Τώρα και πάντα είναι ώρα για κριτική σε μια δημοκρατία...

"Δεν είναι ώρα τώρα για κριτική. Προέχει η ανθρώπινη ζωή". Αυτά μας λένε συνέχεια οι καθώς πρέπει και του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι οδήγησαν το κόμμα σε μια αναιμική αντιπολίτευση του 17,85%. Φυσικά και προέχει η ανθρώπινη ζωή. 

Δουλειά, όμως, ενός πολιτικού κόμματος δεν είναι να πιλοτάρει ελικόπτερα και να διασώζει από σκεπές, αλλά να στηλιτεύει τα κακώς κείμενα και να προτείνει λύσεις. Με έμπρακτη αλληλεγγύη για τον συνάδελφο, χωρίς λαϊκισμό αλλά κι όχι ξέψυχα, σαν να το κάνει από υποχρέωση κι όχι γιατί το πιστεύει...

Έχει ευθύνες η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ για τους νεκρούς στο Μάτι και στη Μάνδρα; Φυσικά κι έχει, όπως οποιοσδήποτε που κυβερνά και στη βάρδια του χάνονται τόσες ανθρώπινες ζωές. Είναι τόσες οι ευθύνες όσες της καταλόγιζε αμετροεπώς και χυδαία ο τότε αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης Μητσοτάκης, ο οποίος μάλιστα στη συνέχεια προήγαγε τους επιχειρησιακούς υπεύθυνους ενώ έχει αποδειχθεί ο ίδιος βασιλιάς τής καταστροφής; Όχι, γι' αυτό και είναι περιττές οι όποιες τύψεις κι ενοχές, γι' αυτό κι αυτή την τετραετία η αντιπολίτευση πρέπει να είναι πιο δυναμική...

Δεν εννοώ πως η αντιπολίτευση ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να κινείται στους ρυθμούς Πολάκη, με "θα σας τελειώσουμε" κι άλλα τέτοια κουτσαβακικά. Αλίμονο, όμως, ανάμεσα στον τραμπουκισμό και στη μαλθακότητα υπάρχει κι ένας μέσος δρόμος τον οποίο οφείλει η αξιωματική αντιπολίτευση να ακολουθήσει. Αν θέλει να παραμείνει αξιωματική αντιπολίτευση και, κυρίως, αν επιθυμεί να ξανακυβερνήσει. Κι αν κάποιοι επιμείνουν στη γραμμή '19- '23 θα ήταν πιο χρήσιμοι για την κυβερνώσα Αριστερά αν της άδειαζαν επιτέλους τη γωνιά αντί να συνεχίζουν να την υπονομεύουν εκ των έσω...   

 

Φασιστάκος ο Μπέος; Αλήθεια βολιώτη μου;...

Ο Αχ. Μπέος δεν έγινε φασιστάκος, όπως τον κράζουν αυτές τις ημέρες οι βολιώτες, με το που πλημμύρισε η πόλη. Ούτε έγινε δήμαρχός της με κάποιο πραξικόπημα. Η πλειοψηφία τον έχει εκλέξει δύο φορές και, μάλιστα, με σαρωτικά ποσοστά. Αν, επομένως, θυμόμαστε ποιος πραγματικά είναι κάποιος μόνο όταν καταστρέφεται η περιουσία μας, τον καθρέφτη μας πρέπει να μουτζώνουμε πρώτα...

Ούτε είναι δικαιολογία πως οι προηγούμενοι δήμαρχοι ήταν αποτυχημένοι, που πράγματι ήταν, για να επιλέγεις να σε κυβερνά η μαφία. Μόνο όταν είσαι ιδιώτης κι όχι πολίτης ψηφίζεις με βάση μόνο το ατομικό σου συμφέρον ή με την αντίληψη "όλοι το ίδιο είναι". Κάπως έτσι άνθισε ο ναζισμός, κάπως έτσι έζησε δικτατορίες η Ψωροκώσταινα, κάπως έτσι χρεοκόπησε...

Μπορεί ο Αχ. Μπέος ή ο περιφερειάρχης Αγοραστός να μην επανεκλεγούν. Ενδεχομένως να μην φτάνει ο χρόνος μέχρι τον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών ώστε το επιτελικό μας κράτος να επαναλάβει το καραμανλικό έπος τής Ηλείας με τις μαύρες σακούλες γεμάτες ευρώ ή το δικό του έπος με τα δεκάδες δισ. ευρώ που μοιράστηκαν άκριτα για να ξεχάσουμε πως είμαστε πρωταθλητές σε νεκρούς από την πανδημία, ακρίβειας αλλά και καμένων εκτάσεων. Όλα αυτά, ωστόσο, λένε περισσότερα για εμάς παρά για τους κυβερνώντες μας, οι οποίοι κατά κάποιο τρόπο τη δουλειά τους κάνουν. Αν με την πρώτη καλή αποζημίωση λησμονούμε τα πάντα οι καταστροφές θα επαναλαμβάνονται στο διηνεκές...      

 

 

Οι λύκοι τουλάχιστον νοιάζονται για τα λυκόπουλά τους...

Δικαιοσύνη παντού. Αυτό ήταν το προεκλογικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με βιντεάκια που μας καλούσαν να πιστεύουμε στα μάτια μας κι όχι σε όσα μας παρουσίαζαν ως πραγματικότητα. Το εκλογικό αποτέλεσμα έδειξε πως από επικοινωνιακή άποψη ήταν αποτυχημένα. 

Και ήταν αποτυχημένα γιατί μόνο η μειοψηφία ενδιαφέρεται για δικαιοσύνη παντού, ενώ η πλειοψηφία είναι ικανοποιημένη αν εγκλειστεί, καεί, πνιγεί ή παρακολουθηθεί αν αποζημιώνεται αδρά. Και κάπως έτσι ξαναπνίγονται σήμερα αυτοί που πνίγηκαν και την πρώτη τετραετία Μητσοτάκη...

Για πόσο ηλίθιο σε περνάνε Έλληνα όταν σου λένε πως οι ευθύνες είναι διαχρονικές κι άρα πρέπει να μοιραστούν ισομερώς και στους πολιτικούς αντιπάλους τής σημερινής κυβέρνησης; Δεν στέκομαι μόνο στο ότι αυτοί κυβερνούσαν και το 2019- 2023. Μετρήστε πόσα χρόνια έχει κυβερνήσει η δεξιά αυτήν τη χώρα και πόσα η Αριστερά κι ελάτε να μου ξαναμιλήσετε για μοιρασμένες ευθύνες...

Αν λησμονούμε ποιοι είναι υπεύθυνοι για τα βάσανά μας με το πρώτο χαρτζιλίκι είμαστε καταδικασμένοι να τα ζούμε ξανά και ξανά. Αν με ένα Volos ή Karditsa Pass όλα ξεχνιούνται θα έχουμε μετατρέψει την κλιματική κρίση σε πηγή άκοπου πλουτισμού. Κι αν είναι τραγικό να σκεφτόμαστε ως άτομα κι όχι ως κοινωνία πόσο πιο τραγικό είναι να μην σκεφτόμαστε ούτε καν τα παιδιά των παιδιών μας και τα δικά τους παιδιά μόνο και μόνο γιατί εμείς θα είμαστε νεκροί τότε; Οι λύκοι τουλάχιστον νοιάζονται για τα λυκόπουλά τους... 

 

 
 

Πέτα στη θάλασσα για να μην σε πετάξουν μέχρι να σε πετάξουν...

Από τη στιγμή που μπορούμε να σκοτώσουμε ένα μυρμήγκι μπορούμε να σκοτώσουμε κι έναν άνθρωπο. Από τη στιγμή, δηλαδή, που βρίσκουμε δικαιολογία για ένα φόνο μπορούμε να βρούμε για χίλιους. Η ανθρώπινη Ιστορία, η τέχνη και η επιστήμη είναι γεμάτες με αποτρόπαια περιστατικά. Γι' αυτό και συνάνθρωποί μου μην εκπλήττεστε και τόσο με όσα έγιναν στο λιμάνι. Αυτοί ήμασταν, αυτοί είμαστε κι αυτοί θα είμαστε...

Όσα έγιναν στον Πειραιά δεν ήταν παρά ένα ακραίο παράδειγμα μιας κοινωνικής αντίληψης ζούγκλας στην οποία τρως για να μην σε φάνε, αλλά όχι αυτόν που πιστεύεις ότι είναι ισχυρότερος από σένα, αλλά πιο αδύναμος. Οι ναυτεργάτες δεν θα έριχναν στη θάλασσα τον Βαρδινογιάννη ή τον Λάτση ούτε θα κάναμε ποτέ πογκρόμ εναντίον τους μολονότι οι ταξικές ανισότητες είναι η πηγή κάθε κακού. Όταν, όμως, δεν πιστεύεις στην κοινωνική δικαιοσύνη αλλά στο όνειρο πως μια ημέρα θα είσαι κι εσύ τόσο ισχυρός ώστε να μπορείς να αδικείς χωρίς συνέπειες δεν μπορείς να περιμένεις η θάλασσα να μην γεμίζει πτώματα...

Ο Νίτσε δεν δημιούργησε τον σύγχρονο άνθρωπο, απλώς τον περιέγραψε. Κι αν οι περισσότεροι, θέλω να πιστεύω, από εμάς δεν θα ρίχναμε έναν άνθρωπο στη θάλασσα, δεν διαπίστωσα και πολλούς να θρηνούν εκείνους- άγνωστους ακόμα στον αριθμό και μάλλον για πάντα- που πνίγηκαν στην Πύλο ή στη Λέσβο πιο πρόσφατα. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που έχουμε για υπουργούς ανθρώπους που εξωραΐζουν το κακό. Εικόνα μας είναι και μας μοιάζουν προκειμένου να εκλέγονται ξανά και ξανά σε μια διαρκή αναπαραγωγή ενός συστήματος το οποίο ξεπλένει την αδικία σε καθημερινή βάση...  

   

 
 

Κάνε κάτι μια φορά και για την υστεροφημία σου Κυριάκο...

Δεν περιμένω από έναν πρωθυπουργό να παίρνει τη μάνικα όταν καίγεται ένα δάσος ή να διασώζει ανθρώπους από πλημμυρισμένους δρόμους. Δεν περιμένω καν να συντονίζει επιχειρήσεις διάσωσης ακόμα κι αν διαθέτει μια σχετική επαγγελματική κατάρτιση. Ούτε φυσικά ευθύνεται εκείνος αν κάποιος πετάξει το τσιγάρο του στα ξερόχορτα με 40 βαθμούς Κελσίου και τον άνεμο να λυσσομανά ή αν μετακινηθεί με το αυτοκίνητό του χωρίς λόγο όταν οι δρόμοι έχουν μετατραπεί σε ποτάμια...

Δεν περιμένω από έναν πρωθυπουργό να είναι Σούπερμαν κι όσοι τους παριστάνουν παραπέμπουν σε απολυταρχικά καθεστώτα. Περιμένω, όμως, από έναν πρωθυπουργό να μην κρύβεται από τις ευθύνες του μέχρι να περάσει η επικοινωνιακή μπόρα... 

Εν προκειμένω, καταλαβαίνω ότι είναι μεγάλος ο πειρασμός για τον Κ. Μητσοτάκη να συνεχίσει να δοξάζεται κρυπτόμενος αφού με αυτήν την τακτική κέρδισε άνετα μια δεύτερη τετραετία και οι πολιτικοί του αντίπαλοι είναι ακόμα ζαλισμένοι. Οι τελευταίοι, ωστόσο, δεν θα είναι για πάντα ζαλισμένοι και, κυρίως, ο λαός δεν είναι το ίδιο πρόθυμος σε μια δεύτερη τετραετία να συγχωρεί με την ίδια ευκολία που συγχωρεί σε μια πρώτη...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει ήδη πετύχει το πρωτοφανές, να ανανεώσει δηλαδή την θητεία του με αυξημένο ποσοστό σε σχέση με την πρώτη φορά. Γι' αυτό και δεν μπορώ να αποκλείσω και μια τρίτη θητεία του. Δεν είναι, ωστόσο, το πιθανότερο αφού η Κεντροαριστερά με το ένα ή με το άλλο σχήμα κάποια στιγμή θα αντεπιτεθεί, πέρα από τη φυσιολογική φθορά που φέρνει  διακυβέρνηση μιας χώρας, έστω κι αν αυτή είναι η φεουδαρχική Ελλάδα και οι πολίτες της εξαρτώμενοι από την εξουσία για την επιβίωσή τους. Γι' αυτό και καλώ τον πρωθυπουργό στην, κατά πάσα πιθανότητα, τελευταία θητεία του να ασχοληθεί περισσότερο με την υστεροφημία του, να μην κάνει όλα τα χατίρια στους νταβατζήδες του κι όταν αυτή ολοκληρωθεί να τον έχει αδικήσει ο διάδοχός του αν ισχυριστεί πως παράλαβε καμένη γη.., 

  
 

Η αναγέννηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα γίνει με αυτούς που χαντάκωσαν τον Αλέξη...

Η "αυλή" ενός αρχηγού αποδεικνύεται διαχρονικά η αχίλλειος πτέρνα του. Κι αυτό γιατί συνήθως αποτελείται από κόλακες με μοναδικό σημείο αναφοράς τους τον αρχηγό από τον οποίο αποκρύβουν τα δυσάρεστα νέα και τα σφάλματά του, αποκόπτοντάς τον στην ουσία από την πραγματικότητα. Θύμα και θύτης- αυτός, άλλωστε, την επέλεξε και τη στήριξε όταν κάποιοι του χτυπούσαν καμπάνες- ήταν κι ο Αλέξης Τσίπρας. Επέτρεψε σε μετριότητες να τον μετατρέψουν από έναν χαρισματικό ηγέτη με έμφυτη λαϊκότητα σε έναν ξύλινο πολιτικό στον οποίο δεν επέτρεπαν αυτοσχεδιασμούς όχι για να τον προστατεύουν αλλά για να αισθάνεται εκείνος πως του είναι χρήσιμοι...

Αυτή η "αυλή" έχει μετακομίσει- σχεδόν σύσσωμη- στην Έφη Αχτσιόγλου προκειμένου να μεταφέρει και σε εκείνη τη δήθεν τεχνογνωσία της. Ακόμα κι αν θεωρούσα την Έφη το ίδιο χαρισματική με τον Αλέξη- που δεν είναι- πώς να είχα εμπιστοσύνη σε ένα επιτελείο δευτεροτρίτης εθνικής το οποίο καλείται να αντιμετωπίσει ένα επικοινωνιακό αριστούργημα όπως είναι η εικόνα Μητσοτάκη, όπως έχει χορογραφηθεί από τους καλύτερους επικοινωνιολόγους; Δεν πιστεύω ότι έμαθαν από τα λάθη τους. Δεν πιστεύω καν ότι έχουν αντίληψη της μετριότητάς τους κι όχι άγχος προσωπικής πολιτικής επιβίωσης...

Είναι, όμως, από την άλλη ο Στέφανος Κασσελάκης έτοιμος για να ηγηθεί της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Όχι, αλλά σε αντίθεση με τους ανθυποψηφίους του έχει τις πιο πειστικές δικαιολογίες γι' αυτό, οι οποίες είναι και τα βασικότερα επιχειρήματα υπέρ τής υποψηφιότητάς του: είναι νέος, άπειρος, δεν προέρχεται από τον κομματικό σωλήνα, ξέρει από επιχειρείν και μπορεί να προσελκύσει στο ΣΥΡΙΖΑ τους ανθρώπους τού ιδιωτικού τομέα. Κυρίως, όμως, είναι ο υποψήφιος που φοβάται περισσότερο ο Κ. Μητσοτάκης. Κι αν δεν με πιστεύετε, διαβάστε ποια αποθεώνει και σε ποιον επιτίθεται το "Πρώτο Θέμα"... 

  

 
 

Η Νύχτα των Κρυστάλλων σαν Ημέρα της Μαρμότας...

Φασίστες, μισαλλόδοξοι, ρατσιστές υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν εξαιτίας και της περιθωριοποίησης του ορθού λόγου. Όχι γιατί είναι κάποιος φυσικός νόμος που επιβάλλει την παρουσία τους, αλλά γιατί οι ταξικές ανισότητες διευρύνονται, μαζί με το σκόπιμο έλλειμμα κατανόησης για το πού αυτές οφείλονται. Όταν πιστεύεις, για παράδειγμα, ότι είναι δικαιολογημένο ο εφοπλιστής να μην πληρώνει φόρους και σου φταίει για την κακομοιριά σου ο αλλοδαπός εργάτης γης το πιστεύεις γιατί αυτό έχεις διδαχθεί κι αυτό σου είναι πιο εύκολο να καταπιείς αμάσητο...

Προχθές ήταν ο Έβρος, χθες η Λεμεσός, σήμερα κι αύριο κάπου αλλού όσο εκείνοι που δηλώνουν πολέμιοι του μίσους και των διακρίσεων αναζητούν δικαιολογίες για τα ορφανά τού Χίτλερ. Η Ελλάδα και η Κύπρος του 2023 δεν έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τη Γερμανία τής Δημοκρατίας τής Βαϊμάρης. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως δεν θα ξυπνήσουμε μια ημέρα και δεν θα αναρωτιόμαστε στον καθρέφτη μας για το πώς ήταν δυνατό να επιτρέψουμε την αναβίωση της Νύχτας των Κρυστάλλων ξανά και ξανά...

Το χέρι που χτυπά τον αδύναμο είναι ο φυσικός αυτουργός τού ηθικού μας ξεπεσμού. Το χέρι, ωστόσο, που δεν εμποδίζει τη βιαιοπραγία ή και φτάνει μέχρι του σημείου να τη δικαιολογεί δεν είναι αθώο, αλλά συνεργός στο έγκλημα. Οι Σπαρτιάτες θα ξεκατινιάζονταν στις φυλακές Κορυδαλλού αν δεν τους είχαμε στείλει στη Βουλή κι όχι στις τηλεοπτικές μας οθόνες. Κι όμως, ακόμα και η Αριστερά πιστεύει ότι θα γλιτώσει από τους κασιδιάρηδες αν τους απαγορεύσει να είναι υποψήφιοι δήμαρχοι. Για ρωτήστε και τον Ηρακλή πόσα κεφάλια έχει η Λερναία Ύδρα...