Το σύστημα τρελάθηκε: πυροβολεί τον αχυράνθρωπό του κι αποθεώνει τους αντιπάλους του...

Αν ο Στέφανος Κασσελάκης είναι αχυράνθρωπος του συστήματος γιατί το σύστημα τον πυροβολεί τόσο πολύ; Κι αν οι αποστάτες είναι τόσο αντισυστημικοί γιατί έχουν πρώτο τραπέζι πίστα στα πάνελ και τα συστημικά ΜΜΕ τους αποθεώνουν όταν μέχρι πρότινος τους πυροβολούσαν επίσης; Tι έκαναν η Π. Πέρκα, ο Ευκλ. Τσακαλώτος ή ο Αλ. Χαρίτσης και η Εφ. Αχτσιόγλου κι από παρίες τού πολιτικού συστήματος μετατράπηκαν σε ελπίδα τού τόπου;...

Φυσικά κι όλα αυτά τα ερωτήματα είναι ρητορικά. Αυτό που μεσολάβησε ήταν η αποστασία τους, μετατρέποντας τους εαυτούς τους σε χρήσιμους ηλίθιους, στην καλύτερη περίπτωση, ή σε συνειδητά συστημικά εξαπτέρυγα στη χειρότερη. Όπως κι αν έχει, όμως, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Δεν ενίσχυσαν τη ριζοσπαστική Αριστερά- δεν έχει, άλλωστε, αποστεί από αυτή ο ΣΥΡΙΖΑ αφού δεν έχει αλλάξει το καταστατικό του-, αντιθέτως την τεμάχισαν και την έκαναν αντικείμενο περίγελου από την πιο ακραία δεξιά. Αυτή που υποτίθεται πως θα πολεμήσουν τώρα με νύχια και με δόντια όταν επί τόσους μήνες και χρόνια οι περισσότεροι από αυτούς πολεμούσαν τις διαδοχικές ηγεσίες τού ΣΥΡΙΖΑ, φανερά και υπόγεια... 

Όλα αυτά, ωστόσο, δεν σημαίνουν πως ο Στέφανος Κασσελάκης πρέπει να κλειστεί στο οχυρό τής θυματοποίησης, όπως ο Αλέξης Τσίπρας, και να μην βγει μπροστά δυναμικά και, κυρίως, με προτάσεις. Κανείς δεν περιμένει να παρουσιάσει άμεσα ένα κυβερνητικό πρόγραμμα, ωστόσο οφείλει να επεξεργαστεί και να παρουσιάσει μερικές προτάσεις που αφορούν την καθημερινότητα των πολιτών- για την υγεία, την παιδεία, την ακρίβεια, τη στεγαστική πολιτική, τις φυσικές καταστροφές. 

Το επικοινωνιακό του χάρισμα ενδεχομένως να αρκούσε αν τον λιβάνιζαν από το πρωί μέχρι το βράδυ τα μίντια. Από τη στιγμή, όμως, που συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο καλείται άμεσα να μιλήσει προγραμματικά. Όλα τότε θα γίνουν πολύ πιο εύκολα από όσο είναι σήμερα...  

 

Ε όχι, δεν θα περιμένει ο 21ος αιώνας τον Σαμαρά, τον Βορίδη ή τον Άδωνι να ετοιμαστούν...

Όχι κυρίες και κύριοι, τα ανθρώπινα- ατομικά, κοινωνικά και πολιτικά- δικαιώματα δεν μπορούν να περιμένουν τον Αντ. Σαμαρά, τον Μ. Βορίδη, τον Αδ. Γεωργιάδη ή τον Θ. Πλεύρη να ετοιμαστούν για να εφαρμόζονται για όλους. Ο γάμος και η τεκνοθεσία των ομόφυλων ζευγαριών δεν είναι ζήτημα κοινωνικής αποδοχής, όπως δεν είναι κι ο γάμος και η τεκνοθεσία των ετερόφυλων ζευγαριών. Τέτοιου είδους ζητήματα δεν μπαίνουν σε δημοψήφισμα από τη στιγμή που έχουμε αποφασίσει ως κράτος, υπογράφοντας και τις σχετικές διεθνείς συμβάσεις, να ανήκουμε στον 21ο αιώνα κι όχι στο μεσαίωνα...

Θα ήταν πιο έντιμο αν όλοι όσοι αντιτίθενται στους γάμους και στην τεκνοθεσία των ομόφυλων μας έλεγαν καθαρά πως δεν τους θεωρούν ισότιμους ή τους κατατάσσουν στους ανώμαλους, στους διαβόλους, στους κατώτερους. Προσβάλλουν, όμως, τη νοημοσύνη μας όταν δήθεν νοιάζονται, για παράδειγμα, για το μπούλιγκ που ενδεχομένως να δέχονται στο σχολείο τα παιδιά των γκέι ζευγαριών. Αν είναι έτσι να απαγορεύουμε και τα διαζύγια των ετερόφυλων ζευγαριών ή, ακόμα καλύτερα, να τα υποχρεώσουμε να είναι ευτυχισμένα ό,τι κι αν συμβαίνει στο γάμο τους αφού αυτό είναι το κανονικό, όπως θα έλεγε και μία κουρασμένη αποστάτισσα...

Φυσικά και θα υπάρχουν αποτυχημένοι γκέι γάμοι. Βεβαίως και δεν θα είναι όλα τα παιδιά των ομόφυλων ζευγαριών ευτυχισμένα. Όπως ακριβώς δεν είναι επιτυχημένοι όλοι οι γάμοι ετερόφυλων ή τα παιδιά τους. 

Το να μην επιτρέπεις, ωστόσο, να γίνονται όταν θα μπορούσες να βελτιώσεις, π.χ., τη ψυχολογική υποστήριξη όλων των ζευγαριών ή να φτιάξεις προγράμματα κατά τής κακοποίησης ή του σχολικού εκφοβισμού δεν σε κάνει συνετό αλλά οπισθοδρομικό κράτος. Κι όσοι χρησιμοποιούν τέτοιου είδους επιχειρήματα δεν θα έπρεπε να έχουν καμία θέση ευθύνης. Δεν είναι, "απλώς", ρατσιστές, είναι κι επικίνδυνοι για το μέλλον τής κοινωνίας μας...

 

   
 

Σ΄ ετούτα εδώ τα μάρμαρα ο Μητσοτάκης δεν χάνει ποτέ...

Όταν ο Κ. Μητσοτάκης μίλησε στο αμερικανικό Κογκρέσο είχαν γραφτεί ύμνοι από τα συστημικά ΜΜΕ για τον παγκοσμίου βεληνεκούς ηγέτη μας. Όταν ο πρωθυπουργός τρώει πόρτα από τον πρωθυπουργό τής Μεγάλης Βρετανίας γράφονται πάλι ύμνοι για τον ηγέτη που διεκδικεί με πάθος τα εθνικά μας δίκαια κόντρα σε θεούς και δαίμονες. Μονά ζυγά ο Μητσοτάκης κερδίζει, οπότε τι χρεία έχουμε αντιπολίτευσης;...

Όταν εργαλειοποιείς τα πάντα είναι φυσικό κάποια στιγμή να έρθουν και τα στραπάτσα. Όταν, για παράδειγμα, δεν σε ενδιαφέρει να νομιμοποιήσεις το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών αλλά να την βγεις από τα αριστερά στον Στέφανο Κασσελάκη τότε τρως σφαλιάρα ακόμα κι από τον παρακολουθούμενο από σένα Μ. Βορίδη. Όταν με τη μυστική σου διπλωματία για την οποία δεν έχεις ενημερώσει κανέναν ετοιμάζεις συμφωνία με την Τουρκία θα σου πεταχτεί κι ένας Σαμαράς. Όταν, γενικώς, δεν κάνεις πολιτική αλλά επικοινωνία θα πεθάνεις κι από αυτή κάποια στιγμή...

Πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική δεν είναι να τα δίνεις όλα για να βγάλεις μια ωραία φωτό στο Κογκρέσο ούτε να κάνεις εξωτερική πολιτική Ι.Χ. Για να φτάσουμε σε μια συμφωνία με τους Βρετανούς για τα γλυπτά ή με τους Τούρκους για το Αιγαίο είναι προφανές ότι θα γίνουν υποχωρήσεις. 

Όταν, όμως, έχεις ανέλθει στην εξουσία χαρακτηρίζοντας προδοτική τη Συμφωνία των Πρεσπών και συμμετέχοντας στα συλλαλητήρια της εθνικιστικής υστερίας ή όταν αποκαλείς ως πρωθυπουργός εθνική εξαίρεση την αξιωματική αντιπολίτευση δεν μπορείς να απαιτείς εθνική ομοψυχία. Ναι, πρέπει να την έχεις αλλά πρέπει και να είσαι αξιόπιστος. Αλλιώς θα σε γλεντάνε ακόμα και οι δικοί σου...

 
 

Τσιπροφύλακες εξωτερικού...

Ο Αλέξης Τσίπρας προφανώς δεν είναι αλάνθαστος. Αν ήταν, για παράδειγμα, δεν θα έχανε τις τελευταίες εκλογές με 17,85%. Ακόμα και το ότι επέτρεψε στο τέλος τους τσιπροφύλακές του να τον μετατρέψουν σε ένα ξύλινο ομοίωμα του εαυτού του προκειμένου να αισθάνεται πως τους έχει ανάγκη κι αυτό δική του ευθύνη ήταν. 

Το να επιτίθεσαι, ωστόσο, δημοσίως στον Τσίπρα τώρα που έχει αποστρατευτεί (;), ενώ τόσα χρόνια τον υπονόμευες στα μουλωχτά δεν είναι και πολύ γενναίο. Όπως, άλλωστε, και το να φεύγεις από το ΣΥΡΙΖΑ επικαλούμενος την παρακαταθήκη Τσίπρα με τον Αλέξη, όμως, να παραμένει στο κόμμα...

Πριν δύο εβδομάδες ο Τσίπρας συναντήθηκε με κάποιους από τους αποστάτες που τώρα μας λένε πως αμάρτησαν για χάρη τού πνευματικού τους πατέρα. Οι συναντήσεις, μάλιστα, δημοσιοποιήθηκαν. Τους ζήτησε σε αυτές να παραμείνουν. Τι έκαναν εκείνοι; Έφυγαν μολαταύτα. Από πού κι ως πού, συνεπώς, εμπλέκουν τον Τσίπρα στον κομπλεξισμό τους;...

Η σκληρή αλήθεια για το ΣΥΡΙΖΑ είναι πως αν αυτό το ξεκαθάρισμα είχε γίνει πριν τέσσερα χρόνια τώρα το κόμμα θα ήταν κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Τσίπρα και υπουργούς την Εφ. Αχτσιόγλου, τον Αλ. Χαρίτση, τον Ν. Ηλιόπουλο, αλλά και τον Στέφανο Κασσελάκη. Η Ιστορία, όμως, δεν φτιάχνεται με τα αν. 

Αυτά είναι αρμοδιότητα του μέλλοντος. Γι' αυτό και παλεύουμε με τα υλικά που έχουμε τώρα. Και με αυτά και με τα καινούρια που θα έρθουν η δεξιά κι αριστερή διαπλοκή θα ηττηθoύν. Και, μάλιστα, πολύ νωρίτερα από όσο πιστεύουν πολλοί...

  

 
 

Ντελιβεράδες του Μητσοτάκη...

Από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κάνει ακόμα το συνέδριό του για να αλλάξει ή να μην αλλάξει θέσεις και ιδεολογία ο μόνος λόγος που οι αποστάτες έφυγαν από το κόμμα είναι γιατί έχασαν τις εκλογές. Αν τους ενδιέφερε τόσο πολύ η Αριστερά θα είχαν μείνει για να την υπερασπιστούν από τον υποτιθέμενο εχθρό της Στέφανο Κασσελάκη. Όταν, όμως, απουσιάζουν τα επιχειρήματα η κουβέντα πηγαίνει στην τοξικότητα. Των άλλων βεβαίως γιατί οι ίδιοι ήταν παναγίτσες...

Τοξικότητα είναι και να πιάνεις από το λαιμό τον σύντροφό σου, να μην συγχαίρεις τον αντίπαλό σου που σε νίκησε, να μην του δίνεις το ελάχιστο περιθώριο χρόνου, να απαιτείς πραξικοπηματική καθαίρεση του νεοεκλεγμένου προέδρου, να φεύγεις με την έδρα που οι πολίτες έδωσαν πρωτίστως στο κόμμα ή να διασπάς χρησιμοποιώντας ως επιχειρήματα μια ομιλία στο ΣΕΒ, τη νοικοκυρεμένη Ελλάδα και, φυσικά, τον Π. Πολάκη. Τοξικότητα, είναι, επίσης, να μην κάνεις καμία αυτοκριτική γιατί έχασες παρά μόνο να λες πως το πόπολο παραπλανήθηκε. Όπως και το να κάνεις γάμο συμφέροντος μόνο και μόνο γιατί δεν βρήκες δέκατο αποστάτη...

Τα κόμματα δεν γίνονται για να ποτίζουμε τους εγωισμούς μας ή, τουλάχιστον, δεν θα έπρεπε να γίνονται γι' αυτόν το λόγο. Το να παρουσιάζεται, συνεπώς, η αποχώρηση της ηγεσίας τής Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ σαν να καταστράφηκε το σύμπαν θα είχε ένα πολιτικό νόημα αν εκπροσωπούσε κάτι παραπάνω από το 3% των φοιτητών, όπως εκπροσωπούσε. 

Αυτοί που έφυγαν, ωστόσο, γενικώς από το ΣΥΡΙΖΑ- γύρω στους χίλιους από τα συνολικώς 150.000 μέλη- όχι μόνο δεν πέτυχαν ποτέ την κοινωνική γείωση αλλά την απέφευγαν όπως ο διάβολος το λιβάνι για να μην χάσουν οφίτσια και δημοσιοϋπαλληλικούς μισθούς. Είναι τόσο ιδεολόγοι που δεν παραιτούνται καν από τις κομματικές θέσεις τους μήπως και χάσουν την αποζημιωσούλα τους. Οι ντελιβεράδες τόύ Κ. Μητσοτάκη...

 

 
 

Βασάνισαν μέχρι να βασανιστούν...

Από τη στιγμή που ανακοίνωσαν την αποστασία τους, ύστερα από πολλά ήξεις αφήξεις, προσπαθούν να μας πείσουν πόσο βασανίστηκαν για να πάρουν αυτή την απόφαση, πόσο αγαπούν το ΣΥΡΙΖΑ και πως οι ίδιοι δεν ήταν περαστικοί από αυτό το κόμμα. Ενδεχομένως και να βασανίστηκαν, δεν το έδειξαν και πολύ πάντως όλους αυτούς τους μήνες που αντιπολιτεύονται τον Στέφανο Κασσελάκη κι εμμέσως τον Αλέξη Τσίπρα, αλλά πάντως όχι τον Κ. Μητσοτάκη. Κι αυτό όταν δεν έκαναν λευκή απεργία, αφήνοντας τα κορόιδα να κάνουν τη δουλειά για να είναι ξεκούραστοι τώρα που θα φτιάξουν δική τους Κοινοβουλευτική Ομάδα και θα αναγκαστούν να πουν και καμιά κουβέντα σε βάρος τού πρωθυπουργού...

Όταν αγαπάς κάποιον ή κάτι είσαι πρόθυμος και να κάνεις υποχωρήσεις για να μείνεις στη ζωή του. Δεν λέω πως πρέπει να γίνεις χαλί να σε πατήσει, αλλά όπως και να το κάνουμε δεν φεύγεις από ένα κόμμα που υποτίθεται πως αγαπάς γιατί αυτός από τον οποίο έχασες με τις ψήφους των μελών του αναφέρεται σε stock options ή στη νοικοκυρεμένη Ελλάδα. Ούτε, φυσικά, κάνεις δίκη προθέσεων, ιδίως όταν μπορείς να συνδιαμορφώσεις τις θέσεις του κόμματος στα όργανα και στο συνέδριο. Και ιδίως όταν κρατάς για τον εαυτό σου το προνόμιο να αποκαλείσαι Αριστερός και όλοι οι υπόλοιποι είναι ή δεν είναι αναλόγως της δικής σου έγκρισης ή απόρριψης της αριστεροσύνης τους...

Οι πράξεις σου είναι οι καλύτεροι κριτές των λόγων σου. Και στην πράξη οι αποστάτες δεν έδειξαν ποτέ καμία διάθεση συνεννόησης με τον Στέφανο Κασσελάκη. Αντί να δείξουν έστω τη στοιχειώδη κατανόηση για το ότι είναι νέος στη χώρα και στην πολιτική τον πολέμησαν από την πρώτη ημέρα σαν να ήταν ο μεγαλύτερος ολετήρας στην Ιστορία τής Αριστεράς... 

Αν ήταν κατηγορούμενος στο δικαστήριο θα του έδειχναν μεγαλύτερη επιείκεια. Όχι όμως, τον αντιμετώπισαν σαν παρείσακτο, όπως οι ρατσιστές τους μετανάστες, όπως οι μέτριοι τους ικανούς. Στη δημοκρατία, ωστόσο, ακόμα και στην κοινοβουλευτική, όλοι στο τέλος παίρνουν τη θέση που τους αξίζει. Άλλοι δικαιώνονται κάποια στιγμή κι άλλοι καταλήγουν στο σκουπιδοτενεκέ τής Ιστορίας...

 

Για να πας μπροστά τη νοικοκυρεμένη Ελλάδα πρέπει πρώτα να σε ακολουθήσει...

Γιατί ο Κ. Μητσοτάκης σπαταλά τα άνοστα ευφυολογήματά του στο ΣΥΡΙΖΑ και τον Στέφανο Κασσελάκη; Οφείλεται μόνο στο ότι είναι εύκολο να χτυπάς τον πεσμένο; Είναι κι αυτό, ο πρωθυπουργός άλλωστε ήταν αλαζόνας και πριν γίνει πρωθυπουργός, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Στην πραγματικότητα, αυτός και οι ακριβοπληρωμένοι επικοινωνιολόγοι του κατανοούν πως ο μόνος μέσα στην κατατεμαχισμένη αντιπολίτευση που μπορεί να γκρεμίσει την παντοδυναμία του είναι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Ουδείς άλλος...

Αν το ΠΑΣΟΚ δεν αλλάξει πρόεδρο δεν έχει μέλλον. Ο Ν. Ανδρουλάκης είναι καλός για κομματικές λοβιτούρες, το πολιτικό του χάρισμα ωστόσο είναι μηδαμινό. Οι αποστάτες, εξάλλου, θα διασπαστούν πιο γρήγορα από όσο διέσπασαν το ΣΥΡΙΖΑ γιατί αυτό συμβαίνει όταν δεν σε συνδέει στην ουσία η ιδεολογία παρά μόνο το μίσος και το κόμπλεξ για έναν νέο άνθρωπο. Όσο για το ΚΚΕ, όταν βολεύεσαι με το να είσαι ο χρήσιμος ηλίθιος ενός συστήματος που υποτίθεται πως μισείς τότε έχεις βάλει φρένο και στο πόσο θέλεις να το αλλάξεις...

Ο μόνος στην ευρύτερη Αριστερά που έχει στρατηγική νίκης είναι ο Στέφανος Κασσελάκης. Μόνο το μέλλον θα δείξει αν είναι ορθή ή όχι, αλλά έχει και βασικός της άξονας είναι η αποφυγή των λαθών τα οποία στοίχισαν στον Αλέξη Τσίπρα. Ένα από αυτά ήταν και το ζήτημα της αξιοπιστίας την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανάκτησε τα τελευταία τέσσερα χρόνια. 

Αυτό, βεβαίως, συμπεριλαμβάνει να μιλάς κι απαξιωτικά για τσακαλώτους και κατρούγκαλους, που έτσι κι αλλιώς δεν ανήκουν πλέον στο κόμμα, και να προσελκύεις και τους νοικοκυραίους. Σε διαφορετική περίπτωση δεν είσαι κυβερνώσα αλλά ελιτίστικη Αριστερά... 

Ο Κασσελάκης, εξάλλου, δεν έχει κανένα λόγο να υπερασπίζεται ένα κυβερνητικό παρελθόν για το οποίο δεν έχει καμία ευθύνη ούτε για τα θετικά του ούτε για τα αρνητικά του. Ας βγαίνει ο Τσίπρας στη Βουλή να το κάνει για να φέρνει σε δύσκολη θέση τους αποστάτες...