Μάλλον ήρθε η ώρα του αποχωρισμού με την πέμπτη φάλαγγα...

Οι πραγματικά προοδευτικοί πολίτες- όχι αυτοί που βαυκαλίζονται πως είναι αλλά φοβούνται οτιδήποτε νέο- είναι κι απαιτητικοί πολίτες. Δεν ψήνονται με ένα επίδομα, μια θεσούλα, μια αποζημίωση. Γι' αυτό και δεν θα ψήνονταν με τα σαπάκια που είχαν διαλέξει οι προ Κασσελάκη για υποψήφιους του ΣΥΡΙΖΑ μόνο και μόνο γιατί το κόμμα άλλαξε αρχηγό κι αυτός έτρεξε σε όλη τη χώρα για να στηρίξει κουτσά άλογα. Ούτε, βεβαίως, θα είναι τα πράγματα καλύτερα την επόμενη φορά αν έχουν συμμετοχή στις αποφάσεις αυτοί που έριξαν το ΣΥΡΙΖΑ στο βάραθρο...

Το να ισχυριστώ πως οι προοδευτικοί πολίτες είναι θυμωμένοι ή απογοητευμένοι θα ήταν ευφημισμός. Κάθε συναίσθημα έχει την αξία του αρκεί να γίνεται πρώτη ύλη για κάτι θετικό. Ο Στέφανος Κασσελάκης έγινε πρόεδρος γιατί υποσχέθηκε να τα αλλάξει όλα. Δεν περιμένω αυτό να γίνει μέσα σε δύο εβδομάδες. Ούτε, όμως, να καθυστερήσει για πολύ ακόμα. Ο χρόνος είναι πολύ πιο περιορισμένος από όσο πιστεύουν ενδεχομένως και οι συνεργάτες του...

Ο Κασσελάκης δεν έχει πει τίποτα δεξιό κι έχει απλώσει το χέρι του σε όσους τον λένε αμερικανοκίνητο γιάπη. Τι έκαναν οι αριστεραμύντορες; Από την πρώτη ώρα εκλογής του τον υπονομεύουν. 

Αυτό ξέρουν, άλλωστε, να κάνουν, αυτό έκαναν και στον προκάτοχό του που δεν ήταν "δεξιός, αμερικανάκι κι εφοπλιστής". Μάλλον, λοιπόν, έφτασε η ώρα η πέμπτη φάλαγγα να πάρει δρόμο. Δεν προσθέτει κι απεναντίας λειτουργεί ως ανθρωποδιώχτης...

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ να δώσει την επόμενη μάχη είτε πραγματικά ενωμένος είτε λυτρωτικά διασπασμένος...

Φαντάζομαι πως όλοι στο ΣΥΡΙΖΑ οφείλουν να συμφωνήσουν πως για τη συντριβή (και) στις αυτοδιοικητικές εκλογές δεν ευθύνεται ο Στέφανος Κασσελάκης. Ούτε είναι υπεύθυνος για το ότι δεν έχει εκτοξευτεί το κόμμα στις δημοσκοπήσεις όταν οι μισοί στην Κουμουνδούρου βγάζουν χολή εναντίον του σε κάθε ευκαιρία. Αμφιβάλλω, μάλιστα, κατά πόσο η Ομπρέλα ψήφισε υποψήφιους υποστηριζόμενους από το ΣΥΡΙΖΑ...

Φυσικά κανείς δεν έπεσε από τα σύννεφα με τα αποτελέσματα της Κυριακής. Ούτε καν για τη Θεσσαλία και το Βόλο. Αυτά συμβαίνουν όταν η περιλάλητη κοινωνική σου γείωση καθυστερεί πάνω από δέκα χρόνια τώρα. 

Γι' αυτό και μπορούμε να κατηγορούμε όλη την ώρα τους πολίτες για τις επιλογές προσώπων ή για την αποχή τους. Την επόμενη φορά, ωστόσο, καλό είναι οι προοδευτικοί πολίτες να έχουν τη δυνατότητα να επιλέγουν κάτι καλύτερο από τη μετριότητα και το μη χείρον βέλτιστον...

Οι μάχες που χάνονται είναι οριστικά χαμένες όταν δεν μαθαίνεις από αυτές. Ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι στιγμής δεν έχει διδαχθεί. Στη ζωή, όμως, κάθε φορά που ξημερώνει μια νέα ημέρα σου δίνεται και μια νέα ευκαιρία. 

Μπροστά μας έχουμε τις ευρωεκλογές τού Ιουνίου. Για να πετύχει, ωστόσο, σε αυτές ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει είτε να δώσει τη μάχη πραγματικά ενωμένος είτε λυτρωτικώς διασπασμένος. Σε καμία περίπτωση, πάντως, όπως είναι σήμερα σε πρόσωπα και νοοτροπίες... 

  

 
 

Για να γίνει ξανά η πόλη της καμόρα πόλη του Δελμούζου...

Από τα σχεδόν 45 χρόνια τής ζωής μου τα 26 τα έχω ζήσει στην Αθήνα και τα 19 στο Βόλο. Γι' αυτό και κάθε φορά που έρχονταν αυτοδιοικητικές εκλογές αναρωτιόμουν αν θα έπρεπε να έχω μεταφέρει τα εκλογικά μου δικαιώματα στην Αθήνα. Κάθε φορά εκτός από φέτος όπου η θλιβερή επικαιρότητα έφερε την πόλη μου στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Φέτος, λοιπόν, θα ψηφίσω με όλη μου την καρδιά στο Βόλο με την ελπίδα να απαλλαγεί από τη μαφία που τον κυβερνά εδώ και δέκα χρόνια...

Θα συμβεί; Δεν θα έβαζα όλα μου τα λεφτά σε αυτό το ενδεχόμενο αφού το καθεστώς Μπέου δεν έχει και πολλές διαφορές από το καθεστώς Μητσοτάκη. Ελέγχει τους αρμούς τής εξουσίας σε σημείο που πολλοί να αποκαλούν το Βόλο Μπεούπολη. Πάνω στη λογική "άσπρος γάτος μαύρος γάτος" ο Μπέος έπιασε μερικά ποντίκια στην αρχή τής θητείας του- καθαριότητα, κυκλοφοριακό- κι από εκεί και πέρα έκανε ό,τι μπορούσε ώστε η πόλη τού Δελμούζου να ταυτιστεί με την πόλη τής καμόρα...

Η Αθήνα και οι περισσότερες περιφέρειες της χώρας, αν όχι όλες, θα βαφτούν κατά πάσα πιθανότητα "γαλάζιες" αυτή ή την επόμενη Κυριακή. Κι όμως, το γαλάζιο που ξοδεύουμε για να μην βλέπουμε τη σαπίλα θα μπορούσε να είναι πιο πολύχρωμο αν οι προοδευτικές δυνάμεις ενώνονταν και δεν έδιναν μεταξύ τους μάχη μέχρις εσχάτων. Θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο έστω στις ευρωεκλογές, αλλά η αυτοκαταστροφή τής προοδευτικής παράταξης μοιάζει να μην έχει πιάσει πάτο ακόμα... 

  
 

Καλατράβα πίσω και μη σε μέλλει...

Δεν θέλω καν να σκέφτομαι τι δικαιολογίες θα έβρισκε η κυβέρνηση στην περίπτωση που το σκέπαστρο Καλατράβα κατάρρεε και σκότωνε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους. Πολύ αίμα έχει χυθεί σε αυτόν τον τόπο (και) τους τελευταίους μήνες ώστε να σεναριολογούμε επί τέτοιων θεμάτων. Ζούμε, όμως, και σε μια χώρα όπου οι 57 νεκροί των Τεμπών είναι απλώς μια στατιστική για την οποία ευθύνεται ένας σταθμάρχης...

Το "πάμε κι όπου βγει" έχει γίνει σύνθημα μιας κοινωνίας που περιγελά την οργανωτικότητα και καμαρώνει για την τσαπατσουλιά της. Και κάπως έτσι ζούμε από τύχη και πεθαίνουμε από εντυπωσιακή ατυχία προκειμένου να αυτοδικαιώνονται εκείνοι που θα έπρεπε να κάθονται σε δικαστηριακά σκαμνιά. Κι αν είχε πιάσει δυνατός αέρας στο ΟΑΚΑ θα μας έφταιγε πάλι η κλιματική κρίση ή, τέλος πάντων, το στραβό το ριζικό μας...

Η αντιπολίτευση πάνω σε καταστροφές μπορεί να είναι λαϊκίστικη, μπορεί κι όχι. Οι ευθύνες δεν είναι ποτέ ίδιες. Η αντιπολίτευση, ωστόσο, στην αντιπολίτευση, ιδίως όταν είσαι ήδη τέσσερα χρόνια κυβέρνηση, είναι καθαρόαιμος λαϊκισμός. Κι αν ο Κ. Μητσοτάκης πιστεύει ότι η αντιπολίτευση, ιδίως η αξιωματική, θα είναι πάντα ζαλισμένη μάλλον λογαριάζει χωρίς την ιστορία κι εν τέλει δίχως το λαό... 

  

 
 

Αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού, πώς να μην τον φοβούνται;...

 

Ο Στέφανος Κασσελάκης χρειάζεται να προσαρμοστεί στην ελληνική πραγματικότητα, αλλά και η ελληνική πραγματικότητα στον Στέφανο Κασσελάκη. Αυτό δεν θα γίνει από τη μία ημέρα στην άλλη. Ο νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έχει αλλάξει τους κανόνες τού παιχνιδιού. Φαίνεται, άλλωστε, κι από την αμηχανία με την οποία τον αντιμετωπίζει κι ο Κ. Μητσοτάκης...

Ο Κασσελάκης δεν έχει δείξει μέχρι στιγμής ενδείξεις μειωμένης ευφυίας. Αν ίσχυε, άλλωστε, κάτι τέτοιο φανταστείτε τι θα σήμαινε αυτό για τους πολιτικούς καριέρας τους οποίους σάρωσε μέσα σε ένα μήνα ερχόμενος από το πουθενά. Γι' αυτό κι εκτιμώ πως η ομάδα με την οποία αύριο θα κυβερνήσει τη χώρα δεν θα είναι αυτή με την οποία πήρε το κόμμα. Ας μην ανησυχούν, συνεπώς, και τόσο πολύ οι εχθροί του, αλλά και οι άσπονδοι φίλοι του...

Ναι, θα ήμουν πολύ πιο αισιόδοξος αν αποτυπωνόταν και στις δημοσκοπήσεις πως η έλευση Κασσελάκη αλλάζει το πολιτικό σκηνικό. Είχε αποτυπωθεί, ωστόσο, στις δημοσκοπήσεις μετά την επικράτηση Ανδρουλάκη στο ΠΑΣΟΚ, ακόμα και μετά τη νίκη Τσίπρα το 2008, αλλά ο Αλέξης έγινε πρωθυπουργός επτά χρόνια αργότερα κι αφού είχε χρεοκοπήσει η χώρα. Στο κάτω κάτω της γραφής, μόλις δώσατε μια δεύτερη ευκαιρία στον Μητσοτάκη, μπορείτε να είστε και λίγο επιεικείς με έναν πολιτικό αρχηγό ολίγων ημερών...

 

Ποιες ευρωεκλογές; Η μάχη της Κεντροαριστεράς έχει ήδη κριθεί...

Λένε πως η μάχη τής Κεντροαριστεράς θα κριθεί στις ευρωεκλογές. Επιτρέψτε μου να εκτιμώ πως κρίθηκε οριστικώς και τελεσιδίκως το βράδυ τού β' γύρου των προεδρικών εκλογών στο ΣΥΡΙΖΑ. Η εκλογή τού Στέφανου Κασσελάκη επιβεβαίωσε αυτό που όλοι έβλεπαν τους τρεις και πλέον μήνες που έχουν περάσει από τις εκλογές τού Ιουνίου. Πως το ΠΑΣΟΚ, δηλαδή, δεν μπορεί και για να είμαι περισσότερο ακριβής το παρακολουθούμενο, εκβιαζόμενο παιδί δεν το έχει...

Κακώς ο Αλέξης Τσίπρας δεν είχε προσεγγίσει το ΠΑΣΟΚ από το Σεπτέμβριο του 2022, όταν και είχε καταθέσει τις έξι προτεραιότητές του, ώστε να ανιχνευθούν οι προθέσεις του, να βρεθεί η χρυσή τομή και τα δύο κόμματα να συμπτύξουν μέτωπο κατά τής δεξιάς. Δεν πιστεύω, ωστόσο, πως ο Ν. Ανδρουλάκης θα συναινούσε ούτως ή άλλως. 

Είτε από μικρομεγαλισμό είτε γιατί του είχαν δέσει τα χέρια με τις παρακολουθήσεις θα συντασσόταν και πάλι με το αντί- ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο. Απλώς θα είχε ξεμπροστιαστεί νωρίτερα από τώρα όπου με τη στάση του γύρω από τις νέες αποκαλύψεις στην ουσία δικαιώνει όσους τον παρακολουθούσαν...

Ο ΣΥΡΙΖΑ οδεύει προς διάσπαση. Όχι για ιδεολογικούς λόγους, οι αριστεραμύντορες άλλωστε θα έπρεπε να είχαν αποχωρήσει από το 2015 αν δεν δέχονταν στο σπαθί τους ούτε μια στάλα δεξιάς απόκλισης κι όχι να είχαν γίνει μνημονιακοί υπουργοί. Θα διασπαστεί γιατί φοβούνται και μάλλον δικαίως πως οι ημέρες που η μειοψηφία συναποφάσιζε και στην ουσία υπονόμευε την πλειοψηφία τελείωσαν... 

Η διάσπαση, ωστόσο, θα είναι λυτρωτική για το ΣΥΡΙΖΑ. Αρκεί να οδηγήσει στις τάξεις του κοινωνικές προοδευτικές δυνάμεις που μέχρι πρότινος δίσταζαν να προσεγγίσουν ένα πολιτικό νεκροταφείο. Είναι, εξάλλου, πιο έντιμο για τους διασπαστές να φύγουν άμεσα από το να συνεχίσουν τη δουλειά πέμπτης φάλαγγας που έκαναν τέσσερα και πλέον χρόνια τώρα προς τέρψη Μητσοτάκη...  

 

 

Ένας μεγάλος Μπέος, ένας μικρός Μητσοτάκης...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν έχει ασκήσει σωματική βία σε πολίτες, δεν έχει χαρακτηρίσει σούργελο τον Αλκίνοο Ιωαννίδη ούτε βρίζει σαν νταλικέρης που έχει μείνει 24 ώρες ξάγρυπνος. Κατά τα άλλα δεν έχει και πολλές διαφορές με τον δήμαρχο Βόλου, τον οποίο στηρίζει επί χρόνια αλλά ντρέπεται κι ο ίδιος να το ομολογήσει. Ο πρωθυπουργός είναι ένας μεγάλος Μπέος κι ο Αχ. Μπέος ένας μικρός Μητσοτάκης. Το μαφιόζικο καθεστώς, ωστόσο, που τους στηρίζει και το στηρίζουν έχει τα ίδια χαρακτηριστικά...

Δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος πως ο Βόλος θα απαλλαγεί άμεσα από το σάπιο καθεστώς που τον κυβερνά εδώ κι εννέα χρόνια. Άλλωστε οι βολιώτες το επέλεξαν ήδη δύο φορές και μάλλον όχι υπό την επήρεια τσίπουρων. Κι αν ακόμα πέσει, πόσα λέει για εμάς το ότι το ρίξαμε μόνο όταν καταστραφήκαμε;...

Όσα μειωτικά έχουν γραφεί τις τελευταίες εβδομάδες για τη μεταπολιτική, με αφορμή τον Στέφανο Κασσελάκη, δεν γράφτηκαν ποτέ για τον Μπέο. Κι ας είναι εντελώς διαφορετικά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά τού προέδρου τού ΣΥΡΙΖΑ από τα αντίστοιχα του δημάρχου Βόλου. Οι λόγοι είναι πολλοί, αλλά κανένας τους τιμητικός για την πατριαρχική, μισαλλόδοξη κοινωνία μας που ταυτίζει τη μαγκιά με το νταηλίκι και τη χυδαιότητα με προτιμητέα αυθεντικότητα...