Ζεις από το κύμα, πεθαίνεις κι από αυτό...

Ακούω πολύ συχνά το επιχείρημα πως ο λόγος που το Κίνημα Δημοκρατίας έχει βαλτώσει στις δημοσκοπήσεις είναι γιατί δεν έχει ξεκάθαρο ιδεολογικό πλαίσιο. Μπορεί και να ισχύει, ιδίως όταν προσθέτεις το "κοινωνικός φιλελευθερισμός" στο καταστατικό σου, το οποίο δεν υπήρχε στην ιδρυτική σου διακήρυξη... 

Ποιο είναι, όμως, το ιδεολογικό πλαίσιο της Πλεύσης Ελευθερίας, ενός κόμματος, για παράδειγμα, που έχει ταχθεί κατά τής Συμφωνίας των Πρεσπών; Μπορεί, εξάλλου, η Ζ. Κωνσταντοπούλου να έχει μιλήσει για την Αριστερά τα τελευταία χρόνια και να μην το έχω προσέξει. Δεν είμαι, όμως, ο μόνος που είναι τόσο απρόσεκτος...      

Η σημερινή δυναμική τής εθνικής μας εισαγγελέως βασίζεται σε μια μεγάλη κοινωνική ανάγκη: να βρει η οργή της πολιτική έκφραση ανεξαρτήτως ιδεολογικής κατεύθυνσης. Την εποχή τής χρεοκοπίας την είχε βρει στα αντιμνημονιακά κόμματα, ιδίως στο ΣΥΡΙΖΑ... 

Τώρα η κοινωνία επιλέγει την Ζωή ελλείψει οποιουδήποτε άλλου πολιτικού προσώπου πρόθυμου να παρουσιαστεί το ίδιο οργισμένο με την κοινωνική πλειοψηφία, όπως το είχε κάνει κι ο Αλ. Τσίπρας προ μιας δεκαετίας. Όταν, ωστόσο, η οργή κοπάζει- και θα κοπάσει κι αυτή η οργή ακόμα κι αν δεν τιμωρηθεί κανένας πολιτικός-και η άμπωτη ακολουθήσει την πλημμυρίδα η Πλεύση Ελευθερίας θα φανεί ακόμα πιο άδεια από τη συριζαϊκή ακτή...

Η εποχή των "πράσινων" και των "γαλάζιων" καφενείων έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, όπως και των λευκών επιταγών σε ηγέτες που αποδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Κάποιος, π.χ., που δηλώνει ΝΔ σήμερα στις δημοσκοπήσεις μπορεί αύριο να δηλώσει ΜέΡΑ 25, όχι γιατί έγινε από δεξιός αριστερός αλλά γιατί άλλα τον πονούν κι άλλα τον σφάζουν κι όχι οι ιδεολογικές ταμπέλες... 

Σε αυτό το πλαίσιο, το να μιλάς σήμερα με βεβαιότητα για το ποιος θα κερδίσει τις εκλογές που είναι συνταγματικώς καθορισμένες για το 2027 είναι τόσο επισφαλές όσο να προβλέπεις τον πρωταθλητή τής σεζόν 2026- 2027 στη Super League. Χαλαρώστε, επομένως, κι απολαύστε το long game... 

 

Η απογοήτευση είναι εύλογη, η παραίτηση ανεπίτρεπτη...

Λένε οι ειδικοί πως σε μερικά χρόνια από τώρα η Ελλάδα θα ερημοποιηθεί λόγω της κλιματικής αλλαγής και της αύξησης της παγκόσμιας θερμοκρασίας. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως η ερημοποίηση της χώρας δεν θα συμβεί εξαιτίας του λιωσίματος των πάγων αλλά από την εγκατάλειψή της από τα πιο φωτεινά μυαλά, τα οποία φεύγουν στο εξωτερικό για να βρουν την αναγνώριση που τους στερεί μια πατρίδα που επιβραβεύει μονίμως το μέτριο ώστε το λίγο να μην φαίνεται τιποτένιο. Μην ανησυχείτε πάντως, ο Ν. Παπαδόπουλος και οι όμοιοί του θα μείνουν εδώ για να προστατεύουν την πίστη μας από την τέχνη, να φυλάσσουν το σκοτάδι από την επέλαση του φωτός...

Η απογοήτευση που επικρατεί στη χώρα είναι εμφανής κι από το διάστημα. Την συναντάς όπου κι αν πας, σχεδόν την ακουμπάς στις ψυχές των ανθρώπων που αναζητούν ελπίδα και δεν την βρίσκουν. Κι αυτή η απογοήτευση δεν είναι μόνο έργο Μητσοτάκη και των χορηγών του, οι οποίοι άλλωστε μια χαρά θα βολευτούν αν καταγραφεί ως αποχή από τις επόμενες εκλογές. 

Είναι κι έργο τής κυβερνώσας Αριστεράς που απογοήτευσε όταν άσκησε εξουσία κι άσκησε καθήκοντα αξιωματικής αντιπολίτευσης, φτάνοντας στο σημείο να καταργήσει τη δημοκρατία στο εσωτερικό της. Λυπάμαι, αλλά δεν έχω πλέον επιχειρήματα για να πείσω έναν νέο άνθρωπο να μην φύγει στο εξωτερικό ή να ασχοληθεί με την πολιτική...

Όσα γράφω, πάντως, δεν αποτελούν προσκλητήριο σε ομαδική αυτοκτονία. Ακόμα, άλλωστε, κι όταν οι περιστάσεις είναι δύσκολες, ιδίως όταν οι περιστάσεις είναι δύσκολες οφείλουμε όλοι μας να κάνουμε το κάτι παραπάνω για να τις βελτιώσουμε. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι και δεν είναι όλοι οι πολιτικοί ίδιοι. Ούτε βρισκόμαστε στην εποχή τής ταμπέλας. Πολλώ δε μάλλον όταν εκείνοι που φόρεσαν την ταμπέλα τής προόδου έδειξαν δημοκρατικά αντανακλαστικά Παττακού και Μακαρέζου. Η απογοήτευση συνεπώς είναι εύλογη, η παραίτηση ωστόσο είναι ανεπίτρεπτη...     

   

Πάλι καλά που ο Πούτιν δεν μας πήρε στα σοβαρά...

Η Ρωσία δεν απειλεί με εισβολή την Ελλάδα. Κι όμως,  η χώρα μας συμμετέχει στην αύξηση των αμυντικών δαπανών στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης. Αντιθέτως, την περίοδο των μνημονίων τα βαλτικά κράτη έδειχναν με το δάχτυλο τη χώρα μας αρνούμενα την οποιαδήποτε συμπαράσταση. Πόσα ακόμα παραδείγματα χρειάζεστε για να πειστείτε για το ότι η Ευρώπη δεν πρόκειται να γίνει ποτέ ομοσπονδιακό κράτος;... 

Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε παρά να καταδικάσει την εισβολή τής Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022 κι όχι μόνο λόγω της προσήλωσής της στο διεθνές δίκαιο. Όταν η Κύπρος είναι μισό αιώνα διαιρεμένη δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε και διαφορετικά. Αλίμονο όμως, η κυβέρνηση Μητσοτάκη το τερμάτισε φτάνοντας στο σημείο να ισχυριστεί πως βρισκόμαστε σε πόλεμο με τη Μόσχα. Πάλι καλά, τρόπος τού λέγειν, που είμαστε ανυπόληπτοι κι ο Βλ. Πούτιν δεν το πήρε στα σοβαρά...  

Δεν μπορούμε να παριστάνουμε πως ζούμε σε έναν ειρηνικό κόσμο ούτε στη γειτονιά μας ούτε ευρύτερα. Κι αν είναι αλήθεια ότι οι έμποροι όπλων και οι πολιτικές μαριονέτες τους το εκμεταλλεύονται για να κερδοσκοπούν, αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει οι στρατιώτες μας στα σύνορα να κρατούν γαρύφαλλα κι όχι όπλα. Όσο για την κυβέρνηση, όταν βάζεις όλα τα αβγά σου σε ένα καλάθι πρωτίστως για ιδιοτελείς κι όχι για εθνικούς λόγους τότε όταν αυτά σπάνε μένεις νηστικός ή εκτός διασκέψεων. Κι αυτό, βεβαίως, είναι επικίνδυνο. Πολύ επικίνδυνο... 

Η Ζωή πρωθυπουργός; Ναι, αν ήταν και ΥΠΕΞ, ΥΕΘΑ, ΥΠΟΙΚ κ.οκ.

Δικαίως οι πολίτες ενισχύουν δημοσκοπικά την Ζ. Κωνσταντοπούλου για τη στάση της σε σχέση με το έγκλημα των Τεμπών. Ήταν, άλλωστε, η πολιτική αρχηγός που περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο ασχολήθηκε με την τραγωδία κι όταν δεν ήταν πρώτο θέμα συζήτησης. Αν ο Κ. Μητσοτάκης αποφάσιζε, μάλιστα, εκλογές σε ένα μήνα ενδεχομένως η Πλεύση Ελευθερίας να αναδεικνυόταν ακόμα κι αξιωματική αντιπολίτευση... 

Μπορεί, όμως, ένα μονοπρόσωπο κόμμα χωρίς δομές κι οργανωτική δικτύωση σε όλη τη χώρα να αναλάβει ένα τόσο σημαντικό ρόλο; Ποιος πιστεύει ότι η Ζωή θα ανεχθεί, έστω, την ανάδειξη στελεχών που θα της αφαιρέσουν μέρος τής προσωπικής της λάμψης όταν φρόντισε να εκλεγούν το 2023 οι απολύτως αρεστοί της κι όταν οι φουκαράδες βουλευτές της δεν μπορούν να κάνουν ούτε μία αγόρευση χωρίς το άγρυπνο βλέμμα της;...

Το μέλλον μας θα έχει πολλές κυβερνήσεις συνεργασίας μέχρι να κατασταλάξει ο καταταλαιπωρημένος ελληνικός λαός σε ένα νέο δίπολο. Μπορεί η Κωνσταντοπούλου να συνεργαστεί με κάποιον άλλον πέρα από το είδωλό της στον καθρέφτη όταν δεν ανέχεται να μοιράζεται ούτε τα σπόρια δημοσιότητας; Το πρώτο εξάμηνο του 2015 είναι πολύ ενδεικτικό για τις δυνατότητές της να τιθασεύει την αυταρέσκειά της και δεν νομίζω πως η δεκαετία που έχει μεσολαβήσει την έχει κάνει ταπεινότερη...

Όταν η πλειοψηφία των πολιτών στις δημοσκοπήσεις ζητά εκλογές η κυβέρνηση δεν θα μπορεί να παριστάνει για πολύ ακόμα την αδιάφορη. Οι πολίτες, άλλωστε, όταν επιθυμούν κάλπες δεν το κάνουν για να εκλέξουν την ίδια κυβέρνηση, πολλώ δε μάλλον με 41%... 

Ο Κ. Μητσοτάκης- οφείλω να του το δώσω- κατάφερε να προηγείται στις δημοσκοπήσεις για σχεδόν μία δεκαετία, επίτευγμα διόλου αμελητέο παρότι η συστημική συνδρομή που απόλαυσε ήταν πρωτοφανής. Όλα τα όμορφα, όμως, ή τα άσχημα- αναλόγως από ποιο πρίσμα τα κοιτάς- κάποτε τελειώνουν. Σήμερα βρισκόμαστε στην αφετηρίας αυτής της φάσης. Το αν θα γεννήσει, ωστόσο, τέρατα ή κάτι ελπιδοφόρο αδυνατώ να το προεξοφλήσω...    

 

    

Ας ξεκινήσει τις απολύσεις από τα βαφτιστήρια της φαμίλιας...

Ακόμα κι αν ο Κ. Μητσοτάκης λέει την αλήθεια και δεν έγινε καμία συγκάλυψη στα Τέμπη δεν έχει πλέον καμία πολιτική σημασία. Σε ποινικό επίπεδο η τυχόν αθωότητά του θα τον απαλλάξει, αλλά όταν η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών πιστεύει ότι ο πρωθυπουργός είπε ψέματα, και μάλιστα επανειλημμένως, τότε η τακτική που ακολούθησε στη Βουλή "η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση" είναι αδιέξοδη. Αν οι πολίτες δεν δουν τον Κ. Αχ. Καραμανλή ή και τον ίδιο τον Κ. Μητσοτάκη στο Ειδικό Δικαστήριο λίγοι θα πιστέψουν ότι αποδόθηκε δικαιοσύνη κι ακόμα λιγότεροι θα πάνε να ψηφίσουν στις επόμενες εκλογές. Το τελευταίο, πάντως, μια χαρά βολεύει τη ΝΔ...

Ο Κ. Καραμανλής ο νεότερος χρεοκόπησε τη χώρα, αλλά έχει καταφέρει να πείσει πολλούς πως πίσω από την πτώση του ήταν οι Αμερικανοί για το βέτο- που ποτέ δεν χρησιμοποίησε επί της ουσίας- στο Βουκουρέστι και για τον αγωγό Μπουργκάς- Αλεξανδρούπολη. Κάποιοι, μάλιστα, πιστεύουν ότι προσπάθησαν και να τον δολοφονήσουν γιατί φοβούνταν πως οι πολλές ώρες μπροστά στο Playstation και στις ταβέρνες τής Ραφήνας θα οδηγούσαν στην κατάρρευση της αμερικανικής αυτοκρατορίας. Το "πρότυπο Καραμανλή" ακολουθεί σήμερα ο Μητσοτάκης για να μας πείσει πως δεν καταρρέει επειδή είναι απατεώνας αλλά γιατί τον επιβουλεύονται οι Ρώσοι και οι εξωγήινοι στον Υμηττό...

Κι επειδή ο Μητσοτάκης δεν έχει όρια στο θράσος και στην υποκρισία του, πέταξε τις δικές του συντριπτικές ευθύνες για την ηθική παρακμή τής χώρας στους δημοσίους υπαλλήλους. Θα ήταν καλύτερη η Ελλάδα αν δεν υπήρχε η μονιμότητα στο Δημόσιο και η αξιολόγηση ήταν πραγματική αξιολόγηση; Πιθανόν, μόνο που ο πατροκτόνος δεν μπορεί να επικαλείται την ορφάνια του για ελαφρυντικό... 

Για την κατάντια αυτής της χώρας έχει πολύ μεγάλες ευθύνες και η "αγία οικογένεια" που απασχολεί το δημόσιο βίο για δεκαετίες χάρη και σε έναν εκλογικό μηχανισμό που δεν έχει καμία σχέση με την αξιοκρατία, την αποτελεσματικότητα και τη διαφάνεια. Αν ο Κυριάκος θέλει να μας πείσει πως είναι μεταρρυθμιστής ας ξεκινήσει τις απολύσεις από τα βαφτιστήρια τής φαμίλιας. Αυτό από μόνο του θα συνιστούσε μεγάλη οικονομία κλίμακος...

 

   

Όταν σε ανέχονται και δεν σε αγαπάνε εύκολα πετιέσαι και γρήγορα ξεχνιέσαι...

Δεν είναι πλέον το πιθανότερο σενάριο ο Κ. Μητσοτάκης να γίνει ο μακροβιότερος πρωθυπουργός τής μεταπολίτευσης. Ακόμα, όμως, κι αν γινόταν αυτό δεν θα τον καθιστούσε επ' ουδενί και τον πιο αγαπητό. Για την ακρίβεια, ο ελληνικός λαός ποτέ δεν τον αγάπησε... 

Κι αν κέρδισε δύο βουλευτικές εκλογές αυτό το οφείλει σε μεγάλο βαθμό στο ότι κανείς άλλος πρωθυπουργός δεν είχε τη στήριξη της διαπλοκής στο βαθμό που την είχε ο ίδιος και δεν έτυχε να κυβερνά σε μια πανδημία που πάγωσε όχι μόνο τις ζωές μας, αλλά και τον πολιτικό χρόνο. Πέρα, βεβαίως, από το ότι το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα είχε απέναντί του ένα ανεπαρκές πολιτικό προσωπικό...

Όπως κι αν έχει, ο Μητσοτάκης ακολουθεί πλέον ένα αναπόδραστο σπιράλ πολιτικού θανάτου. Μπορεί αυτός ο πολιτικός θάνατος να έρθει πολύ γρήγορα, μπορεί να καθυστερήσει και λίγο, ωστόσο ακόμα κι από την ολιγαρχία αντιμετωπίζεται πλέον ως αβαρία που πρέπει να πεταχτεί για να διασωθούν οι "νόμιμοι ιδιοκτήτες" τής χώρας. Όταν, άλλωστε, δεν έχεις από πίσω σου ένα λαό να τρώει σίδερα για σένα αλλά ο οποίος στην καλύτερη περίπτωση σε ανέχεται ως μη χείρον βέλτιστον τότε τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα. Κι αν δεν με πιστεύει ο Κυριάκος μπορεί να ρωτήσει και τον Σωκράτη, ο οποίος αντιμετωπίζει το ίδιο ακριβώς πρόβλημα...

Το ερώτημα, εξάλλου, για το ποιος θα διαδεχθεί τη σημερινή κυβέρνηση- αν υποθέσουμε πως δεν θα προέρχεται από τη ΝΔ- μοιάζει ήδη παρωχημένο. Όσο ανεπαρκείς ή ανέτοιμες κι αν μοιάζουν κι εν πολλοίς είναι οι ηγεσίες τής αντιπολίτευσης όταν τεθεί το ερώτημα θα δοθεί κάποια απάντηση κι αυτή δεν θα είναι ούτε Μητσοτάκης ούτε χάος. Μετά τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις τής περασμένης Παρασκευής κι αυτές που θα ακολουθήσουν τα ψευδοδιλήμματα αποδεικνύονται όλο και πιο ψεύτικα και η τιμωρία των ενόχων όλο κι εγγύτερη...    

 

 

Δεν έχω γνωρίσει πυρομανή που να έγινε ο καλύτερος πυροσβέστης...

Οι πραγματικές μεταρρυθμίσεις δεν ολοκληρώνονται σε μία τετραετία, κάποιες φορές ούτε και σε δύο. Το ίδιο ισχύει και για την επίλυση χρόνιων παθογενειών. Όποιος πιστεύει το αντίθετο μάλλον μπερδεύει το βολονταρισμό με το ρεαλισμό και το μεσσιανισμό με τη συλλογική ευθύνη. Δεν γεννήθηκε, ωστόσο, ακόμα ο πυρομανής που θα γίνει ο καλύτερος πυροσβέστης ή ο κομματάρχης που θα μετατραπεί σε μεταρρυθμιστή...

Αν υποχρεώνονταν σε απόλυση όσοι έχουν διοριστεί στο Δημόσιο χάρη στην οικογένεια Μητσοτάκη η Ελλάδα θα αποκτούσε το χαμηλότερο ποσοστό δημοσίων υπαλλήλων κατά αναλογία πληθυσμού στην Ευρώπη. Αν ο Κ. Μητσοτάκης υποχρεωνόταν να επιστρέψει στους χορηγούς του τα ποσά με τα οποία τον έχουν επιχορηγήσει θα έκανε αυτομάτως αίτηση για ένταξη στους δικαιούχους τού ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Κι αν βρισκόταν κάποιος δικαστής στην Αθήνα να ανοίξει το τηλέφωνο του πρωθυπουργού ενδεχομένως να μην έβρισκε κάποιο κακούργημα στον Ποινικό Κώδικα το οποίο να μην του προσήπτε...

Ο πραγματικός μεταρρυθμιστής δεν περιμένει έξι χρόνια για να ξεκινήσει τις μεταρρυθμίσεις του. Ούτε δύο έτη μετά από ένα τρομακτικό δυστύχημα και "μόνο και μόνο" γιατί βγήκε όλη η Ελλάδα στους δρόμους οργισμένη μαζί του και για τη συγκάλυψή του. Ο πραγματικός μεταρρυθμιστής δεν παρακολουθεί φίλους κι εχθρούς για να τους έχει στο χέρι, δεν κάνει συνεχώς τα χατίρια των ολιγαρχών, δεν χρωστά στις τράπεζες, δεν μιμείται τον Γκέμπελς στη χρήση τής προπαγάνδας, δεν, δεν, δεν... 

Εν προκειμένω δεν έχουμε καν κάποια μεταρρυθμιστική κόπωση παρά μόνο την πάνδημη αναγνώριση ότι ο βασιλιάς ήταν γυμνός από την αρχή, αλλά η πλειοψηφία που πήγαινε στις κάλπες δεν ήθελε να το δει. Τώρα, όμως, βλέπουν ακόμα και οι τυφλοί. Τώρα πλέον η νέμεσις είναι κοντά. Και είναι πέρα ως πέρα δικαιολογημένη...