Ο λαός είναι που θα πετύχει στο τέλος τού ματς το νικητήριο γκολ...

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι πράκτορας των ρώσων, των αμερικανών ή, μήπως, των κινέζων; Αυτό το ερώτημα βασανίζει εκείνους που μόνο όταν ετεροπροσδιορίζονται, αισθάνονται επαρκείς με τον εαυτό τους. Δεν έχουν καταλάβει ακόμα ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε φάση διαπραγμάτευσης, για την ακρίβεια δίνει τη μάχη τής ζωής της και σε αυτή είναι λογικό να αναζητά παντού συμμάχους. "Άσπρη γάτα, μαύρη γάτα, αρκεί να πιάνει τα ποντίκια", που θα έλεγε κι ο Ντενγκ Χσιάο Πινγκ. Αν, για παράδειγμα, ο Μπ. Ομπάμα αισθάνεται απειλούμενος από το φλερτ τής Ρωσίας με τη χώρα μας γιατί να μην το εκμεταλλευτούμε για να πετύχουμε μια καλύτερη συμφωνία; Αντιλαμβάνομαι ότι το ΚΚΕ αισθάνεται απογοητευμένο με το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εμμένει στις προεκλογικές του δεσμεύσεις για βελτίωση της ποιότητας ζωής των πολιτών, είναι κρίμα ωστόσο να καταφεύγει σε λεκτικές ακρότητες αντί να στηρίξει, έστω και τώρα, μια προσπάθεια η οποία γίνεται για την υπεράσπιση της εργατικής τάξης...

Δεν είναι δυνατό την ώρα που η ευρωπαϊκή ελίτ συμπαρατάσσεται απέναντι στη νέα αριστερή κυβέρνηση των Αθηνών ο Περισσός να κατηγορεί την τελευταία πως υπηρετεί νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες. Οταν η συντριπτική πλειονότητα του λαού-Αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι, οι πάντες όλοι-συσπειρώνονται γύρω από την κυβέρνησή του γιατί καταλαβαίνει ότι ετοιμάζεται για μια μεγάλη όσο κι απαραίτητη σύγκρουση δεν μπορεί το ΚΚΕ να μιλά για υποταγή στους φονιάδες των λαών αμερικανούς. Είναι μικρόψυχο να περιμένεις τον συμβιβασμό τού ιδεολογικού σου γείτονα για μικροκομματικές σκοπιμότητες αντί να σηκώνεις και τη δική σου ασπίδα για να τον αποτρέψεις...

Μόλις, όμως, αναφέρθηκα στο μεγαλύτερο όπλο που έχει στη διάθεσή της η κυβέρνηση: στη μαζική, δηλαδή, στήριξη από τους πολίτες, οι οποίοι ετοιμάζονται να την εκδηλώσουν και με συγκεντρώσεις μαζικής συμμετοχής τις ημέρες που ο πρωθυπουργός θα βρίσκεται στις Βρυξέλλες για τη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. Εγραφα προεκλογικώς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να μιλήσει καθαρότερα στο εκλογικό ακροατήριο για το αίμα και τα δάκρυα που έρχονται πακέτο με κάθε σύγκρουση, κι αυτό προκειμένου να διευκολυνθεί αργότερα στην άσκηση εξουσίας. Δεν το έκανε στο βαθμό που θα το επιθυμούσα. Φαίνεται, όμως, πως η προσήλωση του Αλέξη Τσίπρα, του Γιάνη Βαρουφάκη και των υπόλοιπων υπουργών στην προεκλογική ρητορική τους έχει συγκινήσει τον ελληνικό λαό, που δεν είναι μαθημένος στο να του λένε μετεκλογικώς αυτά που του έλεγαν και προεκλογικώς. Επαναλαμβάνω ότι σε μία διαπραγμάτευση είναι λογικό να μην κερδίσεις τα πάντα. Γι' αυτό και δεν είναι οπισθοχώρηση ένας εναλλακτικός δρόμος από αυτόν του "κουρέματος" του χρέους, ο οποίος και πάλι θα αποτελεί ανακούφιση, αν κι όχι στον επιθυμητό βαθμό. Αυτό που έχει σημασία είναι στο τέλος αυτά που θα κερδίσουμε να είναι περισσότερα και σημαντικότερα από αυτά που θα χάσουμε...

Δεν χρειάζεται κανείς να έχει πάει στρατό για να καταλάβει ότι την ώρα τού πολέμου οι στρατιώτες ακολουθούμε τους στρατηγούς μας. Κάποιοι, ενδεχομένως, να αναρωτηθούν γιατί δεν έκανε το ίδιο κι ο ΣΥΡΙΖΑ επί σαμαροβενιζέλων ή και νωρίτερα. Μα, τότε δεν είχαμε κανένα πόλεμο, καμία μάχη, κανένα αγώνα για λαϊκή κυριαρχία κι εθνική αξιοπρέπεια. Μολονότι η προηγούμενη κυβέρνηση είχε υποσχεθεί πριν τις εκλογές τού 2012 πως θα επαναδιαπραγματευόταν το μνημόνιο, μας φόρτωσε με νέες επαχθείς ρυθμίσεις, όπως ο ΕΝΦΙΑ. Πώς θα μπορούσε, επομένως, η Αριστερά να συντασσόταν με εθελόδουλους, οι οποίοι είχαν υψώσει λευκή σημαία πριν καν μπουν στον αγωνιστικό χώρο; Ο Αλέξης Τσίπρας και οι υπουργοί του δίνουν σήμερα μία μάχη που ξεπερνά ιδεολογίες. Κι αυτό μπορεί να μην το έχουν καταλάβει πολιτικοί τής "παγκόσμιας κλάσης" ενός Αδ. Γεωργιάδη, αλλά το έχει αντιληφθεί πλήρως ο ελληνικός λαός. Κι αυτός είναι, στο τέλος, που θα πετύχει το νικητήριο γκολ. Γιατί θα είναι πολύ δύσκολο να μας πει "nein" η φράου Μέρκελ αν όλη η Ελλάδα βρίσκεται στους δρόμους τις κρίσιμες ώρες που θα κλείνεται η συμφωνία που θα αφορά και τις γενιές που θα έρθουν. Γιατί μπορεί οι έλληνες να μην ψηφίζουν στις γερμανικές εκλογές, αλλά η λαϊκή ορμή, από όποια χώρα κι αν προέρχεται, διαθέτει μια ασυναγώνιστη όσο και μεταδοτική δυναμική. Δεν είναι τυχαία η ρήση "φωνή λαού οργή θεού". Και η Ανγκελα είναι πολύ προτεστάντισσα για να την αγνοήσει... 



  

Ετσι κυβερνά η Αριστερά!

Το αποτέλεσμα είναι αυτό, φυσικά, που θα κρίνει αν ο Αλέξης Τσίπρας θα αποτελέσει μια αριστερή παρένθεση ή θα κυβερνά για τα επόμενα 20 χρόνια. Μολονότι ακόμα κι εκείνοι που δεν τον ψήφισαν πριν μία εβδομάδα αναγνωρίζουν τις καλές προθέσεις του κι εκτιμούν το ότι παραμένει προσηλωμένος στις προεκλογικές του δεσμεύσεις, αν η διαπραγμάτευση αποτύχει, έστω κι αν αυτή γίνεται για πρώτη φορά από ελληνική κυβέρνηση, η ημερομηνία λήξης τού σημερινού πρωθυπουργού θα είναι συντομότατη. Αν, πάντως, με ρωτήσετε αν μετανιώνω για τη στήριξή μου στο ΣΥΡΙΖΑ θα σας απαντήσω πως αν μου δινόταν η ευκαιρία θα τον ψήφιζα σήμερα δύο φορές. Ομολογώ ότι εξεπλάγην όχι μόνο με την αποφασιστικότητα με την οποία εμμένει στις θέσεις του, αλλά και με το σχέδιο που έχει και το οποίο ξεδιπλώνεται σαν βεντάλια αυτές τις ημέρες με θετικά, μέχρι στιγμής, αποτελέσματα. Αν δεν το έχετε καταλάβει, η φτωχή Αθήνα έχει περικυκλώσει το πλούσιο Βερολίνο βρίσκοντας ήδη συμμάχους στις ΗΠΑ, στη Ρωσία και στη Γαλλία (έπονται η Ιταλία και η Ισπανία του Podemos), αναγκάζοντας τον πρόεδρο της Κομισιόν Ζ.Κ. Γιούνκερ να διαρρέει στο γερμανικό Τύπο πως η τρόικα τέλειωσε κι ενώ αναμένεται στη συνάντησή του την Τετάρτη με τον Αλέξη Τσίπρα να καταλήξουν σε μια πρώτη, ενδιάμεση πολιτική συμφωνία...

Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί την τακτική τού καρότου και του μαστίγιου, περιφρονεί τη διεφθαρμένη τρόικα-αποικιακό κατάλοιπο του πρόσφατου παρελθόντος κι αντιμετωπίζει την Ανγκ. Μέρκελ όπως τον οποιοδήποτε άλλο ευρωπαίο ηγέτη. Για την ακρίβεια, της συμπεριφέρεται χειρότερα αφού τόσο ο Αλέξης Τσίπρας όσο κι ο Γιάνης Βαρουφάκης δίνουν προτεραιότητα στις επαφές με άλλους ευρωπαίους αξιωματούχους κι όταν τους ρωτούν πότε θα δούν την καγκελάριο της Γερμανίας και τον Β. Σόιμπλε τους απαντούν, ούτε λίγο ούτε πολύ, "όταν αδειάσει το πρόγραμμά μας". Είναι λογικό η ελληνική κυβέρνηση να μην κερδίσει τα πάντα στη διαπραγμάτευση. Δεν θα ήθελε, και καλά κάνει, έτσι κι αλλιώς να αποξενώσει τελείως ούτε την ευρωπαϊκή ελίτ ούτε κυρίως τους ευρωπαίους πολίτες που έχουν υποστεί επί χρόνια την προπαγάνδα τού "τεμπέλη" κι "ανεπρόκοπου" έλληνα. Η τακτική, άλλωστε, του "αέρα πατέρα" θα ήταν αδιέξοδη. Από την άλλη, ωστόσο, χτίζει τις βάσεις για να επιτύχει πολύ περισσότερα από όσα κι ο γράφων ανάμενε. Θα είναι μεγάλο κέρδος αν της δοθεί πίστωση χρόνου για να εφαρμόσει το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης και για να προχωρήσει σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις όχι προς την κατεύθυνση της εξυπηρέτησης του εγχώριου κεφαλαίου και του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας αλλά προς την κοινωνική δικαιοσύνη, με την αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου και τις ίσες ευκαιρίες για τη δημιουργία νέου...

Είμαστε ακόμα στην αρχή, γι' αυτό και δεν χρειάζονται πρόωροι πανηγυρισμοί. Δεν μπορώ, όμως, να μην παρατηρήσω τη χαώδη διαφορά ανάμεσα σε αυτήν την κυβέρνηση και στις προηγούμενες, ειδικώς της τελευταίας πενταετίας, στο σεβασμό που δείχνει απέναντι στην έννοια της εθνικής κυριαρχίας κι αξιοπρέπειας. Οσοι γνωρίζουν τους αγώνες τής Αριστεράς για εθνική ανεξαρτησία δεν εκπλήσσονται. Αναγκάζονται, όμως, κι εκείνοι οι οποίοι τη συνδέουν με τον εθνομηδενισμό να παραδεχθούν ότι αυτή μας οδηγεί και σήμερα μακριά από την εθνική ταπείνωση και τον εξευτελισμό στον οποίο μας έφεραν οι δεξιές κυβερνήσεις τής Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ. Κι αυτό δεν είναι τζάμπα μαγκιά ή επικοινωνιακό παιχνίδι, όπως πιστεύουν ορισμένοι είτε καλοπροαίρετα είτε κακοπροαίρετα. Είναι κι αυτό ένα κομμάτι τής προσπάθειας επανάκτησης της εθνικής μας κυριαρχίας και της εξόδου από την οικονομική γενοκτονία με το κεφάλι ψηλά. Καλώ, επομένως, εκείνους που αντιπολιτεύονται σφοδρά την κυβέρνηση να συνεχίσουν να το κάνουν, με επιχειρήματα και ιδέες για μια καλύτερη Ελλάδα. Αν, όμως, σε αυτόν τον πόλεμο έχουν επιλέξει να πάρουν το μέρος των διεθνών τοκογλύφων τότε δεν θα πρέπει να τους πειράζει αν τους αποκαλώ με το όνομά τους, δηλαδή ταξικούς κι εθνικούς προδότες... 

 

Προς ευρωλιγούρηδες γερμανοτσολιάδες: Αυτός ο λαός δεν θα αγιοποιήσει ποτέ την κατάθλιψη, πόσω μάλλον τώρα που ξεπερνά το ραγιαδισμό...

Ο Λ. Λιαρόπουλος δεν θα μπορούσε να συνοψίσει καλύτερα, στη σχετική ανάρτησή του στο facebook, τη νοοτροπία από την οποία διακατέχονται οι ευρωλιγούρηδες γερμανοτσολιάδες, οι οποίοι κυβερνούσαν αυτόν τον τόπο μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα, με τα γνωστά "θαυμαστά" αποτελέσματα: "Γερούν γερά σπάστου τον τσαμπουκά"! Εχουν, μάλιστα, την ψευδαίσθηση, ζώντας σε έναν εικονικό κόσμο με σκηνικό που στήνεται από την ελίτ και τα μιντιακά παπαγαλάκια της, πως ο ελληνικός λαός βρίσκεται στο πλευρό ενός τεχνοκράτη που δεν εκλέχθηκε από κανέναν, ο οποίος δεν έχει καν σπουδάσει οικονομικά κι ο οποίος δεν έλαβε ποτέ το μεταπτυχιακό του δίπλωμα από το πανεπιστήμιο του Κορκ στην Ιρλανδία γιατί τον κέρδισαν οι παμπ της περιοχής. Δεν αδικώ τον Γ. Ντάισελμπλουμ για την αγάπη του για τη "Γκίνες". Θα μπορούσαμε να βρεθούμε και να πιούμε πολλές μαζί. Από έναν τέτοιο αδαή, ωστόσο, μέθυσο ο ελληνικός λαός δεν αποδέχεται εντολές. Πόσω μάλλον όταν αυτές που του έχουν ήδη δοθεί κι εφαρμοστεί τον οδήγησαν σε οικονομική γενοκτονία...

Λυπάμαι τους ανθρώπους που ντρέπονται για την πατρίδα τους, την όποια πατρίδα τους, και βλέπουν μόνο στις άλλες τον παράδεισο που υποτίθεται πως χάνουν στη δική τους. Φυσικά και είναι δικαίωμα του καθενός να μην αγαπά τη χώρα του και το λαό της, όπως είναι δικαίωμά του να μην αγαπά τη μάνα και τον πατέρα του, πόσω μάλλον όταν αυτοί δεν έχουν φερθεί με τον καλύτερο τρόπο στα παιδιά τους. Εχουν αναρωτηθεί, όμως, όλοι αυτοί οι αρνητές τού ίδιου τους του αίματος τί έχουν κάνει για να βελτιώσουν αυτόν τον τόπο πέρα από το να τον διασύρουν με τα λόγια και τις πράξεις τους; Προσκυνούν το διαφωτισμό και σαρκάζουν τη φουστανέλα λες και η Ευρώπη δεν στήριξε τον πολιτισμό της πάνω στον ελληνικό και σαν οι φουστανελάδες να μην έδωσαν και την ψυχή τους για την ελευθερία. Οι φραγκοπροσκυνημένοι είναι τόσο βαθιά κομπλεξικοί που απαρνούνται ακόμα και τη γλώσσα τους, χρησιμοποιώντας ένα λεκτικό ιδίωμα που παραπέμπει σε αμόρφωτες μαϊμούδες. Λατρεύουν τη Δύση κι απαρνούνται την Ανατολή όταν αυτός ο τόπος αποτέλεσε κι αποτελεί ένα αξιοθαύμαστο χωνευτήρι πολιτισμών, έχοντας αντλήσει θετικά (και πολλά αρνητικά βεβαίως) στοιχεία από όλους όσοι πέρασαν από αυτόν...

Μαζί σας κι εγώ στην αποστροφή στο συντηρητισμό, στον ωχαδερφισμό, στο ραγιαδισμό, στην ευθυνοφοβία, στην αναξιοκρατία που μαστίζουν αυτόν το λαό. Εχω ταξιδέψει, όμως, αρκετά κι έχω γνωρίσει ανθρώπους από διάφορους λαούς, ομολογουμένως με προτερήματα όπως η οργανωτικότητα κι ο προγραμματισμός που λείπουν από τη δική μας φυλή, για να μπορώ να πω πως αν κάποιοι ξέρουν να απολαμβάνουν τη ζωή αυτοί είναι οι έλληνες. Σε αυτόν τον τόπο οι άνθρωποι μιλούν, γελούν, διασκεδάζουν, εκδηλώνονται χωρίς να γκρεμίζουν τα πάντα στο μεθυσμένο πέρασμά τους. Ακόμα και τώρα που τα εισοδήματά τους έχουν περιοριστεί στο ελάχιστο δεν κλείνονται από τις επτά το βράδυ στα σπίτια τους, δεν συμπεριφέρονται politically correct ακόμα κι όταν είναι με την οικογένεια ή τους φίλους τους, αρνούνται να υποκύψουν στην προτεσταντική μιζέρια τής "πολιτισμένης" Δύσης. Σπάμε πλάκα όχι γιατί είμαστε ανεπρόκοποι, αλλά γιατί έχουμε αντιληφθεί ότι η ζωή είναι μικρή και είναι κρίμα να τη σπαταλάμε αγιοποιώντας την κατάθλιψη. Και τα καταλαβαίνουμε όλα αυτά μολονότι δεν έχουμε περάσει διαφωτισμό. Ή, ίσως, και γι' αυτό...

Ζήσαμε τόσα χρόνια σκυφτοί, όπως είπε κι ένας φίλος, που μας φαίνεται παράξενο τώρα που στεκόμαστε όρθιοι. Διαπραγματευόμαστε για πρώτη φορά ένα διαφορετικό οικονομικό μοντέλο από αυτό που έχει αποτύχει οικτρά, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη επιβλήθηκε ο γερμανικός οικονομικός ιμπεριαλισμός. Γι' αυτό και είναι λογικό κάποιοι να πιστεύουν ότι το αυτονόητο, όπως δηλαδή το ότι μια φρέσκια κυβέρνηση μένει σταθερή στις προεκλογικές της δεσμεύσεις, είναι επικίνδυνο και μπορεί να καταλήξει σε καταστροφή. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, έλαβε την καθαρή εντολή από τον ελληνικό λαό μόλις πριν μία εβδομάδα να βάλει τέλος στην άγρια, ταξική λιτότητα, στα μνημόνια, στη λαϊκή κι εθνική υποδούλωση με το πρόγραμμα που παρουσίασε και το οποίο επικροτήθηκε στην κάλπη. Κι αυτό κάνουν ο Αλέξης Τσίπρας, ο Γιάνης Βαρουφάκης και οι υπόλοιποι υπουργοί. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο. Από πού κι ως πού, επομένως, έχει το δικαίωμα ο αποδοκιμασθέντας από τη λαϊκή ετυμηγορία Αντ. Σαχλαμαράς να ζητά συγγνώμη από τον Γ. Ντάισελμπλουμ; Την ώρα που οι πολίτες, όπως φαίνεται ακόμα κι από μια απλή συνομιλία μαζί τους, τάσσονται με χαρά στο πλευρό των στρατηγών τους σε αυτόν τον πόλεμο οι ξεπεσμένοι λακέδες τής ελίτ εξακολουθούν να υψώνουν τη σημαία τής εθελοδουλίας και της υποτέλειας. Ας το πάρουν, όμως, χαμπάρι πως σε αυτήν τη μάχη όσοι τη δώσουμε ή θα νικήσουμε ή θα χάσουμε. Αυτοί που όχι μόνο δεν την έδωσαν αλλά και την πρόδωσαν είναι υπόλογοι πάνω από όλους κι από όλα στην Ιστορία, η οποία τους έχει κατατάξει ήδη στη χορεία των χαμένων...

  

Στα 36 χρόνια μου είμαι για πρώτη φορά υπερήφανος για ελληνική κυβέρνηση...

Προσπαθούσα να θυμηθώ πότε άλλοτε στα 36 χρόνια τής ζωής μου αισθάνθηκα υπερήφανος για την κυβέρνησή μου, αλλά ο κόπος ήταν μάταιος αφού η απάντηση ήταν αυτή που μου είχε έρθει και πρώτη στο μυαλό: ποτέ δηλαδή. Για να είμαι ακριβέστερος ποτέ μέχρι τις τελευταίες ημέρες, από τότε δηλαδή που στο Μέγαρο Μαξίμου και στα υπουργεία δεν στρογγυλοκάθονται εθελόδουλοι λακέδες τής εγχώριας και διεθνούς ελίτ αλλά άφθαρτα πρόσωπα τα οποία, αν μη τί άλλο, δείχνουν διάθεση σύγκρουσης με ό,τι καταστρέφει αυτόν τον τόπο. Κατανοώ τη δυσφορία που αισθάνθηκε ο επικεφαλής τού Eurogroup μετά από τις συναντήσεις του με τη νέα ελληνική πολιτική ηγεσία. Είχε συνηθίσει να συναναστρέφεται δειλά ανθρωπάκια, τα οποία δεν έλεγαν ποτέ όχι. Ο Αλέξης Τσίπρας, ωστόσο, κι ο Γιάνης Βαρουφάκης μίλησαν στον Γ. Ντάισελμπλουμ δίχως περιστροφές για το τί έφεραν τα μνημόνια στην Ελλάδα, χρησιμοποιώντας ακόμα και τη μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν οι τεχνοκράτες, αυτή των αριθμών. Κι ο ολλανδός περιορίστηκε μόνο να απαντήσει πως διαφωνεί με την ελληνική προσέγγιση. Και τί να πει άλλωστε; Πώς να επιχειρηματολογήσει υπέρ μιας οικονομικής γενοκτονίας η οποία επιβλήθηκε σαν να έφτασε στα χέρια τής Ανγκ. Μέρκελ κατευθείαν από τον θεό ώστε να μη χρειάζεται δικαιολόγηση;...

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ήταν υποχρεωμένη έτσι κι αλλιώς από το εκλογικό αποτέλεσμα να τερματίσει την εποχή των μνημονίων και να διαπραγματευτεί μια άλλη συμφωνία. Κι αυτό κάνει μέχρι στιγμής. Ηταν καιρός να αποχωρήσει ταπεινωμένος από την Αθήνα κι ένας ευρωπαίος αξιωματούχος. Ηταν ώρα, επιτέλους, να ξυπνάμε σε μια χώρα που δεν ντρεπόμαστε για την κυβέρνησή της. Η στιγμή τής αυτονόητης εδώ και καιρό σύγκρουσης έφτασε. Οταν ακόμα κι ο Επίτροπος Οικονομικών Π. Μοσκοβισί ζητά η τρόικα να γίνει πιο δημοκρατική θα ήταν αδιανόητο η ελληνική κυβέρνηση να παρακαλά για την επιστροφή τής υπάρχουσας στην Αθήνα. Συμφωνώ πως χρειάζονται προσεκτικά βήματα και πως δεν είναι απαραίτητο να δαγκώσουμε με τη μία. Από την άλλη, ωστόσο, έπρεπε να σταλεί στο Βερολίνο ένα σαφές μήνυμα πως οι όροι τού σαδομαζοχιστικού παιχνιδιού έχουν αλλάξει, πως οι έλληνες δεν δέχονται να είναι άλλο αλυσοδεμένοι στο κρεβάτι περιμένοντας τα μαστιγώματα της καγκελαρίου. Και πρέπει, επίσης, να εμπεδωθεί στους έλληνες πολίτες πως αυτή η κυβέρνηση δεν θεωρεί την εξόντωσή τους αναπόφευκτη και πως αν τους έχει στο πλευρό της όλα είναι πιθανά. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως οι έλληνες ολιγάρχες, μαζί με τους απανταχού υπηρέτες τους, έχουν συμπαραταχθεί και πάλι με τη Γερμανία. Είναι ιστορικά και ταξικά συνεπείς με το δωσιλογισμό τους, έστω κι αν είναι, για μια ακόμα φορά, προδότες τής πατρίδας τους...

Κανένας δεν γνωρίζει την έκβαση της σύγκρουσης. Δεν τη γνώριζαν ούτε όσοι εξεγέρθηκαν το 1821 ούτε εκείνοι που έφευγαν με τα τρένα για να πολεμήσουν στη Βόρειο Ηπειρο το 1940. Αισθανόμαστε, όμως, ξανά μετά από πολλά χρόνια υπερήφανοι που είμαστε έλληνες. Κατεβαίνουμε να δώσουμε έναν τελικό χωρίς να γνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι έχουμε πουλήσει το παιχνίδι στους αντιπάλους μας. Κι αυτό κάνει από μόνο του ενδιαφέρον το ματς. Φυσικά και η ήττα είναι ένα ενδεχόμενο, αλλά αυτήν τη στιγμή μοιάζουμε με ομάδα που χάνει με 7-0 κι αναρωτιέται αν θα πρέπει να κάτσει στην άμυνα για να μη φάει κι όγδοο ή να περάσει επιτέλους στην αντεπίθεση, μήπως έστω σκοράρει το γκολ τής τιμής. Η Αριστερά δίνει τώρα τη μάχη που αρνήθηκαν να δώσουν οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις. Το ίδιο έκανε και στο παρελθόν, το ίδιο θα κάνει και στο μέλλον γιατί γι' αυτό είναι προορισμένη, για να αγωνίζεται να υλοποιεί όνειρα κι όχι για να υποκύπτει σε εφιάλτες Γι' αυτό και είναι τουλάχιστον υποχρέωση των υπόλοιπων πολιτικών δυνάμεων, αν δεν θέλουν να πολεμήσουν στο πλευρό τής Αριστεράς να μην ζητωκραυγάζουν τουλάχιστον τους ταξικούς κι εθνικούς αντιπάλους τής πλειονότητας του ελληνικού λαού. Σε διαφορετική περίπτωση πέφτουν και οι τελευταίες μάσκες που είχαν μείνει στην θέση τους...



 

   

Ρε, λες οι άθεοι αναρχοάπλυτοι χωρίς γραβάτες, με τα ανοιχτά πουκάμισα και το Γιάννης με ένα ν να σώσουν τη χώρα;...

"Γιατί η κυβέρνηση έδωσε πολιτικό όρκο και δεν συμφώνησε εκ των υστέρων, μολονότι έπρεπε να είχε ερωτηθεί νωρίτερα, σε επιπλέον κυρώσεις σε βάρος τής Ρωσίας; Γιατί ο Αλέξης Τσίπρας δεν φορά γραβάτα τουλάχιστον όταν συναντά ευρωπαίους αξιωματούχους; Γιατί ο Βαρουφάκης γράφει το Γιάννης με ένα ν κι εμφανίζεται με πουκάμισο έξω από το παντελόνι; Γιατί ο πρωθυπουργός διαπραγματεύεται ένα διαφορετικό οικονομικό μοντέλο σωτηρίας για την πατρίδα μας από το μνημόνιο, το οποίο αν δεν μας το είχαν επιβάλει θα έπρεπε να το εφεύρουμε"; Εχει περάσει σχεδόν μία εβδομάδα από τη μεταπολίτευση και τα ερωτήματα που θέτει η αντιπολίτευση θα μπορούσαν άνετα να είχαν τεθεί από τη γνωστή γραφική θεούσα Ελ. Λουκά κι από οποιονδήποτε εθελόδουλο που έχει μάθει να περπατά σκυφτός, να φορά "Πάμπερς" και να λέει "ναι σε όλα". Οι άνθρωποι, μάλιστα, που συγκυβέρνησαν με το ΛΑΟΣ του Γ. Καρατζαφίρερ κι έκαναν υπουργούς τους Μ. Βορίδη και Αδ. Γεωργιάδη έχουν το θράσος να μιλούν για "τερατογένεση" επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ συγκυβερνά με τους ΑΝΕΛΛ. Το ισχυρίζονται, μάλιστα, κι από το ΚΚΕ μολονότι ο Αλέξης Τσίπρας μόνο καντάδα δεν έκανε έξω από το "Σπίτι του Λαού" για να πείσει τη σταλινική ηγεσία τής κομμουνιστικής Αριστεράς να συμμετάσχει σε μια αριστερή κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας...

Δεν είναι η ευτυχέστερη εξέλιξη το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υποχρεωμένος να συγκυβερνήσει με ένα κόμμα τού οποίου οι οπαδοί πιστεύουν ότι μας ψεκάζουν, το οποίο σε ορισμένα ζητήματα κινείται στα όρια της ακροδεξιάς και το οποίο δεν έχει καθαρό πρόγραμμα για μια σειρά κομβικών ζητημάτων όπως η παιδεία και η υγεία. Δεν είναι, όμως, προτιμότερο για τη ριζοσπαστική Αριστερά να συνεργαστεί με ένα αντιμνημονιακό κόμμα από το να σχημάτιζε κυβέρνηση με παρατάξεις που ψήφισαν και υλοποίησαν τα μνημόνια ή οι οποίες δημιουργήθηκαν ακριβώς για να μην κυβερνήσει ποτέ η ίδια; Τί θέλατε δηλαδή; Μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-Ποταμιού, η οποία θα ξέπλενε τις αμαρτίες ενός νεκρού πολιτικού συστήματος και θα τραβούσε μαζί της στη λάσπη και την Αριστερά; Μακάρι, εξάλλου, η ηγεσία τού ΚΚΕ να ήταν λίγο πιο ανοιχτόμυαλη και να συμφωνούσε τη συμμετοχή της σε μια αριστερή κυβέρνηση, κρατώντας την αυτονομία της και φροντίζοντας να αποτελεί το αριστερό "αναγκαίο καλό". Οχι, όμως, μόνο δεν το έπραξε αλλά αντιθέτως έκανε ό,τι μπορούσε για να πολεμήσει την προοπτική μιας άλλης διακυβέρνησης. Κι αν ακόμα αύριο μεθαύριο ο ΣΥΡΙΖΑ αποτύχει δεν θα έχει κανένα δικαίωμα να επιχαίρει κι αυτό γιατί απλούστατα δεν θα έχει κάνει και τίποτα για να αποτρέψει την αποτυχία...

Η "αντιπολίτευση της γραβάτας" είναι χαρακτηριστική ανθρώπων που δεν εμβαθύνουν πέρα από την επιφάνεια. Φαντάζομαι, εξάλλου, πως δεν υπάρχει ανάγκη να σας διεκτραγωδήσω τα...κατορθώματα όλων των γραβατωμένων που κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο. Ο Αλέξης Τσίπρας και το υπουργικό του συμβούλιο δεν θα κριθούν από το πόσες φορές θα πάνε στην εκκλησία, από τα παπιγιόν που θα φορέσουν ή από το κούρεμα που θα επιλέξουν. Στο τέλος τής θητείας τους οφείλουν να έχουν παραδώσει μια πατρίδα με περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη κι εθνική ανεξαρτησία. Ηδη η απόφαση του Συμβουλίου των υπουργών Εξωτερικών της Ε.Ε. το οποίο δεν ενέκρινε επιπλέον κυρώσεις σε βάρος τής Μόσχας αποτελεί ένα καλό πρώτο δείγμα μιας κυβέρνησης που δεν θα δέχεται να της συμπεριφέρονται σαν να μην ήταν ισότιμος εταίρος. Τί σημασία, άλλωστε, έχει να λέμε πως είμαστε ευρωπαίοι αν είμαστε χρήσιμοι μόνο για να ξεπλένουμε τις ακαθαρσίες τους; Χορτάσαμε εθνικιστικό ευρωλιγουρισμό, ας δοκιμάσουμε τώρα και λίγη αξιοπρέπεια...  

 

Οι δοσίλογοι ζητούν από τον Τσίπρα να πυροβολήσει στο κεφάλι το λαό του...

Δεν ξέρω αν ο Αλέξης Τσίπρας κερδίσει ή χάσει το παιχνίδι με στόχο τη λαϊκή κυριαρχία σε αυτήν τη χώρα. Αυτό που γνωρίζω, πάντως, είναι ότι το έκανε να έχει το ενδιαφέρον που είχε απολέσει τα τελευταία πέντε χρόνια, με τις προηγούμενες κυβερνήσεις να το έχουν πουλήσει εκ των προτέρων στην Ανγκ. Μέρκελ. Ας μην κρυβόμαστε, άλλωστε, πίσω από το δάχτυλό μας. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν βρίσκεται απέναντι στην Ευρώπη και στους λαούς της, όπως τεχνηέντως θέλουν να πιστέψουμε τα ηττημένα διαπλεκόμενα παπαγαλάκια, αλλά κόντρα στην καγκελάριο της Γερμανίας και τη γερμανική Γηραιά Ηπειρο την οποία επιθυμεί η ίδια να διαιωνίσει. Στην Ελλάδα είχαμε εκλογές την Κυριακή, ο λαός έστειλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα για το πώς θέλει να κυβερνηθεί και τα μέτρα που εξαγγέλλουν οι υπουργοί, τα οποία δεν είναι παροχές αλλά επανάκτηση στοιχειώδους ανθρώπινης αξιοπρέπειας, κινούνται προς αυτήν την κατεύθυνση...

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα βρεθεί υπόλογος μόνο αν αθετήσει τις υποσχέσεις του κι όχι αν τις υλοποιήσει. Κι αυτό θα είναι καλό για όλους τους ευρωπαίους πολίτες, οι οποίοι καλούνται να αντιληφθούν κι αυτοί με τη σειρά τους ότι δεν πληρώνουν από την τσέπη τους, τους έλληνες για να ζουν ζωή χαρισάμενη, όπως είναι η προπαγάνδα που τους "ταΐζουν", αλλά για να μπορεί η ευρωπαϊκή ελίτ από τη μια να σκυλεύει την Ελλάδα κι από την άλλη να διογκώνει τα υπερκέρδη της σε βάρος των πολλών. Ας αναρωτηθούν, για παράδειγμα, οι γερμανοί φορολογούμενοι πόσα από τα τουλάχιστον 80 δισεκατομμύρια ευρώ που κέρδισε το Βερολίνο από την ελληνική κρίση κατάληξαν στη βελτίωση της δικής τους ποιότητας ζωής και πού πήγαν τα υπόλοιπα. Θα κατανοήσουν τότε ότι αυτοί που τους "δουλεύουν" δεν είναι οι "τεμπέληδες" έλληνες, αλλά οι άπληστοι γερμανοί εργοδότες τους...

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι θετικό το ότι ο Αλέξης Τσίπρας ανοίγει το παιχνίδι και σε χώρες τις οποίες σνόμπαρε μεθοδικώς τα τελευταία χρόνια η ελληνική πολιτική ηγεσία. Οι θετικές τοποθετήσεις για παροχή βοήθειας προς τη χώρα μας από τη Ρωσία και τις ΗΠΑ είναι όπλα στο διαπραγματευτικό τραπέζι. Κι αν κάποιοι υποστηρίξουν πως η Μόσχα δεν βοήθησε την Κύπρο πριν δύο χρόνια, να τους θυμίσω πως δεν είχε κανένα λόγο να το κάνει για μια χώρα που της είχε στρέψει την πλάτη εξαιτίας των επιλογών τού προέδρου της Ν. Αναστασιάδη. Ο Μπ. Ομπάμα εξάλλου δεν είναι κομμουνιστής, επισημαίνει ωστόσο το αυτονόητο, το οποίο άλλωστε έχει αποδείξει και η αμερικανική ιστορία μετά από το κραχ τού 1929 και το "Νιου Ντιλ" του Φράνκλιν Ρούζβελτ: πως η άγρια λιτότητα είναι καταστροφική για μια ήδη χειμαζόμενη οικονομία και πως απαιτούνται αναπτυξιακές πολιτικές για να ορθοποδήσει. Θα πρόσθετα προς την κατεύθυνση της δίκαιης αναδιανομής τού παραγόμενου πλούτου και της δημιουργίας ίσως ευκαιριών για την παραγωγή νέου, όπως και πρέπει να είναι προτεραιότητα μιας αριστερής κυβέρνησης...

Σε ένα κόσμο με τόσο έντονες αλληλεπιδράσεις όλοι έχουμε ανάγκη όλους: τόσο η Ελλάδα, για παράδειγμα, την Ευρώπη όσο όμως και η Ευρώπη την Ελλάδα. Τυχόν άρνηση του Αλέξη Τσίπρα να πυροβολήσει στο κεφάλι το λαό του δεν είναι προδοσία τής ευρωπαϊκής ιδέας, αλλά υπεράσπισή της. Οπως, εξάλλου, δεν είναι δυνατό να ζητείται από την Αθήνα να συναινέσει σε μια πολιτική απέναντι στο ουκρανικό ζήτημα η οποία έχει για συμμάχους της νεοφασίστες, όπως αυτοί του Δεξιού Τομέα, και η οποία λησμονεί πως η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών στην ανατολική Ουκρανία και στην Κριμαία είναι κι αισθάνονται ρώσοι. Να αλλάξουμε και την Ιστορία μόνο και μόνο για να μην μας κάνει παράπονα ο "θείος Σαμ" και η "θεία" Ανγκελα; Κι από πού κι ως πού είναι η Αθήνα υποχρεωμένη να συμφωνεί στα πάντα με τους ευρωπαίους εταίρους της; Στη δημοκρατία είναι λογικό να υπάρχουν και διαφωνίες, εκτός αν για κάποιους αυτή είναι απλώς πρόφαση εν αμαρτίαις...

Αναγνωρίζω την αξία τής συναίνεσης, αντιτίθεμαι στη συναίνεση στο λάθος και χειροκροτώ τη σύγκρουση όταν αυτή είναι αναγκαία για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των πολλών. Η πρόταση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ για απομείωση του δημόσιου χρέους, ρήτρα ανάπτυξης κι ένα ελληνικό "Νιου Ντιλ" ούτε παράλογη είναι ούτε θέλει να "ρίξει" κανέναν. Η μόνη περίπτωση να μειωθεί σε λογικό επίπεδο το χρέος χωρίς να υπάρξει "κούρεμά" του είναι να οδηγηθεί στον θάνατο τουλάχιστον ο μισός ελληνικός πληθυσμός. Μπορεί αυτό για την Ανγκ. Μέρκελ να είναι απλώς ένα στατιστικό ρίσκο, για τις ελληνικές κυβερνήσεις ωστόσο οι οποίες το αποδέχθηκαν αποτελεί εσχάτη προδοσία για την οποία οφείλεται να λογοδοτήσουν στη δικαιοσύνη...

Αυτό που περιμένω από τη σημερινή κυβέρνηση είναι να δώσει τον αγώνα μέχρις εσχάτων και με την ενεργό συμπαράσταση του ελληνικού λαού να υπερασπιστεί τη λαϊκή κυριαρχία, την εθνική ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα απέναντι σε εκείνους που οι εκλογές αποτελούν αγκάθι στις ολιγαρχικές τους διαθέσεις. Κι αν αυτό σημαίνει ότι δεν θα μπορώ να αγοράσω Πόρσε για την επόμενη δεκαετία, μικρό το κακό. Αν δεν με απατά το πορτοφόλι μου, ούτε και τώρα μπορώ. Κανένα αμάξι πολυτελείας, άλλωστε, δεν μπορεί να υπερσκελίσει ανθρώπινα ιδανικά όπως η ελευθερία, η δημοκρατία και η αξιοπρέπεια. Κι αν γι' αυτά είμαστε υποχρεωμένοι σήμερα να δώσουμε τη μάχη τής ζωής μας θα πρέπει να αισθανόμαστε τυχεροί που μας δόθηκε αυτή η ιστορική ευθύνη και να οικτίρουμε μόνο εκείνους που βάφτισαν το δοσιλογισμό υπευθυνότητα...

 

Ζούμε τη μεταπολίτευση...

Η δική μου γενιά, η γενιά των 35άρηδων, δεν γνώρισε ούτε παγκόσμιους πόλεμους ούτε στρατιωτικές δικτατορίες. Ζει, όμως, τα τελευταία πέντε χρόνια μια πρωτοφανή οικονομική γενοκτονία, η οποία βασίστηκε στη λογική πως οι πολλοί πρέπει να πληρώσουν και για τις αμαρτίες των λίγων, όταν οι λίγοι κέρδισαν πολύ περισσότερα από τους πολλούς τα προηγούμενα χρόνια. Ο κάθε διορισμός στο Δημόσιο ή το κάθε διακοποδάνειο εξισώθηκε με την καταλήστευση του δημόσιου χρήματος από 300 οικογένειες ελλήνων πλουτοκρατών, οι οποίες φρόντισαν να έχουν στο "pay roll" τους πολιτικούς, δημοσιογράφους, δικαστικούς, υψηλόβαθμους δημοσίους υπαλλήλους κι όποιους άλλους τους ήταν χρήσιμοι για τις δουλειές τους. Η δική μου γενιά, όμως, έχει και την ευτυχία να ζήσει τη δική της μεταπολίτευση. Γιατί αν δεν το πήρατε είδηση εσείς που βρισκόσασταν στην Ελλάδα τις τελευταίες ημέρες (ο γράφων βρισκόταν στο εξωτερικό για επαγγελματικές υποχρεώσεις που του στέρησαν το ανεπανάληπτο πανηγύρι τής 25ης Ιανουαρίου) αυτό που ζούμε είναι ένα άλλο καθεστώς, κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που είχαμε την προηγούμενη εβδομάδα. Οι ανατροπές σε όλα τα μέτωπα, μολονότι δεν συμφωνώ με όλες, έπρεπε να γίνουν εδώ και πολύ καιρό. Οι επιζήσαντες, όμως, των μνημονίων έχουμε την υπομονή να τις δούμε να ξεδιπλώνονται στο αμέσως προσεχές μέλλον...

Η σύγκρουση είναι, βεβαίως, αυτονόητη. Ο Αλέξης Τσίπρας ή ο Γιάνης Βαρουφάκης, για παράδειγμα, καλά κάνουν και τοποθετούνται δημοσίως εναντίον ενός σκηνικού ρήξης και "φαρ ουέστ", αλλά ο οποιοσδήποτε μπορεί να δει πως το επόμενο χρονικό διάστημα η Ελλάδα και η Ευρώπη θα γίνουν θεατές μιας μονομαχίας η οποία θα κρίνει την τύχη των λαών ολόκληρης της ηπείρου. Σε μία διαπραγμάτευση είναι λογικό κάτι να δίνεις και κάτι να χάνεις. Εύχομαι ο πρωθυπουργός τής Ελλάδας να μην υποχωρήσει από κόκκινες γραμμές που ξεπερνούν ιδεολογίες και ταυτίζονται με την ανάγκη τού ελληνικού λαού να αναπνεύσει με αξιοπρέπεια. Η στάση τού Αλέξη Τσίπρα στο ουκρανικό ζήτημα μαρτυρά, αν μη τί άλλο, πως πλέον στην Αθήνα έχει εγκατασταθεί μια κυβέρνηση η οποία δεν θα λέει "ναι σε όλα" ούτε θα παραμένει αδρανής θεατής των παγκόσμιων εξελίξεων. Κατανοώ ότι θα περάσει λίγος χρόνος για να το καταλάβουν όσοι διαφέντευαν αυτόν τον τόπο τις τελευταίες δεκαετίες κι έχουν το θράσος και σήμερα να επιτίθενται, για παράδειγμα, στην επαναπρόσληψη των καθαριστριών τού υπουργείου Οικονομικών με κονδύλια τα οποία θα εξοικονομηθούν από την απόλυση χαραμοφάηδων συμβούλων τής άγριας λιτότητας. Η Ελλάδα, όμως, αλλάζει και καλά θα κάνουν να αλλάξουν κι εκείνοι. Οσοι. τουλάχιστον, δεν θα βρεθούν με ποινικές εκκρεμότητες από παλαιότερες αμαρτίες τους, τις οποίες θα έχουν καιρό για να αναστοχαστούν στις φυλακές Κορυδαλλού... 

Κανένας δεν μπορεί να γνωρίζει εκ των προτέρων το αποτέλεσμα οποιασδήποτε σύγκρουσης. Οποιος, όμως, ευελπιστεί σε μια ήττα τής νέας κυβέρνησης στην ουσία ευελπιστεί σε ήττα τού ελληνικού λαού. Δεν είναι τυχαίο πως από όλα όσα έχουν ανακοινωθεί τις τελευταίες ημέρες η Ανγκ. Μέρκελ εκφράζει τη δυσφορία της μόνο για το "πάγωμα" των ιδιωτικοποιήσεων. Πόσο πιο απλά να το πει η καγκελάριος πως αυτό που την ενδιαφέρει από την Ελλάδα είναι οι γερμανικές πολυεθνικές να την αγοράσουν μπιρ παρά; Αυτός ήταν, άλλωστε, εξαρχής ο στόχος τού Βερολίνου, γι' αυτό κι ένα πρόβλημα ρευστότητας αντιμετωπίστηκε με την εξαθλίωση των ελληνικών νοικοκυριών μέσω πολιτικών που ήταν φαρμάκια κι όχι φάρμακα. Η εντολή που δόθηκε την Κυριακή στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ από τον ελληνικό λαό είναι ξεκάθαρη: "δώστε μας πίσω τη ζωή μας". Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως θα πρέπει να επιστρέψουμε και σε εποχές όπου αρκούσε να ήσουν "πράσινο" ή "γαλάζιο παιδί" για να πάρεις μια καλή θεσούλα στο Δημόσιο. Αλίμονο αν επιστρέψουν σε αυτό κι άχρηστοι ή απατεώνες, αλίμονο αν αφήσουμε τα πανεπιστήμια να γίνουν άντρο επαγγελματιών τής επαναστατικής γυμναστικής ή αν ευελπιστούμε να έχουμε αύριο μεθαύριο καλούς επιστήμονες που θα έχουν πάρει το πτυχίο τους ύστερα από...20 χρόνια σπουδών. Η κοινωνική δικαιοσύνη είναι αυτονόητο πρόταγμα μιας κυβέρνησης της Αριστεράς κι αυτή δεν αφορά μόνο την καταπολέμηση ενός συστήματος κομμένου και ραμμένου στα μέτρα τής ελίτ, αλλά και των παρασίτων που μπόρεσαν να επιβιώσουν στη σκιά του...