριο, μάλιστα, μοιάζει να γίνεται τέλειο: πρόεδρος των ΗΠΑ ο Ντ. Τραμπ (όχι πως η Χ. Κλίντον θα μου προκαλέσει χαρά), της Γαλλίας η Μ. Λε Πεν (όχι πως ο Ν. Σαρκοζί είναι λατρεμένος μου), πρωθυπουργοί τής Ιταλίας και της Ισπανίας οι Μπ. Γκρίλο και Μ. Ραχόι, η Μεγάλη Βρετανία εκτός Ε.Ε. και στη Γερμανία να συγκυβερνούν ορίτζιναλ χρυσαυγίτες. Φέρτε μου τώρα πλανήτη να μεταναστεύσω...

Η Ανγκ. Μέρκελ δεν καταρρέει γιατί φτωχοποίησε την Ευρώπη ή γιατί κράτησε στάσιμη τη γερμανική μεσαία τάξη, αλλά επειδή δέχθηκε πρόσφυγες στο γερμανικό έδαφος. Για το μόνο λόγο, δηλαδή, που θα έπρεπε να της πει κάποιος "μπράβο", κι αυτό από μόνο του είναι τόσο δηλωτικό όσο και δραματικό ταυτοχρόνως. Κι αν, βεβαίως, καθένας είναι υπεύθυνος για τη βούλησή του, η ευθύνη είναι μεγαλύτερη σε εκείνους που ηγούνται του κοπαδιού. Η καγκελάριος στήριξε την κυριαρχία της στο δόγμα "τα ελλείμματά σας τεμπέληδες του νότου είναι τα δικά μου πλεονάσματα". Έθισε- όχι πως θέλουν και πολλά για να εθιστούν, όπως έχει αποδείξει η αιματοβαμμένη ιστορία τους- τους Γερμανούς στο ότι για όλα τα δεινά ευθύνονται τα μεσογειακά γουρούνια κι οποιοσδήποτε άλλος, τέλος πάντων, δεν φορά κάλτσες μαζί με σανδάλια...

Πώς, επομένως, να τους πείσει τώρα πως οι ξυπόλυτοι που καταφτάνουν από τη Συρία δεν είναι όλοι τους τζιχαντιστές, που πίνουν ανθρώπινο αίμα κι έρχονται για να μαγαρίσουν την άμωμη γερμανική κοινωνία; Για το πολιτικό της φινάλε, επομένως, δεν έχει παρά να κατηγορήσει τον εαυτό της. Μόνο που θα έχει αφήσει πίσω της και μια Ευρώπη βαθύτατα διαιρεμένη κι ένα κλίμα που μοιάζει όλο και περισσότερο με πολεμικό, με την κυριολεκτική έννοια του όρου...