Θα σας έλεγα να έχετε αρχίδια στη ζωή σας αλλά φοβάμαι τι θα πουν οι φεμινίστριες...

Ο ρατσισμός και η μισαλλοδοξία έχουν πολλές όψεις. Η μία είναι η προφανής, η χρυσαυγίτικη: "μισούμε τους αράπηδες, τους μουσουλμάνους ή τις γυναίκες, αφού όλοι τους είναι κατώτερα όντα σε σύγκριση με τον άντρα τον σωστό, τον άρειο, τον ελληναρά". Υπάρχει, ωστόσο, κι ο άλλος ρατσισμός, ο αριστερίστικος, σύμφωνα με τον οποίο, για παράδειγμα, οι πρόσφυγες ή οι μετανάστες έχουν περισσότερα δικαιώματα από όσους έχουν ελληνική καταγωγή. Είναι οι ίδιοι, εξάλλου, που καπηλεύονται την υγιή πολυπολιτισμικότητα για να μας πουν πως δεν πρέπει να γίνονται εκδηλώσεις στα σχολεία για τις εθνικές γιορτές επειδή φοιτούν σε αυτά και παιδιά που δεν κατάγονται από την Ελλάδα. Λες και η ενσωμάτωση διά της εκπαίδευσης αποτελεί γενοκτονία...

Ορισμένες φορές, μάλιστα, απειλούν με βία ή γίνονται βίαιοι προκειμένου να χτυπήσουν την ακροδεξιά βία, Λυπάμαι σύντροφοι, αλλά το "καλός δεξιός ο νεκρός δεξιός" ή το "καλός χρυσαυγίτης ο νεκρός χρυσαυγίτης" πηγάζει από την ίδια φασιστική νοοτροπία την οποία δηλώνετε πως καταδικάζετε. Σε μια πραγματική δημοκρατία ή σε ένα πραγματικό σοσιαλιστικό κράτος κι όχι σαν αυτά των ανατολικών χωρών που αμαύρωσαν το όνομα του σοσιαλισμού δικαίωμα έκφρασης έχουν και οι εχθροί τους, πόσω μάλλον το δικαίωμα στη ζωή...

Έκφραση όλων των παραπάνω είναι και το σούσουρο γύρω από τη διαφήμιση των Jumbo με την Αντζ. Δημητρίου στην οποία όποιος θέλει να γελάσει, γελά, όποιος επιθυμεί να μιλήσει για κακογουστιά είναι ελεύθερος να το κάνει αλλά όποιος ζητήσει την απαγόρευσή της για σεξισμό διαπράττει ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα, αυτό του πολιτικού ορθολογισμού. Κατανοώ ότι για μια γυναίκα που έχει πέσει θύμα κακοποίησης το "χτύπα σαν άντρας" αναμοχλεύει δυσάρεστες αναμνήσεις. Με αυτό το σκεπτικό, ωστόσο, θα έπρεπε στην ουσία να απαγορεύσουμε το δημόσιο λόγο γιατί στον καθένα μας είναι πιθανό να ξυπνήσουν δυσάρεστες αναμνήσεις από το οτιδήποτε...

Μια διαφήμιση αυτοκινήτου, για παράδειγμα, ενδεχομένως να θυμίσει σε κάποιον ένα αγαπημένο του πρόσωπο που χάθηκε σε τροχαίο ή ένα σχόλιο για το πάχος κάποιου να θεωρηθεί προσβλητικό για όλους τους ευτραφείς της οικουμένης. Με αυτό το σκεπτικό, εξάλλου, θα οφείλαμε να απαγορεύσουμε και κάθε τι που ανακινεί στερεότυπα, όπως το "τίμα τα παντελόνια που φοράς", "φέρσου αντρίκεια" ή "μην κάνεις σαν γυναικούλα". Ας μας φτιάξουν, επομένως, οι βασιλικότεροι του βασιλέως αμύντορες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μια λίστα με τις επιτρεπτές φράσεις για να μπορέσει να γελάσει κι ο κάθε πικραμένος κομπλεξικός με τον υπολανθάνοντα φασισμό τους...

Θα μου πείτε, "εδώ ο κόσμος καίγεται κυριολεκτικώς, με αυτά ασχολείσαι;". Κι όμως, αποτελούν μια επιπλέον απόδειξη ότι τα έξι χρόνια μνημονίων και τα πολύ περισσότερα που υποδεχόμαστε πρόσφυγες και μετανάστες δεν έχουν καταφέρει να μας κάνουν αν όχι αλληλέγγυους, τουλάχιστον ανεκτικότερους με το διαφορετικό. Βεβαίως και οι Έλληνες στο προσφυγικό ζήτημα έχουν επιδείξει περισσότερο ανθρωπισμό από κάθε άλλο ευρωπαϊκό λαό, μόνο που φοβάμαι πως κι εμείς αν ήμασταν τοποθετημένοι ως χώρα στο Λουξεμβούργο, για παράδειγμα, θα πετούσαμε το μπαλάκι στην αντίστοιχη "Ελλάδα" για να βγάλει το φίδι από την τρύπα...

Ας μην λησμονούμε, εξάλλου, πως η Ειδομένη αλλά και τα περισσότερα κέντρα στέγασης προσφύγων συνιστούν πλήγμα στον πολιτισμό μας. Σταυρώνουμε κάθε ημέρα μικρούς Χριστούς αλλά τη Μεγάλη Εβδομάδα στρεφόμαστε εναντίον εκείνων που σταύρωσαν τον ορίτζιναλ Ιησού. Λες κι αν εκείνος ξανακατέβαινε στη γη δεν θα έβρισκε μπροστά του της ίδιας πάστας σταυρωτήδες...


  

Εσπειρες λιτότητα, θερίζεις ακροδεξιά...

Μακάρι η ολοκλήρωση της αξιολόγησης να έρθει αυτή την εβδομάδα, τη Μεγάλη για τους χριστιανούς. Όσο νωρίτερα ξεμπερδέψουμε μαζί της τόσο το καλύτερο, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει αποδοχή των μέτρων-κάβα τα οποία είναι στο χέρι μας να μην χρειαστεί να ληφθούν. Άλλωστε μιλάμε για μια χρονική περίοδο από το 2018 μέχρι το 2022, οπότε ποιος ζει ποιος πεθαίνει μέχρι τότε. Πόσω μάλλον όταν η ημερομηνία θανάτου τής Ε.Ε. μπορεί να φτάσει πολύ νωρίτερα, για την ακρίβεια σε δύο μήνες, όταν και πραγματοποιείται το δημοψήφισμα για το Brexit...

Δεν υπάρχει κανένας λόγος, επομένως, να καθυστερούμε τον τερματισμό μιας διαδικασίας η οποία έτσι κι αλλιώς μοιάζει αδύνατο να αναστραφεί ακόμα κι αν η κυβέρνηση προχωρήσει σε δημοψήφισμα-αποδείχθηκε το 2015- ή προκηρύξει εκλογές-ο αρχηγός Κούλης μόνο σε πιο επώδυνα μέτρα για τους μικρομεσαίους είναι πιθανό να συμφωνήσει κι όχι σε ανακούφισής τους. Η πρότασή του, εξάλλου, για το ασφαλιστικό είναι καρμπόν η κυβερνητική, με τη διαφορά των τριών ταμείων αντί του ενός και της προώθησης της ιδιωτικής ασφάλισης γιατί είμεθα και νεοφιλελεύθεροι...

Βεβαίως το τάνγκο είναι χορός που χορεύεται από δύο. Ακόμα, δηλαδή, κι αν η κυβέρνηση συμφωνήσει στα δύο πακέτα, προκειμένου να ανοίξει αμέσως η συζήτηση για το χρέος και τον αναπτυξιακό νόμο, οφείλει και η άλλη πλευρά να λάβει σοβαρά υπόψη πως ακόμα και σε αυτές τις στημένες δημοσκοπήσεις το ποσοστό των Ελλήνων που βλέπει με θετικότερο μάτι ένα Grexit ολοένα κι αυξάνεται. Ενδεικτικώς, στην τελευταία τής Public Issue οι μισοί πιστεύουν ότι εκτός ευρώ η ζωή δεν θα είναι χειρότερη από τη σημερινή. Πολύ φοβάμαι πως έχουν άδικο γιατί ένα νόμισμα δεν είναι απλώς κάτι που κουβαλούμε στις τσέπες μας αλλά σχετίζεται ακόμα και με τη γεωπολιτική σταθερότητα. Σε έναν πλανήτη που ο εξτρεμισμός απλώνει τα πλοκάμια του παντού, πόσο σώφρων λύση αποτελεί η εθνική απομόνωση;...

Οι Ευρωπαίοι, εξάλλου, πρέπει να μελετήσουν πολύ προσεκτικά και τα αποτελέσματα του α' γύρου των προεδρικών εκλογών στην Αυστρία, όπου η ακροδεξιά θριάμβευσε. Τι θα γίνει αν αύριο μεθαύριο επικρατήσει και στις βουλευτικές ή αν πρόεδρος της Γαλλίας εκλεγεί το 2017 η Μ. Λε Πεν ή στη Γερμανία το ακροδεξιό AfD μετατραπεί σε υπολογίσιμη κοινοβουλευτική ή, αλίμονο, και κυβερνητική δύναμη; Θα φταίνε μόνο οι ανεύθυνοι Αυστριακοί, Γάλλοι και Γερμανοί ή, μήπως, και οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν στον οικονομικό τομέα και οι οποίες περιθωριοποίησαν μεγάλα κομμάτια τού λούμπεν προλεταριάτου, τα οποία τώρα ξεσπούν τον κουτσαβακισμό τους στους πρόσφυγες και στους μετανάστες;..

Το προσφυγικό δεν είναι η ρίζα των δεινών τής Ευρώπης, αλλά τα κλαδιά που έχουν ξεπεταχτεί σε ένα δέντρο το οποίο ποτίστηκε από την άνιση κι άδικη κατανομή των εισοδημάτων κι από την άγρια λιτότητα σε βάρος των χαμηλότερων στρωμάτων. Κάποια στιγμή, εξάλλου, ο Β. Σόιμπλε θα έχει εξαντλήσει όλους τους αποδιοπομπαίους τράγους και τότε θα έχει απομείνει μόνος του μπροστά στο γκρεμό που θα έχει ρίξει τους υπόλοιπους για να χαζεύει τη μάταιη παντοδυναμία του. Κi αυτό γιατί ποιος θα ήθελε να είναι ιδιοκτήτης σε ένα σπίτι από το οποίο θα έχουν απομείνει μόνο οι στάχτες του;...

 
  

Γιατί δεν απεργώ...

Αξίζει να απεργήσεις, για παράδειγμα, για την αύξηση του ΦΠΑ στο 24%, για τη διατήρηση του ΕΝΦΙΑ, για την αύξηση της έμμεσης φορολογίας στα καύσιμα ή στην κινητή τηλεφωνία, για τη μείωση του αφορολόγητου, για το ότι κόβονται οι συντάξεις όλων εκτός των πρώην βουλευτών ή για την εκποίηση μπιρ παρά της δημόσιας περιουσίας. Κι αυτό γιατί πρόκειται για μέτρα που πλήττουν τη συντριπτική πλειονότητα των μικρομεσαίων. Δεν αξίζει, ωστόσο, να απεργήσεις για να υπερασπιστείς συντεχνιακά συμφέροντα τα οποία, μάλιστα, μια κλειστή κλίκα ανθρώπων είχε περιφρουρήσει για την πάρτη της. Αναφέρομαι (και) στην απεργία των δημοσιογραφικών ενώσεων, οι οποίες την ώρα που η Ελλάδα καταστρέφεται πιστεύουν ότι τα μέλη τους θα σωθούν αν δεν καεί το δικό τους σπίτι...

Κι αφού πρώτα ενώσεις όπως η ΕΣΗΕΑ έχουν στην ουσία αποκλείσει τη συμμετοχή σε αυτές νέων δημοσιογράφων-πόσοι απασχολούνται σήμερα στις εφημερίδες με συμβάσεις όταν η πλειονότητα εργάζεται με μπλοκάκια ή με "μαύρα" στο διαδίκτυο;-, παριστάνουν με περισσή υποκρισία τους φρουρούς τής ελευθεροτυπίας. Λυπάμαι "αγαπητοί" εργατοπατέρες που δεν θα συμφωνήσω με τις ανακοινώσεις σας αλλά το δημοσιογραφικό λειτούργημα δεν το εξευτέλισαν οι σαμαροβενιζέλοι ή ο Αλέξης Τσίπρας αλλά εσείς οι ίδιοι κι όσοι δημοσιογράφοι επιλέξατε να είστε γιουσουφάκια τής κάθε εξουσίας...

Μακάρι να μπορούσαμε να δένουμε ακόμα τα σκυλιά με λουκάνικα ώστε κάθε επαγγελματικός κλάδος να μπορεί να διαθέτει το δικό του ταμείο, έστω με νταβατζιλίκια όπως το αγγελιόσημο. Το ασφαλιστικό σύστημα, ωστόσο, της χώρας είναι ημιθανές για διάφορους λόγους που έχουν πολυαναλυθεί. Συνιστά, επομένως, στοιχειώδη πράξη αλληλεγγύης η συνεισφορά στη διάσωσή του και των αποκαλούμενων "υγιών" ταμείων, όπως είναι τα δημοσιογραφικά τα οποία αν θεωρούνται "VIP" αυτό δεν σχετίζεται με τις εισφορές των ίδιων των δημοσιογράφων αλλά με την προνομιακή σχέση που το επάγγελμά τους διασφαλίζει με την εκάστοτε κυβέρνηση...

Ακόμα, όμως, κι αν βάλουμε στην άκρη τα αισθήματα αλληλεγγύης, πώς είναι δυνατό να πιστεύουν οι δημοσιογράφοι ότι μπορούν στη χώρα να υπάρχουν δύο ασφαλιστικά ταμεία, ένα για όλα τα "κορόιδα" κι ένα άλλο για τους ίδιους; Πόσο βιώσιμο θεωρούν πως θα είναι μακροπρόθεσμα κάτι τέτοιο και πόσο εκτιμούν πως θα ωφελήσει στο να μην ταυτίζουν οι πολίτες το σύνολο των επαγγελματιών τού Τύπου με αλήτες και ρουφιάνους;...

Κάθε φορά που στάζει ένα κροκοδείλιο δάκρυ εργατοπατέρων ή από γνωστά παπαγαλάκια για την ελευθερία τού λόγου φουντώνει μέσα μου η οργή για την υποκρισία εκείνων που από τις βίλες που έχτισαν με τα αφορολόγητα λεφτά τους στις Ελβετίες χάρη στις υπηρεσίες τους στην ελίτ καμώνονται σήμερα τους μαχητές τού δικαιώματος του λαού στην ενημέρωση. Εκείνοι που σιώπησαν μολονότι έβλεπαν τον Τιτανικό να κατευθύνεται στο παγόβουνο έρχονται τώρα να μας δίνουν φιλικά χτυπήματα στην πλάτη και να μας λένε καλό κουράγιο για τον άλλο κόσμο που θα πάμε...

Ξαφνικά γέμισε ο κόσμος ασυμβίβαστες Οριάνες Φαλάτσι που αγωνίζονται κόντρα στην απολυταρχική εξουσία, ενώ στην ουσία υπερασπίζονται μέχρι τελευταίας ρανίδας τού πουλημένου αίματός τους τα καταρρέοντα όσο και φαύλα αφεντικά τους. Φυσικά δεν είναι οι δημοσιογράφοι η μόνη συντεχνία που κινείται με το δόγμα "ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδάνε κι όλοι οι υπόλοιποι να πάνε να γαμηθούν". Οι περισσότερες, αν όχι όλες, κάπως έτσι λειτουργούν. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί η βάρκα δεν πηγαίνει μπροστά όταν ο καθένας μας απαιτεί από τον άλλο να κάνει κουπί ώστε οι ίδιοι να απολαμβάνουμε αραχτοί και λάιτ το ναυάγιό μας...    



  

Είμαι περισσότερο φιλελεύθερος από πολλούς "φιλελεύθερους"...

Στο οικονομικό πεδίο ο φιλελευθερισμός έχει θεμελιώδεις διαφορές με το σοσιαλισμό, με πρώτη και κυριότερη το ποιους θέλει να προστατεύσει σε προτεραιότητα η κάθε ιδεολογία. Στο πεδίο, ωστόσο, των ατομικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων ο πραγματικά φιλελεύθερος ταυτίζεται με τον Αριστερό, όπως ο γράφων. Σε ζητήματα, για παράδειγμα, όπως το δικαίωμα ιθαγένειας σε μετανάστες και πρόσφυγες που ζουν χρόνια σε μια χώρα, στους γάμους ομοφυλόφιλων, στο διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας, στη νομιμοποίηση των ναρκωτικών ουσιών, στις αμβλώσεις και στην προτεραιότητα της ελευθερίας, το οποίο είναι λυτρωτικό συναίσθημα, έναντι της ασφάλειας, που είναι φοβικό, η φιλελεύθερη θεωρία ταυτίζεται με τα αριστερά ιδανικά. Το πρόβλημα, ωστόσο, όπως πολύ σωστά το έθεσε χθες στη Βουλή ο Αλέξης Τσίπρας, δεν είναι ο φιλελευθερισμός αλλά κάποιοι φιλελεύθεροι, τύπου αρχηγού Κούλη, από τους οποίους καλείται η Αριστερά να τον διασώσει...

Τι σχέση έχει, για παράδειγμα, ο φιλελευθερισμός με το χθεσινό μισαλλόδοξο λόγο τού προέδρου τής ΝΔ απέναντι στους πρόσφυγες, στους μετανάστες, στους ανθρώπους που διαδηλώνουν στους δρόμους και, κατά βάση, στην Αριστερά; Είναι αλήθεια ότι το εγχώριο αντάρτικο πόλης χρησιμοποίησε αντιλήψεις τής αριστερής κοσμοθεωρίας για να δικαιολογήσει την στην ουσία τυφλή του βία από τη στιγμή που δεν γκρεμίζεις τον καπιταλισμό μόνο και μόνο σκοτώνοντας έναν καπιταλιστή. Είναι, επίσης, αλήθεια ότι βρίσκονται ακόμα στο ΣΥΡΙΖΑ άνθρωποι που βλέπουν με καλόβολο μάτι τους αντάρτες πόλης...

Γιατί, ωστόσο, θα πρέπει η Αριστερά στο σύνολό της να απολογείται για τον αριστερισμό; Ούτε ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης θα ήταν υποχρεωμένος να δικαιολογεί ορισμένους ακροδεξιούς στο κόμμα του αν ο ίδιος δεν τους είχε κάνει αντιπροέδρους ή τομεάρχες. Ο φιλελευθερισμός, ωστόσο, του Κούλη φτάνει μέχρι την αποδοχή των πιο αντεργατικών μέτρων που προτείνει το ΔΝΤ. Όταν πρόκειται να ψαρέψει στους ψηφοφόρους των χιμπαντζήδων με τα μαύρα ή να επικρατήσει στην παράταξή του υποθάλπει φοβικά σύνδρομα απέναντι στο διαφορετικό ή διαλύει νεολαίες...

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αντιμετωπίζει μια φιλελεύθερη ή σοσιαλδημοκρατική αντιπολίτευση, αλλά νεοφιλελεύθερους-εκ γενετής, όπως εκείνους της ΝΔ, του Ποταμιού ή της Ένωσης Κεντρώων, ή εκ μετάλλαξης, όπως του ΠΑΣΟΚ. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, πόσο πιο δυνατή θα ήταν η διαπραγματευτική θέση τής χώρας αν όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα αρνούνταν να ψηφίσουν τα επιπλέον μέτρα-ρεζέρβες που επιθυμεί το ΔΝΤ τα οποία πλήττουν και την επιχειρηματικότητα ή πόσο πιο πολύ θα πλησιάζαμε στον 21ο αιώνα αν η δεξιά στη χώρα ήταν κυρίως φιλελεύθερη και λιγότερο συντηρητική. Θα είχαμε επιλύσει προ πολλού ζητήματα όπως αυτά που ανάφερα στον πρόλογο και θα βρισκόμασταν στην πρωτοπορία τής Ευρώπης αντί στην θέση ουραγού. Ο φιλελευθερισμός μπορεί να είναι και προοδευτικός, δυστυχώς ωστόσο οι περισσότεροι φιλελεύθεροι που τον υπηρετούν από θέσεις ευθύνης στην Ελλάδα διακατέχονται από σκοταδισμό. Παριστάνουν τους μεταρρυθμιστές αλλά στην ουσία είναι λεπενιστές. Κι αυτό κάνει μπαμ...

Χρωστάμε μια συγγνώμη στον Αρσένη...

Ο Γεράσιμος Αρσένης δεν ήταν χαρισματικός πολιτικός, δεν συγκινούσε με το λόγο του τα πλήθη όπως ο Ανδρ. Παπανδρέου, ούτε όμως υπήρξε κι εθελόδουλος όπως ο αρχιερέας τής διαπλοκής ή φαύλος όπως ο διάδοχός του στο υπουργείο Άμυνας, Ακ. Τσοχατζόπουλος. Γι' αυτό ίσως και δεν έγινε ποτέ πρωθυπουργός τής χώρας, επιμένοντας μέχρι τέλους στις σοσιαλιστικές ιδέες του, οι οποίες έχουν δικαιωθεί από το ρου που ακολουθεί ο σύγχρονος τουλάχιστον καπιταλισμός. Σε μια εποχή, άλλωστε, που ο μέσος όρος τής ακαδημαϊκής ποιότητας των βουλευτών είναι κάτω του μετρίου, άνθρωποι με τις περγαμηνές τού Αρσένη μοιάζουν πολύ περισσότερο με σταγόνες στον ωκεανό...

Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα ο Αλέξης Τσίπρας στο συλλυπητήριο μήνυμά του, η Αριστερά στο σύνολό της αλλά κι ο γράφων οφείλουμε μια συγγνώμη στον άνθρωπο που ως τσάρος της οικονομίας ήταν ο πρώτος που αναδιένειμε εισόδημα υπέρ των ασθενέστερων τάξεων, εμπνεύστηκε το εγκαταλειμμένο σήμερα Δόγμα Ενιαίου Αμυντικού Χώρου με την Κύπρο και, κυρίως, προχώρησε την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που τόσο πολεμήθηκε με το σύνθημα "κάτσε καλά Γεράσιμε". Κι ας είναι η Παιδεία, εφόσον βεβαίως έχει έναν τέτοιο προσανατολισμό, ένα από τα ισχυρότερα όπλα στα χέρια τού προλεταριάτου για την ταξική του αφύπνιση...

Το Ολοήμερο Σχολείο, το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, τα Προγράμματα Διά Βίου Μάθησης ήταν μόνο μερικές από τις καινοτομίες που είχε εισάγει το 2000 ο τότε υπουργός Παιδείας και οι οποίες εκείνη την εποχή πολεμήθηκαν πολύ από μαθητές και καθηγητές αλλά σήμερα θεωρούνται επιτυχημένοι θεσμοί. Το κυριότερο, ωστόσο, είναι πως τόλμησε να προχωρήσει σε μια μεταρρύθμιση ουσίας και κοινωνικώς επωφελή την ώρα που η κεντρική γραμμή τής κυβέρνησης που υπηρετούσε ήταν "παίξτε όλες σας τις οικονομίες στο χρηματιστήριο και γίνετε πλούσιοι σε μια ημέρα"...

Αυτή ακριβώς, άλλωστε, η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, μαζί με τον "Καποδίστρια" για την τοπική αυτοδιοίκηση, είναι πιθανότατα οι μοναδικές αλλαγές των κυβερνήσεων Σημίτη για τις οποίες μπορεί ο τελευταίος να είναι υπερήφανος. Αυτή η σπανιότητα, εξάλλου, των μεταρρυθμίσεων υπέρ τού κοινωνικού συνόλου, έστω σε μακροπρόθεσμο επίπεδο, αποτέλεσε κι έναν από τους βασικότερους παράγοντες για τους οποίους φτάσαμε στη χρεοκοπία, πρώτα αξιακή και στη συνέχεια οικονομική...

Αν ωστόσο ο λαός, μέσα στην άγνοιά του και μπροστά στο φόβο του άγνωστου, πολλές φορές πολεμά ακόμα και μεταρρυθμίσεις που είναι για το συμφέρον του, η ελίτ ξέρει πολύ καλά τι πράττει όταν τις υπονομεύει. Δείτε, για παράδειγμα, ποιο είναι το ζήτημα για το οποίο κάνει το ΔΝΤ σαματά έξι χρόνια μετά από το πρώτο μνημόνιο κι αφού και το ίδιο έχει παραδεχθεί τα σφάλματά του: το αν η Ελλάδα οφείλει να νομοθετήσει μέτρα λιτότητας από τώρα για το 2018 (!) και, μάλιστα, για την περίπτωση που δεν έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα 3,5%!! Και, επιπλέον, μολονότι η Eurostat βγάζει πρωτογενές πλεόνασμα ακόμα και για το δύσκολο 2015...

Αλήθεια, το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας γεννάται γιατί ο ΦΠΑ δεν είναι στο 24% ή το αφορολόγητο στα 8.000 ευρώ κι όχι από την απουσία αναπτυξιακών πολιτικών με κοινωνική δικαιοσύνη, δυναμικής καταπολέμησης της φοροδιαφυγής-φοροαποφυγής και, βεβαίως, από τη μη διαγραφή μέρους τού χρέους ώστε αυτό να καταστεί βιώσιμο; Οι δήθεν μεταρρυθμιστές ξένοι τεχνοκράτες δεν επιτρέπουν στη νομίμως εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση να καταθέσει ούτε καν το νομοσχέδιο για το πλαστικό χρήμα, που αποτελεί ισχυρότατο χτύπημα στη φοροδιαφυγή, αν δεν ολοκληρωθεί πρώτα η αξιολόγηση. Μόνο οι προσωπικώς ωφελημένοι, οι εθελόδουλοι και οι αφελείς μπορεί να πιστεύουν πλέον ότι το κουαρτέτο ενδιαφέρεται για τη σωτηρία τής χώρας κι όχι για τη διαιώνιση του νεοαποικιακού του καθεστώτος...  





 

Αχ Κούλη, να ήσουν το ίδιο αυστηρός και με τη Siemens όπως με την ΟΝΝΕΔ δεν θα είχαμε γνωρίσει μνημόνια...

Αν θέλετε να εντοπίσετε τη διαφορά ανάμεσα σε έναν επιτυχημένο και σε έναν αποτυχημένο δεν έχετε παρά να διαπιστώσετε πώς αντιμετωπίζει ένα χέρι που πονά. Ο επιτυχημένος το γιατρεύει, ο αποτυχημένος το κόβει. Μπορείτε, επομένως, να φανταστείτε σε ποια κατηγορία εντάσσω τον αρχηγό Κούλη, ο οποίος διέλυσε την παρηκμασμένη ΟΝΝΕΔ-αν ήταν ποτέ ακμάζουσα- κυρίως γιατί δεν μπορούσε να την ελέγξει. Αυτός είναι, άλλωστε, κι ο στόχος των αλλαγών που θέλει να περάσει και στο κόμμα ενόψει συνεδρίου, με τη μείωση για παράδειγμα των μελών τής Πολιτικής Επιτροπής, να καπελώσει δηλαδή μια παράταξη που είναι φύσει καραμανλική. Σκεφτείτε, εξάλλου, τι θα έσουρναν στον Αλέξη Τσίπρα εκείνοι που σήμερα κατηγορούν τον πρωθυπουργό για απολυταρχισμό επειδή θα υπάρξει διαγωνισμός για τις τηλεοπτικές άδειες ή γιατί επιχειρηματίες-λαμόγια καλούνται για πρώτη φορά να πληρώσουν για τις αμαρτίες τους αν διέλυε τη νεολαία τού ΣΥΡΙΖΑ. Το "Παπαδόπουλος" θα ήταν ο πιο επιεικής χαρακτηρισμός από εκείνους που έχουν αυτοαναγορευτεί σε μεταρρυθμιστές...

Κανένας δεν είναι υποχρεωμένος να απολογείται εσαεί για τα αμαρτήματα του παρελθόντος του, εφόσον ωστόσο ισχύει μια προϋπόθεση: να τα έχει παραδεχθεί και να έχει ζητήσει συγγνώμη γι' αυτά. Θα έδινα στον αρχηγό Κούλη τη δυνατότητα να μηδενίσει το κοντέρ και να ξεκινήσει από την αρχή το μεταρρυθμιστικό του οίστρο στην περίπτωση, για παράδειγμα, που παραδεχόταν δημοσίως ότι είχε επωφεληθεί από τα μαύρα ταμεία τής Siemens, πως ως υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης έκανε λάθος που δεν απέλυσε κομματόσκυλα που κι ο ίδιος και η οικογένειά του είχαν διορίσει αλλά αντιθέτως σχόλασε μόνο όσους δεν είχαν κομματικό δόντι ή το ότι κακώς εξακολουθεί να καλύπτει τον Στ. Παπασταύρου, ο οποίος μόνο στη λίστα τού Σίντλερ δεν έχει εμπλακεί ακόμα. Ο Κούλης, όμως, δεν έχει ομολογήσει την ενοχή του για τίποτα από τα παραπάνω και για πολλά άλλα. Αντιθέτως, παριστάνει πως προήλθε από παρθενογένεση και μας ζητά να τον εμπιστευτούμε όταν το παρελθόν του μας προτρέπει να κάνουμε ακριβώς το αντίθετο...

Ο αρχηγός Κούλης, εξάλλου, είναι η κορυφή τού παγόβουνου το οποίο συναπαρτίζουν κι άλλοι θιασώτες τού ακραίου κέντρου, Γνωρίζω, για παράδειγμα, πολύ καλά κι από τότε που ήταν αμούστακοι μαθητές φιλελεύθερους αρθρογράφους που δήθεν απεχθάνονται τη βία από όπου κι αν προέρχεται, μολονότι οι ίδιοι την ασκούσαν-ψυχολογική ή και σωματική- στα εφηβικά τους χρόνια για να αντιμετωπίσουν την αντίπαλη άποψη. Και οι ίδιοι άνθρωποι έρχονται σήμερα για να επιχειρηματολογήσουν σε βάρος τού λαϊκισμού ή υπέρ τής ελευθεροτυπίας σαν να γεννήθηκαν κι εκείνοι μόλις χθες. Καλώς ή κακώς, ωστόσο, ο καθένας έχει την πορεία του και κρίνεται από αυτή για το κατά πόσο και τα μελλούμενά του θα είναι ωφέλιμα για τον ελληνικό λαό. Αν, για παράδειγμα, ο αρχηγός Κούλης επιδείκνυε και στην περίπτωση της Siemens το ένα εκατοστό τής αυστηρότητας που επέδειξε απέναντι στην εχθρική προς αυτόν ΟΝΝΕΔ τότε αυτή η χώρα δεν θα είχε μπει ποτέ στα μνημόνια στα οποία την έσυραν οι φαύλοι τής μεταπολίτευσης...


    

Οι ιδέες Κούλη είναι τόσο φρέσκες όσο η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο...

Στο ΚΚΕ πιστεύουν ακόμα ότι τα καθεστώτα τού υπαρκτού σοσιαλισμού δεν κατέρρευσαν γιατί ήταν, στην ουσία, απολυταρχικά αλλά γιατί τα έριξε η CIA με τη συνεργασία προδοτών. Γι' αυτό κι επιμένουν σε ένα είδος κομμουνισμού ο οποίος απέτυχε στην πράξη αντί να έχουν σχεδιάσει τον κομμουνισμό τού 21ου αιώνα. Γι' αυτό, άλλωστε, και σήμερα κυβέρνηση είναι ο ΣΥΡΙΖΑ κι όχι το ΚΚΕ, μολονότι ο Περισσός διέθετε σαφώς πιο συγκροτημένο κομματικό μηχανισμό από την Κουμουνδούρου, που μέχρι πρόσφατα ήταν ένας συνασπισμός διαφορετικών κομμάτων. Η ίδια δογματική λογική, από της δική τους ιδεολογική σκοπιά βεβαίως, διακατέχει τους υπέρμαχους του σημερινού καπιταλιστικού μοντέλου, οι οποίοι εξακολουθούν να ομιλούν για την επιχειρηματικότητα σαν να αφορά αποκλειστικώς και μόνο καινοτόμους, ριψοκίνδυνους επιχειρηματίες οι οποίοι κινούνται με βάση τη νομιμότητα στο κυνήγι τού υγιούς κέρδους και δεν βλέπουν το δημόσιο ταμείο σαν το δικό τους χωράφι. Συνεχίζουν να ομνύουν στο ελάχιστο ή καθόλου κράτος και στην αυτορρύθμιση της αγοράς σαν να μην είναι ο σοσιαλισμός, η κρατικοποίηση για παράδειγμα των τραπεζών, που δίνει κάθε φορά τη λύση όταν η καπιταλιστική απληστία αγγίζει το Έβερεστ. Η δική τους εξιδανικευμένη εκδοχή τού καπιταλισμού αντιστοιχεί τόσο στην πραγματικότητα όσο το ότι η Σοβιετική Ένωση ήταν ένας σοσιαλιστικός παράδεισος στον οποίο βασίλευε η κοινωνική δικαιοσύνη...

Οι υπέρμαχοι, εξάλλου, του νεοφιλελευθερισμού αδυνατούν να εξηγήσουν γιατί πρόεδρος των ΗΠΑ είναι σήμερα ο Μπαράκ Ομπάμα κι αύριο μεθαύριο ενδεχομένως ο ακόμα πιο Αριστερός Μπέρνι Σάντερς. Αφού το σύστημα λειτουργούσε περίφημα γιατί στη Μέκκα της ελεύθερης αγοράς οι κάτοικοί της επέλεξαν κι επιλέγουν πιο αριστερόστροφους πολιτικούς; Θα μου πείτε πως υπάρχει κι ο Ντ. Τραμπ, αλλά κι αυτός συγκινεί όσους συγκινεί κυρίως σε σχέση με τον ακροδεξιό , μισαλλόδοξο λόγο του κι όχι γιατί επιχειρηματολογεί υπέρ των πλεονεκτημάτων ενός οικονομικού συστήματος που αν δεν ήταν για τον εμβολιασμό του με σοσιαλιστικά μέτρα, όπως το κόψιμο χρήματος, σήμερα θα είχε αφανιστεί...

Οι Αμερικανοί, όπως και οι άλλοι λαοί άλλωστε, έχουν αντιληφθεί για τα καλά ότι η ποιότητα ζωής τους δεν θα βελτιωθεί αν τα αφεντικά τους βγάζουν υπερκέρδη τα οποία αποθηκεύουν σε φορολογικούς παραδείσους την ίδια ώρα που οι δικοί τους μισθοί κ εργασιακά δικαιώματα απομειώνονται παρά μόνο αν μπουν επιτέλους κανόνες σε ένα μοντέλο το οποίο θεωρείται επιτυχημένο μόνο από το 1% που κατέχει το 99% του παγκόσμιου πλούτου. Η ανεργία, για παράδειγμα, δεν θα μειωθεί αν απελευθερωθούν οι ομαδικές απολύσεις και γίνει η ρουτίνα η ημιαπασχόληση-αναλωσιμότητα του προσωπικού παρά μόνο αν επανεκκινήσει η πραγματική οικονομία με αναπτυξιακές πολιτικές αντί για άγρια λιτότητα σε βάρος των μικρομεσαίων...

Είναι αλήθεια ότι κομμάτι τής Αριστεράς, ενδεχομένως και της κυβερνώσας, δαιμονοποιεί την επιχειρηματικότητα. Κι αυτό είναι άδικο γιατί όσο κι αν είναι απαραίτητη μια υγιής δημόσια διοίκηση σε μια οργανωμένη πολιτεία άλλο τόσο είναι κι ένας υγιής ιδιωτικός τομέας. Μόνο που το τελευταίο δεν διασφαλίζεται από την όποια καλή θέληση των επιχειρηματιών αλλά από τον έλεγχο της δράσης τους από ένα κράτος που δεν θα λειτουργεί σαν πατερούλης αλλά σαν πατέρας που γνωρίζει πότε να χαϊδεύει καθώς και πότε να επιπλήττει τα παιδιά του. Γι' αυτό και οι όποιες ιδέες τού αρχηγού Κούλη δεν είναι τόσο καινούριες όσο θέλει να τις παρουσιάζει στο εκλογικό σώμα. Αντιθέτως, είναι τόσο παλιές όσο η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο...