Σιχαμένοι ακροδεξιοί νεοφιλελέδες...

Το θράσος ορισμένων τύπων δεν έχει όρια. Ο Γ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος τη γλίτωσε με ποινή-χάδι για τους σκανδαλώδεις χειρισμούς του της λίστας Λαγκάρντ και για την προστασία των συγγενών του, κυκλοφορεί βιβλίο ανήμερα της έκτης επετείου από το Καστελόριζο (είναι ημέρα γιορτής και δεν το ξέραμε;) στο οποίο, από όσα έχουν γίνει γνωστά μέχρι σήμερα, μας λέει ούτε λίγο ούτε πολύ πως όσα δήλωνε ως υπουργός Οικονομικών εκείνη την περίοδο ήταν ψέματα.  Από τις κορυφαίες απάτες τόσο του ίδιου όσο και του ρεζίλη των Παπανδρέου και του συστήματος που τότε τους στήριζε πριν τους πετάξει αργότερα σαν στυμμένες λεμονόκουπες ήταν πως το πρώτο μνημόνιο βγαίνει και πως όσοι μιλούσαν για διαγραφή χρέους ήταν εχθροί τής πατρίδας. Η κατηγορία τής συνωμοσιολογίας ήταν η πιο πολυχρησιμοποιημένη εκείνη την περίοδο απέναντι σε αυτούς που τότε μιλούσαν για τιμωρητικό πρόγραμμα κι όχι διάσωσης της πατρίδας. Τώρα βεβαίως τα παραδέχονται και οι ίδιοι, μήπως και κονομήσουν κανένα τάλαρο παραπάνω πουλώντας βιβλία, αλλά ποιος θα επιστρέψει πίσω στον ελληνικό λαό τα τελευταία χαμένα έξι χρόνια από τη ζωή του;...

Βεβαίως οι πολίτες έχουν κλείσει για τα καλά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας όλους αυτούς τους "κυρίους", μολονότι της τύχης τους θα έπρεπε να επιληφθεί και η δικαιοσύνη. Το θέμα είναι, όμως, πως ακόμα και σήμερα οι θεσμοί αντιμετωπίζουν την Ελλάδα με όρους καψωνιού, κάνοντας, για παράδειγμα, προβλέψεις που δεν επαληθεύονται ποτέ, με τελευταία την εκτίμηση για την ύφεση του 2015 που ήταν οριακή ενώ εκείνοι την εκτιμούσαν πάνω από 2%. Πώς είναι δυνατό, για παράδειγμα, η Κρ. Λαγκάρντ να απαιτεί νέες ηρωικές προσπάθειες από ένα λαό που έχει φτωχοποιηθεί πιο έντονα από κάθε άλλο μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, χωρίς μάλιστα να του παραχωρείται η δυνατότητα απαλλαγής του από ένα κομμάτι τού δημόσιου χρέους του που κανένας δεν πιστεύει στην πραγματικότητα ότι είναι βιώσιμο; Πολύ φοβάμαι πως μετά από πέντε χρόνια θα κυκλοφορήσουν άλλα βιβλία στα οποία θα καταγράφεται πως τα νούμερα και του τρίτου μνημονίου δεν έβγαιναν αλλά κάπως έπρεπε να τιμωρηθούν οι Έλληνες που καταψήφισαν τη λιτότητα και η κυβέρνησή τους που αντιστάθηκε σθεναρώς σε αυτή...

Αν αναλογιστείτε για τι συζητάμε και σήμερα- μειώσεις συντάξεων, αυξήσεις φόρων, ιδιωτικοποιήσεις, "κόκκινα" δάνεια κ.λ.π.- αντί για το τι θα έπρεπε να συζητάμε-χρέος, ανάπτυξη- αντιλαμβάνεστε ότι μοιάζει σαν να μην προχωρήσαμε στην ουσία ούτε ένα βήμα μπροστά τα τελευταία έξι χρόνια. Είναι αλήθεια ότι στα μνημόνια περιλαμβάνονται κι ωφέλιμες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, όπως το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, που δεν έχουν προχωρήσει. Μόνο που ο κορμός τους και το ζήτημα στο οποίο επιμένουν οι δανειστές είναι η βουλγαροποίηση της ελληνικής κοινωνίας, που θα τους δώσει τη δυνατότητα να υφαρπάξουν την περιουσία των Ελλήνων, δημόσια και ιδιωτική, μπιρ παρά και να έχουν εσαεί την Ελλάδα με τη σημαντικότατη γεωστρατηγική της θέση υπό πολιτική κηδεμονία. Όλα τα υπόλοιπα είναι για να δικαιολογούν τα μαύρα χρήματα στους λογαριασμούς τους οι επαγγελματίες απολογητές τής κεφαλαιοκρατικής αθλιότητας και οι πολιτικοί προστάτες τους όπως ο αρχηγός Κούλης, που βρέθηκε στις ΗΠΑ για να διατρανώσει την πίστη του στο νεοφιλελεύθερο όλεθρο...

Υ.Γ.: Ο Ηλ. Μακρής της "Καθημερινής" παρομοίασε σε σκίτσο του τους πρόσφυγες στο Ελληνικό με κατσαρίδες και ποντίκια, προσθέτοντας το δικό του ανοσιούργημα σε αντίστοιχα ακροδεξιών νεοφιλελέδων συναδέλφων του του ακραίου κέντρου, οι οποίοι οραματίζονται μια Ευρώπη κλειστών συνόρων, τα οποία θα επιτρέπεται να διέρχονται μόνο τα εμπορεύματα των πολυεθνικών και τα τραπεζικά τοξικά προϊόντα. Μισάνθρωπα σιχάματα...

Αλέξη, πήγαινέ το μέχρι τέλους ή υπόγραψε τώρα...

Όταν έχεις θέσει ένα στόχο δοκιμάζεις διάφορους τρόπους μέχρι να τον πετύχεις. Αυτό είναι θεμιτό, θεμιτότατο. Αυτό που δεν είναι παραγωγικό, ωστόσο, είναι να επιχειρείς την ίδια συνταγή πιστεύοντας ότι το φαγητό που θα προκύψει από αυτή θα είναι διαφορετικό. Η κυβέρνηση πολύ καλά έκανε και διαπραγματεύτηκε σκληρά το 2015. Γι' αυτό, άλλωστε, είχε εκλεγεί από τον ελληνικό λαό κι όχι για να συμφωνήσει σε μνημόνιο από την επόμενη ημέρα, όπως είχαν πράξει οι προκάτοχοί της. Κι αν κάποιοι δεν δικαιούνται να την αποδοκιμάζουν για την τακτική της κι ορισμένες αρνητικές συνέπειές της, όπως τα capital control, είναι εκείνοι που οδήγησαν τη χώρα στα βράχια. Θα μπορούσα να το κάνω, αλλά θεωρώ πως είναι χάσιμο χρόνου να καθίσουμε να μετρήσουμε πόσες επιχειρήσεις έκλεισαν, πόσες φορές ανακεφαλαιοποιήθηκαν οι τράπεζες, πόσοι έχασαν τις δουλειές τους ή πόσοι αυτοκτόνησαν όταν δεν είχαμε κεφαλαιακούς ελέγχους. Κι αν κάποιοι σήμερα κάνουν σκοπίμως σημαία τους το λουκέτο στην Ηλεκτρονική Αθηνών φαίνεται πως λησμονούν τα εικονικά της τιμολόγια ή ότι ο δίχως κανόνες καπιταλισμός που πρεσβεύουν επιβάλλει οι ισχυρότεροι σε μια αγορά να καταβροχθίζουν τους πιο αδύναμους, δίχως κανένα δίχτυ ασφαλείας, που για τη νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία είναι παρωχημένο μέτρο...

Είναι αλήθεια, επίσης, ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχει απέναντί του ως αρχηγό τής αξιωματικής αντιπολίτευσης έναν άνθρωπο που θα μπορούσε να έχει ράψει πάνω στα ακριβά κοστούμια του "made in IMF". Ο αρχηγός Κούλης και στη συνέντευξή του στη "Washington Post" μας είπε αυτό που ξέραμε από την πρακτική του ως υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης, όταν και "μεταρρύθμιζε" το κράτος απολύοντας μόνο καθαρίστριες και σχολικούς φύλακες: ασπάζεται, αν όχι όλες, τουλάχιστον τις περισσότερες από τις συνταγές τού ΔΝΤ, που το ίδιο το Ταμείο σε κρίσεις αυτοκριτικής παραδέχεται ότι ήταν λανθασμένες. Ο πρόεδρος της ΝΔ, για παράδειγμα, επιθυμεί την πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας- στη Siemens, για παράδειγμα;- δίχως όρους και προϋποθέσεις. Οφείλει, ωστόσο, να το πει ξεκάθαρα και στον ελληνικό λαό στη μητρική του γλώσσα πως σε αντίθεση με τον Αλέξη Τσίπρα ο ίδιος ασπάζεται την άγρια λιτότητα σε βάρος των μικρομεσαίων που επιθυμούν να επιβάλουν ξανά οι θεσμοί...

Από την άλλη, ωστόσο, πρέπει κι ο πρωθυπουργός να αποφασίσει είτε να συναινέσει στην άμεση ολοκλήρωση της αξιολόγησης με όποιο κόστος είτε να πάει το παιχνίδι μέχρι εκεί που δεν το πήγε πέρυσι. Η θεωρία των παιγνίων, οι μπλόφες, η επικοινωνιακή διαχείριση όταν δεν συνοδεύονται από την αποφασιστικότητα να τα φτάσεις μέχρι τέλους αποδείχθηκε πέρυσι ότι δεν φέρνουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Και δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχει αποφασίσει τι ακριβώς θέλει να κάνει. Σε αυτήν τη φάση δεν υπάρχει όμως ελεγχόμενο ρίσκο: είτε τελειώνεις με την αξιολόγηση μέχρι το Πάσχα ώστε να ξεκινήσει η συζήτηση για αναπτυξιακά μέτρα και για το χρέος είτε τραβάς το σκοινί μέχρι τέλους, ποντάροντας και στο προσφυγικό, στον κίνδυνο Brexit και στο ότι φέτος τα κράτη που αντιδρούν στον οικονομικό προτεσταντισμό τού Βερολίνου είναι περισσότερα από πέρυσι. Δεν θα τον ψέξω όποιον κι από τους δύο δρόμους κι αν διαλέξει. Αν, όμως, πατήσει το φρένο την πιο ακατάλληλη στιγμή τότε οι συνέπειες θα είναι ανυπολόγιστες για το λαό μας. Με λίγα λόγια, ο Αλέξης μπορεί να ταξιδέψει και στην Ανταρκτική για να χτίσει συμμαχίες, πρέπει όμως πρώτα να οριοθετήσει μέσα του μέχρι πού ακριβώς είναι διατεθειμένος να φτάσει Οι καλές προθέσεις πλέον δεν αρκούν...      

   

Από τότε που οι πρετεντέρηδες έγιναν μαχητές τής ελευθερίας τού Τύπου χάθηκε το φιλότιμο...

Η έννοια της διαγραφής μού είναι απωθητική. Ένας άνθρωπος μπορεί να ηττηθεί, να λησμονηθεί, να χαθεί, να πεθάνει αλλά όχι και να διαγραφεί, εκτός αν βρισκόμαστε σε κάποιο απολυταρχικό καθεστώς. Γι' αυτό και δεν συμφωνώ και με τη διαγραφή δημοσιογράφων από το συνδικαλιστικό τους όργανο, ανεξαρτήτως λόγου. Από αυτό, ωστόσο, μέχρι να αυτοπαρουσιάζονται οι ίδιοι και οι κολλητοί τους ως υπερασπιστές τής ελευθερίας τού Τύπου υπάρχει μεγάλη απόσταση. Πόσω μάλλον όταν την εβδομάδα πριν το δημοψήφισμα δεν είχαμε απλώς μια "παραβασούλα" τής δεοντολογίας αλλά μια ανελέητη προπαγανδιστική επίθεση για τις συνέπειες ενός Grexit, το οποίο είχε ταυτιστεί με το "ΟΧΙ". Και πόσω μάλλον όταν οι ίδιοι δημοσιογράφοι οι οποίοι ως επί το πλείστον δεν έχουν ιδέα τί σημαίνει ρεπορτάζ ειρωνεύονται εκείνους που ξέρουν και ταυτοχρόνως δεν διστάζουν να πάρουν το μέρος πολιτικών ή επιχειρηματιών στις διενέξεις τους με συναδέλφους τους. Εκεί προφανώς η ελευθερία τού Τύπου και η συναδελφική αλληλεγγύη πάνε περίπατο και παραχωρούν την θέση τους στην παροχή υπηρεσιών στους εθνικούς μας νταβατζήδες...

Από τη στιγμή που ο δημοσιογράφος είναι άνθρωπος είναι αδύνατο να είναι αντικειμενικός. Η απαίτηση που μπορεί να έχει η κοινή γνώμη από αυτόν είναι να φιλτράρει τις πληροφορίες που λαμβάνει και την προσωπική του σύλληψη γύρω από αυτές ώστε το τελικό αποτέλεσμα που παράγει να μην αποτελεί συνδυασμό άγνοιας και προκατάληψης. Γι' αυτό και είναι κατανοητό κάποιος δημοσιογράφος να πιστεύει πραγματικά ότι τα μνημόνια είναι σωτηρία γα τον τόπο και να αρθρογραφεί υπέρ αυτών. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η γνώμη του δεν είναι ακριβώς γνώμη του αλλά ανήκει σε κάποιον άλλο κι αυτός την ασπάζεται γιατί τα λεφτά είναι πολλά Άρη Πορτοσάλτε (λέμε τώρα) και γιατί έτσι πιστεύει ότι ωφελεί την καριέρα του. Με το να γίνεται δηλαδή παπαγαλάκι. Η ονοματολογία περισσεύει. Τους ξέρω και τους ξέρετε...

Ο δημοσιογράφος για να κάνει καλά τη δουλειά του είναι υποχρεωμένος να κινείται πέριξ της εξουσίας. Σε διαφορετική περίπτωση η ενημέρωσή του θα είναι τόσο έγκυρη όσο των παππούδων στα καφενεία που σχολιάζουν τον τάδε και τον δείνα δίχως να γνωρίζουν τι τους γίνεται. Από την άλλη, ωστόσο, υπάρχει μια απόσταση ασφαλείας από τη φωτιά που αν τη διαβείς τότε είναι πολύ εύκολο να καείς. Κι αυτό έχει συμβεί σε αρκετούς δημοσιογράφους για τους οποίους είναι πολύ δύσκολο πλέον να πεις αν είναι μόνο δημοσιογράφοι ή αυτή είναι απλώς η επίφαση για τις πραγματικές μπίζνες τους. Ο Χρήστος Πασαλάρης είχε πει κάποτε πως ο δημοσιογράφος δεν πρέπει να αγαπά το χρήμα κι οφείλει να μην φοβάται τον θάνατο. Δεν θα έπαιρνα όρκο πως αυτό ισχύει για πολλούς σήμερα...





  

Συμφωνία μέχρι το Πάσχα με όποιο κόστος!

Αν κάτι οφείλει να μας διδάξει το 2015 είναι πως η διαπραγμάτευση με τους θεσμούς πρέπει να ολοκληρωθεί πριν το Πάσχα. Με όποιο κόστος; Με όποιο κόστος! Στην πολιτική σταθμίζεις τα θετικά και τα αρνητικά μιας απόφασης και στοιχίζεσαι πίσω από αυτό που βαραίνει περισσότερο. Εν προκειμένω, αξιολογείς αν οι επώδυνες αλλαγές στο ασφαλιστικό, στο φορολογικό ή στα "κόκκινα" δάνεια είναι επαχθέστερες για τους περισσότερους Έλληνες σε σύγκριση με την παράταση της αβεβαιότητας στην πραγματική οικονομία ή τον κίνδυνο στάσης πληρωμών...

Η άγρια λιτότητα έχει αποτύχει ως μοντέλο διάσωσης της Ελλάδας, αν ήταν ποτέ αυτός ο στόχος, γι' αυτό και καλά κάνουν και το επαναλαμβάνουν σε κάθε ευκαιρία ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του. Από την άλλη, ωστόσο, τα διαπραγματευτικά λάθη τού 2015 θα έπρεπε να μας έχουν διδάξει πως η σκληρή μέχρις εσχάτων στάση μπορεί να αποδώσει καρπούς μόνο αν είμαστε διατεθειμένοι να φτάσουμε μέχρι το Grexit. Αν, επομένως, δεν είναι αυτή η επιδίωξή μας τότε είναι ωφελιμότερο για τον ελληνικό λαό να καταλήξουμε σε συμφωνία με το κουαρτέτο μέχρι το Eurogroup της 22ας Απριλίου...

Αξίζει αυτή η Ε.Ε. να σωθεί με κάθε κόστος; Όχι! Γιατί, όμως, να θελήσει η Ελλάδα να παίξει ξανά αυτοβούλως το ρόλο τού αποδιοπομπαίου τράγου όταν ακολουθούν εξελίξεις οι οποίες μας απομακρύνουν από το φως των προβολέων; Ποιος πιστεύει, για παράδειγμα, ότι τα τρομοκρατικά χτυπήματα στην Ευρώπη ολοκληρώθηκαν με το Παρίσι και τις Βρυξέλλες; Η ιμπεριαλιστική πολιτική ορισμένων κρατών κι ο κτηνώδης τρόπος που αντιμετωπίζουν τις συνέπειες των πράξεών τους, όπως αυτό αποκαλύπτεται με τη διαχείριση του προσφυγικού, οδηγούν σε αδιέξοδα τα οποία θα επιταθούν στην περίπτωση που τον Ιούνιο έρθει το Brexit. Ο συνδυασμός αυτών των παθογενειών στα θεμέλια της δήθεν ενωμένης Ευρώπης είναι κάτι παραπάνω από ικανός να την τινάξει στον αέρα. Γιατί, λοιπόν, να είμαστε εμείς αυτοί που θα πυροδοτήσουμε το φιτίλι, με κίνδυνο η βόμβα να εκραγεί και πάλι στα χέρια μας, όταν αυτό μπορούν να το κάνουν άλλοι δίχως εμείς να βρισκόμαστε στην πρώτη γραμμή τού μετώπου;...

Παρά την ακατάσχετη κινδυνολογία των συστημικών μέσων ενημέρωσης, η οποία εκπορεύεται κυρίως από τη δική τους αγωνία επιβίωσης, οι μικρομεσαίοι δεν πλήττονται περισσότερο από τους έχοντες και κατέχοντες. Το αντίθετο συμβαίνει, χωρίς αυτό να σημαίνει πως η μείωση, για παράδειγμα, του αφορολόγητου, το ψαλίδι στις επικουρικές συντάξεις ή οι αυξήσεις στην έμμεση φορολογία δεν χτυπούν κι ό,τι έχει απομείνει από τη μεσαία τάξη. Είναι παραδεκτό, εξάλλου, κι από την κυβέρνηση ότι έχει υποχρεωθεί να εφαρμόσει νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες γιατί ο άλλος δρόμος είναι της διεθνούς οικονομικής και πολιτικής απομόνωσης σε έναν πλανήτη και σε μια περιοχή ειδικότερα σε ανάφλεξη...

Ποιος πιστεύει, εξάλλου, ότι αν παραιτηθεί ο Αλέξης Τσίπρας η ΝΔ της Siemens, της λίστας Λαγκάρντ, των Panama Papers, των απολύσεων καθαριστριών και σχολικών φυλάκων, της ιδιοποίησης των σκληρών μέτρων των μνημονίων, της ακροδεξιάς ρητορικής και της νεοφιλελεύθερης φαντασίωσης αποτελεί καλύτερη εναλλακτική για τον τόπο; Ο μοναδικός άλλος δρόμος ο οποίος θα μπορούσε να αποτελέσει καλύτερη λύση για το λαό είναι αυτός του Γιάνη Βαρουφάκη, της Ζωής Κωνσταντοπούλου, της ΛΑΕ ή του ΚΚΕ. Είναι ο μοναδικός, άλλωστε, που δεν έχει δοκιμαστεί ακόμα. Θεωρώ πως θα συνιστούσε την πλήρη καταστροφή τής πατρίδας μας, αλλά αυτός είναι η μοναδική ουσιαστική αντιπολίτευση με κριτήρια κοινωνικής δικαιοσύνης. Εύχομαι, πάντως, να μην χρειαστεί να φτάσουμε στο σημείο να δοκιμαστεί αντοχή μας να πλέουμε μόνοι μας πάνω σε ένα καρυδότσουφλο εν μέσω ενός ωκεανού σε θαλασσοταραχή...

Χτύπα το κεφάλι σου στον τοίχο σαν Έλληνας...

Τις προηγούμενες ημέρες βρέθηκα στη Γαλλία όπου γνώρισα ανθρώπους οι οποίοι εργάζονται μία φορά την εβδομάδα ή και το μήνα κι όμως μπορούν κι επιβιώνουν κάτι παραπάνω από αξιοπρεπώς. Δεν γενικεύω, αλλά μιλάμε επίσης για μια χώρα όπου το 35ωρο είναι καθεστώς κι όπου το επίδομα ανεργίας είναι μεγαλύτερο από τους περισσότερους μισθούς στην Ελλάδα. Θα μου πείτε, επίσης, πως και οι Φράγκοι περνούν οικονομική κρίση κι ότι έρχονται κι εκεί νεοφιλελεύθερες αλλαγές στα εργασιακά. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω το ερώτημα με βασάνιζε στο ταξίδι τής επιστροφής: γιατί μολονότι εργαζόμαστε περισσότερες ώρες από οποιοδήποτε άλλο Ευρωπαίο διάγουμε ήδη το τρίτο μνημόνιο, ενώ η Γαλλία παραμένει η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία τής Γηραιάς Ηπείρου; Είναι πιο έξυπνοι, πιο αποτελεσματικοί, πιο καπάτσοι, βρε αδερφέ, από εμάς;...

Αργούσα να δώσω μια απάντηση της προκοπής μέχρι που πάτησα το πόδι μου ξανά στη μητέρα πατρίδα και διάβασα τί την απασχολεί, όπως για παράδειγμα πως ουκ ολίγοι συγγενείς τού πρώην πρωθυπουργού της βρίσκονται στη λίστα Λαγκάρντ, την οποία όλως τυχαίως οι σαμαροβενιζέλοι είχαν αρχειοθετήσει, ή το αν η τελευταία διαφήμιση των Jumbo είναι σεξιστική. Και τότε μου ήρθαν όλα σαν επιφοίτηση: αυτή η χώρα δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι γιατί έχει μείνει στον καιρό που έφτιαχνε Παρθενώνες όταν οι "κουτόφραγκοι" σκαρφάλωναν για να φάνε βελανίδια. Μόνο που από τότε τα πράγματα έχουν "κάπως" αλλάξει στην Ευρώπη: οι πολιτικοί πού και πού τιμωρούνται για τις αμαρτίες τους και η κοινωνική ευαισθησία δεν μετριέται με δείκτες πολιτικής ορθότητας. Λόγω "Panama Papers", για παράδειγμα, εν ενεργεία πρωθυπουργοί κινδυνεύουν να χάσουν τη δουλειά τους αλλά στο Ελλαδιστάν αυτό που μας ενδιαφέρει είναι αν απόρρητες πληροφορίες που αποδεικνύουν τη νεοφιλελεύθερη συνωμοσία σε βάρος τής κοινωνικής δικαιοσύνης αποκτήθηκαν με μη νόμιμα αποδεικτικά μέσα...

Θα μου πείτε πως και στην υπόλοιπη Ευρώπη δεν είναι όλα στρωμένα με ροδοπέταλα: στη Γαλλία, για παράδειγμα, η Μ. Λε Πεν μπορεί να είναι η αυριανή πρόεδρος, ενώ στη Μεγάλη Βρετανία είναι τόσο ενθουσιασμένοι με την ΕΕ που οι μισοί θέλουν να φύγουν από αυτή. Δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο ένα μέρος που να είναι μόνο παράδεισος, ωστόσο εμείς παλεύουμε ακόμα για τα στοιχειώδη-όπως μια λειτουργική δημόσια διοίκηση, αξιοκρατικό ιδιωτικό τομέα και καθαρή δικαιοσύνη- όταν οι υπόλοιποι έχουν περάσει σε άλλη πίστα. Φανταστείτε το: εν έτει 2016 η πλήρης μηχανοργάνωση στο Δημόσιο, το άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων ή η ισονομία υπουργών κι απλών πολιτών θεωρούνται διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, εφόσον κι όταν επιτευχθούν. Αν, επομένως, οι ευθύνες των δανειστών είναι τεράστιες για την εμμονή τους στην άγρια λιτότητα δεν είναι ελάχιστες ούτε οι δικές μας για το ότι τους δώσαμε δικαιώματα να μας κουνούν το δάχτυλο...  
 

Ο Κούλης παίζει στην Εθνική Ελλάδας; You're telling jokes, που θα 'λεγε κι ο Αδωνις...

Όταν κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο υποπέσει σε φάουλ πολλές φορές αναζητούμε εμείς πρώτοι μια καλή δικαιολογία για εκείνο: "Είναι καλό παιδί, αλλά το έμπλεξαν οι παρέες του" ή "όλοι, βρε αδερφέ, κάνουμε λάθη, ακόμα και οι καλύτεροι ανάμεσά μας". Κάτι τέτοιο συνέβη τις τελευταίες ώρες και με τους κάθε λογής Δουνουτολάγνους, είτε είναι πολιτικοί, δημοσιογράφοι, οικονομολόγοι είτε "απλώς" δουλοπρεπείς. Το πρώτο πράγμα που έσπευσαν να κάνουν όταν έγινε γνωστή η στιχομυθία Τόμσεν-Βελκουλέσκου ήταν είτε να εστιάσουν στο ποιος πληροφόρησε τα Wikileaks-είναι οι ίδιοι που αναπολούν τις εποχές που με άλλοθι τα προσωπικά δεδομένα η ατιμωρησία τής ελίτ πήγαινε σύννεφο- είτε στο ότι οι δύο σημαίνοντες παράγοντες του Ταμείου είπαν πράγματα που έχουν πει και δημοσίως...

Πράγματι, το ΔΝΤ ζητά ελάφρυνση χρέους, μόνο που λησμόνησαν να αναφέρουν πως απαιτεί και πολλαπλάσια μέτρα από αυτά που συμφωνήθηκαν το περασμένο καλοκαίρι κι από αυτά με τα οποία συμβιβάζονται οι Ευρωπαίοι. Το κυριότερο, ωστόσο, είναι ότι επιβεβαιώνεται αυτό που υποψιαζόμασταν αλλά οι νεοφιλελέδες απέδιδαν σε συνωμοσιολογίες: πως το ΔΝΤ σκοπίμως οδηγεί τη χώρα σε κατάσταση χρεοκοπίας μόνο και μόνο για να συνετίσει τους απείθαρχους Βρετανούς ενόψει Brexit και για να πετύχει τους στόχους του όσον αφορά την Ελλάδα, όπως για παράδειγμα την υφαρπαγή τής δημόσιας περιουσίας της, με κάθε μέσο. Υποψιάζομαι πως και πέρυσι κάτι τέτοιες στιχομυθίες διαμείβονταν την ώρα που οι εγχώριοι εκπρόσωποι του νεοφιλελεύθερου δοσιλογισμού μάς πότιζαν παπάτζες για το πόσο μας νοιάζονται οι δανειστές...

Έχω κάθε καλή διάθεση να μην στενοχωρήσω τον Κούλη και τον εθνικό μας καραγκιοζάκο και να αποδεχθώ ότι τα Wikileaks τροφοδοτήθηκαν από την ΕΥΠ- μακάρι να συνέβη κάτι τέτοιο αφού αυτό σημαίνει πως διαθέτουμε μια από τις καλύτερες μυστικές υπηρεσίες τού κόσμου- κι ότι Τόμσεν-Βελκουλέσκου δεν αποκάλυψαν άθελά τους μια συνωμοσία. Γιατί δεν θα πρέπει, ωστόσο, η ελληνική κυβέρνηση να αξιοποιήσει την ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί ώστε να πετάξουμε το ΔΝΤ από την εξίσωση ή, έστω, να το κάνουμε να μαλακώσει; Αυτά που μας ζητά, άλλωστε, με τυράκι την ελάφρυνση του χρέους είναι πολύ επαχθέστερα...

Η όλη ιστορία μπορεί να εξελιχθεί σε ένα πολύ καλό διπλωματικό δώρο σε μια πολύ δύσκολη χρονική συγκυρία για τη χώρα. Αν, επομένως, ο πρόεδρος της ΝΔ θεωρεί τον Αλέξη Τσίπρα ανίκανο να το διαχειριστεί γιατί δεν ζητά σύγκληση πολιτικών αρχηγών ώστε όλοι μαζί να καταστρώσουν ένα πανούργο σχέδιο; Ή, αν θεωρεί και την υπόλοιπη αντιπολίτευση ηλίθια, γιατί δεν συναντά κατ' ιδίαν τον πρωθυπουργό για να του πει τι θα έκανε εκείνος ο σοφός στην θέση του; Μήπως, αναρωτιέμαι μήπως, γιατί ο Κούλης και οι όμοιοί του προτίμησαν κι αυτήν τη φορά να φορέσουν τη φανέλα τού ΔΝΤ από αυτή της Εθνικής Ελλάδας, η οποία τους φαντάζει παρακατιανή; Μήπως, δηλαδή, δεν παίζουμε όλοι από την ίδια πλευρά;...



 

     

Το μπάχαλο δεν θα λύσει το προσφυγικό...

Οι νεκροί των Βρυξελλών δυσκόλεψαν ακόμα περισσότερο την εφαρμογή τής συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας, η οποία έτσι κι αλλιώς από τη σύναψή της παρουσίαζε σημαντικές δυσκολίες υλοποίησης. Ποιος πίστευε ότι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι θα αναλάβουν εθελοντικώς τη μετεγκατάσταση προσφύγων και, κυρίως, πόση εμπιστοσύνη μπορεί να έχει κανείς πως η Τουρκία, ιδίως η Τουρκία τού παράφρονα Ρ.Τ. Ερντογάν, θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της, όταν δεν το έχει πράξει τόσες και τόσες άλλες φορές στο παρελθόν; Από την άλλη, ωστόσο, υπάρχει και το κεφαλαιώδες ερώτημα αν είναι συμβατή με τον ανθρωπισμό μας η εφαρμογή μιας συμφωνίας η οποία αντιμετωπίζει τη γείτονα ως μια χώρα ασφαλή για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, μια χώρα, υπενθυμίζω, η οποία έχει θέσει σε εφαρμογή εδώ και κάμποσους μήνες ένα σχέδιο εξόντωσης των Κούρδων πολιτών της και η οποία συμπεριφέρεται σε όποιον είναι πολέμιος του καθεστώτος τού μεταμοντέρνου "σουλτάνου" σαν να είναι ο χειρότερος δολοφόνος τού κόσμου. Μια χώρα, δηλαδή, που αντιμετωπίζει έντονα υπαρξιακά ζητήματα και στην οποία δεν αποκλείεται να γίνει σύντομα νέο στρατιωτικό πραξικόπημα...

Όχι, η Τουρκία δεν είναι ασφαλής χώρα για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Γι' αυτό και υπό κανονικές συνθήκες η Ελλάδα δεν θα έπρεπε να τους επιστρέφει σε αυτή, πόσω μάλλον όταν η Άγκυρα με τη σειρά της επιστρέφει πολλούς από αυτούς σε εκείνους από τους οποίους προσπάθησαν να διαφύγουν. Δεν ζούμε, ωστόσο, υπό κανονικές συνθήκες. Θα ζούσαμε αν στην υπόλοιπη Ευρώπη είχαν αναλάβει την ευθύνη για τις συνέπειες των ιμπεριαλιστικών πολιτικών τους, αν η ακροδεξιά δεν είχε γιγαντωθεί κι αν η απάντηση στη μισαλλοδοξία δεν ήταν οι φράχτες, τα τείχη ή οι κατασχέσεις περιουσιών των κατατρεγμένων. Θα ζούσαμε, επίσης, υπό κανονικές συνθήκες αν είχαμε αποδεχθεί και στη χώρα μας πως κάποιοι-άγνωστο πόσοι- από τους πρόσφυγες και τους μετανάστες θα μείνουν εδώ, τουλάχιστον μέχρι να τελειώσουν οι πόλεμοι στις πατρίδες τους. Η συντριπτική τους, άλλωστε, πλειοψηφία εκεί θέλει να επιστρέψει, όπως είναι και φυσιολογικό. Μόνο που οι πολιτικές ενσωμάτωσης και η αποδοχή τού ξένου και του διαφορετικού, σε όποια μορφή του, παραμένουν δύσκολη εξίσωση για το ελληνικό κράτος και για πολλούς συμπολίτες μας αντιστοίχως...

Θα με ρωτήσετε αν είναι η καλύτερη λύση το κράτος δικαίου κι ο ανθρωπισμός μας να υποχωρήσει απέναντι στο σκοταδισμό. Δεν είναι και ούτε την προκρίνω. Αυτό που ζητώ είναι να εφαρμοστεί στην πράξη η δέσμευση για μία προς μία αξιολόγηση της κάθε περίπτωσης ξεχωριστά πρόσφυγα ή μετανάστη προκειμένου να αποφευχθεί η επιστροφή στην Τουρκία ανθρώπων των οποίων η ζωή θα κινδυνεύσει άμεσα από αυτήν την εξέλιξη. Ούτε δική μου επιθυμία είναι, εξάλλου, τα κλειστά σύνορα, οι καταστάσεις τύπου Ειδομένης ή τα "hot spots", που εκ των πραγμάτων εξισώσουν τους πρόσφυγες με εγκληματίες τού κοινού ποινικού δικαίου...

Δεν ωφελούν, ωστόσο, ούτε τους πρόσφυγες ούτε την Ελλάδα οι ενέργειες ορισμένων αριστερίστικων κομμάτων, ΜΚΟ και μεμονωμένων ακτιβιστών, ακόμα κι αν γίνονται υπό καλή προαίρεση όπως δεν συμβαίνει πάντοτε, να υποθάλπουν "ντου" στα σύνορα ή τη διάλυση των κέντρων μετεγκατάστασης, όπου τουλάχιστον οι απελπισμένοι έχουν ένα πιάτο φαγητό και το κράτος μπορεί να ελέγχει τί γίνεται και να περιορίζει τους διακινητές. Δεν ισχυρίζομαι πως όλα αυτά είναι αρκετά, αλλά το μπάχαλο δεν θα λύσει το προσφυγικό. Αντιθέτως, μπορεί να δημιουργήσει ακόμα και διπλωματικά επεισόδια σε μια εποχή που αρκετά προβλήματα έχουμε ήδη στο κεφάλι μας. Κι αν στο κάτω κάτω της γραφής αποδειχθεί στην πράξη ανεφάρμοστη η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας δεν υπάρχει λόγος να δίνουμε σε κανέναν το δικαίωμα να μας κατηγορήσει γι' αυτό...

Υ.Γ.: Ο "vromostomos" επιστρέφει τη Δευτέρα, 11 Απριλίου.