Νονός Νο4...

Κι από τη γραμμή άμυνας που ακολουθεί ένας καταγγελλόμενος μπορείς να καταλάβεις πόσο αθώος ή ένοχος είναι. Αν, ας πούμε, αυτή είναι η δολοφονία χαρακτήρα τού καταγγέλλοντα ή το "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους", τότε μάλλον κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Κι επειδή αυτή ακριβώς είναι η γραμμή άμυνας της κυβέρνησης για το σκάνδαλο των υποκλοπών, δικαιούμαι να αναρωτιέμαι πόσο αθώος είναι ο "θιγμένος" Κ. Μητσοτάκης...

Κακώς είχε μπει ο ΣΥΡΙΖΑ στη διαδικασία να συνδιαλλαγεί με έναν επιχειρηματία όπως ο Χρ. Καλογρίτσας για τη δημιουργία καναλιού που θα τον στήριζε σε ένα εχθρικό μιντιακό τοπίο. Ο Καλογρίτσας, ωστόσο, δεν πήρε ποτέ άδεια επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί να πει η ΝΔ το ίδιο, πως οι χορηγοί της δηλαδή δεν ευνοήθηκαν ούτε κατά ένα ευρώ κατά την θητεία της; Μάλλον όχι...

Το να παρακολουθεί ένας πρωθυπουργός πολιτικούς φίλους κι αντιπάλους είναι αδικαιολόγητο από κάθε οπτική γωνία. Ιδίως όταν έχει στήσει ένα ολόκληρο ρυπαρό δίκτυο προκειμένου να το κατορθώσει και να μείνει στο απυρόβλητο. 

Όταν, όμως, αυτό το ρυπαρό δίκτυο στήθηκε και για τον προσπορισμό οικονομικού οφέλους τότε η δημοκρατική εκτροπή συνοδεύεται με μαφιόζικου τύπου επιχειρήσεις. Σε αυτήν την περίπτωση δεν μιλάμε για πρωθυπουργό, αλλά για νονό ο οποίος δεν ξεπλένεται από κανένα εκλογικό αποτέλεσμα. Δικάζεται από το φυσικό του δικαστή κι αν είναι ένοχος καταδικάζεται...

 

  
 

Οι μαύροι κύκνοι έσωζαν πάντα την τιμή της δημοκρατίας...

Τέλειο έγκλημα δεν υπάρχει ούτε στα αστυνομικά μυθιστορήματα, δεν θα μπορούσε συνεπώς να αποτελεί εξαίρεση το σκάνδαλο των υποκλοπών στην πραγματική ζωή. Είναι αλήθεια ότι το καθεστώς Μητσοτάκη ελέγχει, κατά το μάλλον ή ήττον, πολλούς από τους αρμούς τής εξουσίας κι αυτό του γέννησε την ψευδαίσθηση της πλήρους ατιμωρησίας ό,τι κι αν έκανε. Τα κάστρα, ωστόσο, πέφτουν από μέσα και συνήθως από "μαύρους κύκνους" που αναζητούν το φως και δεν βολεύονται με το σκοτάδι...

Ο Χρήστος Ράμμος είναι ο μαύρος κύκνος τής δικής μας ιστορίας, ο απρόβλεπτος παράγοντας που γκρεμίζει το όνειρο Μητσοτάκη για μια δεύτερη τετραετία. Όπως και με τη δολοφονία Λαμπράκη, δεν είναι η ελεγχόμενη από το δεξιό παρακράτος ηγεσία τής δικαιοσύνης που βγάζει τα κάστανα από τη φωτιά, αλλά "a few good men and women" στην ΑΔΑΕ. Πάντοτε, άλλωστε, και ιδίως σε αυτήν τη χώρα είναι οι λίγοι αυτοί στους οποίους η δημοκρατία χρωστά τα περισσότερα...

Στο Μαξίμου έχουν αλλάξει πολλά αφηγήματα για το τι συνέβη με τις παρακολουθήσεις. Από εκεί που μας έλεγαν πως δεν γίνονταν καθόλου έφτασαν σήμερα να τις χρεώνουν σε ρυπαρά δίκτυα για τα οποία δεν είχε καμία γνώση ο πρωθυπουργός. Ο ίδιος πρωθυπουργός που από την πρώτη εβδομάδα τής διακυβέρνησής του έθεσε υπό τον απόλυτο έλεγχό του την ΕΥΠ στην οποία έβαλε επικεφαλής έναν άνθρωπο που άλλαξε ακόμα και το νόμο για να έχει έστω τα τυπικά προσόντα ώστε να είναι διοικητής της. Στην ουσία έχουν μείνει με το επιχείρημα πως ο "Μητσοτάκης δεν είναι δολοπλόκος, αλλά ανίκανος". Οι πιο θλιβεροί, εν τω μεταξύ, δεν είναι οι συνεργάτες, οι υπουργοί και οι βουλευτές του, που πληρώνονται για να παριστάνουν τους χαζούς, αλλά τα ορφανά τού αντί- ΣΥΡΙΖΑ μετώπου και του "μένουμε Ευρώπη" που εμφανίζονται ακόμα και σήμερα βασιλικότεροι του βασιλέως να περιγράφουν τα ανύπαρκτα ρούχα ενός ακόμα βασιλιά που σε λίγες εβδομάδες θα είναι έκπτωτος... 

   

 
 

Με νέο ριζοσπαστισμό κόντρα και στους νεοναζί...

Όποιος πίστευε ότι τελειώσαμε με την ακροδεξιά στην Ελλάδα, ακόμα και τη νεοναζιστική, επειδή φυλακίστηκαν οι χιμπατζήδες με τα μαύρα είναι σαν να πιστεύει σήμερα ότι με το να επεκτείνουμε το τείχος στον Έβρο τελειώνουμε και με τη μετανάστευση. Δυστυχώς, ωστόσο, είναι πολλοί αυτοί που πιστεύουν ότι οι κοινωνικές παθογένειες λύνονται με την καταστολή κι όχι με την επίλυση των προβλημάτων που τις δημιουργούν. Γι' αυτό και φτάσαμε πάλι σήμερα να ψάχνουμε τρόπους να μπλοκάρουμε τον Κασιδιάρη, οι οποίοι φλερτάρουν με την αντισυνταγματικότητα και την αντιδημοκρατικότητα...

Μετά τη συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 η κοινωνία πέρασε από τη ριζοσπαστικοποίηση στην αμηχανία. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όμως, με τα νεοφιλελεύθερα κι αντιδραστικά χαρακτηριστικά της, γέννησε ένα νέο κύμα αμφισβήτησης της πολιτικής που θα αποτυπωθεί με την αύξηση της αντισυστημικής ψήφου στις προσεχείς εκλογές. Κι επειδή οι θεωρίες συνωμοσίας με τον εθνικισμό αποτελούν ένα γοητευτικό κοκτέιλ για τις απαίδευτες μάζες, δεν θα εκπλαγώ από την είσοδο ενός ακόμα ακροδεξιού κόμματος στην επόμενη Βουλή, πέραν της Ελληνικής Λύσης...

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κυβερνήσει κι έχει συμβιβαστεί, συνεπώς δεν έχει την άνεση του 2015 να διεκδικήσει την αντισυστημική ψήφο. Έχει, όμως, και την εμπειρία που δεν είχε πριν οκτώ χρόνια και πάνω σε αυτή οφείλει να χτίσει το προεκλογικό του αφήγημα, που πρέπει να είναι και προοδευτικά ριζοσπαστικό. Για να γίνει, ωστόσο, και πιο πειστικός χρειάζεται επιτέλους να βγάλει μπροστά περισσότερα νέα πρόσωπα και να μην βλέπουμε ξανά και ξανά αυτούς που κυβέρνησαν, συμβιβάστηκαν κι έκαναν λάθη τα οποία στοίχισαν...

  
 

Θα αλλοιώνουν και τις ελιές μας τώρα...

Όποιος δεν θέλει τους ξένους στη γλυκιά μας πατρίδα οφείλει τουλάχιστον να είναι σταθερός στο ρατσισμό του κι αυτή η μισαλλοδοξία του να μην είναι α λα καρτ. Αν, ας πούμε, ο Μπαγκλαντεσιανός αλλοιώνει τον πολιτισμό μας κι αυτό είναι τραγωδία, θα είναι τραγωδία κι όταν μαζεύει τις ελιές, τα μήλα ή τα πορτοκάλια μας. Δεν μπορώ να διανοηθώ πως ένας τόσο μεγάλος εχθρός τού ελληνισμού μπορεί να είναι χρήσιμος σε κάτι. Εκτός αν πιστεύουμε στη δουλεία και πως κάποιοι άνθρωποι δεν είναι και τόσο άνθρωποι...

Ομοίως, αν ένας πρωθυπουργός πιστεύει στα κλειστά σύνορα και στην Ευρώπη- φρούριο, τότε αυτά πρέπει να ισχύουν κι όταν μας λείπουν εργάτες γης. Δεν μπορεί τη μία στιγμή να κομπάζεις για τα τείχη και τα "push backs" και την άλλη να διαφημίζεις τη χώρα στους ξένους εργάτες ως ελκυστικό προορισμό. Μπορείς, βεβαίως, να κάνεις κι αυτό, αλλά τότε κάποιος με το δίκιο του θα σε αποκαλέσει αγύρτη και υποκριτή...

Αν είναι να αποκλείσουμε τον Κασιδιάρη να κατεβεί στις εκλογές ούτως ώστε τις πολιτικές του να τις ακολουθεί μια κυβέρνηση Μητσοτάκη, τότε ποιος ο λόγος να βγάλουμε μόνο τον χιμπατζή με τα μαύρα εκτός νόμου κι όχι και τη ΝΔ; Φυσικά ο Κασιδιάρης είναι και δολοφόνος, αλίμονο όμως αν τα δημοκρατικά μας αντανακλαστικά λειτουργούν μόνο για το ειδεχθέστερο των εγκλημάτων. Σε μία τέτοια περίπτωση δεν είναι δημοκρατικά, μάλλον μικροκομματικά είναι και πολιτικάντικα...   
 

Το τοξικό κλίμα γέννημα θρέμμα ενός τοξικού πρωθυπουργού...

Υπάρχει ένας, δυστυχώς μόνο ένας, δικαστικός σε αυτήν τη χώρα που θέλει να καταθέσει την αλήθεια για τις παρακολουθήσεις και το Μαξίμου, χρησιμοποιώντας ως ασπίδα τούς θλιβερούς κυβερνητικούς βουλευτές, δεν του επιτρέπει να καταθέσει. Ναι, ούτε ο γράφων έχει στη διάθεσή του ακλόνητες αποδείξεις ότι ο πρωθυπουργός παρακολουθούσε φίλους κι εχθρούς, όπως δεν έχει και η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών τής χώρας. Πόσες, όμως, άλλες αποδείξεις χρειαζόμαστε πως η κυβέρνηση κάνει ό,τι μπορεί για να μην μάθουμε ποτέ την αλήθεια, τουλάχιστον όχι πριν τις εκλογές;...

Αν στη ΝΔ δεν ήθελαν πράγματι οι κάλπες να στηθούν σε ένα τοξικό περιβάλλον, είχαν πολλές ευκαιρίες από τον περασμένο Αύγουστο ώστε να διαλευκανθεί το σκάνδαλο. Τις πέταξαν, ωστόσο, όλες στα σκουπίδια αφού από την πρώτη ημέρα στόχος ήταν η συγκάλυψη κι όχι η αποκάλυψη. Και τώρα που βρισκόμαστε, κατ' ουσία, σε προεκλογική περίοδο έχουν το θράσος να παριστάνουν και τους θεσμικούς που δεν ανέχονται τάχα η πολιτική ζωή τής χώρας να κυλιστεί στο βούρκο, την ίδια ώρα βεβαίως που νεκρανασταίνουν τον Χρ. Καλογρίτσα για να μας πουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ πρόταξε τα στήθη του για έναν άνθρωπο που δεν πήρε ποτέ τηλεοπτική άδεια. Χάρη στο ΣΥΡΙΖΑ...

Να το ξεκαθαρίσω σε όποιον επιμένει να κάνει τον χαζό ή να πιστεύει ότι ο Κ. Μητσοτάκης σέβεται τη φιλελεύθερη δημοκρατία: αυτός που ευθύνεται για το ότι κάποιοι σηκώνουν κάθε πέτρα για να αποκαλύψουν πώς έγινε η δολοφονία είναι ο δολοφόνος κι όχι οι ερευνητές της. 

Αυτός, συνεπώς, που ευθύνεται για το ότι ο δημόσιος διάλογος περιστρέφεται γύρω από τις υποκλοπές δεν είναι εκείνοι που θέλουν να μάθουν την αλήθεια, αλλά ο ίδιος ο υποκλοπέας, η επαγγελματική στέγη τού οποίου έχει συγκεκριμένη διεύθυνση. Αν και θα χρειαστεί να την αλλάξει την επομένη των εκλογών. Τουλάχιστον αυτό δεν θα καταφέρει να το γλιτώσει, όπως ενδεχομένως τη φυλακή...  

 

Ιδίως σήμερα που υπουργός Εσωτερικών είναι ο Βορίδης...

Οι φωτογραφικοί νόμοι δεν μπορεί να είναι παρά κακοί νόμοι΄, ακόμα κι αν οι προθέσεις είναι καλές. Κι αυτό γιατί πολύ απλά οι συνθήκες αλλάζουν από τη μία στιγμή στην άλλη, όπως και οι εξουσίες που τις ορίζουν, με συνέπεια η δημοκρατία να βάζει τα χεράκια της και να βγάζει τα ματάκια της, έστω κι από αφέλεια ή κουτοπονηριά. Γιατί, βεβαίως, μικροκομματική κουτοπονηριά είναι η όψιμη σπουδή Μητσοτάκη να αποκλείσει το κόμμα Κασιδιάρη από τις εκλογές όταν επί τριάμισι χρόνια επέτρεψε στην ουσία στον χιμπατζή με τα μαύρα να το συγκροτήσει και να το μεγαλώσει. Πολλώ δε μάλλον όταν δεν το κάνει από αγάπη στη δημοκρατία, αλλά από το φόβο τής διαρροής ψήφων στα ακροδεξιά του...

Η ΝΔ δεν θα είχε μια άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία 158 εδρών αν δεν είχε απορροφήσει δεκάδες ή κι εκατοντάδες χιλιάδες χρυσαυγίτικες ψήφους το 2019. Κατηγορούσε το ΣΥΡΙΖΑ για δήθεν συμπόρευση με τη Χρυσή Αυγή στον αντιμνημονιακό αγώνα ή στη μη εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας το 2014, αλλά δεν είχε κανένα πρόβλημα να πλειοδοτήσει σε εθνικισμό βάλλοντας τη Συμφωνία των Πρεσπών προς άγρα των ψηφοφόρων της. Και τώρα που η ελλαδεμπορία της έχει πνιγεί στο "θα δώσουμε μάχες για τη Βόρεια Μακεδονία" και στο Turkaegean παριστάνει τη μαχήτρια κατά τού φασισμού, για τους ίδιους λόγους που το έκανε κι ο Αντ. Σαμαράς, ο οποίος βρισκόταν σε συνεννόηση με τους χρυσαυγίτες μέχρι που αποφάσισε ότι τον συνέφερε να τους κλείσει στη μπουζού...

Η θέση των εγκληματιών είναι στη φυλακή κι όχι στη Βουλή, ακόμα κι αν είναι διαφορετική η ψήφος τού λαού. Αν η δημοκρατία δεν αυτοπροστατεύεται κανείς δεν πρόκειται να την προστατεύσει. Οι απαγορευτικοί νόμοι, ωστόσο, πρέπει να είναι όσο το δυνατό σαφέστεροι και καθόλου αόριστοι κι αφηρημένοι. Η πολιτική Ιστορία αυτής της χώρας, άλλωστε, είναι πολύ επιβαρυμένη για να μην φοβόμαστε πως η θεωρία εκτροπής μπορεί να γίνει πράξη. Ιδίως σήμερα που υπουργός Εσωτερικών είναι ο Μ. Βορίδης...   

  

 
 

Οι ασυλίες δεν είναι παντοτινές Αλέξη...

Στο χειρότερο σενάριο- είτε αναδειχθεί αυτοδύναμος στις δεύτερες εκλογές είτε σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας- ο Κ. Μητσοτάκης δεν πρόκειται να κυβερνήσει για περισσότερα από δύο χρόνια ακόμα. Μπορεί να του δοθεί συγχωροχάρτι για την πρώτη τετραετία, αλλά για τη δεύτερη θα τρώει ξύλο από την πρώτη ημέρα και δεν θα διαθέτει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και την ολιγαρχική στήριξη του 2019- 2023. Αντέχουν, όμως, ο λαός, οι θεσμοί και η εθνική ασφάλεια έστω δύο χρόνια ακόμα Μητσοτάκη;

Η απάντηση είναι όχι, γι' αυτό και η ευθύνη τού ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικώς του Αλέξη Τσίπρα είναι να τον ανατρέψουν, δημοκρατικώ τω τρόπω βεβαίως, εδώ και τώρα. Αναρωτιέμαι, όμως, αν το θέλουν διακαώς ή αν βολεύονται στο ρόλο τής αξιωματικής αντιπολίτευσης και με την θεωρία τού ώριμου φρούτου. Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς, για παράδειγμα, τη συνεχιζόμενη κωλυσιεργία στο να παρουσιάσουν στο λαό φρέσκα πρόσωπα που να μην έχουν σχέση με τη διακυβέρνηση 2015- 2019...

Ακόμα και σήμερα την κυβέρνηση Μητσοτάκη αντιπολιτεύονται πρόσωπα που ο ελληνικός λαός έκρινε ανεπαρκή για να τον κυβερνήσουν τον Ιούλιο του '19. Αυτό δεν σημαίνει πως είναι πράγματι ανεπαρκή ή πως δεν έχουν αδικηθεί, ωστόσο αυτοί που έχουν το μαχαίρι κάθε τέσσερα χρόνια τούς έφεραν στην αντιπολίτευση και δεν πρόκειται να τους φέρουν πίσω στην εξουσία... 

Κι αν ο Αλέξης Τσίπρας πέτυχε την εκλογική του ασυλία πριν τριάμισι χρόνια το κατόρθωσε και με την υπόσχεση για ριζικό μετασχηματισμό τού κόμματός του, που σημαίνει κι αλλαγές σε πρόσωπα. Και φυσικά οι ασυλίες δεν είναι παντοτινές, επαναξιολογούνται σε κάθε κάλπη...