Νικολάκη, Δημητράκη, Γιανάκη, όχι στα βαθιά των δεύτερων εκλογών, θα πνιγείτε...

Ο δοτός από τη Μητσοτάκης Α.Ε. εισαγγελέας τού Αρείου Πάγου εμφανίζεται σε οικονομικό φόρουμ καμαρώνοντας για τις απόπειρές του συγκάλυψης σκανδάλων, αλλά για την ελάσσονα αριστερή αντιπολίτευση η διακύβευση των εκλογών είναι να βγει από αυτές ο ΣΥΡΙΖΑ λαβωμένος. Μπορεί Ανδρουλάκης- Κουτσούμπας- Βαρουφάκης να έχουν δίκιο και να είναι προτιμότερο να έχουμε πρωθυπουργό τον Κ. Μητσοτάκη μέχρι να σβήσει ο ήλιος από τον Αλέξη Τσίπρα. Να βγουν και να το πουν, όμως, ευθέως στους ψηφοφόρους τους και, φυσικά, να πάψουν να μιλούν για την Αριστερά και τους προοδευτικούς πολίτες σαν να είναι οικόπεδά τους...

Οι αρχηγοί τού ΠΑΣΟΚ, του ΚΚΕ και του ΜέΡΑ 25 έχουν τρεις εβδομάδες ακόμα που μπορούν να παίζουν ανέμελοι με τα κουβαδάκια τους. Το βράδυ, ωστόσο, της 21ης Μαΐου τα παιχνιδάκια τελειώνουν και οι κατεργάρηδες επιστρέφουν στον πάγκο τους. Είναι το ίδιο βράδυ που θα καθορίσει, άλλωστε, και το πολιτικό τους μέλλον, κυρίως των Ανδρουλάκη- Βαρουφάκη γιατί στο σταλινισμό οι ηγέτες πέφτουν μόνο ύστερα από πραξικοπήματα...

Σας έχω εκμυστηρευτεί εδώ και καιρό τι θεωρώ προτιμότερο για την κοινωνική πλειοψηφία: δεύτερες εκλογές κι αυτοδύναμη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Χωρίς Νικολάκη που να άγεται και να φέρεται από τη δεξιά του αντιπολίτευση, δίχως τον παντρεμένο Δημητράκη που θεωρεί το γάμο των ομοφυλόφιλων καπιταλιστικό αλισβερίσι και χωρίς τον Γιανάκη και τις μυθολογικές του ονειρώξεις. Κι όσο περνούν οι ημέρες τόσο εμπεδώνεται μέσα μου η αντίληψη πως μόνο αν ο Αλέξης Τσίπρας κυβερνήσει όπως θέλει και δίχως μνημονιακούς καταναγκασμούς αυτήν τη φορά και Δούρειους Ίππους μπορεί να βγει κάτι καλό για τη χώρα... 

 
 

Δεν είναι όλοι ίδιοι, ανεξαρτήτως αν έχουν όλοι απογοητεύσει...

Αν δεν συμμετείχαν και τα μέλη και στελέχη των κομμάτων στις ομιλίες των αρχηγών τους αυτοί που θα τις παρακολουθούσαν θα μπορούσαν να μετακινηθούν, που λέει ο λόγος, με ένα ταξί. Αν το γέμισμα ενός μικρού κλειστού γηπέδου ή μιας μικρής πλατείας- κι αυτό όχι πάντα- θεωρείται επιτυχία, τότε ο πήχης έχει μπει πολύ χαμηλά. Θα σηκώνονταν από τους τάφους τους ο Ανδρ. Παπανδρέου κι ο Κων. Μητσοτάκης και θα γελούσαν χαιρέκακα...

Κι αν αυτό ισχύει μια φορά για τις μεγαλύτερες ηλικίες, για τις μικρότερες ισχύει εκατό. Ποιος μπορεί να τις αδικήσει, άλλωστε, όταν στην ουσία μιλάμε για μια χαμένη γενιά των μνημονίων που από τα κόμματα έζησε σχεδόν αποκλειστικώς απογοητεύσεις; Αν θέλετε, είναι και υγιές το ότι έχουμε ξεπεράσει ως ένα βαθμό την προσωπολατρία και κρίνουμε τους ηγέτες μας με τη μεγαλύτερη αυστηρότητα. Έτσι κι αλλιώς μεσσίες δεν υπάρχουν παρά μόνο η κατάθλιψη όσων πιστεύουν σε ψευδαισθήσεις...

Ούτε, όμως, είναι υγιές η δικαιολογημένη οργή να βρει αποκούμπι στην ακροδεξιά και σε οτιδήποτε άλλο λούμπεν. Ούτε, επίσης, να καταλήξει σε αποχή από την εκλογική διαδικασία. Δεν υπάρχει πολίτης χωρίς μερίδιο ευθύνης για το μέλλον του κι όποιος το απεμπολεί δεν είναι σώφρων, αλλά αναζητά καταφύγιο στη βολική ανευθυνότητα. Δεν είναι, εξάλλου, όλοι ίδιοι, ανεξαρτήτως αν έχουν όλοι απογοητεύσει... 

 

Τι κάνεις Κυριάκο; 2015 σπέρνω...

Αν ο Αλέξης Τσίπρας ήθελε να πληρώνουμε σε "Δήμητρες" αντί σε ευρώ θα το είχε κάνει πολύ εύκολα το 2015. Στο πιάτο τού είχε σερβίρει την έξοδο από την ευρωζώνη ο Β. Σόιμπλε. Ούτε, όμως, ο Κ. Μητσοτάκης πιστεύει ότι υπάρχει εν έτει 2023 τέτοιο ενδεχόμενο, ακόμα κι αν συγκυβερνήσουν Τσίπρας- Βαρουφάκης, που δεν θα γίνει έτσι κι αλλιώς. Πιο πιθανό είναι ο τελευταίος να δώσει ψήφο ανοχής στον πρώτο, έστω κι αν δεν ανέχεται κανέναν άλλο πέρα από τον εαυτό του...

Όταν, εξάλλου, η δημοκρατία αντιμετωπίζει προβλήματα η απάντηση δεν είναι λιγότερη, αλλά περισσότερη δημοκρατία. Το γράφω με αφορμή και την υπόθεση Γεωργούλη και την ανακίνηση της συζήτησης περί επαναφοράς τής λίστας στις ευρωεκλογές... 

Πράγματι, με το ενιαίο ψηφοδέλτιο σε όλη τη χώρα είναι λογικό να εκλέγονται άτομα με μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα. Αλίμονο, όμως, αν πιστεύουμε ότι όταν υπήρχε η λίστα στέλναμε στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο αποκλειστικώς τους άριστους της κοινωνίας κι όχι, κατά βάση, ανθρώπους τού κομματικού σωλήνα...

Μήπως το ίδιο, άλλωστε, δεν συμβαίνει και με τις βουλευτικές εκλογές; Απλώς σε αυτές εκλέγονται κατά βάση οι πιο γνωστοί στις τοπικές κοινωνίες, κυρίως γιατροί, δικηγόροι και στρατιωτικοί με κομματικές περγαμηνές. Ας επαναφέρουμε τότε τη λίστα και σε αυτές τις εκλογές, όπως επίσης και στις αυτοδιοικητικές. Μήπως, όμως, πρέπει να το δούμε αλλιώς; Μήπως, δηλαδή, θα πρέπει να εστιάσουμε στις διαδικασίες, στη μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών, κι όχι στα πρόσωπα;...

 
 

Ας έχουμε Μητσοτάκη, αρκεί να είναι και το Μ-Λ ΚΚΕ στη Βουλή...

Τι έχει, αλήθεια, μεγαλύτερη σημασία για όποιον αυτοπροσδιορίζεται προοδευτικός πολίτης; Να εκπροσωπηθεί στην επόμενη Βουλή η ευρύτερη Αριστερά με όσο το δυνατό περισσότερα κόμματα στην αντιπολίτευση ή να γκρεμίσουμε το καθεστώς Μητσοτάκη; Αν έχει μεγαλύτερη σημασία το πρώτο, τότε να τα μοιράσουμε έτσι ώστε να εκπροσωπηθούν και το ΚΚΕ Μ- Λ και το Μ- Λ ΚΚΕ. Αν, όμως, έχει μεγαλύτερη αξία το δεύτερο, τότε δεν αντιλαμβάνομαι πώς αυτό θα συμβεί χωρίς να είναι πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ...

Αλίμονο, ο Κ. Μητσοτάκης δεν είναι Χίτλερ. Ωστόσο στη δημοκρατία τής Βαϊμάρης όσο οι κομμουνιστές και οι σοσιαλδημοκράτες διαγκωνίζονταν για το ποιος μπορεί να εκπροσωπήσει καλύτερα την εργατική τάξη αυτή αποπλανείτο από την εγκληματική ιδεοληψία τού φασισμού. Κάτι παρόμοιο θέλουμε να συμβεί και τώρα; Να βγάλουμε τις Αριστερές και κεντροαριστερές σάρκες μας ώστε να επιστρέψει στο Μαξίμου η νεοφιλελεύθερη κι ακροδεξιά φαυλότητα;...

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έκανε λάθη και παραλείψεις που δεν οφείλονταν μόνο στα μνημόνια, όπως για παράδειγμα η μη φορολόγηση των εφοπλιστών ώστε να μπορούν να μας κάνουν διεθνώς υπερήφανους για τα ναρκοπλοία τους. Πρέπει, όμως, να είσαι κομματικώς φανατισμένος για να πιστέψεις ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα ιδιωτικοποιήσει το νερό και το ΕΣΥ ή θα στήσει ένα μηχανισμό παρακολούθησης φίλων κι αντιπάλων. Δεν τα ιδιωτικοποίησε, άλλωστε, επί μνημονίων. Αν ήταν όλοι ίδιοι, εξάλλου, τα συστημικά ΜΜΕ δεν θα έδιναν τον υπέρ πάντων αγώνα για να επικρατήσει ο Μητσοτάκης. Έτσι δεν είναι;... 

 

Ο Μητσοτάκης τιμά και υποδέχεται την 21η Απριλίου, οι προοδευτικοί Έλληνες την 21η Μαΐου...

Είναι περισσότερο από φανερό ότι ο Κ. Μητσοτάκης θέλει να κυβερνήσει πάση θυσία αυτοδύναμος και δεν χρειαζόταν η αποστασία υποψήφιων βουλευτών της Ελληνικής Λύσης για να το διαπιστώσουμε. Το ερώτημα είναι γιατί: πιστεύει ότι τα ξέρει όλα και δεν χρειάζεται κανέναν άλλο για να του δίνει συμβουλές; Ή, μήπως, αντιλαμβάνεται ότι είναι δύσκολο να ολοκληρώσει το έργο τής Μητσοτάκης Α.Ε. και τις διάφορες εξυπηρετήσεις της αν έχει κάποιον τρίτο στο κεφάλι του;...

Όπως κι αν έχει, κερδισμένος των εκλογών θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, είτε βγει πρώτος είτε δεύτερος. Μια επόμενη κυβέρνηση Μητσοτάκη θα είναι πιο εύθραυστη κι από τζαμαρία πλησίον της οποίας παίζουν μπάλα παιδιά, ενώ το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε αναμονή τής διάσπασής του, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ το '15. Αυτές οι εκλογές, άλλωστε, θα γκρεμίσουν τα προσωπεία κι ο καθένας θα αποκαλύψει το πραγματικό του πρόσωπο. Η πέμπτη φάλαγγα, για παράδειγμα, του Κ. Μητσοτάκη στο ΠΑΣΟΚ και στην Ελληνική Λύση θα αποκαλυφθεί μήπως και δώσει το φιλί τής ζωής στον πραγματικό αρχηγό της...

Η κοινωνική δικαιοσύνη, ωστόσο, το κράτος δικαίου, η δημοκρατία και οι θεσμοί δεν αντέχουν έστω και μία ημέρα ακόμα με Μητσοτάκη. Ένας άνθρωπος που, π.χ., ψαρεύει στα θολά νερά τής ακροδεξιάς πιστεύοντας ότι οι νεοέλληνες τιμούν την 21η Απριλίου 1967 είναι δημόσιος κίνδυνος κι εχθρός κάθε προοδευτικού πολίτη. Οι διαχωριστικές γραμμές είναι πιο έντονες σήμερα και το δίλημμα Μητσοτάκης ή δημοκρατία και δικαιοσύνη πολύ μα πολύ αληθινό... 

 

Ο πιο αδύναμος κυρίαρχος...

Υποτίθεται πως είναι κυβερνησάρα, η καλύτερη που έχει γνωρίσει ο τόπος τουλάχιστον από τη μεταπολίτευση και μετά και με έναν άπαιχτο πρωθυπουργό που αλίμονό μας αν τον χάσουμε. Κι επίσης βρίσκεται μπροστά στις δημοσκοπήσεις, με μοναδικό ερωτηματικό αν θα κατακτήσει την αυτοδυναμία στις δεύτερες, στις τρίτες ή στις δέκατες εκλογές. Τότε γιατί κάνουν προεκλογική εκστρατεία με τον Γεωργούλη και το τι γράφουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς καμία πιθανότητα εκλογής;...

Αφού, επίσης, αυτή η κυβέρνηση έχει να επιδείξει έργο που δεν έκανε καμία άλλη στο παρελθόν γιατί ο Κ. Μητσοτάκης κρύβεται ακόμα και δεν πάει σε τηλεμαχία με τον Αλέξη Τσίπρα; Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο απόφοιτος του Χάρβαρντ που μιλά τόσες γλώσσες κι ελέγχει το σύνολο σχεδόν των ΜΜΕ φοβάται να κονταροχτυπηθεί με τον κατσαπλιά καταληψία που με το ζόρι μιλά εγγλέζικα κι έχει ένα σταθμό να παίζει τις θέσεις του. Μήπως, εν τέλει, αυτός ο αέρας κυρίαρχου που φιλοτεχνείται συστηματικώς για τον Μητσοτάκη είναι τόσο αδύναμος που δεν κουνιέται φύλλο;...

Όταν η υπόλοιπη Ελλάδα θα μείνει με το στόμα ανοιχτό το βράδυ των εκλογών με το αποτέλεσμα, θα μου επιτρέψετε να μην συμπεριληφθώ στους πεφτοσυννεφάκηδες. Δεν στέκομαι τόσο στο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πρώτος όσο στα ποσοστά των μικρότερων κομμάτων, που θα είναι υψηλότατα. Άλλωστε τα δύο κόμματα εξουσίας με τον τρόπο με τον οποίο διεξάγουν μέχρι στιγμής την προεκλογική τους εκστρατεία απομακρύνουν και δεν προσελκύουν ψηφοφόρους...  

 

Ο Γεωργούλης ήταν λάθος, οι λιγνάδηδες είναι σύστημα...

Ενδεχομένως αν δεν βρισκόμασταν σε προεκλογική περίοδο ο ΣΥΡΙΖΑ κι ο Αλέξης Τσίπρας να μην έδιωχναν αμέσως τον Αλ. Γεωργούλη με το που ανακοινώθηκε το όνομά του. Όπως, επίσης, υπάρχουν δικαιολογημένα ερωτήματα για το τι ήξεραν και τι όχι στην Κουμουνδούρου εδώ και τρία χρόνια που διερευνάται η υπόθεση. Όπως κι αν έχει, όμως, είναι προφανής η πολύ διαφορετική στάση που κράτησαν και η αξιωματική αντιπολίτευση κι ο αρχηγός της σε σύγκριση με την αντίστοιχη της ΝΔ για τις υποθέσεις Ν. Γεωργιάδη, Λιγνάδη και Μίχου...

Πότε δήλωσε, για παράδειγμα, ο Κ. Μητσοτάκης πως είμαστε πάντα με το θύμα και ποτέ με τον θύτη; Πήγαν βουλευτές, ευρωβουλευτές και στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ στο δικαστήριο να υπερασπιστούν έναν παιδοβιαστή; Παρίσταναν ή όχι στη ΝΔ τους ανήξερους για τον πρώην διευθυντή τού Εθνικού Θεάτρου, που ήταν σάρκα από τη σάρκα τους κι όχι ένας περαστικός τυχοδιώκτης, όπως ο Γεωργούλης; Ο πρωθυπουργός δεν κατηγορείται γιατί κάποιοι νεοδημοκράτες αποδείχθηκαν βιαστές. Κατηγορείται, όπως και για πολλά άλλα πράγματα, για την ομερτά που επέλεξε ως στάση απέναντι σε πολύ σοβαρές κατηγορίες...

Ο Λιγνάδης, ο Ν. Γεωργιάδης, ο Πάτσης, ο Χειμάρας, ο Δημητριάδης, ο Μαραβέγιας, ο Μαντάς, ο Καραμανλής και πολλοί δεν άλλοι δεν έτυχαν. Πέτυχαν να ασχημονήσουν χάρη στην άμεση κι έμμεση στήριξη ενός συστήματος εξουσίας που είναι πολύ πιο διεφθαρμένο από τους ίδιους και περιστρέφεται γύρω από τον Κ. Μητσοτάκη. 

Ήταν γαλάζιες ακρίδες που ευδοκίμησαν στο κατάλληλο πολιτικό κλίμα που είχε καλλιεργήσει η Μητσοτάκης Α.Ε. με τους χορηγούς της. Αν, συνεπώς, ο Αλέξης Τσίπρας έχει να απολογείται για μια κακή πολιτική επιλογή, όπως ήταν αυτή του Αλ. Γεωργούλη, στη ΝΔ οφείλουν να απολογηθούν όχι για την περιπτωσιολογία αλλά για τη συστηματικότητα της διαφθοράς τους. Κι αυτή η απολογία είναι πολύ πιο δυσάρεστη...