Κοινωνική συμφιλίωση δίχως κοινωνική δικαιοσύνη σημαίνει εσχάτη προδοσία...

Σε μια δημοκρατία το δικαίωμα στη διαδήλωση είναι αναφαίρετο. Ισχύει ακόμα και για τους εχθρούς της, όπως είναι οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα. Επομένως, όσο κι αν το διευκρινίζει κι ο ίδιος ο Νίκος Φίλης στην επίμαχη δήλωσή του, φυσικά και οι "Παραιτηθείτε" δικαιούνται να ζητούν την πτώση τής κυβέρνησης κι αυτό δεν βρίσκεται στο όριο της συνταγματικής ανοχής. Δεν βρίσκεται στο όριο της συνταγματικής ανοχής, για να μην ισχυριστώ πως το έχει ξεπεράσει, ακόμα και η συστηματική επίθεση ψεύδους και διαστρέβλωσης η οποία εξαπολύεται από συγκεκριμένους ανθρώπους υπηρετώντας ιδιοτελείς σκοπούς. Η ελευθερία τού λόγου είναι τόσο γενναιόδωρη που ανέχεται ακόμα και τους ψεύτες και συκοφάντες. Στο τέλος, άλλωστε, η πραγματικότητα είναι τόσο αδυσώπητη και τα μέσα πληροφόρησης της κοινής γνώμης τόσο πολλά που η εξαπάτηση αποδεικνύεται να φέρει πολύ κοντά ποδάρια...

Στη ΝΔ και στα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης γιατί ντρέπονται να ομολογήσουν ότι συνδιοργανώνουν τη συγκέντρωση του "Παραιτηθείτε" όταν τόσα και τόσα μέλη τους δηλώνουν πως θα συμμετάσχουν σε αυτή; Η παραίτηση, εξάλλου, μιας κυβέρνησης συνεπάγεται την αντικατάστασή της από κάποια άλλη. Πώς θα γίνει; Με εκλογές, με τα τανκ ή με ένα πιο σύγχρονο πραξικόπημα, όπως αυτό που έγινε στη Βραζιλία πριν μερικές εβδομάδες με θύμα την δημοκρατικώς εκλεγμένη πρόεδρο Ντίλμα Ρούσεφ ή αυτό που επιχειρείται στη Βενεζουέλα με στόχο τον επίσης δημοκρατικώς εκλεγμένο πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο; Ή, μήπως, με πρωθυπουργό πάλι κάποιον Λ. Παπαδήμιο; Ας το ξεκαθαρίσουν αυτό οι "Παραιτηθείτε" κι αν προκρίνουν για πρωθυπουργό τον αρχηγό Κούλη, τη Φώφη, τον Σταύρο ή τον Β. Λεβέντη να το πουν καθαρά στους Έλληνες πολίτες, που ναι μεν είναι απογοητευμένοι με τη σημερινή κυβέρνηση αλλά αυτό δεν σημαίνει πως επιθυμούν την παλινόρθωση της σάπιας μεταπολίτευσης...

Υπό μία έννοια νεοφιλελέδες τύπου Στ. Μάνου, Μιρ. Ξαφά ή Θ. Τζήμερου-έστω αν κι εκείνοι έχουν αποτύχει ως επιχειρηματίες- είναι πιο έντιμοι από τον αρχηγό Κούλη. Εκείνοι τουλάχιστον θα σου πουν καθαρά ή, τέλος πάντων, καθαρότερα πως δεν επιθυμούν, για παράδειγμα, την προστασία κανενός δανειολήπτη με "κόκκινο" δάνειο γιατί πρέπει να τιμωρηθεί για το ότι δεν ήταν συνετός-μολονότι η ανοχή τους για τις ασύνετες τράπεζες είναι απεριόριστη- ή πως δεν θέλουν ούτε ένας ανασφάλιστος να έχει πρόσβαση σε νοσοκομειακή περίθαλψη. Το ίδιο πιστεύει κι ο πρόεδρος της ΝΔ, μόνο που αισθάνεται την ανάγκη να καταπραΰνει τον ιδεοληπτικό του δήθεν μεταρρυθμιστικό οίστρο ενώπιον του πολιτικού κόστους...

Το "δεν υπάρχει κοινωνία παρά μόνο άτομα" εξακολουθεί να ερεθίζει τα απανταχού ορφανά τής Θάτσερ και του Ρέιγκαν, για τα οποία οι φτωχοί είναι υπεύθυνοι για τη φτώχεια τους αποκλειστικώς και μόνο γιατί είναι ηλίθιοι, αγράμματοι ή τεμπέληδες. Λες και μόνο αυτοί είναι φτωχοί ή λες κι όλοι γεννιούνται στο ίδιο οικογενειακό ή κοινωνικό περιβάλλον ή λες και οι πάντες είναι υποχρεωμένοι να είναι λιοντάρια στη ζούγκλα ώστε να κυνηγούν ό,τι κινείται και να σκοτώνουν ό,τι τους κυνηγά και το να είσαι ένα φιλήσυχο ελαφάκι είναι αμαρτία...

Όπου στον κόσμο εφαρμόστηκε ο νεοφιλελευθερισμός οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι γιατί η αποκαλούμενη ελεύθερη αγορά έχει χτιστεί με κανόνες που ωφελούν τους λίγους και βλάπτουν τους πολλούς. Φανταστείτε, για παράδειγμα, όλα τα κράτη τού κόσμου να συμφωνούσαν σε μια φορολογία στην οποία ο καθένας θα συνέβαλλε με βάση τις πραγματικές του δυνάμεις. Να δείτε τότε πώς θα έκλεινε η ψαλίδα και πώς θα φτάναμε επιτέλους στο φινάλε τού πολέμου των τάξεων. Μέχρι να συμβεί αυτό, ωστόσο, οι μάχες θα μαίνονται κι επομένως είναι χρέος τού κάθε μικρομεσαίου να αποκτήσει ταξική συνείδηση και να παλέψει για τα συμφέροντα της τάξης του. Κοινωνική συμφιλίωση δίχως κοινωνική δικαιοσύνη είναι αδύνατο να υπάρξει κι αν αυτό συμβεί θα σημάνει εσχάτη προδοσία...

   

Κούλης είσαι: "Ψηφίστε με για να κάνω ό,τι ο Τσίπρας κάνει καλύτερα"!

Λίγες ημέρες μετά από την ανάληψη της εξουσίας από την Αριστερά είχα γράψει πως δεν μιλάμε απλώς για αλλαγή κυβέρνησης, αλλά για αλλαγή καθεστώτος. Κι αν το 2015 αυτό φάνηκε κυρίως από τη σκληρή διαπραγμάτευση, το 2016, πέρα από την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης η οποία δεν έχει τις καταστροφικές συνέπειες που πολύ θα ήθελαν να έχει οι θεωρητικοί τού χάους, φέρνει, εφόσον πάνε όλα καλά, διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με τις νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες...

Στην Παιδεία, στο Σύνταγμα, στον εκλογικό νόμο, στη Δικαιοσύνη, στην πραγματική οικονομία με τον αναπτυξιακό νόμο και την αξιοποίηση όλων των εισερχόμενων πόρων και στον Τύπο με τις τηλεοπτικές άδειες και τη ρύθμιση της αναρχίας στο διαδίκτυο έρχονται αλλαγές οι οποίες όχι απλώς θα εμπεδώσουν τη Δημοκρατία σε αυτόν τον τόπο, αλλά θα τη βοηθήσουν να κάνει άλματα προς το μέλλον. Όλα αυτά, πάντως, με μία προϋπόθεση: η κυβέρνηση να μην υποκύψει μπροστά στο πλέγμα αντικρουόμενων μεταξύ τους συμφερόντων τα οποία ενώνει, ωστόσο, ένας κοινός στόχος, να μην αλλάξει τίποτα σε αυτήν την έρμη χώρα...

Στο "Πρώτο Θέμα" ξεκοκαλίζουν κάθε κυβερνητική απόφαση και κάθε κυβερνητικό πρόσωπο, αλλά το μόνο "σκάνδαλο" που βρήκαν για να κάνουν πρωτοσέλιδο είναι ένα σχόλιο αναγνώστη στο πόρισμα του εθνικού διαλόγου για την Παιδεία, το οποίο έχει κακοποιηθεί από εκείνους μέσα κι έξω από το χώρο που ξεβολεύονται. Κι αυτό γιατί οι επιμέρους αλλαγές που προτείνονται, για πρώτη φορά ίσως σε εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, φανερώνουν έναν ξεκάθαρο ταξικό προσανατολισμό: τη δημιουργία ενός δημοκρατικού πολίτη με ταξική συνείδηση, που θα σκέφτεται ελεύθερα. Ομοίως, κάποιοι επιτίθενται στην κυβέρνηση γιατί, άκουσον άκουσον οι "τύραννοι", σκέφτεται να κάνει δημοψήφισμα για τη συνταγματική αναθεώρηση. Χρησιμοποιούν, μάλιστα, ως επιχείρημα ότι η χούντα είχε κάνει κάτι παρόμοιο. Λες κι ο Αλέξης Τσίπρας θα στείλει στο ΕΑΤ-ΕΣΑ ή στη Μακρόνησο όσους καταψηφίσουν τις προτάσεις του...

Κι αν κάπου, βεβαίως, περισσεύει η υποκρισία αυτό συμβαίνει στην περίπτωση του εκλογικού νόμου. Μέχρι πρότινος κατηγορούσαν την Αριστερά για το ότι είχε λησμονήσει την πάγια θέση της για την απλή αναλογική. Τώρα που σχεδιάζει ένα νόμο προς αυτήν την κατεύθυνση φωνάζουν για ακυβερνησία. Όσο για τη Δικαιοσύνη, όπου το απόστημα είναι τεράστιο κι αφορά όλη τη χώρα, η αλλαγή εισαγγελέα τού Αρείου Πάγου κι όχι μόνο είναι μια καλή αρχή για να σπάσουν παραδικαστικά κυκλώματα τα οποία υποθάλπουν την ατιμωρησία των ενόχων και τη στοχοποίηση των αθώων...

Η στρατηγική αμηχανία, εξάλλου, ιδίως της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι τόσο έντονη ώστε ο αρχηγός Κούλης παρουσιάζεται πιο ΣΥΡΙΖΑ κι από το ΣΥΡΙΖΑ όταν ισχυρίζεται, για παράδειγμα, πως δεν θα απολύσει δημοσίους υπαλλήλους (μολονότι θα καταργήσει δημόσιους οργανισμούς, μάλλον είναι ο μάγος Χουντίνι) ούτε θα μειώσει μισθούς στο δημόσιο τομέα και συντάξεις, δεν θα καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ και δεν θα κόψει 13ο και 14ο μισθό. Μα, αυτά κάνει κι ο Αλέξης Τσίπρας, μόνο που ο πρόεδρος της ΝΔ τον κατηγορεί για λαϊκισμό. Δεν καταλαβαίνει ο Κυριάκος πως με αυτόν τον τρόπο αποξενώνει και το προνομιακό του ακροατήριο, τους αποκαλούμενους αστούς;...

Ακόμα και στις ιδιωτικοποιήσεις, οι οποίες υποτίθεται πως είναι προνομιακό πεδίο τής φιλελεύθερης παράταξης, η κυβέρνηση της Αριστεράς έχει κατορθώσει συμφωνίες, όπως για τον ΟΛΠ και το Ελληνικό, με πολύ πιο ευνοϊκούς όρους για το Δημόσιο και τους πολίτες από εκείνους στους οποίους δεν έφτασαν ποτέ αυτοί που υποτίθεται πως διαθέτουν το "copyright" στο θέμα και οι οποίοι έχουν το θράσος να μιλούν για ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας επειδή η αξιοποίησή της θα γίνει σε βάθος αιώνα και με τα μισά έσοδα να καταλήγουν στην ανάπτυξη  κι όχι στο άψε σβήσε σε "σκοτωμένες" τιμές. Κι αν ακόμα τα λέει όλα αυτά ο αρχηγός Κούλης γιατί φοβάται το πολιτικό κόστος κι όχι γιατί απαρνήθηκε το νεοφιλελευθερισμό, τότε τι σκατά μεταρρυθμιστής είναι; Έτσι κι αλλιώς το πόσο μεταρρυθμιστής-γιαλαντζί ήταν το ξέραμε από την εποχή που ως υπουργός "εκσυγχρόνιζε" τη δημόσια διοίκηση απολύοντας μόνο καθαρίστριες και σχολικούς φύλακες και χρησιμοποιώντας 53 μετακλητούς κολλητούς του στο υπουργείο. Ας το Κούλη, δεν θα φάμε, έχουμε γλάρο...  

Ο αετός πεθαίνει στον αέρα και τα σκουλήκια στη Ζούγκλα...

Δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι που τους συμπαθούν άπαντες, εκείνοι δηλαδή που δεν τολμούν να σπάσουν αβγά για να φτιάξουν ομελέτα, γι' αυτό και συμπεριφέρονται σε όλους με την ίδια υποτακτική δουλοπρέπεια. Όπως, επίσης, δεν έχει τόση σημασία τι λέει κάποιος για σένα, αλλά ποιος το λέει. Αν, για παράδειγμα, σε κατηγορούν για δωροδοκία επαγγελματίες εκβιαστές όπως ο Μ. Τριανταφυλλόπουλος κι ο Θ. Αναστασιάδης ή λαθρέμποροι όπως ο Γ. Αλαφούζος, μάλλον υπερήφανος πρέπει να αισθάνεσαι κι όχι υπόλογος. Πόσω μάλλον όταν το κάνουν με άτσαλο τρόπο, όπως για παράδειγμα με το ηχητικό ντοκουμέντο τής ΕΥΠ που παρουσίασε ο εδώ και καιρό εξαφανισμένος από το προσκήνιο "Ζούγκλας"...

Σε μια υποτίθεται συνομιλία με υπονοούμενα, "βιβλία" και "γιατρούς" ο μόνος που αναφέρεται με το όνομά του, και μια φορά στην όλη συζήτηση, είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Κι όταν, μάλιστα, ο Β. Μαρινάκης μνημονεύει το όνομα του σημερινού πρωθυπουργού ο Τ. Καραμήτσος ξεκαθαρίζει ότι δεν αναφέρεται σε εκείνον αλλά στο "γιατρό". Αφήστε που είναι δύσκολο αυτός που θα δώσει τα λεφτά να είναι ο Τ. Καραμήτσος κι όχι ο Β. Μαρινάκης, αφήστε που το "Πρώτο Θέμα" και τα υπόλοιπα έντυπα που χρηματοδοτεί ο εφοπλιστής δεν έπαψαν ποτέ να πολεμούν το ΣΥΡΙΖΑ, αφήστε που για να πάρεις υλικό από τις μυστικές υπηρεσίες πρέπει μάλλον να είσαι κι ο ίδιος κυπατζής. Όπως και στην περίπτωση Ψυχάρη, άλλωστε, αναρωτιέμαι τι νόημα έχει να δίνεις εκατομμύρια σε κάποιον που όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει σταματήσει να σε πολεμά κι εσύ να τον λοιδορείς. Εκτός αν δεν έστησες ποτέ δωροδοκία, αλλά σκευωρία...

Χωρίς να είμαι, εξάλλου, ιδιαιτέρως εξοικειωμένος με την ορολογία τής λαχαναγοράς, μου κάνει εντύπωση πως στην ίδια συνομιλία υποτίθεται πως τα "βιβλία" σημαίνουν εκατομμύρια, όπως ακριβώς είχε υποδηλώσει λίγες εβδομάδες πριν ο Ανδρ. Βγενόπουλος για να κατηγορήσει την πρόεδρο του Αρείου Πάγου πως του ζήτησε χρήματα. Και οι συμπτώσεις αυξάνονται λίαν επικινδύνως για την αξιοπιστία τους από τη στιγμή που την ίδια αργκό παρουσιάζει ως αλήθεια στο περιορισμένο πλέον ακροατήριό του ο "δημοσιογράφος τής κρυφής κάμερας" Μ. Τριανταφυλλόπουλος, ο οποίος, επίσης όλως τυχαίως βεβαίως βεβαίως, είναι ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές, με το αζημίωτο φυσικά, του "Mr Mig", ο οποίος με τη σειρά του άλλοτε παρουσιάζεται ως ο εργοδότης χιλιάδων Ελλήνων κι άλλοτε ως ένα απλό γρανάζι τού fund που όταν όλα βγουν στον αφρό το σκάνδαλο Κοσκωτά θα μοιάζει με παιδική ιστορία μπροστά του...

Γίνεται πλέον όλο και πιο φανερή η απελπισία τού συστήματος διαπλοκής που καταρρέει και το οποίο γνωρίζει ότι αργά ή γρήγορα θα περάσει τις υπόλοιπες ημέρες του στη φυλακή. Με την αξιολόγηση να ολοκληρώνεται, το κλίμα στην πραγματική οικονομία να βελτιώνεται και τον αέρα τετραετίας που έχει πλέον ο Αλέξης Τσίπρας είναι λογικό να στοχεύουν στο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, στο κομμάτι δηλαδή που χωλαίνουν οι ίδιοι και τα παπαγαλάκια τους. "Αφού δεν μπορούμε πια να πείσουμε κανέναν ότι δεν είμαστε φαύλοι, τουλάχιστον ας συκοφαντήσουμε τους άλλους μήπως και κάποιους κοροϊδέψουμε ότι όλοι ίδιοι είναι". Με αυτήν τη λογική πορεύονται σκουλήκια που πλούτισαν βυσσοδομώντας, εκβιάζοντας και λασπολογώντας και τώρα βγαίνουν από τις τρύπες τους για να πουλήσουν ερευνητική δημοσιογραφία. Λαγός τη φτέρη έσειε, ωστόσο, κακό της κεφαλής του...

Ο Μοχάμεντ Αλι δεν ήταν ταπεινός, ταπεινοί είναι οι μέτριοι...

Ο Μοχάμεντ Αλι δεν ήταν ταπεινός, όπως ορίζουν τουλάχιστον την ταπεινότητα οι Γραφές και οι μετριότητες. Ήξερε ότι ήταν ο καλύτερος μποξέρ στον κόσμο και δεν ντρεπόταν να το πει δημοσίως, δίχως να ψευτοκοκκινίζει για να μην αισθάνονται  άσχημα όσοι ήταν υποδεέστεροι από αυτόν στο άθλημά του. Αν μη τι άλλο, ακόμα κι αν διαφωνούσες μαζί του δεν μπορείς να τον κατηγορήσεις πως κρατούσε τις απόψεις του για τον εαυτό του: τις δημοσιοποιούσε ώστε να γίνουν κοινό κτήμα γιατί σε διαφορετική περίπτωση δεν έχει νόημα να είσαι, για παράδειγμα, κατά τού ρατσισμού ή υπέρ τής ειρήνης αποκλειστικώς στο στενό πλαίσιο του σπιτιού σου. Κι ας μην θεωρούνται όλα αυτά σεμνότητα από εκείνους που εξυμνούν τα ελαττώματα του όχλου και ειρωνεύονται τα χαρίσματα των ξεχωριστών...

Ξέρετε σε ποια περίπτωση θα ήταν αλαζόνας ο Μοχάμεντ Αλι, για τον οποίο τώρα όλοι θρηνούν, αλλά όταν ήταν εν ζωή τον κατηγορούσαν, για παράδειγμα, γιατί δεν πήγε να πολεμήσει στο Βιετνάμ; Αν ισχυριζόταν πως ήταν, π.χ., ο καλύτερος μαθηματικός στον κόσμο. Η ικανότητα, ωστόσο, του να αναγνωρίζεις ποιος πραγματικά είσαι και τι μπορείς να κάνεις δεν είναι αυθάδεια. Είναι αυτογνωσία στον ύψιστο βαθμό και είναι αυτή που ξεχωρίζει εκείνους που έκαναν πράγματα στη ζωή τους από αυτούς που κλαψουρίζουν για το τι θα μπορούσαν να κάνουν αν κι αν κι αν...

Από μια άποψη ο Μοχάμεντ Αλι είναι τυχερός που πέθανε. Σκεφτείτε να εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ ο Ντ. Τραμπ και να υλοποιήσει το όνειρό του να πετάξει όλους τους μουσουλμάνους από τη χώρα γιατί αυτοί είναι η "πηγή τού κακού"- όπως και στην Ευρώπη άλλωστε-, όπως ακριβώς ήταν και οι Εβραίοι πριν 80 χρόνια για τον Χίτλερ. Ο θρύλος τής πυγμαχίας και των κοινωνικών αγώνων για φυλετική χειραφέτηση θα αναγκαζόταν να εγκαταλείψει την πατρίδα του γιατί ένας λευκός φασίστας θα καθόταν στο οβάλ γραφείο τού Λευκού Οίκου...

Ενδεχομένως για τον Μοχάμεντ Αλι να γινόταν μια εξαίρεση επειδή ήταν δημοφιλής και πλούσιος, ωστόσο ακόμα κι αυτό να ίσχυε θα αποδείκνυε τη σχετικότητα με την οποία ορισμένοι αντιμετωπίζουν τη δημοκρατία, την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Αυτοί οι τρεις θεσμοί πρέπει να αφορούν τους πάντες και πάντοτε. Όταν αρχίσουν να γίνονται εξαιρέσεις κι όταν αυτές, μάλιστα, αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο τότε είναι που τα καθεστώτα ρέπουν ανερυθρίαστα προς τον ολοκληρωτισμό...

Η δυνατή γροθιά και το επικοινωνιακό του χάρισμα απέτρεψαν τον Μοχάμεντ Αλι να σκοτώσει Βιετκόνγκ, οι οποίοι άλλωστε, όπως είχε αριστοτεχνικώς μνημονεύσει ο ίδιος, ποτέ δεν τον είχαν αποκαλέσει "σκυλάραπα". Άλλοι το είχαν κάνει κι αρκετοί από αυτούς ετοιμάζονται σήμερα να αφήσουν λουλούδια στον τάφο του, κληρονόμοι μιας προαιώνιας υποκρισίας που σταθμίζει τους ανθρώπους αναλόγως με το αποτύπωμα που αφήνουν στην κοινή γνώμη κι όχι με την αντίληψη πως όλοι, μα όλοι είμαστε φτιαγμένοι από σάρκα κι αίμα. Είναι οι ίδιοι, για παράδειγμα, που πέρυσι κατηγορούσαν τον Αλέξη Τσίπρα γιατί δεν χτίζει συμμαχίες με τους εταίρους και σήμερα τον ψέγουν γιατί κάνει ακριβώς αυτό που του ζητούσαν χθες...

Τους συμπονώ αυτού του είδους τους ανθρώπους, οι οποίοι αφού δεν μπορούν να προσεγγίσουν το φως το πυροβολούν εξ αποστάσεως μήπως και καταφέρουν να το κάνουν ένα με τη δική τους σκοτεινιά. Είναι σαν να τους βλέπω μπροστά μου να διαβάζουν τις χυδαιότητες του "Πρώτου Θέματος" πίνοντας το χαμομηλάκι τους πριν και μετά από μια ακόμα κατάδυση στο μικροαστισμό τους. Είναι αυτοί για τους οποίους ο Μοχάμεντ Αλι είχε πει πως είναι ανίκανοι να αναλάβουν ρίσκα στη ζωή τους, γι' αυτό και δεν θα πετύχουν ποτέ τίποτα αξιομνημόνευτο σε αυτή...



  

Έχετε την πλάκα σας: "ο κόσμος σιχάθηκε νεοφιλελεύθερα μέτρα γι' αυτό θα ψηφίσει τον Κούλη"...

Έχουν άδικο όσοι ισχυρίζονται πως στη ΝΔ δεν έχουν αίσθηση της πραγματικότητας. Μην κοιτάτε που πήγαν για μαλλί και βγήκαν κουρεμένοι στην περίπτωση των "offshore". Πόση ξεφτίλα και πόσο θράσος απαιτείται, άλλωστε, για να σηκώνεις αντιπολιτευτικώς ένα θέμα που δεν σε βολεύει καθόλου; Μα, είναι δυνατό στο κόμμα τού οποίου ηγείται ο αρχιμιζολήπτης τής Siemens και των Παπασταύρου να κάνεις σημαία σου το ηθικό πλεονέκτημα; Πώς, επομένως, να μην αποχωρείς άρον άρον από τη Βουλή για να μην φανεί το σκορποχώρι σου και για να προλάβεις να αποσύρεις τις συμμετοχές σου σε ξένες εταιρείες;...

Ας είμαστε επιεικείς μαζί τους κι ας τους αναγνωρίσουμε ότι τουλάχιστον δεν πιστεύουν ούτε οι ίδιοι ότι μπορούν να μαζέψουν πολύ κόσμο στη συγκέντρωση "Παραιτηθείτε" στις 15 Ιουνίου και γι' αυτό την προωθούν οι διάφοροι αδωνοβορίδηδες ως ακομμάτιστη. Αν μη τι άλλο στη Συγγρού δεν έχουν παραπλανηθεί από το ψέμα που τους χτίζουν οι διαπλεκόμενοι πως διαθέτουν κάποιο ισχυρό ρεύμα στην κοινωνία αφ' εαυτού τους...

Μπορώ να καταλάβω εκείνους που ψήφισαν "όχι"στο περσινό δημοψήφισμα κι εκτιμούν πως ο Αλέξης Τσίπρας τους πρόδωσε γιατί έφτασε σε επώδυνο συμβιβασμό με τους δανειστές, ανεξαρτήτως αν οι εκλογές τού Σεπτεμβρίου απόδειξαν ότι το "όχι" που κι ο γράφων ψήφισε δεν σήμαινε έξοδο από την Ευρωζώνη κι ανθρωπιστική καταστροφή. Αυτοί οι δόλιοι, ωστόσο, οι μενουμεευρωπαίοι γιατί διαμαρτύρονται; Εκείνοι δεν ήταν που καλούσαν τον πρωθυπουργό να επιστρέψει από τις Βρυξέλλες με οποιαδήποτε συμφωνία; Και η ΝΔ, άλλωστε, πέρυσι συμφώνησε σε μέτρα 5,4 δισεκατομμυρίων ευρώ...

Λυπάμαι που θα απογοητεύσω τους διάφορους νεοφιλελέδες, αλλά ακόμα κι αν ο Αλέξης Τσίπρας επέλεγε να κλείσει 2.000 δημόσιους οργανισμούς ή να προχωρήσει σε μεγαλύτερες περικοπές δημοσίων δαπανών, όπως έτσι θολά κι αόριστα του ζητά ο αρχηγός Κούλης που ντρέπεται να το πει ξεκάθαρα ότι επιθυμεί ένα τυφλό πογκρόμ στο Δημόσιο, αυτά τα λεφτά δεν βρίσκονταν δίχως κι αυξήσεις φόρων ή ασφαλιστικών εισφορών, που προφανώς συμφωνώ ότι δεν μας βοηθούν να επιστρέψουμε στην ανάπτυξη. Όσοι ψηφίσαμε, ωστόσο, ΣΥΡΙΖΑ το Σεπτέμβριο κι εκείνοι που δεν τον ψήφισαν αλλά θέλουν πάση θυσία την παραμονή μας στο ευρώ ξέραμε ή θα έπρεπε να ξέρουμε και τις συνέπειες των επιλογών μας. Το να χρησιμοποιεί, άλλωστε, κάποιος ως αυτοάμυνα την αφέλειά του δεν τιμά, νομίζω, τη νοημοσύνη του...

Αυτός ο ένας χρόνος που μεσολαβεί μέχρι την εξέταση για το αν εφαρμοστεί ο κόφτης δαπανών την άνοιξη του 2017 θα κρίνει και το μέλλον τής σημερινής κυβέρνησης. Ο Αλέξης Τσίπρας το γνωρίζει πολύ καλά, γι' αυτό κι απαιτεί από τους υπουργούς του νομοσχέδια με θετικό κοινωνικό πρόσημο εδώ και τώρα ή επιμένει στην καλύτερη αξιοποίηση με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης των όσων χρημάτων πέσουν στην αγορά. Κι επειδή δεν κατέβηκα χθες από τον Άρη και γνωρίζω από πρώτο χέρι τις δυσκολίες επιβίωσης που υπάρχουν στην πραγματική οικονομία και στα ελληνικά νοικοκυριά δεν είμαι σε θέση να ορκιστώ πως ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του θα τα καταφέρουν, ανεξαρτήτως αν τους αναγνωρίζω καλές προθέσεις...

Το να ζητάμε, όμως, να παραιτηθούν εδώ και τώρα, πόσω μάλλον για να επιστρέψουν οι φαύλοι κι ανίκανοι που ρήμαξαν το δημόσιο ταμείο και χρεοκόπησαν τη χώρα είναι τουλάχιστον αυτοκαταστροφικό. Αν αποτύχει ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να ψηφίσω Γιάνη Βαρουφάκη γιατί η επιλογή τής ρήξης είναι η μόνη την οποία δεν έχουμε δοκιμάσει μέχρι τώρα. Δοκιμάσαμε, όμως, ήδη πολύ νεοφιλελευθερισμό και νεοφασισμό για να εμπιστευτούμε την τύχη μας σε ένα κόμμα που έχει για αρχηγό του τον Κούλη και για υπαρχηγό τον Αδωνι...  

Οι νεκροί δεν ανασταίνονται ούτε όμως και οι ζωντανοί πεθαίνουν...

Λοξοκοιτάζουν προς την ανάμνηση οι συντεταγμένες τής θνητότητας.

Προς το πρώτο δειλό φύσημα του καλοκαιριού, που υποδέχεται τον χειμώνα στην καρδιά με αγκομαχητά.

Το γέλιο που παρέδωσε παλεύοντας μέχρις εσχάτων τα σκήπτρα στην θλίψη, για να θρηνήσει την απώλεια μαζί με την άνοιξη, που αφήνει την τελευταία της πνοή σαν να μην πίστεψε ποτέ ότι οι εποχές κάποτε τελειώνουν.

Τα χρόνια κυλούν σαν αδίστακτη υπενθύμιση ματαιότητας για ζωές που ξεγελούν τον πόνο μ' ένα χαμόγελο κι ένα χτύπημα στην πλάτη.

Κι εσύ στέκεσαι ολόρθη, όμορφη όπως σε προίκισε η ζωή, όνειρο που υψώνει λάβαρο νίκης στον εφιάλτη που καραδοκεί όταν τα βλέφαρα ανοίγουν στο πρώτο φως τής ημέρας που σκύβει το κεφάλι από ντροπή.

Στον άνεμο που λυσσομανά είσαι η υπόσχεση της νηνεμίας, στα κύματα που μαστιγώνουν τα βράχια ο όρκος τής γαλήνης και στα θεριά που σκιάζουν τους αμνούς η φωνή που ημερεύει το σφαγείο.

Η ευτυχία μια ικεσία που δεν έγινε ποτέ και η αθανασία μια δέσμευση που κερδήθηκε χαροπαλεύοντας.

Έξι τα χρόνια που πασχίζει η λήθη να κερδίσει τη μνήμη, μα κι άλλα εξήντα να περάσουν ο νικητής θα 'ναι ακόμα χαραγμένος με δάκρυ ανεξίτηλο στο βλέμμα τής ψυχής.

Κι αν ακόμα τα δάχτυλα ανήμπορα μοιάζουν να ψηλαφίσουν τη χαρά, έρχεται η θύμηση για να γεμίσει το κενό.

Αυθόρμητη, όπως η σκέψη και μόνο της παρουσίας σου.

Απερίσπαστη απ' την ανημπόρια των πεπερασμένων ν' ακουμπήσουν σάρκα και να γευτούν χάδια και φιλιά.

Άσπιλη απ' τη βρομιά των πεντακάθαρων συνειδήσεων.

Ήλιος δίχως ενστάσεις η αγάπη που δεν λιγοστεύει απ' την απόσταση.

Σε παίρνει απ' το χέρι για να σου δείξει τη διαδρομή μέχρι το σύνορο που τη χωρίζει απ' την άβυσσο.

Κι εκείνη την ώρα, που μπρος σου ξεδιπλώνεται το χάος, είναι πάλι εκεί για να σου κρατήσει το χέρι, να σε 'μποδίσει να πετάξεις την προσμονή τού επανιδείν.

Κι αν ό,τι χάθηκε απ' τη μάτια σου το θωρείς χαμένο, μόνο τότε έχει χαθεί για πάντα.

Αν, όμως, το 'χεις βαθιά φυλαγμένο στο χθες, στο τώρα, στο αύριο, στο μέλλον, στην αιωνιότητα, τότε είναι αδύνατο να χαθεί.

Σαν μια κραυγή που δεν είχε ανάγκη από νότες, σαν μια παράκληση που δεν έπρεπε ν' ακουστεί και δεν ακούστηκε ποτέ.

Γιατί κανένας, μα κανένας μας δεν της παραδόθηκε. Γιατί κανένας, μα κανένας μας δεν την είχε ανάγκη.

Οι νεκροί δεν ανασταίνονται ούτε όμως και οι ζωντανοί πεθαίνουν...

Μάνα, μητέρα, μαμά, όπως κι αν σε φωνάξω θ' αποκριθείς στο κάλεσμα, γιγαντωμένη στο άπειρο από τη λιακάδα των λίγων χρόνων που μοιραστήκαμε, από τα φωτεινά σκοτάδια των αιώνων που 'μαστε προορισμένοι να μοιραστούμε...





 

Διαλέξτε: θέλετε πολίτες ή πριγκίπισσες και βασιλόπουλα;...

Αν θέλουμε να αλλάξει η κοινωνία μας, οι αλλαγές στην Παιδεία είναι ο θεμέλιος λίθος για να το πετύχουμε. Αν, για παράδειγμα, επιθυμούμε να έχουμε πολίτες κι όχι ατομικιστές πελάτες κομματικών ή επιχειρηματικών συμφερόντων το σχολείο, όπως φυσικά και η οικογένεια και το υπόλοιπο κοινωνικό περιβάλλον, αποτελεί έναν από τους πιο προνομιακούς χώρους για να χτίσουμε τον Έλληνα της νέας εποχής, ο οποίος δεν θα ξημεροβραδιάζεται, για παράδειγμα, έξω από το γραφείο τού βουλευτή για ένα ρουσφέτι ούτε θα παρακαλά το αφεντικό του για ένα κομμάτι ψωμί, αλλά θα διεκδικεί ό,τι δικαιούται με πλήρη ταξική συνείδηση και δίχως να καταφεύγει σε λούμπεν ακρότητες. Γι' αυτό ίσως κι ενοχλεί ορισμένους ο νέος κώδικας συμπεριφοράς των μαθητών, όπως αυτός προτείνεται στο πόρισμα του εθνικού διαλόγου για την Παιδεία κι ο οποίος ανάμεσα σε άλλα λέει επί λέξει: "Το παιδί καθενός είναι μοναδικό και ξεχωριστό για τον ίδιο. Ωστόσο, είναι ένα παιδί ανθρώπων όπως κάθε παιδί ανθρώπων: διαφορετικό αλλά ίσο, κι όχι πριγκίπισσα ή βασιλόπουλο"...

Πού βλέπετε γραμμένο πως ο Νίκος Φίλης απαγορεύει στους γονείς να αποκαλούν τα παιδιά τους "πριγκίπισσα" ή "βασιλόπουλο"; Και πού είναι το κακό στο να σταματήσει να επιβάλλεται στους μαθητές να σταυροκοπιούνται πριν ξεκινήσει το μάθημα ή να πηγαίνουν ως σχολείο για να εκκλησιαστούν; Όποιος αισθάνεται πως χρειάζεται τη βοήθεια του θεού για να παρακολουθήσει μία ώρα αρχαία ή μαθηματικά ας κάνει μόνος του το σταυρό του. Κι αν θέλει να ανάψει και κανένα κεράκι στην εκκλησιά δεν νομίζω πως θα τον περιμένει απέξω η αστυνομία για να τον εμποδίσει. Δεν είμαι υπέρ τής κατάργησης των παρελάσεων στις εθνικές γιορτές, αλλά μπορώ να είμαι υπερήφανος για το ότι είμαι Έλληνας και δίχως να φορώ την ίδια μπλούζα και παντελόνι με άλλους εκατό γύρω μου, με τους οποίους οφείλει το βήμα μου να είναι συγχρονισμένο. Η πίστη και η αγάπη για την πατρίδα είναι προβληματικές μόνο όταν επιβάλλονται (και) από το εκπαιδευτικό σύστημα. Μόνο αν φυτρώσουν ιδία βουλήσει στην καρδιά και στο μυαλό ενός μαθητή δεν θα κινδυνεύσει ποτέ ξανά η ανθρωπότητα από το σκοταδισμό και τον εθνικισμό...

Εφόσον οι προτάσεις τού εθνικού διαλόγου καταστούν νόμος τού κράτους θα μιλάμε για μια από τις ουσιαστικότερες, αν όχι την ουσιαστικότερη, μεταρρύθμιση αυτής της κυβέρνησης. Είχαμε δεκαετίες, άλλωστε, να δούμε μια μεταρρύθμιση η οποία δεν θα επικεντρώνει στα ΑΕΙ και στα ΤΕΙ αλλά θα προτείνει δομικές αλλαγές στο σύνολο του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Οι λιγότερες αλλά παραγωγικότερες ώρες μαθημάτων και οι ομαδικές ασκήσεις στην θέση ψυχοφθόρων κι ανούσιων για τη βαθιά μόρφωση των μαθητών εξετάσεων δεν εξωθούν στη χαλάρωση, όπως διατείνονται εκείνοι που θεωρούν πως το σχολείο πρέπει να είναι στρατός, αλλά αντιθέτως συντελούν στη δημιουργία ενός νέου προτύπου ανθρώπου, ο οποίος δεν θα κοιτά αποκλειστικώς την πάρτη του αλλά θα έχει αναπτυγμένο και το αίσθημα της κοινωνικής αλληλεγγύης χωρίς να χάνει τη μοναδικότητά του. Σε μια τέτοια περίπτωση, άλλωστε, έννοιες όπως η άμεση δημοκρατία κι ο σοσιαλισμός από τα κάτω δεν θα είναι απλώς ουτοπικές θεωρίες αλλά πρακτικές λειτουργίες...