Η αποχή είναι συγχωροχάρτι...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει μέθοδο στη νεοφιλελεύθερη τρέλα του. Το αποδεικνύει και με το νομοσχέδιο για το ΕΣΥ, με το οποίο κάνει ένα ακόμα δώρο στους ιδιώτες σε βάρος τού δημοσίου συμφέροντος. Νομοθετεί σαν να μην υπάρχει αύριο γιατί καταλαβαίνει ότι για τον ίδιο και για τα συμφέροντα που εκπροσωπεί δεν υπάρχει πράγματι αύριο. Μέχρι να γίνουν, ωστόσο, παρελθόν φαίνεται πως θα στοιχειώσουν πολύ από το μέλλον μας...

Τυχόν προκήρυξη εκλογών ακόμα κι εντός τού Ιανουαρίου θα είναι σοβαρή ένδειξη του κλίματος ηττοπάθειας που επικρατεί στο Μαξίμου, μολονότι εκβάλλουν μια αισιοδοξία χωρίς ρεαλιστικές βάσεις. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος, ωστόσο, ότι οι 15 οικογένειες για τις οποίες κυβερνά ο Κ. Μητσοτάκης θα του επιτρέψουν να διακινδυνεύσει τα χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης τα οποία έχουν ήδη εξασφαλίσει για πάρτη τους. Μπορεί ο Κυριάκος να είναι ο αχυράνθρωπός τους, αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν είναι κι αναλώσιμος...

Φυσικά το πρόβλημα είναι συστημικό και δεν πρόκειται να επιλυθεί μόνο αν απαλλαγούμε από τα πρόσωπα. Μέχρι, ωστόσο, να φτουρήσει η επανάσταση αυτός ο τόπος έχει ανάγκη να κυβερνηθεί από ανθρώπους οι οποίοι θα έχουν πολύ μικρότερη εξάρτηση από τους κεφαλαιοκράτες. Στις επόμενες εκλογές, συνεπώς, η αποχή γιατί δεν βρίσκουμε το ιδανικό δεν είναι απάντηση στη δυστοπία που βιώνουμε σήμερα. Θα είναι, στην ουσία, συγχωροχάρτι της...

 

 

Υπερήφανοι που γεννήσαμε τη δημοκρατία και που ψηφίζουμε με την τσέπη μας δεν γίνεται μαζί...

Τα όνειρα είναι για τους ανθρώπους. Καλά κάνει, συνεπώς, κι ο Κ. Μητσοτάκης κι ονειρεύεται αυτοδυναμία. Κάθε ημέρα, ωστόσο, που περνά και δεν προκηρύσσει εκλογές απομακρύνεται όχι μόνο από την αυτοδυναμία- αυτή δεν την πιστεύει ούτε ο ίδιος-, αλλά κι από την πρώτη θέση. Κι αν είναι δεύτερος μάλλον δεν θα είναι ούτε πρόεδρος της ΝΔ την επόμενη ημέρα. Πιθανότερη είναι η φυλακή...

Ο Έλληνας είναι πιο εθισμένος στα σκάνδαλα από τον μέσο ευρωπαίο. Αν δεν ήταν, ο Μητσοτάκης δεν θα μπορούσε να είχε μείνει στην θέση του όχι τώρα που είναι φως φανάρι η ευθύνη του για τις παρακολουθήσεις, αλλά από την ημέρα που κατάθεσε τη μήνυση ο Ν. Ανδρουλάκης. Ο Σ. Κουρτς στην Αυστρία παραιτήθηκε για μια στημένη δημοσκόπηση, στην Ελλάδα πρέπει να πιαστεί ο πρωθυπουργός να πυροβολεί κάποιον στο δρόμο για να αναρωτηθούμε, ούτε καν να απαιτήσουμε, αν μπορεί να διατηρεί το πόστο του. Σε αυτόν, ακριβώς, το μιθριδατισμό μας έχει βασίσει, άλλωστε, η μητσοτάκειος εξουσία τις ελπίδες διαιώνισής της...

Όποιος ψηφίζει με βάση την τσέπη του και μόνο, ούτε καν την τσέπη των άλλων, δεν συγκαταλέγεται στη χορεία των πολιτών. Ακόμα, όμως, κι όποιος ψηφίζει με βάση το γενικό οικονομικό κλίμα αδιαφορώντας για τους θεσμούς είναι συνυπεύθυνος της παρακμής, έστω κι αν δεν είναι στο ίδιο επίπεδο η ευθύνη του με αυτή του Μεγάρου Μαξίμου. Δεν είναι δυνατό να υπερηφανευόμαστε πως είμαστε η γενέτειρα της δημοκρατίας την ίδια ώρα που αδιαφορούμε γι' αυτή... 

 

 

Έλληνα, ποιος είσαι;...

Στην Ανατολή μας εκτιμούν, στη Δύση μας περιφρονούν. Σύμφωνοι, κάθε αφορισμός ναι μεν εμπεριέχει αλήθειες, αλλά δεν τις αποκαλύπτει σε όλες τους τις διαστάσεις. Σε γενικές γραμμές, πάντως, αυτή είναι η εικόνα που έχουν για την Ελλάδα στο εξωτερικό, κι ας είμαστε πρωταθλητές Ευρώπης σε σχετική έρευνα στο αν θεωρούμε τον πολιτισμό μας ανώτερο από τους υπόλοιπους. Θα τρεφόμαστε για πάντα από το αρχαίο μας μεγαλείο, ωστόσο αυτό δεν είναι αρκετό για να μας αποτρέψει από το να παραμείνουμε κομπάρσοι στο διηνεκές...

Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έχει αναθέσει σε ειδική ομάδα την αποστολή διαμόρφωσης της σύγχρονης εικόνας της, ύστερα από μια δεκαετία που δεν έχει κερδίσει τίποτα σε τίτλους. Κι αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε κι εμείς ως χώρα να κάνουμε κάτι παρόμοιο, να ανοίξουμε ένα δημόσιο διάλογο με τη συμμετοχή όλων όσοι το επιθυμούν με στόχο το rebranding της Ελλάδας στο εξωτερικό, όχι μόνο με όρους εμπορικούς, αλλά και ουσίας. Η οικουμένη γνωρίζει ποιοι ήμασταν, ξέρει ποιοι είμαστε, καιρός να μάθουμε κι εμείς ποιοι θέλουμε να γίνουμε...

Οι προκαταλήψεις που έχουμε εμείς για τους εαυτούς μας και οι άλλοι για εμάς δεν πρόκειται να εξαφανιστούν από τη μία στιγμή στην άλλη. Ούτε είναι σκόπιμο να αντιγράψουμε πιστά συμπεριφορές που εν πολλοίς δεν ταιριάζουν στην ψυχοσύνθεσή μας. 

Δεν είναι, για παράδειγμα, απαραίτητο να μαζεύουμε τα σκουπίδια μας μετά από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, όπως έκαναν οι Ιάπωνες στο Μουντιάλ. Το να μην μαχαιρωνόμαστε, ωστόσο, με αφορμή τη μπάλα θα ήταν ένα καλό πρώτο βήμα. Αρκεί να μην μπερδεύουμε την αλαζονεία με την υπερηφάνεια ή, από την άλλη, τη δουλοπρέπεια με την ταπεινότητα κι όλα θα πάνε πολύ καλύτερα...

  

   
 

Συγγνώμη κύριοι δημοσκόποι, αλλά ο ελληνικός λαός δεν είναι ερωτευμένος με τον Μητσοτάκη...

Σύμφωνοι, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μαγεύει με την αντιπολίτευση που ασκεί ούτε θα συνεχίσει να μαγεύει όσο οι πολίτες βλέπουν δίπλα στον Αλέξη Τσίπρα στην ουσία μόνο τα πρόσωπα που κυβέρνησαν το 2015- 2019. Κι όσο άδικο κι αν είναι για αρκετούς από αυτούς η λαϊκή αξιολόγηση να είναι αρνητική η πραγματικότητα είναι πως δεν συγκινούν. Κι όταν δεν συγκινείς σε μια συναισθηματική χώρα όπως η Ελλάδα τότε είσαι "unelectable", που λένε οι Βρετανοί...

Από αυτό το σημείο, ωστόσο, ως το να μας παρουσιάζουν πως ό,τι κι αν συμβαίνει η ΝΔ διατηρεί δημοσκοπική διαφορά δέκα μονάδων από το ΣΥΡΙΖΑ η διαφορά είναι τεράστια. Η κοινή λογική λέει πως ο πρωθυπουργός παρακολουθούσε τους πάντες, κυρίως τους "φίλους" του, ωστόσο στις δημοσκοπήσεις ο λαός το επιδοκιμάζει γιατί ο Αλέξης Τσίπρας δεν μας έβγαλε από τα μνημόνια με ένα νόμο κι ένα άρθρο, αλλά μετά από τρία χρόνια. Δεν μπορεί, όμως, να είμαστε τόσο αυστηροί με τον Τσίπρα και τόσο χαλαροί με τον Κ. Μητσοτάκη όσο κι αν ο εθισμός μας στα σκάνδαλα είναι παροιμιώδης...

Δεν θα ήθελα να βρίσκομαι στη θέση των δημοσκόπων το βράδυ των εκλογών, όσο αυθεντικός κι αν ήμουν στις προεκλογικές μου εκτιμήσεις. Ο ελληνικός λαός δεν είναι ερωτευμένος με τον Κ. Μητσοτάκη για να του συγχωρεί τα πάντα όσο κι αν θέλουν να μας πείσουν κάποιοι για το αντίθετο. Κι όσο κι αν ο πρωθυπουργός συνεχίσει να εμφανίζεται σε τηλεσκουπίδια για να μας δείχνει το δήθεν ανθρώπινο πρόσωπό του ο βασιλιάς είναι γυμνός και τα φύλλα συκής έχουν μαραθεί κι αυτά... 

 

Νεοφιλελεύθεροι σταλινικοί...

Τι λένε οι απανταχού υπερασπιστές τού σταλινισμού; ΟΚ, μπορεί να εκτελούσαμε ή να στέλναμε στα γκουλάγκ τους αντιφρονούντες, αλλά ο κόσμος είχε ψωμί, παιδεία και υγεία. Ο Κ. Μητσοτάκης είναι αλήθεια ότι δεν εκτελεί τους πολιτικούς του αντιπάλους ούτε τους στέλνει στην εξορία. Αυτά είναι προπατορικά αμαρτήματα της ελληνικής δεξιάς. Κατά τα άλλα, όμως, στην ουσία μάς λέει "εντάξει, παρακολουθούσα τους πάντες, αλλά σας παρέχω καλάθι τού νοικοκυριού κι επιδοτήσεις στο ρεύμα"...

Δεν στέκομαι στο ότι ο οικονομικός παράδεισος που μας προβάλλει ο πρωθυπουργός για να καλυφτεί για την κόλαση του αντιδημοκρατικού του κατήφορου απλούστατα δεν υφίσταται. Πώς, όμως, το ανέχονται όλοι εκείνοι οι νεοφιλελεύθεροι που δακρύζουν κάθε φορά που βλέπουν τις "Ζωές των Άλλων" να τους κυβερνά ένας άνθρωπος που είναι φανερό ότι έχει ως πρότυπο την Ανατολική Γερμανία; Αν το κράτος- Μεγάλος Αδελφός αποτέλεσε το άλλοθι για τα καπιταλιστικά εγκλήματα πώς το επιτρέπουν να αναπαράγεται στη χώρα μας και, μάλιστα, τρεις και πλέον δεκαετίες μετά την πτώση τού υπαρκτού σοσιαλισμού;...

Η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενοχλεί τους νεοφιλελέδες όταν γίνεται στην Τουρκία ή στην Κίνα, αλλά όταν διαπιστώνεται στην Ελλάδα, όπως και με τους πρόσφυγες, όσοι τη στηλιτεύουν χλευάζονται ως δικαιωματιστές. Αν κάποιος ενοχλείται στην περίπτωση που ο Τ. Ερντογάν παρακολουθεί τους πολιτικούς τους αντιπάλους, θα όφειλε να ενοχλείται κι όταν το πράττει ο Κ. Μητσοτάκης. Σε διαφορετική περίπτωση δεν είναι ο φιλελευθερισμός του κρυστάλλινος, αλλά η υποκρισία του...

  

 

Χρωστάμε άρα δικαιωνόμαστε...

Τα χρέη πρέπει να πληρώνονται. Αυτή είναι μια πολύ σεβαστή αρχή, σε διαφορετική περίπτωση άλλωστε κάποιοι αισθάνονται ξύπνιοι και κάποιοι άλλοι κορόιδα. Κάθε κανόνας, όμως, οφείλει να έχει και τις εξαιρέσεις του, οι οποίες να βασίζονται στην κοινή λογική, στο δημόσιο συμφέρον και στην ελάχιστη ανθρωπιά. Κυρίως, ωστόσο, αυτός που δείχνει με το δάχτυλο τον κακοπληρωτή πρέπει, το λιγότερο, να μην χρωστά ούτε ευρώ. Σε διαφορετική περίπτωση, ας αφήσει κάτω τη λίθο τού αναθέματος...

Κάθε περίπτωση οφειλέτη χρήσιμο είναι να κρίνεται ξεχωριστά κι όχι από τα λαϊκά και τηλεοπτικά δικαστήρια. Ούτε μπορούμε να θέτουμε γενικούς κανόνες που να αφορούν τους πάντες σαν να μην υπάρχουν εύλογες ιδιαιτερότητες. Μπορεί κάποιος, για παράδειγμα, να χρωστά 500 ευρώ, αλλά να έχει περιουσία πέντε εκατομμυρίων ευρώ. Γιατί να μην γίνει κάποια κατάσχεση σε βάρος του;...

Φυσικά και υπάρχουν οφειλέτες που έχουν κάθε καλή διάθεση να αποπληρώσουν τα χρέη τους, θυσιάζοντας πολλά. Φοβάμαι, ωστόσο, πως επικρατεί στην ελληνική κοινωνία μια διάθεση συλλογικής μας απενοχοποίησης για το ότι δεν είμαστε συνεπείς με τις υποχρεώσεις μας. Κι αν πράγματι η κοινωνική δικαιοσύνη απαιτεί και καλύτερες συνθήκες ζωής, μας υπενθυμίζει όμως πως η καλύτερη ποιότητα ζωής δεν αφορά μόνο ένα σπίτι ή ένα αυτοκίνητο παραπάνω αλλά μια άλλη νοοτροπία, σύμφωνα με την οποία παλεύουμε για ό,τι μας αξίζει και δεν καρπωνόμαστε οτιδήποτε που δεν έχουμε αγωνιστεί γι' αυτό...

 

 

Και με το ΣΥΡΙΖΑ ανέπαφα είχαν μείνει τα καλσόν των εφοπλιστών...

Η επιβολή τού νόμου μπορεί να είναι αυστηρή, μετριοπαθής ή χαλαρή. Δεν επιτρέπεται, ωστόσο, να είναι δυσανάλογη και, κυρίως, με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Θα έσπαζαν, για παράδειγμα, οι μπάτσοι την πόρτα τής οικίας ενός ολιγάρχη με την ίδια ευκολία που έσπασαν την πόρτα τής Ιωάννας Κολοβού; Μάλλον όχι, γι' αυτό και η δικαιοσύνη που υποτίθεται πως απονέμουν δεν έχει τη λαϊκή έγκριση, γιατί είναι ακριβή με τα πίτουρα και φτηνή με το αλεύρι...

Αν υπήρχε ψήγμα εφαρμογής τού δικαίου σε αυτήν τη χώρα, την πρώτη πόρτα που θα έπρεπε να σπάσουν οι επαγγελματίες διώκτες θα όφειλε να είναι αυτή του Ανδρ. Πάτση. Δεν το έκαναν, όμως, κι ούτε θα το κάνουν, πολύ φοβάμαι ακόμα και με αριστερή κυβέρνηση. Δεν σκίστηκαν, άλλωστε, πολλά καλσόν ούτε το 2015- 2019, ιδίως των εφοπλιστών, μολονότι άλλα είχε υποσχεθεί η πρώτη φορά Αριστερά...

Καλά κάνει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ και καταγγέλλει την κυβέρνηση πως η τοποθέτησή της στη "σωστή πλευρά τής Ιστορίας" σε σχέση με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία φτάνει ως το σημείο που θίγονται τα συμφέροντα των εφοπλιστών που μεταφέρουν το ρωσικό πετρέλαιο. Αν, όμως, ούτε τη δεύτερη φορά Αριστερά δούμε να μπαίνει βαθιά το χέρι στην τσέπη των εθνικών μας ολιγαρχών τότε υπόλογος δεν θα είναι ο Κ. Μητσοτάκης. Από εκείνον, άλλωστε, δεν περίμενα τίποτα άλλο από αυτά που πράττει. Είναι εκείνοι που καυχιούνται για το ηθικό τους πλεονέκτημα που πρέπει να το αποδεικνύουν στην πράξη κάθε ημέρα, αν δεν θέλουν να τους κατηγορούν για φτηνό λαϊκισμό...