Τα καθαρά χέρια δεν είναι πάντα και ικανά χέρια...

Η πλειοψηφία των πολιτών, ενδεχομένως και η συντριπτική, έχει αποφασίσει πως δεν θέλει άλλο τον Κ. Μητσοτάκη. Αρκετοί, μάλιστα, το διατρανώνουν με πάθος. Εδώ και πάρα πολύ καιρό, όμως, οι πολίτες αναζητούν πρόσωπο κι όχι πολιτικές για να αντικαταστήσουν τις σημερινές. Γι' αυτό και στις προσεχείς εκλογές θα καταγραφεί η οργή μας αλλά όχι και η λογική μας...

Αν δεν ίσχυαν όλα τα παραπάνω δεν θα πρόβαλλε σήμερα η Μαρία Καρυστιανού ως η επικρατέστερη πρωθυπουργός. Μια προσωπικότητα, δηλαδή, που έχει αγωνιστεί με σθένος για να μάθει όλη η Ελλάδα γιατί σκοτώθηκε και το παιδί της αλλά για την πολιτική της ατζέντα δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα. Και μόνο το ότι πολιτεύεται με προμετωπίδα τη δήμευση των περιουσιών των φαύλων δείχνει πως ξέρει πολύ καλά σε ποιον λαό απευθύνεται, ένα λαό απελπισμένο που αναζητά γι' άλλη μια φορά σανίδα σωτηρίας στις εύκολες λύσεις σε σύνθετα ζητήματα...

Η επόμενη κυβέρνηση πολύ δύσκολα θα αποδειχθεί χειρότερη από το σημερινό μείγμα νεοφιλελεύθερων κι ακροδεξιών με ηθική σημιτικού κρατικοδίαιτου καπιταλισμού. Πολύ δύσκολα, όμως, επίσης θα είναι και μια κυβέρνηση που θα αφήσει αποτύπωμα αφού τα "καθαρά χέρια" δεν σημαίνουν και ικανά χέρια, ιδίως σε μια πολύ επικίνδυνη διεθνή συγκυρία. Το μόνο ευχάριστο είναι πως θα έχουμε μάλλον μια κυβέρνηση συνεργασίας κι έτσι θα αποφύγουμε όλη αυτή την αλαζονεία που λουζόμαστε τα τελευταία εξίμισι χρόνια...

 

Η επανάσταση των ηλιθίων...

Οι κάθε λογής μισαλλόδοξοι προσπαθούν να μας πείσουν πως η πατρίδα, η δημοκρατία, η δικαιοσύνη, η ισότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η αλληλεγγύη είναι έννοιες αντιθετικές κι όχι αλληλοσυμπληρούμενες. Πως δεν είναι δυνατό να αγαπάς την Ελλάδα και παραλλήλως να μην θέλεις να γίνονται push backs στο Αιγαίο, να τιμάς τους νεκρούς που έπεσαν για την εθνική ανεξαρτησία και ταυτοχρόνως να μην μισείς τους λαούς εναντίον των οποίων πολέμησαν. Ο κυρίαρχος τραμπισμός, άλλωστε, δεν βασίζεται στη λογική αλλά στη θώπευση των πιο χυδαίων αντανακλαστικών ενός φοβισμένου πόπολου που αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους με την ίδια ζέση που ψάχνει για μεσσίες...

Όπως κι αν έχει, δεν έχω καλά νέα για το καθεστώς Μητσοτάκη. Όταν οι περισσότεροι από τους πολίτες που ταξίδεψαν τις τελευταίες ημέρες, τουλάχιστον όπως αποτυπώνεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν τα βάζουν με τους αγρότες για την ταλαιπωρία τους στις εθνικές οδούς αλλά με τον Μ. Χρυσοχοΐδη μάλλον για κάποιους έχει ξεκινήσει το στάδιο της αποδρομής. Χωρίς να ενστερνίζομαι όλα τα αιτήματα των αγροτών, δίχως να μπορώ ηθικά να σταθώ στο πλευρό τσιφλικάδων που πήραν τα εκατομμύρια των κοινοτικών επιδοτήσεων, τα έκαναν Καγιέν και τώρα αναρωτιούνται τι πήγε στραβά, οι πολίτες φαίνεται πως διάλεξαν πλευρά. Κι αυτή είναι με όποιον πηγαίνει απέναντι στον Μητσοτάκη και στη ΝΔ. Όσοι δεν το βλέπουν μάλλον βρίσκονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά...

Ζούμε στην εποχή που το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης παραλληλίζεται, επί της ουσίας, από τη συστημική ακροδεξιά με την Κομιντέρν ή την Κομσομόλ. Στην εποχή, δηλαδή, που μπορείς να λες το πιο χονδροειδές ψέμα και πολλοί να το εκλαμβάνουν ως την απόλυτη αλήθεια... 

Έχουμε τόσο πολλά περισσότερα μέσα ενημέρωσης από έναν αιώνα νωρίτερα κι έχουμε καταφέρει να τρεντάρουμε τις πιο ψεκασμένες αντιλήψεις. Τυχαίο; Κάθε άλλο, αφού τα μέσα ενημέρωσης- συμβατικά και μη- είναι πολλά αλλά ανήκουν σε λίγους, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, με αποτέλεσμα και η πληροφορία να είναι ελεγχόμενη κι ο μέσος πολίτης να ζει με την ψευδαίσθηση πως είναι σε θέση να την αντλήσει από πολλές πηγές... 

Βιώνουμε μια δυστοπία που την έχουμε εξωραΐσει με τον όρο "τεχνολογική επανάσταση" για να αισθανόμαστε και υπερήφανοι για την υποδούλωση της φυσικής στην τεχνητή νοημοσύνη. Πρόκειται, στην πραγματικότητα, για την επανάσταση των ηλιθίων...

    

Είμαστε πολύ καλύτεροι από όσο πιστεύουν οι χειρότεροι ανάμεσά μας...

Η όλη ιστορία με το "απαγορευμένο" τραγούδι στη Φλώρινα αποκαλύπτει πολλά για την "περήφανη" φυλή μας και το σημαντικότερο πως η εθνική μας αυτοπεποίθηση βρίσκεται στα τάρταρα. Τι άλλο κι από αυτό μπορεί να σημαίνει ο στιγματισμός ενός τραγουδιού σε μια διάλεκτο όπου μόνο οι ανιστόρητοι μπορεί να πιστεύουν ότι δεν μιλήθηκε ποτέ στη Μακεδονία. Οι περισσότεροι σημερινοί Έλληνες κάτοικοί της βρέθηκαν εκεί μετά τη μικρασιατική καταστροφή αλλά ούτε που τους έχει περάσει από το μυαλό να αναρωτηθούν αν πριν από αυτούς ζούσαν εκεί μαμούθ και δεινόσαυροι ή ότι δεν ήταν όλοι οι προηγούμενοι κάτοικοι απόγονοι του Μεγαλέξανδρου...

Η σλαβομακεδονική διάλεκτος έπαψε να μιλιέται με φωτιά και με τσεκούρι. Κυριολεκτικώς. Κι αυτό το επισημαίνω γιατί πολλοί στην Ελλάδα πιστεύουν ότι είμαστε μόνο θύματα των μειονοτικών ανισοτήτων κι όχι και θύτες. Όπως κι αν έχει, το ότι αρεσκόμαστε να αναμοχλεύουμε ιστορικά πάθη- έτερη αφορμή η ταινία για τον Ιωάννη Καποδίστρια- με τα μάτια των ανθρώπων τού 21ου αιώνα δεν είναι κάποια διαχρονική παθογένεια που μας έρχεται από το πουθενά αλλά η αιώνια αδυναμία μας να συγχέουμε το εθνικό με το ψευδές ή, έστω, ημιαληθές, κι όχι με το αληθές... 

Κι όμως, στην ιστορία μας, που πράγματι μετρά πολύ περισσότερα χρόνια από τις ιστορίες πολλών άλλων λαών, δεν ήμασταν μόνο θύματα. Υπήρξαμε και θύτες κι όσο συνεχίζουμε να πορευόμαστε στις δεκαετίες με το κεφάλι μας στην άμμο θα δημιουργούμε κι άλλες γενιές εθνικιστών από δικό μας δόλο...

Η Ελλάδα κι ο ελληνισμός είναι πολύ πιο ισχυροί από όσο πιστεύει ο μέσος ελλαδέμπορος. Το απέδειξαν, άλλωστε, και στην εποχή των μνημονίων όταν και ζήσαμε καταστάσεις που πολλά άλλα ευρωπαϊκά κράτη είχαν να βιώσουν πολλές δεκαετίες. Ούτε ήταν αυτονόητο πως ο ελληνικός λαός θα επέλεγε τη ριζοσπαστική Αριστερά από την εγκληματική ακροδεξιά για να τον βγάλει στο ξέφωτο. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τη Γαλλία ή τη Γερμανία να χάνει το 25% του ΑΕΠ της πού θα βρίσκονταν σήμερα το Εθνικό Μέτωπο και το AfD αντιστοίχως... 

Φυσικά και δεν επιθυμώ να εξωραΐσω καταστάσεις ούτε να ισχυριστώ πως όλα καλά τα εποιήσαμε. Κάθε άλλο. Η εθνική μας υπερηφάνεια, ωστόσο, μπορεί να εντοπίσει πολλούς πραγματικούς λόγους για να τονωθεί από το να καταφύγει στη μισαλλοδοξία και στον εθνικισμό που υποθάλπουν οι πολιτικές δυνάμεις τού σκότους. Ας είναι κι αυτός ένας εθνικός στόχος για τη χρονιά που ξεκινά σε λίγες ημέρες...

  

   

Πόσο γρήγορα ξεχάσαμε τον Κοτζιά...

Όταν η κυβέρνηση Τσίπρα επιχειρούσε την επίλυση ενός εθνικού θέματος, του μακεδονικού, διέθετε την υποστήριξη και των ΗΠΑ. Δίχως αυτή την υποστήριξη, όπως και της Γερμανίας, τα πράγματα θα ήταν πολύ δυσκολότερα. Το επέλυσε, ωστόσο, υπερασπίζοντας τα εθνικά συμφέροντα και πάνω στην απόφαση των πολιτικών αρχηγών πριν τρεις δεκαετίες για σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό έναντι όλων. Σε καμία περίπτωση, άλλωστε, η σημερινή Βόρεια Μακεδονία δεν είχε προχωρήσει σε μια απόπειρα γενοκτονίας μόλις λίγους μήνες νωρίτερα...

Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας, πέρα από την υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων, οφείλει και να σέβεται το διεθνές δίκαιο. Ιδίως η εξωτερική πολιτική μιας χώρας όπως η Ελλάδα η οποία ζει υπό την απειλή ενός αναθεωρητικού γείτονα. 

Κι επιπλέον δεν μπορεί να είναι αντιφατική. Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, να δηλώνουμε πως βρισκόμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία λόγω της, παράνομης φυσικά, εισβολής της στην Ουκρανία αλλά να κάνουμε ενεργειακά ντιλ με μια κυβέρνηση η οποία συνεχίζει να σκοτώνει γυναικόπαιδα στη Γάζα. Κι όταν, μάλιστα, αυτό γίνεται μήπως κι ο πρωθυπουργός μας αποκτήσει δίαυλο επικοινωνίας με τον Ντ. Τραμπ...

Δεν ισχυρίζομαι πως πρέπει να διακόψουμε τις διπλωματικές μας σχέσεις με το Ισραήλ ή ακόμα και να μην προχωρούμε σε συμφωνίες μαζί του. Η αφέλεια δεν συγχωρείται στην πολιτική και στις πολιτικές ηγεσίες δεν επιτρέπεται η ηθική άνεση ενός ακτιβιστή. 

Αλίμονο όμως αν βάζουμε όλα μας τα αβγά σε ένα καλάθι, την ίδια ώρα μάλιστα που η Ρωσία εξάγει τον πόλεμο και στη Μεσόγειο κι όταν δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ο Μπ. Νετανιάχου θα στείλει πλοία στο Αιγαίο για να πολεμήσουν μαζί μας. Η πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική Κοτζιά έφερε αποτελέσματα εκεί που οι προκάτοχοί του είχαν αποτύχει. Θα έπρεπε, επομένως, να αποτελεί παράδειγμα αντί να πράττουμε τα ακριβώς αντίθετα... 

  

Η δικαιοσύνη πρέπει να είναι τυφλή, ούτε αριστερή ούτε δεξιά...

Πριν λίγες ημέρες οι βουλευτές τής ΝΔ που συμμετέχουν στην εξεταστική επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, όπως και το προεδρείο της που αποτελείται μόνο από την πλειοψηφία, δεν τόλμησε ούτε καν να ζητήσει τη σύλληψη του Φραπέ που τους κορόιδευε όλους στα μούτρα τους. Οι ίδιοι βουλευτές με αφορμή την έρευνα του ΣΔΟΕ στα γραφεία τού Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών είχαν το θράσος να δηλώσουν πως όλοι είμαστε ίσοι ενώπιον των νόμων. Πράγματι, πιθανόν και να γίνουμε, αλλά σε μια χώρα που δεν θα κυβερνά το καθεστώς Μητσοτάκη...

Είναι φανερό ότι ο πρωθυπουργός μόνο την Μαρία Καρυστιανού φοβάται. Τους υπόλοιπους τους έχει του χεριού του. Δυσκολεύομαι, επίσης, να πιστέψω ότι το 2026 μπορεί να μας φέρει ένα κόμμα ή ένα πρόσωπο που θα μπορέσει να ανταγωνιστεί στα ίσα τη ΝΔ, όσο χαμηλά κι αν πέσει στις δημοσκοπήσεις, ακόμα κι αν βρεθεί κάτω από το 20%. 

Ούτε το κόμμα Τσίπρα ούτε το ΠΑΣΟΚ του Ν. Ανδρουλάκη ή οποιουδήποτε άλλου αναλάβει στη θέση του μπορεί να πετύχει την ανατροπή. Κι αν μη τι άλλο ο κατακερματισμός δεν είναι δυνατό να οδηγήσει κάπου...

Σε αυτό το πλαίσιο, και η Μαρία Καρυστιανού δείχνει πρόθυμη να εγκολπώσει στελέχη με τα οποία δεν μοιράζεται τις ίδιες απόψεις σε μια σειρά ζητημάτων με πιο ιδεολογικό πρόσημο. Η δικαιοσύνη, ωστόσο, και η απονομή της δεν είναι αριστερή ή δεξιά. 

Είναι μία κι ενιαία όταν στόχος σου είναι να εφαρμόζεις τους νόμους χωρίς διακρίσεις, τουλάχιστον όχι σε όφελος των ισχυρών. Κι όσο περισσότεροι Έλληνες στοιχίζονται πίσω από την απαίτηση της κάθαρσης τόσο και πιο μάταιες θα γίνονται οι έφοδοι του καθεστώτος... 

 

Με το μυαλό ή με την καρδιά μονά ζυγά χαμένος ο Μητσοτάκης...

Η ασφαλιστική κάλυψη κατά 100%, δηλαδή για τα πάντα, είναι ένα δώρο που κάθε πολίτης θα ήθελε να του φέρει ο Άγιος Βασίλης με το νέο χρόνο κι όχι μόνο οι αγρότες, οι οποίοι ζητούν απόλυτη κάλυψη από τον ΕΛΓΑ. Έχει, συνεπώς, ο Κ. Μητσοτάκης κι ένα δίκιο όταν ισχυρίζεται πως κάποια από τα αιτήματα του αγροτοκτηνοτροφικού κόσμου είναι μαξιμαλιστικά και προσκρούουν στα όρια του δημόσιου ταμείου και στην Κοινή Αγροτική Πολιτική. Έλα, όμως, που οι συνεδριάσεις τής εξεταστικής επιτροπής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ σπάνε ρεκόρ τηλεθέασης και το κυβερνητικό αφήγημα περί έλλειψης χρημάτων αλλά και η ενεργοποίηση του κοινωνικού αυτοματισμού πηγαίνουν περίπατο...

Αν κάποιος θέλει να μεταβεί στα Τρίκαλα, για παράδειγμα, για τις γιορτές αντί για τρεις ώρες θα κάνει έξι. Είναι αυτός λόγος για να ακυρώσει κάποια κράτηση σε ξενοδοχείο; Κι αν ο Μητσοτάκης νοιάζεται τόσο πολύ για τους ξενοδόχους γιατί τους έχει αφήσει στο έλεος του Rbnb και του Booking; 

Αφήστε που ξέρουν από επικοινωνία και οι αγρότες, ιδίως οι νεότεροι, κι έχουν ήδη ανακοινώσει πως θα υπάρξουν διευκολύνσεις την περίοδο των εορτών. Με λίγα λόγια, ο κοινωνικός αυτοματισμός στον οποίο συνεχίζει να επενδύει το καθεστώς πάει κουβά...

Το 2026 έρχεται και φέρνει μαζί του κι ένα πολιτικό Big Bang το οποίο θα θυμίσει στους παλιότερους 1974. Ο Μητσοτάκης το ξέρει, όπως αναγνωρίζει κι ότι είναι ο μόνος που δεν θα μπορέσει να επωφεληθεί από αυτό... 

Η κοινωνική οργή εντείνεται, ιδίως σε βάρος τής κυβέρνησης των φραπέδων, και οι πολίτες θα ψηφίσουν κατά βάση με το θυμικό κι όχι με το νου. Φυσικά και δεν είναι το καταλληλότερο να ψηφίζουμε με το συναίσθημα κι όχι με το μυαλό. Μόνο που ο Μητσοτάκης είναι μονά ζυγά χαμένος...  

  

  

Πόσες μπουνιές μου συγχωρούνται αν περάσω μια γιαγιούλα απέναντι;...

Προσπαθώ τα τελευταία 48ωρα να καταλάβω πώς το ότι κάποιος που έγινε πλούσιος βάζοντας καλάθια σε μια μπασκέτα και τώρα εκπροσωπεί τη χώρα μας στην Ευρωβουλή δεν πειράζει και τόσο πολύ αν γρονθοκοπεί έναν δημοσιογράφο επειδή στο παρελθόν έδωσε ένα μισθό του σε καθαρίστριες ή χρηματοδότησε σχολείο στη φυλακή. Φυσικά και οι δύο αυτές καλές πράξεις- είμαι σίγουρος ότι έχει κάνει κι άλλες- είναι αξιέπαινες και προς μίμηση, όπως και το ότι δεν τις έχουμε συνηθίσει από επαγγελματίες αθλητές που, κατά βάση, ξοδεύουν τα λεφτά τους στα μπουζούκια. Αν, όμως, οι αγαθοεργίες- γιατί περί αυτού πρόκειται αφού ο Ν. Παππάς δεν έχει μοιράσει όλη του την περιουσία στους φτωχούς- μπορούν να ξεπλένουν τα πάντα ας στήσουμε ανδριάντες σε όλη τη χώρα για τους βαρδινογιάννηδες, τους λάτσηδες ή τους νιάρχους...

Κάθε άνθρωπος δικαιούται συγχώρεσης, ουδείς άλλωστε αναμάρτητος, ακόμα κι όταν δεν είναι η πρώτη φορά που ασχημονεί με πράξεις ή με λόγια. Η άσκηση βίας, όμως, ιδίως όταν δεν σχετίζεται με κάποια λαϊκή εξέγερση, είναι ασυγχώρητη. Σε διαφορετική περίπτωση ηρωοποιούμε το νόμο τής ζούγκλας. Ούτε, βεβαίως, έχει καμιά σημασία αν ο θύτης αισθανόταν προσβεβλημένος από το θύμα του και πολύ περισσότερο αν είναι ευρωβουλευτής. Η πράξη τού Παππά θα ήταν απολύτως καταδικαστέα κι αν ασκούσε το οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα...

Η ευθύνη τού Αλ. Τσίπρα που τον προόριζε για δήμαρχο Αθηναίων και του Στέφανου Κασσελάκη που τον ήθελε ευρωβουλευτή είναι μεγάλη κι απαράγραπτη. Ο Παππάς, ωστόσο, δεν πήγε στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο με την ψήφο μόνο του Κασσελάκη, έτσι δεν είναι; 

Πήγε γιατί στις ευρωεκλογές όπου το ψηφοδέλτιο είναι ενιαίο σε όλη τη χώρα ψηφίζουμε, κατά βάση, σελέμπριτις. Μήπως ήρθε, συνεπώς, η ώρα μιας σχετικής αναθεώρησης, χωρίς να επανέλθουμε στην κομματική λίστα αλλά με το σπάσιμο των ψηφοδελτίων ανά περιφέρειες, για παράδειγμα, ώστε να παίζεται το ματσάκι πιο τίμια;...