Την ώρα τής φουρτούνας οι καπετάνιοι παίρνουν αποφάσεις Αλέξη, δεν κάνουν συσκέψεις...

Τις πρωινές ώρες τής 13ης Ιουλίου η χώρα συνθηκολόγησε και υποχρεώθηκε να κουβαλήσει στις πλάτες της κι ένα τρίτο επαχθές μνημόνιο. Το υπενθυμίζω όχι για να σας κάνω μάθημα πρόσφατης πολιτικής ιστορίας, αλλά γιατί φαίνεται πως αρκετοί στο πολιτικό σύστημα παριστάνουν πως το αγνοούν στην προσπάθειά τους να στηρίξουν το επιχείρημά τους πως ο Αλέξης Τσίπρας είναι απατεώνας (οι δεξιοί) ή προδότης (οι Αριστεροί). Ολοι τους, πάντως, βασίζονται σε "αν" που είναι αδύνατο πλέον να επιβεβαιωθούν ή να διαψευστούν...

Η δεξιά κριτική στον πρωθυπουργό εστιάζει στο ότι λόγω της σκληρούς διαπραγμάτευσης οι οικονομικοί δείκτες επιδεινώθηκαν και γι' αυτό τώρα αναγκαζόμαστε να αποδεχόμαστε σκληρά μέτρα, όπως στο συνταξιοδοτικό. Ενδεχομένως αν στις 26 Ιανουαρίου ο Αλέξης Τσίπρας, την ίδια ημέρα που ορκιζόταν στο σημερινό του αξίωμα, υπόγραφε ένα τρίτο μνημόνιο αυτό να μην περιλάμβανε τους τιμωρητικούς όρους τού Ιουλίου από πλευράς Γερμανίας για το ότι ήμασταν "άτακτοι". Ενδεχομένως, επίσης, αν στις 28 Οκτωβρίου 1940 η Ελλάδα παραδινόταν στους ιταλούς να μην ζούσε, πάλι τιμωρητικώς, στη συνέχεια τη χειρότερη και πιο άγρια κατοχή που υπέστη λαός κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, να μην είχαν πεθάνει από την πείνα εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας ούτε να είχαν λάβει χώρα σφαγές όπως στο Δίστομο και στα Καλάβρυτα. Η αντίληψη της υποταγής πριν καν ο διαιτητής σφυρίξει την έναρξη του ματς είναι η δεξιά αντίληψη της ζωής, η οποία βεβαίως είναι θεμιτή αλλά έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα, πέρα από όλα τα άλλα: δεν παράγει χρυσές σελίδες Ιστορίας και πρότυπα για τις γενιές που θα μας ακολουθήσουν...

Υπάρχει, βεβαίως, και η αριστερή κριτική, σύμφωνα με την οποία κακώς ο Αλέξης Τσίπρας συνθηκολόγησε, αφού θα μπορούσε να τινάξει όλη την Ευρώπη στον αέρα στην περίπτωση Grexit. Εχουν περάσει, ωστόσο, δύο μήνες και βάλε από τις εκλογές κι ακόμα δεν έχω διαβάσει, απλούστατα γιατί δεν έχει γραφεί, το τί περιλαμβάνει το περιβόητο Σχέδιο Β' για επιστροφή στη δραχμή, το οποίο βεβαίως κάποιοι υπόσχονταν από την προεκλογική περίοδο. Κανένας μας δεν είναι χαρούμενος που οι τράπεζες δόθηκαν στους ιδιώτες για πενταροδεκάρες ή που κινδυνεύουν με ψαλίδι και οι χαμηλότερες συντάξεις. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως αν δεν υπήρχε συμφωνία τον Ιούλιο κι αν δεν πραγματοποιούταν η πρόσφατη ανακεφαλαιοποίηση την επόμενη ημέρα δεν θα είχαμε ούτε τράπεζες, άρα ούτε καταθέσεις, ούτε Δημόσιο που να μπορεί να πληρώνει έστω ένα ευρώ για συντάξεις. Φυσικά οι δραχμιστές μπορούν να λένε ό,τι θέλουν, όπως ακριβώς και οι οπαδοί οποιασδήποτε θρησκείας, από τη στιγμή που όπως κανένας μας δεν μπορεί να αποδείξει την ύπαρξη ή όχι θεού έτσι και ουδείς είναι δυνατό να γυρίσει το χρόνο πίσω και να αποφασίσει έξοδο από την Ευρωζώνη ώστε να αποδειχθεί ποιός είχε δίκιο και ποιός άδικο...

Το σαββατιάτικο συμβούλιο πολιτικών αρχηγών δεν είχε κανένα ουσιαστικό νόημα. Εγινε μόνο και μόνο για να εκθέσει ο Αλέξης Τσίπρας εκείνους που ναι μεν ψήφισαν το μνημόνιο και προηγουμένως είχαν κόψει 12 φορές τις συντάξεις και είχαν υπογράψει το PSI, το οποίο "κούρεψε" και τα ασφαλιστικά ταμεία, και τώρα παριστάνουν τους αντάρτες και δεν ψηφίζουν τους εφαρμοστικούς του νόμους. Ολα αυτά, ωστόσο, είναι κομματικά παιχνίδια, από όλες τις πλευρές, τα οποία ελάχιστα ενδιαφέρουν τον πληττόμενο λαό, ο οποίος δεν βλέπει οδό διαφυγής. Η κυβέρνηση διαχειρίζεται την θερινή της ήττα, για την οποία έκανε πολλά για να την αποτρέψει αλλά δεν παύει να είναι μια ήττα...

Γι' αυτό και θα χρειαστεί πολύ περισσότερα από επικοινωνιακά τρικ προκειμένου να φέρει πίσω το χαμόγελο στον έλληνα. Σε αυτά, πάντως, δεν μπορεί να περιλαμβάνεται η λύση τής οικουμενικής και η επιστροφή από την πίσω πόρτα όσων χρεοκόπησαν τη μεταπολίτευση. Ο Αλέξης Τσίπρας ανάλαβε το πηδάλιο ενόσω η ψαρόβαρκα βρισκόταν βαθιά χωμένη στην "τέλεια καταιγίδα". Την ώρα, ωστόσο, που τα κύματα απειλούν να τη σκεπάσουν ολοκληρωτικώς δεν ωφελεί να συζητάμε για το τί μας έφερε ως εδώ αλλά πώς θα σωθούμε. Κι όταν το σκάφος έχει μπάσει νερά οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται από συσκέψεις αλλά από τους καπετάνιους και μόνο από αυτούς, η πραγματική αξία των οποίων αποκαλύπτεται στη διαχείριση της φουρτούνας. Τους επόμενους μήνες, επομένως, θα κριθεί αν η χώρα έχει βρει τον δικό της Βλ. Πούτιν ή αν θα πρέπει να ετοιμάζεται ο επόμενος... 

 

Προλαβαίνουμε να σωθούμε μέχρι να ξεσπάσει ο Γ' Παγκόσμιος...

Προφανώς η πρωτοβουλία Τσίπρα να ζητήσει τη σύγκληση του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών αποτελεί κίνηση τακτικής. Στο πακέτο των δεύτερων προαπαιτούμενων που πρέπει να ψηφιστούν μέχρι το τέλος τού έτους περιλαμβάνονται αλλαγές στο ασφαλιστικό και στη φορολόγηση των αγροτών-επιβαλλόμενες από τους δανειστές-, οι οποίες, αν μη τί άλλο, έχουν πολιτικό κόστος. Είναι, ωστόσο, επίσης φανερό ότι ο πρωθυπουργός θα εκμεταλλευτεί την απουσία ηγεσίας στη ΝΔ για να περάσει όλα τα σκληρά μέτρα τού τρίτου μνημονίου χωρίς να ανοίξει μύτη. Ακόμα, όμως, κι αν η αξιωματική αντιπολίτευση διέθετε έναν εκλεγμένο αρχηγό, τον οποίο θα στήριζαν όλες οι αντίπαλες φατρίες στη Συγγρού, είναι πολύ δύσκολο για τον οποιονδήποτε να αμφισβητήσει αυτήν τη στιγμή την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ, η οποία παίζει μπάλα μόνη της.

Κι αυτό γιατί η μεγαλύτερη ισχύς της είναι η αποδοχή της από τον ελληνικό λαό ή, έστω, η ανοχή που της δείχνει ύστερα από το θερινό τέλος των ψευδαισθήσεων πως μπορούσαμε μόνοι μας να αλλάξουμε την Ευρώπη. Βεβαίως και δεν θα κρατήσει για πάντα αν δεν προκύψουν αλλαγές προς το καλύτερο όσον αφορά τα εισοδήματα των μικρομεσαίων, αλλά για την ώρα ο Αλέξης Τσίπρας έχει τη δυνατότητα να εκθέτει κάθε τρεις και λίγο εκείνους που ψήφισαν μαζί του το τρίτο μνημόνιο και σήμερα παριστάνουν τους αντιμνημονιακούς όσον αφορά την καταψήφιση των εφαρμοστικών του νόμων...

Διαβάζεται, και είναι, ως παράδοξο να αποτελεί πλεονέκτημα για τη χώρα, έστω και βραχυπρόθεσμα, το ότι ο πλανήτης βρίσκεται στα πρόθυρα ενός Γ' Παγκοσμίου Πολέμου. Τυχόν ξέσπασμά του δεν θα ωφελήσει, φυσικά, κανένα, μέχρι αυτό να συμβεί ωστόσο-αν συμβεί-η Ελλάδα μπορεί να αδράξει την ευκαιρία για να χαλαρώσει τη θηλιά που έχει σφίξει επικίνδυνα στο λαιμό της. Ποιός ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις θα ήθελε, την ώρα που η Μέση Ανατολή φλέγεται και η Ευρώπη ζει υπό την απειλή τής τρομοκρατίας, να δει ένα κράτος-μέλος τής ΕΕ να βυθίζεται σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις κοινωνικού χάους λόγω της οικονομικής κρίσης;...

Μια μονιμοποίηση τρόπον τινά του Δεκεμβρίου τού 2008 δεν είναι προς όφελος κανενός και γι' αυτό είναι χρυσή ευκαιρία, ύστερα από την ψήφιση των δεύτερων προαπαιτούμενων, να προχωρήσει άμεσα η ολοκλήρωση της γενναίας αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους, αλλά κυρίως να ληφθούν αποφάσεις με άμεση εφαρμογή για την επανεκκίνηση της πραγματικής οικονομίας, και με την αξιοποίηση χρημάτων που τελικώς δεν χρειάστηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Ακόμα, εξάλλου, και στα εθνικά θέματα, η κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους από τους τούρκους μάς δίνει το πάτημα να ακουστούμε επιτέλους στα σοβαρά από τη διεθνή κοινότητα για τις μόνιμες τουρκικές παραβιάσεις του εθνικού μας εναέριου χώρου...

Ευκαιρίες διανοίγονται ακόμα και στο προσφυγικό ζήτημα, μολονότι φαινομενικώς τουλάχιστον οι τελευταίες εξελίξεις γεννούν τον κίνδυνο εγκλωβισμού χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών στη χώρα μας. Δικαιούμαστε, ωστόσο, να ζητήσουμε περισσότερα χρήματα για την αντιμετώπιση αυτής της ανθρωπιστικής καταστροφής και να πιέσουμε προς την κατεύθυνση οικονομικής ενίσχυσης των κρατών πρώτης υποδοχής (Τουρκία, Λίβανος, Ιορδανία) ώστε να μην υποχρεώνονται οι κατατρεγμένοι τής Συρίας να φεύγουν για την Ευρώπη, κάτι το οποίο άλλωστε δεν επιθυμούν παρόλη την περί του αντιθέτου ρατσιστική προπαγάνδα για οργανωμένο τάχα σχέδιο ισλαμοποίησης της Γηραιάς Ηπείρου και τζιχαντοποίησης των ευρωπαϊκών κοινωνιών...

Σε αυτό το πλαίσιο, προσμετρείται στις θετικές κινήσεις η επίσκεψη Τσίπρα σε Ισραήλ και Παλαιστίνη και η ισορροπημένη στάση που κράτησε ανάμεσα στα εθνικά συμφέροντα (βλ. ενεργειακή κι όχι μόνο συνεργασία με το Τελ Αβίβ) και στην απονομή δικαιοσύνης με την αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους στα προ του πολέμου τού 1967 σύνορα και με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ. Αλίμονο, όμως, αν μείνουμε εκεί και δεν εκμεταλλευτούμε στο έπακρο το ότι η χώρα μας μπορεί να αποτελέσει γέφυρα σταθερότητας σε μια περιοχή που η μυρωδιά τού μπαρουτιού γίνεται όλο και πιο έντονη κάθε ημέρα που περνά... 

Μέσε ρατσιστάκο, το ότι γεννήθηκες στην Κάτω Ραχούλα είναι κομμάτι τού βιογραφικού σου, όχι προσόν...

Οταν κάποιος έχει αποφασίσει ή έχει αναγκαστεί από χίλιους δυο λόγους να ζωστεί με εκρηκτικά και να πάρει μαζί του στον θάνατο εκατοντάδες ανθρώπους είναι αδύνατο να τον αντιμετωπίσεις, όσα αυστηρά μέτρα ασφαλείας κι αν πάρεις. Τί σημαίνει αυτό; Πως φροντίζεις αυτός ο άνθρωπος να μην πάρει ποτέ την απόφαση να θυσιάσει την ίδια του τη ζωή για μια θρησκοληψία ή να διαμορφώσεις κοινωνικές συνθήκες που να μην ευνοούν τη δημιουργία τέτοιων καταστάσεων. Σε αυτόν τον τομέα η ευθύνη τής Δύσης είναι διπλή: πρώτον, λόγω της ιμπεριαλιστικής-αποικιοκρατικής της πολιτικής, στο πλαίσιο της οποίας χρησιμοποιείται συχνά βία, έχει προκαλέσει ή ανεχθεί εθνικούς διχασμούς, εμφύλιες συρράξεις και διακρατικές συγκρούσεις οι οποίες γεννούν το μίσος σε βάρος της...

Το ότι κάποιος, για παράδειγμα, χάνει την οικογένειά του ως παράπλευρη απώλεια σε έναν αεροπορικό βομβαρδισμό των αμερικανών ή των ρώσων δεν σημαίνει πως δικαιολογείται μετά από λίγο καιρό να σκοτώσει 100 ανθρώπους σε μια ευρωπαϊκή μεγαλούπολη για να πάρει εκδίκηση. Η ατομική ευθύνη είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να μην λαμβάνεται υπόψη στην πλανητική εξίσωση. Ποιός, όμως, μπορεί να ισχυριστεί χωρίς ντροπή πως η Δύση δεν έχει κι αυτή τη δική της ευθύνη γι' αυτόν τον βομβιστή αυτοκτονίας;...

Η δεύτερη ευθύνη τής Δύσης είναι αμεσότερη, αφού αφορά εκείνους που στρέφονται εναντίον της και οι οποίοι έχουν μεγαλώσει στα εδάφη της. Τα τρία τέταρτα των τρομοκρατών που έπληξαν το Παρίσι στις 13 Νοεμβρίου είναι σπλάχνα της, μεγάλωσαν στις ευρωπαϊκές κοινωνίες κι όλοι ξέρουμε τί σημασία έχει το κοινωνικό μας περιβάλλον για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα και τής προσωπικότητάς μας. Συμφωνώ και πάλι πως το ότι κάποιος μεγαλώνει σε ένα γκέτο, στο κοινωνικό περιθώριο κι αποκλεισμό, στην ανεργία και στη φτώχεια δεν τον αθωώνει αν βγει ένα βράδυ στους δρόμους και "θερίσει" με ένα καλάσνικοφ όποιον βρει μπροστά του. Υπάρχουν, άλλωστε, πολλές περιπτώσεις ανθρώπων που μεγάλωσαν κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες και οι οποίοι διέπρεψαν στη ζωή τους...

Ούτε, ωστόσο, κι αυτό είναι δυνατό να απαλλάξει τη Δύση από την ευθύνη τής κοινωνικής απομόνωσης πολιτών της λόγω τής καταγωγής, της θρησκείας, των οικονομικών τους δυνατοτήτων ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο. Οταν στοχοποιείς τον οποιοδήποτε με βάση το χρώμα τού δέρματός του, το θρήσκευμα ή τον τόπο από τον οποίο έφτασε ο ίδιος ή οι γονείς και οι παππούδες του στα μέρη σου δεν δικαιούσαι να παριστάνεις την αρσακειάδα και να πέφτεις από τα σύννεφα όταν κάποιοι άσωτοι υιοί σου τινάζουν μια ημέρα τα πάντα στον αέρα...

Η κάθαρση, επομένως, του δράματος δεν θα επέλθει αν στείλουμε από έναν αστυνομικό έξω από το σπίτι κάθε κοινωνικώς κατατρεγμένου-υποψήφιου ή δρώντος τρομοκράτη, ακόμα κι αν πρακτικώς υπήρχε αυτή η δυνατότητα. Το ζητούμενο για τη Δύση είναι να αφανίσει τις αιτίες που ωθούν ορισμένους ανθρώπους στα άκρα, να μην τους δίνει δηλαδή κανένα πάτημα για να δικαιολογούν τις δολοφονίες τους. Κι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί αν, για παράδειγμα, γκρεμίζουμε τζαμιά ή απαγορεύουμε το χτίσιμό τους ούτε αν παρεμποδίζουμε την πρόσβαση μειονοτήτων στην εκπαίδευση, στην υγεία, στην εργασία, σε υπηρεσίες και θεσμούς τους οποίους απολαμβάνει η πλειονότητα των κατοίκων μιας πόλης ή μιας χώρας. Χρειαζόμαστε περισσότερη και ποιοτικότερη ενσωμάτωση κι όχι κατάργηση των όποιων παροχών και διευκολύνσεων έχουν δοθεί μέχρι σήμερα σε ανθρώπους που για διάφορους λόγους βρίσκονται σε μειονεκτικότερη θέση...

Η γλώσσα, η θρησκεία, η καταγωγή είναι παράγοντες που χωρίζουν τους λαούς μόνο όταν οι λαοί αρνούνται να γεφυρώνουν τις διαφορές τους και οικοδομούν οι ίδιοι διαχωριστικά τείχη. Το πρόβλημα δεν είναι η πολυπολιτισμικότητα. Αντιθέτως, αυτή είναι πλούτος για μια κοινωνία αν μάθει να την αξιοποιεί για να γίνεται καλύτερη κι όχι συντηρητικότερη. Η ελληνική ιδιοσυστασία δεν κινδυνεύει από τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, αλλά από εκείνους που δεν κάνουν ό,τι μπορούν για να τους ενσωματώνουν στον ελληνικό τρόπο ζωής. Προσωπικώς νιώθω υπερήφανος για κάποιον με καταγωγή από το Κονγκό, το Μπαγκλαντές ή το Λίβανο που μιλά άπταιστα ελληνικά ή που προσπαθεί να επιβιώσει δουλεύοντας ολημερίς κι ολοβραδύς στον τοπο μας και ντροπή για τον μέσο ρατσιστάκο που το μόνο που έχει να προσάψει σε αυτούς τους ανθρώπους είναι πως δεν γεννήθηκαν στην Κάτω Ραχούλα όπως εκείνος...  

Χίλιες φορές να πεθάνω από έναν θρησκόληπτο ταξιδεύοντας από έναν ήσυχο, μικροαστικό θάνατο στο σπιτάκι μου...

Η Τουρκία κυβερνάται από έναν αδίστακτο σουλτάνο, ο οποίος για να κερδίσει την αυτοδυναμία στις εκλογές κήρυξε τον πόλεμο στους Κούρδους κι έφερε τη συμφορά στο κέντρο τής Αγκυρας με την "περίεργη" τρομοκρατική επίθεση με την εκατόμβη νεκρών. Και τώρα, φοβούμενος πως η Ρωσία θα καταστρέψει τους μεγαλοϊδεατισμούς του στη Μέση Ανατολή επιχειρεί να τορπιλίσει τη συνεργασία της με τη Δύση για την αναχαίτιση του ISIS, τον οποίο ο ίδιος έχει φροντίσει να ενισχύσει παντοιοτρόπως (βλ., για παράδειγμα, εξοπλισμό του-ασφαλή διέλευση φονταμενταλιστών πολεμιστών από τα τουρκικά σύνορα-συνέργεια στη διακίνηση λαθραίων καυσίμων). Ο περί ου ο λόγος Ρ. Τ. Ερντογάν είναι ικανός να πυροδοτήσει τον Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο μόνο και μόνο για να κορέσει τη νεοοθωμανική του ματαιοδοξία...

Δεν σας κάνω καμιά φοβερή αποκάλυψη όταν σας γράφω πως ο πλανήτης έχει παραδοθεί στη μεγαλομανία ορισμένων μανιοκαταθλιπτικών προσωπικοτήτων. Ποιά είναι, ωστόσο, η απάντησή μας στην τρέλα; Κλειδαμπαρωνόμαστε στο σπίτι μας, σφραγίζουμε πόρτες και παράθυρα, ζητούμε 24ωρη αστυνομική ή και στρατιωτική φύλαξη και βγαίνουμε από την οικία μας μόνο για τα απολύτως απαραίτητα; Δεν διανοούμαστε καν να ταξιδέψουμε σε πόλεις και κράτη τα οποία θεωρούμε επίφοβα για τρομοκρατικό χτύπημα; Αλλάζουμε κάθε τρεις ώρες εσώρουχα γιατί έχουμε λερώσει αυτά που φορούσαμε από τον τρόμο μας;...

Αν αυτή είναι η "ασφαλής" ζωή που έχετε επιλέξει να κάνετε, δικαίωμά σας να τη "χαρείτε" όσο αυτό είναι εφικτό, παρακολουθώντας ολημερίς κι ολοβραδύς από τους τηλεοπτικούς σας δέκτες όλους εκείνους που σας θέλουν τρομοκρατημένους. Και δεν αναφέρομαι, βεβαίως, αποκλειστικώς στους τζιχαντιστές, αλλά και σε όλους όσοι έχουν στηρίξει την πολιτική τους καριέρα στην πρόκληση φόβου προκειμένου να εξυπηρετούνται και τα πανίσχυρα βιομηχανικά συμφέροντα που κερδοσκοπούν από τη βία και την απειλή της...

Ολα αυτά δεν σας τα γράφει κάποιος ατρόμητος. Κάθε φορά που βρίσκομαι σε αεροπλάνο που είναι έτοιμο να απογειωθεί είμαι σχεδόν σίγουρος ότι θα ανατιναχτεί, ανεξαρτήτως αν έχουν τοποθετήσει βόμβα σε αυτό μαχητές τού ISIS ή όχι! Αυτός ο φόβος, ωστόσο, όπως και πολλοί άλλοι ποτέ δεν με απότρεψαν από το να ταξιδεύω, κρατώντας τη ζωή μου με αυτόν τον τρόπο, όπως τόσο όμορφα είχε γράψει ο Γιώργος Σεφέρης. Κάποια ημέρα όλοι θα πεθάνουμε, μέχρι να φτάσει όμως αυτή η ώρα έχουμε χρέος να κάνουμε όσα περισσότερα πράγματα μπορούμε, να αφήσουμε πίσω μας ένα ερείπιο, όπως πρόσταζε ο Νίκος Καζαντζάκης...

Τί νόημα έχει να μας βρει ο Χάροντας γερούς, δυνατούς και υγιείς αν αυτό έχει γίνει θυσιάζοντας τις απολαύσεις τής ζωής; Χίλιες φορές προτιμότερος ένας θάνατος στον αέρα από τα χέρια ενός φανατικού θρησκόληπτου πηγαίνοντας σε ένα μακρινό προορισμό ή περνώντας καλά σε κάποιο κέντρο διασκέδασης από ένα ήσυχο, μικροαστικό τέλος στο "σπιτάκι" μου. Εμείς διαλέγουμε, άλλωστε, τί ζωή κάνουμε κι ας κλαιγόμαστε συχνότερα ή σπανιότερα για τα όνειρά μας που δεν πραγματοποιήσαμε ποτέ. Εμείς μόνοι μας κρατιόμαστε γερά από τη "βεβαιότητα" του λιμανιού ή λύνουμε τα σκοινιά για το αβέβαιο, γι' αυτό και τόσο γοητευτικό, ταξίδι...

Φιλελεύθεροι παναθηναϊκοί φίλοι μου, δεν μπορεί να ζητάτε κοινωνική δικαιοσύνη μόνο στη μπάλα, έτσι δεν είναι;...

Οι νεοφιλελεύθεροι-φιλελεύθεροι παναθηναϊκοί που κατηγορούν το κατεστημένο τού Ολυμπιακού στο ποδόσφαιρο και τον Β. Μαρινάκη και οι οποίοι θα κατεβούν, μάλιστα, στο συλλαλητήριο που διοργανώνει ο Γ. Αλαφούζος είναι θύματα της ίδιας τους της ιδεοληψίας. Το χρονικό διάστημα, για παράδειγμα, από τα τέλη Ιανουαρίου μέχρι τη συνθηκολόγηση του Ιουλίου κατηγορούσαν την κυβέρνηση γιατί δεν υπογράφει μια όποια συμφωνία από τη στιγμή που το μεγάλο ψάρι τρώει πάντα το μικρό, στη ζούγκλα το πρόβατο δεν έχει καμιά τύχη απέναντι στο λιοντάρι κι ότι, τέλος πάντων, "καιρός είναι οι Αριστεροί να ξυπνήσουν και να καταλάβουν ότι έτσι είναι η ζωή, στις περισσότερες τουλάχιστον των περιπτώσεων ο Γολιάθ νικά τον Δαβίδ". Αν αγαπητοί μου νεοφιλελεύθεροι-φιλελεύθεροι παναθηναϊκοί ισχύει αυτό στην πολιτική ή στην οικονομία γιατί να μην ισχύει και στη μπάλα; Γιατί, επομένως, κατηγορείτε τον ιδιοκτήτη τής ΠΑΕ Ολυμπιακός για το ότι χρησιμοποιεί απροκάλυπτα τη δύναμή του, την ίδια ώρα που αθωώνετε την Ανγκ. Μέρκελ όταν κάνει το ίδιο με τη δική της;...

Δεν στέκομαι τόσο πολύ στην υποκρισία τού Γ. Αλαφούζου. Δεν περιμένω, άλλωστε, κάτι καλύτερο από κάποιον που κληρονόμησε τα λεφτά του κι ο οποίος τα διατηρεί συχνά και με έκνομα μέσα. Οσοι, άλλωστε, έχουν μάτια μπορούν και βλέπουν την υποκρισία ενός ανθρώπου που μέσω των μίντια που κατέχει μας ζητά όλα αυτά τα χρόνια να σκύβουμε το κεφάλι, να σφίγγουμε το ζωνάρι και να εφαρμόζουμε οποιαδήποτε μνημονιακή μαϊμουδιά, αλλά μας ζητά να σηκωθούμε από τους καναπέδες μας μόνο και μόνο γιατί ο διαιτητής ματαίωσε ένα παιχνίδι το οποίο πριν καν ξεκινήσει κάποιοι οπαδοί τής "τριφυλλάρας" φρόντισαν να το μετατρέψουν σε ροντέο...

Καλώ, ωστόσο, την πλειονότητα των φιλάθλων τού Παναθηναϊκού που θα συμμετάσχουν την Τετάρτη στο συλλαλητήριο, αλλά δεν έκαναν το ίδιο όταν τους κόβονταν μισθοί και συντάξεις ή τους επιβαλλόταν το ένα χαράτσι μετά από το άλλο να ορίσουν καλύτερα τις προτεραιότητές τους. Προφανώς στο ποδόσφαιρο κυριαρχούν τα λαμόγια και οι μαφιόζοι. Η απαίτηση, ωστόσο, για κοινωνική δικαιοσύνη δεν είναι δυνατό να περιορίζεται στις διαστάσεις ενός ποδοσφαιρικού γηπέδου, αλλά να επεκτείνεται κι εκεί που έχει περισσότερη σημασία, στην πραγματική ζωή δηλαδή...

Αυτή, βεβαίως, θα ήταν μια περιττή συζήτηση αν είχαμε πολίτες με ταξική συνείδηση και στέρεη πολιτική συγκρότηση, οι οποίοι δεν θα άγονταν και φέρονταν από διάφορους ηγετίσκους. Τα όσα συμβαίνουν, άλλωστε, στα ελληνικά γήπεδα δεν είναι παρά οι εκδηλώσεις συμπτωμάτων τής βαριάς ασθένειας από την οποία υποφέρει το λούμπεν προλεταριάτο. Κανένας μας δεν μπορεί να είναι συνεχώς με τη γροθιά σφιγμένη για καβγά, γι' αυτό κι οφείλει να επιλέγει τις μάχες που δίνει. Δεν είναι, λοιπόν, αστείο η επιλογή μας να αφορά το μεγαλείο τής "θρυλάρας" ή της "τριφυλλάρας" αντί να διεκδικούμε μια καλύτερη ζωή για εμάς τους ίδιους και τα παιδιά μας;...

Τί θα λένε αύριο μεθαύριο στα εγγόνια τους αυτοί που τα έκαναν προκαταβολικώς γης μαδιάμ στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας γιατί ο ρέφερι υπήρχε περίπτωση να δώσει πέτσινο πέναλτι; Πως πολέμησαν για την αιώνια δόξα τής "παναθηναϊκάρας" και γι' αυτό δεν είχαν χρόνο να ασχοληθούν με το αν θα έχουν λαό και πατρίδα οι επόμενες γενιές; Πολλοί αγαπάμε τη μπάλα, αλλά κάποιοι ξέρουμε πού αρχίζει και πού τελειώνει ο χαβαλές. Δεν βλάπτει και λίγη σοβαρότητα πού και πού... 

Η δεξιά ας πάει να πνιγεί, αλλά η χώρα χρειάζεται αντιπολίτευση με προτάσεις...

Η αποτυχία ακόμα και στο να διοργανώσει εκλογές είναι "απλώς" το κερασάκι στην κακοφορμισμένη τούρτα ενός αποτυχημένου κόμματος. Θα ήταν πολύ τυχεροί στη ΝΔ αν το μοναδικό τους πρόβλημα ήταν η επιλογή μιας εταιρείας πληροφορικής που δεν έχει καν ιστοσελίδα, αλλά παρόλα αυτά αναλάμβανε δουλειές στο Μέγαρο Μαξίμου όταν σε αυτό κατοικοέδρευε ο Αντ. Σαχλαμαράς. Η γύμνια, ωστόσο, της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είναι μόνο οικονομική, ώστε να αναγκάζεται να ψωνίζει πληροφορικάριους από τα "Lidl". Είναι εκτεθειμένη από παντού, αφού δεν διαθέτει ούτε τακτική ούτε στρατηγική, σε πιο ορατό πεδίο, αλλά ούτε και κάποια συγκεκριμένη ιδεολογική κατεύθυνση...

Τί είναι η ΝΔ σήμερα; Νεοφιλελεύθερη, φιλελεύθερη, λαϊκή δεξιά, συντηρητική, ακροδεξιά; Κανένας από τους τέσσερις υποψήφιους δεν φρόντισε να μας το ξεδιαλύνει, με μοναδική ίσως εξαίρεση, και πάλι αποσπασματικώς, κυρίως τον Κυρ. Μητσοτάκη και δευτερευόντως τον εθνικό μας καραγκιοζάκο, οι οποίοι είναι πιο μνημόνιο κι από το μνημόνιο. Οι βασικοί, ωστόσο, διεκδικητές είτε μιλούσαν για επαναφορά τού πυρσού στο έμβλημα του κόμματος, λες κι αυτό φταίει για την καθίζησή του, είτε χρησιμοποιούσαν τσιτάτα επικοινωνιολόγων φορώντας φόρμες σαν η δημοκρατία να περνά μέσα από τα γυμναστήρια...

Αυτήν τη στιγμή η ΝΔ καταψηφίζει τους εφαρμοστικούς νόμους ενός μνημονίου που έχει και η ίδια ψηφίσει. Θα μπορούσα να βρω μια δικαιολογία γι' αυτήν την αντίφαση αν είχε προτείνει στην κυβέρνηση ισοδύναμα μέτρα τα οποία θα ήταν δυνατό να γίνουν αποδεκτά από τους θεσμούς. Αυτό, ωστόσο, δεν συνέβη ποτέ. Στη Συγγρού εξακολουθούν να ειρωνεύονται τον Αλέξη Τσίπρα για το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, το οποίο ο πρωθυπουργός προσπάθησε να επιβάλει ως λύση σωτηρίας για τη χώρα αλλά έπεσε πάνω σε μια βαθιά υπνωτισμένη από το νεοφιλελευθερισμό Ευρώπη...

Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, είχε εναλλακτικό πρόγραμμα στα μνημόνια και πάλεψε έως εκεί που δεν πήγαινε άλλο για να το εφαρμόσει. Ακόμα και η ΝΔ του Αντ. Σαχλαμαρά, όταν εκείνος βρισκόταν στην αντιπολίτευση, είχε παρουσιάσει εναλλακτικές προτάσεις, με τα περίφημα "Ζάππεια", πριν παραδοθεί στο μερκελισμό και στα "ουδείς αλάνθαστος". Δεν άκουσα, ωστόσο, από κανέναν από τους τέσσερις υποψήφιους να προτείνει συγκεκριμένα μέτρα για την αποφυγή μνημονιακών επιταγών οι οποίες είναι κοινωνικώς άδικες κι αντιαναπτυξιακές...

Θα ήμουν ψεύτης αν σας έγραφα πως δεν ευχαριστήθηκα το χθεσινό φιάσκο. Η διάσωση της δεξιάς δεν βρίσκεται ακριβώς στις προτεραιότητές μου. Ωστόσο οι δημοκρατικοί θεσμοί δεν μπορούν να λειτουργούν δίχως αντιπολίτευση που όχι απλώς κατακρίνει αλλά και εισηγείται πολιτικές. Προφανώς η κίνηση Τσίπρα για εθνική συνεννόηση αποσκοπεί στο να βρει μια ευρεία πλειοψηφία για την ψήφιση των επόμενων προαπαιτούμενων, τα οποία είναι και τα πιο δύσκολα. Κατανοώ, επίσης, πως πέρα από τη ΝΔ και τα υπόλοιπα κοινοβουλευτικά κόμματα αν θέλουν να επιβιώσουν θα πρέπει να λένε "όχι" στην κυβέρνηση...

Θα περίμενα, όμως, έστω για τα μάτια τού κόσμου, μαζί με την άρνηση να καταθέσουν και την κατάφασή τους σε εναλλακτικές πολιτικές προκειμένου να τις χρησιμοποιήσει κι αυτές ο πρωθυπουργός στη διαπραγμάτευση με τους εταίρους. Δεν το έπραξαν, γι' αυτό και ουσιαστικώς η μόνη κοινοβουλευτική αντιπολίτευση είναι οι σταλινικοί τού ΚΚΕ και οι νεοναζί χιμπαντζήδες με τα μαύρα. Οσο για τους λαφαζάνηδες, παρακαλώ ας τους ενημερώσει όποιος τους αγαπά πως όσο επιμένουν σε μια ρητορική που καταποντίστηκε στις πρόσφατες εκλογές τόσο θα ενισχύεται ο πάλαι ποτέ σύντροφός τους Αλέξης Τσίπρας...

 

   

Ο Τσίπρας ηγεμονεύει γιατί φορά φθινοπωρινά όταν κάποιοι κυκλοφορούν ακόμα με τα κοντομάνικα της 11ης Ιουλίου...

Για τον Ν. Νικολόπουλο δεν έχω να γράψω πολλά. Αν είχε υπουργοποιηθεί μετά από τις εκλογές, σήμερα δεν θα είχε κανένα πρόβλημα συνείδησης για να ψηφίσει το δεύτερο πακέτο προαπαιτούμενων. Ετσι κι αλλιώς από αριβίστες υποκριτές που χρησιμοποιούν την θρησκεία για να μαζεύουν ψηφαλάκια είναι γεμάτος αυτός ο τόπος. Θα σταθώ, ωστόσο, περισσότερο στις περιπτώσεις Παναγούλη-Σακελλαρίδη. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει πλήρης προστασία από τους πλειστηριασμούς για όλους όσοι χρωστούν δάνεια στις τράπεζες, τα οποία δεν αποπληρώνουν γιατί δεν μπορούν κι όχι επειδή εκμεταλλεύονται καταστάσεις, κανένας δεν μπορεί να μιλά για απόλυτη επιτυχία τής διαπραγμάτευσης...

Οσο κι αν μας πονά, ωστόσο, υπενθυμίζω ότι τον Ιούλιο χάσαμε και η χώρα υποχρεώθηκε να συνθηκολογήσει για να γλιτώσει τα χειρότερα. Τους όρους, εξάλλου, της ανακωχής τούς θέτει ο νικητής κι όχι ο ηττημένος. Αυτό θα έπρεπε να λάμβαναν σοβαρά υπόψη οι Παναγούλης-Σακελλαρίδης όταν αρνούνταν ψήφο: πως, μολονότι ηττημένη, η κυβέρνηση κατάφερε να πετύχει μια καλύτερη συμφωνία από αυτή που θα ήθελε ο κατακτητής...

Ο Στάθης Παναγούλης κι ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης γνώριζαν τί ψήφιζαν με το τρίτο μνημόνιο. Κι αν δεν γνώριζαν, αυτό δεν μπορούν να το χρησιμοποιούν ως επιχείρημα, ακόμα κι αν το ήθελαν, γιατί απλούστατα αποδεικνύει ότι δεν κάνουν καλά τη δουλειά για την οποία τους εξέλεξε ο ελληνικός λαός. Ο οποίος ελληνικός λαός, βεβαίως, είχε κι αυτός υποχρέωση να φροντίσει να πληροφορηθεί τους όρους τού τρίτου μνημονίου αντί να το παίζει αρσακειάδα σήμερα μερίδα του. Κι αν οι Παναγούλης-Σακελλαρίδης είχαν μετανιώσει για την καλοκαιρινή ψήφο τους, ας μην κατέβαιναν υποψήφιοι στις τελευταίες εκλογές...

Οσοι, επομένως, επέλεξαν να κατεβούν υποψήφιοι με το ΣΥΡΙΖΑ στις 20 Σεπτεμβρίου κι όσοι τον ψήφισαν δεν δικαιολογούνται να καταψηφίζουν εφαρμοστικά μέτρα τού μνημονίου ούτε να πετούν ντομάτες σε όσους το πράττουν. Αν θέλουμε να αλλάξουμε σελίδα, να συζητήσουμε δηλαδή για τη σοβαρή αναδιάρθρωση του χρέους και, κυρίως, για την ανάσταση της πραγματικής οικονομίας, είμαστε υποχρεωμένοι να ψηφίσουμε και να εφαρμόσουμε προαπαιτούμενα, αρκετά των οποίων είναι κι άδικα κι αντιαναπτυξιακά. Είναι, φυσικά, δικαίωμα του καθενός να πηδήξει από το καράβι. Είναι υποκριτικό, ωστόσο, να το κάνει φωνάζοντας πως εκείνος είναι ευαίσθητος κι όσοι δεν το εγκαταλείπουν δεν είναι παρά ιδεολογικοί προδότες...

Η παρούσα είναι μια Βουλή που μπορεί να βγάλει την τετραετία, έστω κι αν διαγραφούν κι άλλοι βουλευτές από ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ. Υπάρχουν κόμματα-μαξιλαράκια, μολονότι η διαπλοκή δεν μπορεί να κρύψει τη λαχτάρα της να απαλλαγεί από τη σημερινή κυβέρνηση το γρηγορότερο δυνατό. Ποιός, άλλωστε, από τη διαλυμένη αντιπολίτευση μπορεί να θέλει εκλογές αυτήν τη στιγμή; Η διαδικασία ανάδειξης αρχηγού στη ΝΔ έχει, άλλωστε, αποκαλύψει και σε όσους συμμετέχουν σε αυτή την απαξίωση της αξιωματικής αντιπολίτευσης από το συντριπτικώς μεγαλύτερο κομμάτι τού εκλογικού σώματος, το οποία πέρα από ανούσια συνθήματα και τραγελαφικά διαφημιστικά σποτάκια δεν άκουσε τίποτα, μα τίποτα για κάποιον εναλλακτικό δρόμο...

Στην πολιτική, βεβαίως, ιδίως στη μνημονιακή Ελλάδα, όλα είναι δυνατό να αλλάξουν από ημέρα σε ημέρα. Πόσω μάλλον από τη στιγμή που ο Αλέξης Τσίπρας ψηφίζει μέτρα τα οποία δεν πιστεύει. Ο ίδιος, ωστόσο, θα συνεχίσει να ηγεμονεύει στην πολιτική ζωή τής χώρας, ακόμα κι αν παρακαλά να ανταλλάξει το βασίλειό του με ένα άλογο, όσο οι πολιτικοί του αντίπαλοι και στην Αριστερά βρίσκονται και τώρα σε φανερή αμηχανία αποδοχής τού εκλογικού αποτελέσματος. Ο πρωθυπουργός αποδέχθηκε στην πράξη ότι ηττήθηκε στη μάχη τού Ιουλίου, αλλά γνωρίζει ότι δεν χάθηκε κι ο πόλεμος. Γι' αυτό και βρίσκεται τουλάχιστον ένα βήμα πιο μπροστά από εκείνους που πιστεύουν ακόμα ότι βρισκόμαστε στο Σάββατο 11 Ιουλίου και δεν λένε να βάλουν τα φθινοπωρινά τους ρούχα. Πώς να μην έχουν πάθει, επομένως, πολιτική πνευμονία;...