Κασσελάκης ή ένας βολικός δικομματισμός;...

Είναι προφανές ότι ο Κ. Μητσοτάκης έχει επιλέξει για αντίπαλό του τον Ν. Ανδρουλάκη και είναι πολύ λογικό αυτό. Κι εγώ το ίδιο θα έκανα αν η άλλη μου επιλογή αντιπάλου ήταν ένας νέος, άφθαρτος άνθρωπος που δεν έχω υποκλέψει ούτε μία τηλεφωνική επικοινωνία του και τον οποίο δεν ελέγχω ούτε εγώ ούτε οι νταβατζήδες μου. Φυσικά, έρχεται εύλογα το ερώτημα, το οποίο έχει και μια αυτονόητη απάντηση: πόσο συμφέρει τον ελληνικό λαό διάδοχος της πιο φαύλης κυβέρνησης της μεταπολίτευσης να είναι ένα ακόμα καταχρεωμένο στις τράπεζες κόμμα κι ένας εκβιαζόμενος πρόεδρος που μπορεί να τραβήξει το σκοινί τόσο όσο;...

Κασσελάκης ή ένας βολικός δικομματισμός; Αυτό είναι το πραγματικό δίλημμα στο πολιτικό σκηνικό τής χώρας. Σε αυτό η βάση τού ΣΥΡΙΖΑ έχει δώσει ήδη μια απάντηση το Σεπτέμβριο του 2023 και το σύνολο του εκλογικού σώματος στις πρόσφατες ευρωεκλογές. 

Και γι' αυτό είναι τουλάχιστον τραγελαφικό εκείνοι που αν αποκλείσουν τον Κασσελάκη από τις εκλογές τού ΣΥΡΙΖΑ θα του αφαιρέσουν αυτόματα το στάτους τού κόμματος εξουσίας να κατηγορούν τον καθαιρεθέντα πρόεδρο για ανεπαρκή. Οι ίδιοι, επίσης, που έριξαν το ΣΥΡΙΖΑ από το 31,5% στο 17,85% χωρίς να παραιτηθεί κανένας τους, πλην Τσίπρα και Σπίρτζη...

Αν οι μηχανισμοί αποκλείσουν στο συνέδριο τον Κασσελάκη θα είναι "game over" για το ΣΥΡΙΖΑ κι όχι για τον Κασσελάκη. Ο δρόμος για εκείνον σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι ακόμα πιο ανηφορικός, θα έχει μπόλικη έρημο ωστόσο δεν θα τον ακολουθήσει μόνος του. 

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εκεί έξω, ιδίως νέοι, που δεν πιστεύουν ότι το μέλλον αυτής της χώρας είναι οι ανεπάγγελτοι κηφήνες, κάποιοι εκ των οποίων δεν έχουν τελειώσει καν το λύκειο και η μόνη σχέση τους με τη γυμναστική είναι η επαναστατική που κάνουν ανεβοκατεβαίνοντας τους ορόφους τής Κουμουνδούρου και της Λεωνίδου για να σκοτώνουν την ώρα τους. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι μόνο η κομματική πλειοψηφία, είναι και η κοινωνική και θέλουν να εκπροσωπούνται από πολιτικούς που το σύστημα δεν τους έχει στο pay roll τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ, συνεπώς, καλείται να διαλέξει ανάμεσα στην πολιτική αυτοκτονία και στο δυναμικό comeback. Ας διαλέξει σοφά...

     

 

Όταν η συνδιαλλαγή θεωρείται αρετή η Καρυστιανού γίνεται ο διάβολος...

Οι πολίτες, ιδίως εκείνοι ανάμεσά τους που φορολογούνται υπέρμετρα, έχουν κάθε δικαίωμα να απαιτούν από το κράτος και ίσες ευκαιρίες για να έχουν τουλάχιστον μια αξιοπρεπή ζωή με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Το ελάχιστο που ζητούν είναι να μην τους σκοτώνει κι όμως ούτε αυτό μπόρεσε να εξασφαλίσει το ελληνικό κράτος τα τελευταία χρόνια. Στη Μάνδρα, στο Μάτι και στα Τέμπη πληρώσαμε ως κοινωνία βαρύ τίμημα για την αναξιοκρατία και τον ωχαδερφισμό μας που αντανακλάται και στις πολιτικές μας επιλογές...

Κι αν όσοι δεν θρηνήσαμε δικούς μας ανθρώπους σε αυτές τις τραγωδίες αισθανόμαστε την ανθρώπινη ανάγκη τής συμπαράστασης στο πένθος των οικογενειών, όσοι έθαψαν τα παιδιά ή τους γονείς τους έχουν πολλούς λόγους παραπάνω να είναι οργισμένοι με αυτούς που πρόδωσαν την εμπιστοσύνη τους. Ιδίως όταν τους ζητούν και τα ρέστα. Κι αν ο καθένας μας δικαιούται και να οργίζεται για τα κακώς κείμενα που έχουν οδηγήσει χιλιάδες συμπατριώτες μας στο δρόμο τής ξενιτιάς, σε όσους φοράνε μαύρα για τους δικούς τους ανθρώπους χρωστάμε μόνο συγγνώμες και το κεφάλι μας κατεβασμένο από ντροπή και για το δικό μας μερίδιο ευθύνης, ανεξαρτήτως του πόσο βαραίνει για το κομματικό κράτος που παραδίδουμε στις επόμενες γενιές...

Υπάρχουν αυτοί που υπόσχονται πως θα κυνηγήσουν την αδικία μέχρι τέλους και στα μισά μένουν από καύσιμα αντοχής και υποτάσσονται, αλλά υπάρχουν και η Μαρία Καρυστιανού και οι υπόλοιποι γονείς των Τεμπών που το λένε και το εννοούν. Κι όταν αυτό συμβαίνει οι εξουσίες παροπλίζονται, ασυνήθιστες ούσες στο λαϊκό πείσμα για δικαιοσύνη κι έμπρακτο σεβασμό στη μνήμη των νεκρών. Όταν η συναλλαγή και η συνδιαλλαγή θεωρούνται αρετές κι ο συμβιβασμός προτέρημα είναι και λογικό άνθρωποι όπως η Καρυστιανού να αντιμετωπίζονται ως κακό σπυρί στο μάτι...

Η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι ηρωίδα γιατί πρωτίστως αγωνίζεται για το δικό της παιδί κι όχι για τα παιδιά όλου του κόσμου. Σε έναν κόσμο, ωστόσο, όπου και η ζωή ενός παιδιού έχει κρεμασμένο πάνω της ένα καρτελάκι με μια τιμή σε ευρώ ή σε οποιοδήποτε άλλο νόμισμα ο αγώνας της για να βρει το δικό της γαλήνη κάτω από το χώμα είναι ένας αγώνας στον οποίο όλοι μας οφείλουμε να κλίνουμε το γόνυ. Κι όποιος δεν το κάνει, πολλώ δε μάλλον όποιος τον απαξιώνει, έχει ήδη πουλήσει την ψυχή του στο διάβολο. Και πολύ φτηνά μάλιστα...  

 

   

Μια καρδούλα για την Ζωή...

Η συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων, την ώρα μάλιστα που η ακροδεξιά δείχνει τα δόντια της, είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία. Πρέπει, όμως, να ορίσουμε επακριβώς τι σημαίνει "προοδευτικές δυνάμεις". 

Σε αυτό το πλαίσιο, δυσκολεύομαι να συμπεριλάβω σε αυτές το ΠΑΣΟΚ, ιδίως με γραμματέα πολιτικού σχεδιασμού την Αν. Διαμαντοπούλου. Αντιθέτως, συμπεριλαμβάνω την Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία και κάνει την καλύτερη αντιπολίτευση στην κυβέρνηση εντός τής Βουλής, όσο κι αν μπορεί να παραξενεύονται κάποιοι...

Καμία αντίρρηση, η Ζωή αρκετές φορές ξεφεύγει λόγω της αυτοαναφορικότητάς της, κάνοντας κοινοβουλευτικό ακτιβισμό. Από το στείρο, ξύλινο λόγο των γωνιών κι όχι των αιχμών, του πολιτικού ευπρεπισμού κι όχι της μαχητικότητας είναι, πάντως, χίλιες φορές προτιμότερες ορισμένες ακρότητες της Κωνσταντοπούλου, οι οποίες φυσικά δεν μπορούν να συγκριθούν με τον κουτσαβακισμό Πολάκη, για παράδειγμα, ή με την ακροδεξιά ρητορική Βελόπουλου. Αυτή η στάση της, άλλωστε, ανταμείβεται από τους πολίτες και στις κάλπες και στις δημοσκοπήσεις και ούτε αυτό είναι τυχαίο...

Τέτοιου είδους συνεργασίες, ωστόσο, δεν μπορούν να γίνουν από τα πολιτικά ορφανά τού Αλ. Τσίπρα, τα οποία έχουν βουτηχτεί στα νάματα του σταλινισμού ως νόμιμοι ιδιοκτήτες τού ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί που δεν έκαναν ποτέ μια γενναία αυτοκριτική για τα κυβερνητικά τους λάθη κι αντιθέτως εξοστράκισαν τον άνθρωπο που ξαναέδωσε πνοή σε έναν πεθαμένο οργανισμό δεν είναι σε θέση να προσθέσουν και να πολλαπλασιάσουν, παρά μόνο να αφαιρέσουν με εκθετικό ρυθμό. Πώς να πείσουν, άλλωστε, επαγγελματίες τής πολιτικής ή ενεργούς πολίτες να ενώσουν δυνάμεις μαζί τους όταν ο τελευταίος που μπήκε στη διαδικασία να το κάνει δεν ξέρει καν αν του επιτρέπεται να είναι υποψήφιος;... 

 

  

Η εσχάτη προδοσία είναι μάλλον σοβαρότερη από τις τηλεοπτικές άδειες...

Για να ηρεμήσουν διά παντός τα νερά στο Αιγαίο είναι απαραίτητο να έρθουμε σε κάποιου είδους συμφωνία με την Τουρκία. Για να φτάσουμε σε συμφωνία θα πρέπει να κάνουμε και υποχωρήσεις. Για να γίνουν αυτές αποδεκτές από την ελληνική κοινή γνώμη πρέπει η τελευταία να γνωρίζει τι συμβαίνει. 

Και για να γνωρίζει οφείλει να την ενημερώσει η ελληνική κυβέρνηση τι ακριβώς διαπραγματεύεται με την Άγκυρα. Εκείνοι, όμως, που συμμετείχαν σε εθνικιστικά συλλαλητήρια για το όνομα μιας άλλης χώρας είναι πολύ δύσκολο να πείσουν πως για τη βιώσιμη ειρήνη ενδεχομένως να χρειαστεί να απεμπολήσουμε ακόμα κι εν δυνάμει εθνική κυριαρχία...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει ήδη αποδείξει ότι ο πατριωτισμός είναι καταφύγιο των απατεώνων και πως δεν είναι η αγάπη για την πατρίδα αυτή που τον κινητροδοτεί για τις πολιτικές του. Ο μεγάλος μου προβληματισμός, συνεπώς, δεν σχετίζεται με το ότι πρέπει να γίνουν υποχωρήσεις. Αυτές είναι αναπόφευκτες, ιδίως όταν δεν έχει προηγηθεί κερδισμένος πόλεμος από την πλευρά μας. Με ανησυχεί πως τα κίνητρα της Μητσοτάκης Α.Ε. δεν είναι η ειρήνη ούτε, φυσικά, τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας, αλλά η αύξηση των εσόδων της...

Όταν ο Αλ. Τσίπρας διαπραγματευόταν με τον Ζ. Ζάεφ το έκανε πάνω στην εθνική γραμμή τής σύνθετης ονομασίας erga omnes. Κι αυτή πέτυχε. Αν ο Μητσοτάκης δεν θέλει να συζητήσει μόνο για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ καλώς να το κάνει, μόνο που θα πρέπει να συνεννοηθεί πρώτα με τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς. 

Κι αυτό γιατί απλούστατα δεν παραχωρείς εθνική κυριαρχία ή κυριαρχικά δικαιώματα από μόνος σου και χωρίς τη σύμφωνη γνώμη, έναντι σοβαρών ανταλλαγμάτων βεβαίως για τη χώρα σου, του υπόλοιπου πολιτικού κόσμου αφού δεν θα είσαι πρωθυπουργός για πάντα. Διαφορετικά το ειδικό δικαστήριο θα είναι κοντά και δεν θα αφορά ένα 13- 0 για τηλεοπτικές άδειες, αλλά για εσχάτη προδοσία... 

 

   

Αναρωτιούνται γιατί ο λαός απέχει από το βιασμό της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης...

Μπήκε κάποτε ένας γκρουμ στο δωμάτιο του Τζορτζ Μπεστ και τον είδε στο κρεβάτι με μια καλλονή, άδεια μπουκάλια σαμπάνιας στο πάτωμα και σκορπισμένα χρήματα δεξιά κι αριστερά. Κι όμως αναρωτήθηκε, απευθυνόμενος στον "πέμπτο Μπιτλ", για το τι πήγε στραβά στην ποδοσφαιρική του καριέρα. Λες και δεν είχε μπροστά του όλους τους λόγους τής παρακμής και χρειαζόταν κάποια επεξήγηση... 

Αυτή την ιστορία θυμήθηκα πληροφορούμενος για έρευνα που έγινε για να εντοπιστούν οι αιτίες τής μεγάλης αποχής στις ευρωεκλογές εν μέσω τού αποκλεισμού τού προέδρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης από τη δυνατότητα επανεκλογής του και της άρσης προστασίας των μαρτύρων για τη Novartis. Όταν οι πολίτες βλέπουν με τα ίδια τους τα μάτια τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη να λειτουργούν α λα καρτ για ποιο λόγο να προσέρχονται μαζικά στις κάλπες; Όταν τα δύο μέτρα και δύο σταθμά είναι ο κανόνας κι όχι η εξαίρεση στο δημόσιο βίο πώς να αναστραφεί η αυτοεξορία από την ιδιότητα του πολίτη;...

Όλα τα προηγούμενα δεν είναι προσκλητήριο για αποχή από τα κοινά. Αντιθέτως, είναι κάλεσμα για μεγαλύτερη συμμετοχή ώστε εκείνοι που αποκλείουν το λαό από την ενεργοποίησή του στη λήψη των αποφάσεων που αφορούν τη ζωή του να αποκλειστούν με τη δική του ψήφο από την κατάχρηση εξουσίας που ασκούν. Αν εκείνοι που ελέγχουν κομματικούς μηχανισμούς ή τη δικαιοσύνη είναι επίορκοι όσον αφορά τη δημοκρατική λειτουργία των θεσμών και τη διάκριση των εξουσιών καθήκον των υπολοίπων είναι να τους ταράξουμε στη δημοκρατία και στη δικαιοσύνη. Όπως μπορούμε και μπορούμε πολλά. Το έχει αποδείξει η ανθρώπινη ιστορία και θα συνεχίσει να το αποδεικνύει και πολύ σύντομα μάλιστα...

Σωκράτης μεν, σοφιστής δε...

Όταν λάμβανε χώρα το συνέδριο του Φεβρουαρίου ο Στέφανος Κασσελάκης είχε ήδη μιλήσει για μαύρα ταμεία κι άλλα τινά. Σε εκείνο το συνέδριο ο Σ. Φάμελλος, ο ίδιος Φάμελλος που τώρα δηλώνει σοκαρισμένος για τα όσα συνέβαιναν όταν ήταν πρόεδρος της Κ.Ο. χωρίς να λέει κουβέντα τότε παρά μόνο όταν τον άλλαξε ο Κασσελάκης, είχε πρωτοστατήσει στο να μην πάμε σε εκλογές. Όχι μόνο, δηλαδή, στο να μην καθαιρεθεί ο δημοκρατικώς εκλεγμένος πρόεδρος, αλλά και για να παραμείνει στη θέση του χωρίς κάλπες...

Πριν τις ευρωεκλογές, επίσης, Ραγκούσης- Ζαχαριάδης- Θεοχαρόπουλος κι άλλοι που τώρα παριστάνουν τους αριστεραμύντορες και τους φαίνεται πολύ δεξιός ο Κασσελάκης είχαν προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ να ενταχθεί στους Ευρωσοσιαλιστές. Τα θυμίζω όλα αυτά για να έχουμε το μέτρο τής υποκρισίας τού καθενός και του τι έλεγε κι έκανε με καρέκλα και τι λέει τώρα που την έχασε ή που φοβάται και δικαίως πως θα την χάσει. Και θυμίζω, επίσης, στον σύντροφο Σωκράτη πως ο αρχαίος συνονόματός του είχε πολεμήσει τους σοφιστές, δεν είχε αντιγράψει τις σοφιστείες τους...

Αν ο Κασσελάκης είχε καταδικαστεί αμετακλήτως για ανθρωποκτονία, για εμπόριο ναρκωτικών, όπλων ή λευκής σαρκός θα μπορούσα να δικαιολογήσω τον αποκλεισμό του. Όχι, όμως, για μια λαθολογία που εν μέρει μπορεί και να είναι βάσιμη, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να δικαιολογήσει την καθαίρεση και τον αποκλεισμό ενός δημοκρατικώς εκλεγμένου προέδρου από ένα πολύ μικρότερο κομματικό όργανο. Και λυπάμαι πολύ περισσότερο που πρέπει να εξηγώ και σε αριστερούς το ότι πρωτίστως υπερασπίζομαι τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη, την αυτονόητη δηλαδή δυνατότητα ενός ανθρώπου να κριθεί και για τα λάθη του από εκείνους που τον ψήφισαν κι όχι μόνο από τους υπονομευτές του... 

   

Αισθάνονται πολύ περιορισμένοι που έχει κλείσει η Μακρόνησος...

"Μα, είναι δυνατό να σκέφτεται στα σοβαρά το ιερατείο την αναβολή τού συνεδρίου", αναρωτιούνται όσοι έχουν απομείνει στο ΣΥΡΙΖΑ με λίγη πολιτική λογική στο κεφάλι τους. Γιατί, ήταν σοβαρό να καθαιρέσουν και να αποβάλουν τον πρόεδρό τους, να προγραμματίσουν τις προεδρικές εκλογές δυόμισι μήνες μετά την έκπτωσή του και της Κεντρικής Επιτροπής τον Ιανουάριο, την ίδια ώρα που το ΠΑΣΟΚ έχει ήδη τελειώσει με τις δικές του και, το κυριότερο, το καθεστώς Μητσοτάκη αλωνίζει ανενόχλητο δίχως να πολυφοβάται τα βιντεάκια Παππά; Αυτούς τους μήνες γράφεται πολιτική ιστορία, αφού ποτέ άλλοτε μια αξιωματική αντιπολίτευση δεν επέλεξε την ομαδική αυτοκτονία από μίσος μιας δράκας στελεχών της για τον αρχηγό της...

Απαγορεύουν στον Στέφανο Κασσελάκη να φτιάξει ακόμα και τη δική του ιστοσελίδα γιατί δήθεν υποκλέπτει το έμβλημα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το πόθεν έσχες του το έχουν ακόμα κρεμασμένο στα μανταλάκια. Τον πέταξαν από το γραφείο του, αλλά δεν του επιτρέπουν να ενοικιάσει γραφεία. Τον θεωρούν ξένο σώμα, αλλά του απαγορεύουν ακόμα και να σκέφτεται να ιδρύσει κόμμα. Πρέπει να αισθάνονται πολύ περιορισμένοι που έχει κλείσει η Μακρόνησος...

Από το πρωί μέχρι το βράδυ κι από ήλιο σε ήλιο οι αντίπαλοι Κασσελάκη δεν κάνουν και πολλά περισσότερα από το να μας παρουσιάζουν πόσο αποτυχημένος πρόεδρος ήταν. Προσθέτουν, βεβαίως, και μερικά προγραμματικά ψήγματα για να μην τους πούμε, αλίμονο, εμμονικούς, αλλά επί της ουσίας κάνουν μια προεκλογική εκστρατεία δαιμονοποίησης του αντιπάλου. 

Την ίδια που έκανε και το τοτέμ τους το 2023 απέναντι στον Κ. Μητσοτάκη με τα γνωστά αποτελέσματα. Τους δίνω, πάντως, ένα δίκιο, αφού δίχως τον "βάρβαρο" Κασσελάκη δεν έχουν καμία πολιτική αξία. Ιδίως αν το όριο εισόδου στη Βουλή πάει στο 5%...