Μήπως Νίκο Παππά ο Καλογρίτσας να καταστεί αβαρία πριν βουλιάξει το πλοίο;...

Προφανώς και είναι υποκριτικό μέσα ενημέρωσης όπως τα "ΝΕΑ" ή η "Καθημερινή" και κόμματα όπως η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, τα οποία επιβιώνουν κυρίως χάρη στα θαλασσοδάνεια που έλαβαν κι από την Τράπεζα Αττικής, να κατηγορούν τους άλλους για παρόμοιες συμπεριφορές. Η ΝΔ, μάλιστα, δεν έχει επιστρέψει ούτε ευρώ, ενώ έδινε εγγυήσεις που είχε δώσει και σε άλλες τράπεζες. Αλίμονο, όμως, αν η κυβέρνηση της Αριστεράς πορεύεται στη λογική "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους", δείχνοντας προνομιακή μεταχείριση σε "δικούς" της εργολάβους, όπως ο Χρ. Καλογρίτσας, η δανειοδότηση του οποίου από την Τράπεζα Αττικής, τα ερωτηματικά για τα βοσκοτόπια και, γενικότερα, για το πόθεν έσχες του και η προικοδότησή του με δημόσια έργα από το ΣΥΡΙΖΑ δημιουργούν υποψίες πως δεν έχουν γίνει όλα νόμιμα και ηθικά...

Είναι γνωστό ότι η γυναίκα τού Καίσαρα όχι μόνο πρέπει να είναι, αλλά και να φαίνεται τίμια. Γι' αυτό και στην περίπτωση Καλογρίτσα η κυβέρνηση υποχρεούται να είναι ακόμα πιο αυστηρή απέναντί του σε σύγκριση με τη στάση της κόντρα στους εκπροσώπους τής "κλασικής" διαπλοκής, αν επιθυμεί να εξακολουθεί να χρησιμοποιεί ανυποκρίτως το χαρτί τής ηθικής υπεροχής της σε βάρος τού παλιού δικομματισμού. Οφείλει, δηλαδή, να "γυρίσει ανάποδα" Καλογρίτσα και υιό ώστε να γίνει γνωστό τοις πάσι και το έσχες και το πόθεν τους κι αν ο λογαριασμός δεν βγαίνει να είναι η πρώτη η οποία θα τους καταγγείλει, Ναι μεν είναι αλήθεια ότι η διαπλοκή κατηγορεί τον Χρ. Καλογρίτσα για πρακτικές για τις οποίες η ίδια διαθέτει την πνευματική ιδιοκτησία, στοχοποιώντας τον για ευνόητους λόγους, αυτό ωστόσο δεν σημαίνει πως όπου υπάρχει καπνός δεν υπάρχει και φωτιά...

Σε αντίθεση με όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις η σημερινή έχει ανοίξει τα περισσότερα μέτωπα με την ελίτ. Σε αυτήν τη μάχη είναι φανερό ότι χρειάζεσαι και ισχυρούς συμμάχους. Ενδεχομένως να είναι απαραίτητο να βοηθήσεις κι εσύ ώστε να γίνουν ορισμένοι ισχυροί. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως τα τελευταία είναι πάντοτε αμαρτωλά. Αρκεί να έχουμε πάντα το βλέμμα μας καθαρό ώστε να διακρίνουμε τη γενική εικόνα και το μεγάλο στόχο, που δεν μπορεί να είναι άλλος από την κοινωνική δικαιοσύνη μέσω και της διαφάνειας στη λειτουργία των τραπεζών, των επιχειρήσεων, των κομμάτων και των ΜΜΕ. Αν, επομένως, σε αυτήν τη διαδρομή κάποιοι από ατού μετατραπούν σε αδύναμους κρίκους, τότε είναι προτιμότερο να πεταχτούν σαν αβαρία από το να βρομίσουν μέχρι βυθίσεως ολόκληρο το πλοίο. Κάνω λάθος Νίκο Παππά;...





 

Δώστε τώρα άδεια σε Alpha και Star, αλλά για τσίρκο...

Η εμβληματικότερη δημοσιογραφική αποκάλυψη παγκοσμίως θεωρείται, κι όχι αδίκως, το Γουότεργκεϊτ. Οδήγησε, άλλωστε, στην παραίτηση του τότε προέδρου των ΗΠΑ, Ρ. Νίξον. Πώς το έφεραν στο φως οι ρεπόρτερ τής "Ουάσιγκτον Ποστ" Μπομπ Γούντγουορντ και Καρλ Μπερνστάιν; Χρησιμοποιούσαν κρυφή κάμερα; Φορούσαν περούκες και γυαλιά και βολόδερναν στο Λευκό Οίκο; Λυπάμαι που θα απογοητεύσω τους Τριανταφυλλόπουλο, Δημάδη, Σουλτογιάννη και τους θαυμαστές τους, αλλά χρησιμοποίησαν αξιόπιστες πηγές τους και δεν έκρυψαν ποτέ τα πραγματικά τους ονόματα και την πραγματική τους ιδιότητα όταν διασταύρωναν τις πληροφορίες τους. Κι αυτό γιατί οι ρεπόρτερ δεν είναι ούτε αστυνομικοί ούτε ιδιωτικοί ντετέκτιβ ούτε εισαγγελείς κι ας ομοιάζει πολλές φορές η δουλειά τους με αυτά τα επαγγέλματα. Ναι μεν το χρέος τους είναι να μην βρίσκονται μακριά από τον όποιο τόπο τού εγκλήματος για να μην "κρυώνουν", αλλά και να μην πηγαίνουν πολύ κοντά γιατί αλλιώς "καίγονται"...

Κι αν κάποιος ενδεχομένως δικαιολογήσει τη σπουδή των δύο δημοσιογράφων για μια επαγγελματική επιτυχία- "scoop", πώς να εξηγήσει πως επιχείρησαν ακόμα και πλαστοπροσωπία, υπογράφοντας με το όνομα ενός κυβερνητικού συνεργάτη απόδειξη για την αγορά ποτών; Με λίγα λόγια, δεν ήθελαν απλώς να βρίσκονται εκεί την ώρα που γραφόταν η όποια ιστορία, αλλά είχαν σκοπό να την δημιουργήσουν, προβάλλοντας πιθανότατα την επόμενη ημέρα ρεπορτάζ για τη χλιδάτη ζωή στη Νέα Υόρκη υπουργών και συνεργατών τους την ίδια στιγμή που ο λαός πληρώνει τον ένα φόρο μετά από τον άλλο, Τι κι αν ο δημοσιογράφος οφείλει να καταγράφει ένα γεγονός και να μην είναι ο πρωταγωνιστής του, πόσω μάλλον να το προκαλεί; Οι δύο τσαρλατάνοι εξέθεσαν τον εαυτό τους, τα μέσα ενημέρωσης που απασχολούνται (αν δεν είχαν γνώση και τα ίδια της δράσης τους) και, βεβαίως, το σύνολο του δημοσιογραφικού κόσμου, που δυσκολεύεται ακόμα περισσότερο πλέον να αποδείξει στην κοινή γνώμη ότι δεν είναι όλοι ανάμεσά του αλήτες και ρουφιάνοι...

Άντε τώρα, εξάλλου, οι πολίτες να ταυτιστούν με τον πόνο αυλοκολάκων όπως η Ευ. Τσικρίκα κι ο Δ. Βερύκιος, οι οποίοι κλαυθμυρίζουν ολημερίς κι ολοβραδίς για τις δουλίτσες τους, για την ελευθερία τού Τύπου και τη δημοκρατία, που μόνοι τους οι δημοσιογράφοι τού Alpha ή του Star απαξιώνουν με τις γκροτέσκες συμπεριφορές τους. Αν, για παράδειγμα, απολυθούν οι Δημάδης-Σουλτογιάννης, είτε γιατί οι διευθυντές τους δεν γνώριζαν για την έμπνευσή τους είτε γιατί χρειάζονται αποδιοπομπαίους τράγους, πάλι ο Αλέξης Τσίπρας κι ο Νίκος Παππάς θα τους έχουν απολύσει ή, μήπως, η επαγγελματική τους ανικανότητα και δολερότητα, οι οποίες υποτάσσονται στη διαπλοκή ακόμα και με όρους εθελοδουλίας; Να, επομένως, γιατί ο κόσμος δεν θρηνεί για το κλείσιμο των καναλιών, τα οποία θεωρεί κι όχι αδίκως το μακρύ χέρι τής ελίτ στη ζωή του. Όχι, απλώς, γιατί αυτά δεν θρήνησαν για την ανεργία των πολλών όταν επιβαλλόταν το ένα μνημόνιο μετά από το άλλο κάτω από τις ιαχές "μαζί τα φάγαμε", αλλά γιατί ακόμα και τώρα μετατρέπουν τη δικαιολογημένη λαϊκή απογοήτευση από πρόσωπα και καταστάσεις σε κακόγουστο θέαμα για τσίρκο, με το οποίο δεν γελούν ούτε καν τα μικρά παιδιά...



 

"Τόσο ψηλά που έφτασες Γιάννη ούτε η φτυσιά μου σε φτάνει"...

Από το βράδυ τής 25ης Ιανουαρίου 2015 στην Ελλάδα έχουμε αλλαγή καθεστώτος, όχι όμως όπως τους λένε τα αφεντικά τους να το παρουσιάζουν οι διάφοροι πρετεντέρηδες και πορτοσάλτε. Φάνηκε στη σκληρότερη διαπραγμάτευση και υπό τους χειρότερους όρους που έκανε ελληνική κυβέρνηση απέναντι στους δανειστές, από τα έσοδα που έχει ήδη εισπράξει το δημόσιο ταμείο από λίστες που επί σαμαροβενιζέλων έμεναν κρυμμένες στα συρτάρια ή από τη διαχείριση του ζητήματος των τηλεοπτικών αδειών...

Στο προηγούμενο καθεστώς τής μεταπολίτευσης θα θεωρείτο ιεροσυλία εισαγγελείς να κάνουν έφοδο στο γραφείο τής συζύγου τού διοικητή τής Τραπέζης της Ελλάδος, ακόμα κι αν προέκυπταν αποχρώσες ενδείξεις ενοχής σε βάρος της για συμμετοχή της σε κατασπατάληση δημόσιου χρήματος: η διαφημιστική εταιρεία τής κυρίας την εποχή που ο αντρούλης της ήταν υπουργός Οικονομικών τσέπωσε πάνω από εκατομμύριο από το αμαρτωλό ΚΕΕΛΠΝΟ για διαφημιστική εκστρατεία που αφορούσε τον καρκίνο. Επισημαίνω, απλώς, το αυτονόητο, πως ο καρκίνος δεν είναι λοιμώδες νόσημα για να ασχολείται το ΚΕΕΛΠΝΟ, που ακόμα κι αν μπορούσε να ασχοληθεί, θα έπρεπε να διαφημιστεί τζάμπα ως κοινωνικό μήνυμα...

Δεν οφείλει, επομένως, η δικαιοσύνη να ελέγξει τη δράση τής τραπεζιτικής συζύγου; Και ποιος θα ορίσει το χρονικό σημείο που θα γίνει αυτό; Οι δικαστικοί που έχουν γνώση τής δικογραφίας ή ο Μπ. Παπαδημητρίου του ΣΚΑΙ και των γραφείων Τύπου τραπεζιτών, που ξέρει μόνο ποιο είναι το συμφέρον των αφεντικών του; Μήπως, εξάλλου, ο Γ. Στουρνάρας απόρριψε τη νέα διοίκηση της Τράπεζας Αττικής και τις χρηματοδοτήσεις της εκδικητικά, μόλις άκουσε τα δεινά που υπέστη η λατρευτή του γυναίκα; Μήπως, επίσης, ο διοικητής τής ΤτΕ θα πρέπει να ελεγχθεί εξονυχιστικότερα και για άλλες σκοτεινές υποθέσεις, όπως το πώς επί υπουργίας του ξεπουλήθηκε η θυγατρική τής Εθνικής Τράπεζας, Πανγαία, η οποία διαχειριζόταν εκατοντάδες ακίνητα- φιλέτα τού Δημοσίου, για το πώς απόκτησε τη βίλα του στη Σύρο, δίπλα σε αυτή του Γ. Παπαντωνίου, και, φυσικά, για τα σκάνδαλα του χρηματιστηρίου και του "μαγειρέματος" των στοιχείων για την είσοδο της χώρας στην ΟΝΕ επί αρχιερέα τής διαπλοκής, όταν ήταν από τους βασικούς συντελεστές τού οικονομικού του επιτελείου;...

Βεβαίως, ο Γ. Στουρνάρας δεν είναι ο μοναδικός κεντροαριστερός (λέμε τώρα) με φιλοδοξία να γίνει πρωθυπουργός χωρίς εκλογές. Μπορεί στην κεντροαριστερά να έχουν ξεμείνει από ψηφοφόρους, αλλά από υποψήφιους κυβερνήτες άλλο τίποτα. Θεωρούν πως είναι κάθε ημέρα πασχαλιά και μπορεί να υπάρξει συνέχεια στο πρότυπό τους, που δεν είναι άλλο από τον Λ. Παπαδήμιο. Όσες μυστικές συνάξεις, ωστόσο, κι αν κάνουν, όσες μετονομασίες και να γίνουν στα ξεφτιλισμένα μαγαζιά τους- Κίνηση των 58, Ελιά, Δημοκρατική Συμπαράταξη- δεν πρόκειται να πετύχουν τίποτα χωρίς ακροατήριο που να ζει πέρα πέρα από το Κολωνάκι ή την Εκάλη...

Το κέντρο δεν ήταν ποτέ ιδεολογία, αλλά συγκερασμός αντικρουόμενων συμφερόντων κι όσο οι ταξικές ανισότητες μεγεθύνονται τόσο αυτό θα μοιάζει πιο ξεπερασμένο. Γι' αυτό, άλλωστε, κι ο αρχηγός Κούλης, όπως κι ο προκάτοχός του Αντ. Σαχλαμαράς, επενδύουν στον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό και στον κοινωνικό συντηρητισμό κι όχι στο μεσαίο χώρο Καραμανλή, ο οποίος απλούστατα σήμερα δεν υφίσταται...



   

Το υψωμένο δάχτυλο στην Τσικρίκα δεν ήταν του Τσίπρα αλλά της ελληνικής κοινωνίας...

Τα αποτελέσματα της Ευρωμεσογειακής Συνόδου ήταν θετικότερα από όσο τα περίμενα. Για πρώτη φορά ο πρόεδρος της Γαλλίας κι ο πρωθυπουργός τής Ιταλίας- οι ηγέτες, δηλαδή, δύο εκ των ισχυρότερων οικονομιών της Ευρώπης- μίλησαν και δημοσίως για την ανάγκη αλλαγής ρότας κι από την άγρια λιτότητα σε βάρος των μικρομεσαίων και τα υπερβολικά πλεονάσματα της Γερμανίας να περάσουμε σε αναπτυξιακές πολιτικές κοινωνικής δικαιοσύνης. Όπως αυτές που προτείνει ο Αλέξης Τσίπρας εδώ και χρόνια αλλά δεν έβρισκε ευήκοα ώτα στους "σοφούς" της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών...

Αν, όμως, πιστεύουμε ότι το καράβι έχει στραφεί μακριά από το παγόβουνο μάλλον έχουμε λογαριάσει χωρίς τον καπετάνιο. Μακάρι να διαψευστώ στη Σύνοδο της Μπρατισλάβας, ωστόσο αν θεωρήσω ενδεικτικά τα μηνύματα που στέλνουν οι εκπρόσωποι των θεσμών στην Αθήνα στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης για τη δεύτερη αξιολόγηση, τότε κάποιοι στο Βερολίνο και στην έδρα τού ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον δεν έχουν αντιληφθεί ακόμα ότι ο νεοφιλελευθερισμός δεν γράφτηκε πάνω σε πλάκα που έδωσε ο θεός στον Μωυσή, αλλά είναι ένα ανθρώπινο σύστημα το οποίο από όπου πέρασε, άφησε πίσω του διαλυμένες κοινωνίες...

Τι κι αν νομπελίστες οικονομολόγοι όπως ο Πολ Κρούγκμαν κι ο Τζόζεφ Στίγκλιτς υποστηρίζουν πως "δεν γίνεται να επιτρέπουμε στις αγορές να κυριαρχούν χωρίς περιορισμούς" και πως "όταν οι κανόνες είναι κακοί πρέπει να τους αλλάξουμε"; Αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους τεχνοκράτες, οι οποίοι δεν θέλουν, για παράδειγμα, να γίνει καμιά προσπάθεια να σωθούν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις μέσω ακατάσχετου λογαριασμού ή ρύθμισης οφειλών, δηλώνοντας απερίφραστα "αν χρωστούν, ας κλείσουν". "Περιέργως" δε η ΝΔ, η οποία τόσο ανησυχεί για τις απολύσεις εργαζόμενων στα ιδιωτικά κανάλια που δεν πήραν άδεια και οι οποίες- τουλάχιστον όχι ακόμα- δεν έχουν γίνει, τηρεί σιγή ιχθύος για τις απαιτήσεις τού Ταμείου όσον αφορά τα εργασιακά.

Φαίνεται πως οι ιδιοκτήτες και οι εργαζόμενοι σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις δεν έχουν ούτε μάνα ούτε πατέρα όπως η Ευ. Τσικρίκα του Alpha και, φυσικά, οι καναλάρχες που υπερασπίζεται με το αίμα τής διαπλεκόμενης ψυχής του ο αρχηγός Κούλης, ο οποίος δεν εξηγεί κι από πού θα βρει τα 800 εκατομμύρια ευρώ που συνεπάγεται η οριζόντια μείωση 30% του ΕΝΦΙΑ την οποία έχε υποσχεθεί. Θα κάνει απολύσεις, θα κλείσει σχολεία και νοσοκομεία, θα καταργήσει τα επιδόματα κοινωνικής αλληλεγγύης; Μήπως, εξάλλου, ο πρόεδρος της ΝΔ έχει υποσχεθεί να δώσει τα πάντα στους δανειστές με αντάλλαγμα χαμηλότερα πρωτογενή πλεονάσματα; Για όλα αυτά και για πολλά άλλα το υψωμένο δάχτυλο στη ΔΕΘ σε βάρος των δημοσιογράφων που τα προηγούμενα χρόνια επίχαιραν για τις απολύσεις και τα λουκέτα που έφερναν τα μνημόνια δεν ήταν του Αλέξη Τσίπρα, αλλά της ελληνικής κοινωνίας...

Ευελπιστώ πως τα μεγάλα λόγια Ολάντ και Ρέντσι θα μετουσιωθούν σε πράξεις στη Σύνοδο της Μπρατισλάβας ούτως ώστε η Ανγκ. Μέρκελ κι ο ο Β. Σόιμπλε να πιεστούν όσο ποτέ στο παρελθόν γα να αλλάξουν πορεία. Όταν ακόμα και συνοδοιπόροι τους στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, όπως ο Ζ. Κ. Γιούνκερ, στρέφονται κατά της κοινωνικής αδικίας γίνεται ηλίου φαεινότερο πως δεν είναι στραβός ο γιαλός, αλλά στραβά αρμενίζουμε. Πόσες πιθανότητες δίνω το Βερολίνο να ζητήσει εμπράκτως "mea culpa" και να ακολουθήσει άλλο δρόμο πριν τις ομοσπονδιακές εκλογές του 2017; Λίγες, αυτό ωστόσο δεν σημαίνει πως η υπόλοιπη Ευρώπη δεν οφείλει να επιμείνει στην αλλαγή των αρνητικών για το μέλλον της συσχετισμών. Σε διαφορετική περίπτωση πολύ φοβάμαι πως οι γερμανικές εκλογές θα διεξαχθούν ύστερα από μια σαρωτική νίκη τού Ντ. Τραμπ στις ΗΠΑ και της Μ. Λε Πεν στη Γαλλία και τότε η Ανγκελα κι ο Βόλφγκανγκ θα ψάχνουν να βρουν και την ψήφο τους αφού τα γεγονότα, αυτός ο χειρότερος εχθρός των πολιτικών, θα τους έχουν υπερσκελίσει...



  

"Δεν είμαι ρατσιστής αλλά νοικοκυραίος" είπε ο λάτρης των συνωνύμων...

Δεν είναι απαραίτητο να ψηφίζεις τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα, να λες δημοσίως πως οι νέγροι είναι κατώτερα όντα και στο τσακίρ κέφι να τους σπας και στο ξύλο για να είσαι και με τη βούλα φασίστας. Αυτή είναι η "αγνή", τρόπος του λέγειν βεβαίως, εκδήλωση του φασισμού, που είναι φανερή, απροκάλυπτη και της οποίας ο φορέας είναι ανοιχτά υπερήφανος γι' αυτή. Αν μη τι άλλο, αναγνωρίζω μια εντιμότητα σε αυτήν τη μισαλλοδοξία. Όπως κι αν έχει, σε αυτήν την κατηγορία πάντοτε υπαγόταν και υπάγεται μια μειοψηφία, η οποία αποτυπωνόταν και στα ποσοστά τής Χρυσής Αυγής προ κρίσης...

Υπάρχει, ωστόσο, κι ο υπολανθάνων φασισμός κι αυτός δεν αφορά μόνο τη μειοψηφία. Δυστυχώς δεν αφορά ούτε αποκλειστικώς τους γονείς τού Ωραιοκάστρου, που απείλησαν με κατάληψη του σχολείου των παιδιών τους αν δεχθεί πρόσφυγες για μαθητές. Αφορά όλους εκείνους τους νοικοκυραίους που ντρέπονται για τη μισαλλοδοξία τους κρυπτόμενοι πίσω από τη φράση "δεν είμαι ρατσιστής, αλλά"...

Μπορούμε να κοροϊδεύουμε όσο θέλουμε τον εαυτό μας, αλλά ο λόγος που τα προσφυγόπουλα από τη Συρία ή από κάποια άλλη μουσουλμανική χώρα είναι ανεπιθύμητα δεν είναι ούτε η θρησκεία ούτε το χρώμα ούτε η γλώσσα τους. Είναι ξένοι, αυτό είναι το "πρόβλημα", και με αυτό εννοώ πως οι γονείς τους δεν μεγάλωσαν με τους γονείς των συμμαθητών τους, αλλά έχουν διαφορετικές παραστάσεις από αυτούς και γι' αυτό αντιμετωπίζονται ως εισβολείς από τους μικροαστούς, για τους οποίους ο κόσμος αρχίζει και τελειώνει στο οικοδομικό τετράγωνο που έχουν περάσει όλη τη ζωή τους...

Κι επειδή η υποκρισία διαθέτει πολλά ποδάρια, κάποιοι από αυτούς ενδεχομένως να παρακολουθήσουν αυτές τις ημέρες εκδηλώσεις μνήμης για τη συμπλήρωση 94 χρόνων από τη μικρασιατική καταστροφή. Τότε, δηλαδή, που και οι Έλληνες των αλησμόνητων πατρίδων- οι οποίοι μιλούσαν ελληνικά, ήταν λευκοί και χριστιανοί ορθόδοξοι- αντιμετωπίζονταν, επίσης, ως εισβολείς από τους παλαιοελλαδίτες...

Φυσικά κι ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων στο Ωραιόκαστρο δεν αντιπροσωπεύει όλους τους Έλληνες. Σε διάφορες γωνιές τής χώρας, και ιδίως στους τόπους πρώτης υποδοχής, συμπατριώτες μας έχουν ανοίξει την αγκαλιά τους για τους απελπισμένους τού πλανήτη που έρχονται στα μέρη μας για να γλιτώσουν από καταστάσεις που η "πολιτισμένη" Δύση υποδαύλισε. Ούτε έχει σημασία να μετρήσουμε ποιοι είναι περισσότεροι, οι μισαλλόδοξοι ή οι αλληλέγγυοι.

Έτσι κι αλλιώς, ακόμα και μόνο ένας να βρισκόταν στην Ελλάδα που να συμπεριφερόταν στους πρόσφυγες σαν να ήταν χωματερή την οποία κανένας δεν θέλει κοντά στο σπίτι του, όλοι οι υπόλοιποι θα είχαμε χρέος να του αλλάξουμε μυαλά. Σε διαφορετική περίπτωση να είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης όταν το κακό χτυπήσει τη δική μας πόρτα, αλλά δεν θα βρίσκεται εκεί κανείς για να μας συνδράμει. Αν δεν το δούμε ανθρώπινα, δηλαδή, ας το εξετάσουμε συμφεροντολογικά, όπως μαθαίνουμε άλλωστε από μικρά παιδιά να συμπεριφερόμαστε...  

Καμιά φορά ο σκύλος τρώει τη φόλα αλλά δεν πεθαίνει...

Πριν από ενάμισι χρόνο, στην απολογία μου στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο για την υπόθεση (sic) Βγενόπουλου, είχα υποστηρίξει πως ο δημοσιογράφος οφείλει να συμπεριφέρεται στην εξουσία με τον ίδιο σεβασμό που συμπεριφέρεται ένας σκύλος σε μια κολόνα τής ΔΕΗ. Γι' αυτή μου την αναφορά οι δικαστές έκριναν πως έπρεπε να καταδικαστώ σε δέκα μήνες φυλάκιση με αναστολή. Τότε οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, οι συγγενείς, οι φίλοι και οι γνωστοί μου, καλοπροαίρετα πάντοτε, με χαρακτήρισαν επιεικώς αυτοκαταστροφικό και πιο αυστηρώς ανόητο. "Αν είχες σιωπήσει, θα είχες αθωωθεί", ήταν το μότο τους και, πιθανότατα, είχαν δίκιο...

Αλίμονο, όμως, αν για έναν δημοσιογράφο το μοναδικό κριτήριο για τις ενέργειές του είναι πώς θα σώσει το τομάρι του. Σε μια τέτοια περίπτωση θα ήταν προτιμότερο να μην είχα καν γράψει το επίμαχο ρεπορτάζ, να μην είχα κάνει μνεία στον "Κοσκωτά της νέας χιλιετίας", να μην είχα αναφερθεί σε "σκοτεινές υποθέσεις" ούτε στα ζητήματα των ιδιωτικοποιήσεων του ΟΤΕ και της Olympic Air. Τότε δεν θα είχα καν μηνυθεί και θα συνέχιζα να είμαι ένας ξέγνοιαστος πολίτης που ναι μεν γνωρίζει ότι κάτι σάπιο συμβαίνει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας, αλλά δεν θα έλεγε κουβέντα γιατί "βρε αδερφέ, πού να μπλέκεις, έτσι κι αλλιώς όλοι ίδιοι είναι κι αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει ποτέ". Δεν θα ήμουν, άλλωστε, ο μοναδικός δημοσιογράφος στη χώρα που θα έγραφε λιγότερα από όσα γνώριζε...

Δεν γράφω όλα τα παραπάνω για να αποδείξω ότι είμαι κάποιος ήρωας της μαχητικής, ερευνητικής δημοσιογραφίας. Απλούστατα θεωρώ πως όπως κάποιος αγρότης οφείλει να πάει στο χωράφι του και να καλλιεργήσει τη γη, ένας οικοδόμος να χτίσει μια πολυκατοικία ή ένας εισπράκτορας στα διόδια να εισπράξει το αντίτιμο της διαδρομής, έτσι κι ένας ρεπόρτερ έχει υποχρέωση απέναντι σε εκείνους που διαβάζουν το όποιο πόνημά του να κινηθεί όσο πλησιέστερα γίνεται στην πραγματικότητα, έχοντας υπόψη τους περιορισμούς που του θέτει ο νόμος και, βεβαίως, το γεγονός ότι κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίζει την απόλυτη αλήθεια...

Δυστυχώς, ωστόσο, το αυτονόητο (και) σε αυτήν τη χώρα λαμβάνει τις διαστάσεις δονκιχωτισμού. Υπό μία έννοια αισθάνομαι τυχερός γιατί αυτό με εξυψώνει σε ένα επίπεδο που δεν μου αξίζει. Από την άλλη, όμως, υπονοεί και πόσα πολλά πρέπει να κάνουμε ακόμα προκειμένου, για παράδειγμα, η ντοκουμενταρισμένη παράθεση στοιχείων σε βάρος ενός δημοσίου προσώπου που κάποτε ήθελε να κυβερνήσει την Ελλάδα να είναι, απλώς, μια καθημερινή ρουτίνα κι όχι κάτι που απαιτεί σθένος κι απαντοχή...

Θα ήμουν ψεύτης αν σας έγραφα πως δεν υπάρχουν στιγμές που αμφιβάλλω αν όσα λέω και πράττω έχουν κάποιο νόημα. Τη στιγμή, ωστόσο, που είμαι έτοιμος να αυτομαστιγωθώ με μεγαλύτερη δύναμη από όση ίσως θα έπρεπε, έρχεται η ζωή και σαν από μηχανής θεός σε απαλλάσσει από μέρος τού φορτίου των ενοχών και των τύψεων. Κάπως έτσι, λίγο πριν το τέλος τής μαραθώνιας ακροαματικής διαδικασίας, η οποία κράτησε περισσότερες από 20 συνεδριάσεις (!), συνεργάτης τού αντίπαλου συνηγόρου πολιτικής αγωγής με πλησίασε και μου είπε πως στενοχωριέται που δεν μπόρεσε να παρασταθεί στο πρώτο δικαστήριο για να με ακούσει να μιλάω για τον σκύλο και την κολόνα τής ΔΕΗ. Πρόσθεσε, μάλιστα, πως έγινε δικηγόρος ώστε να βρεθεί στην θέση κάποια στιγμή στην καριέρα του να υπερασπίζεται ανθρώπους σαν κι εμένα. Εκείνη τη στιγμή έγινε σαφέστερο μέσα μου πως έχω διαπράξει γιγαντιαία σφάλματα, για τα οποία δικαιωματικά θα πληρώνω και θα μετανιώνω για μια ολόκληρη ζωή. Κάτι, όμως, έχω κάνει και σωστά κι αυτό το ελάχιστο έχω υποχρέωση να το υπερασπίζομαι απέναντι στους ανθρώπους που το αναγνωρίζουν...

Μέσα σε όλα αυτά θα ήταν τεράστια παράλειψή μου αν δεν αναφερόμουν στον Κώστα Βαξεβάνη και στους δικηγόρους οι οποίοι ήταν τιμή μου που με υπερασπίστηκαν, δηλαδή τους Νίκο Κωνσταντόπουλο, Γιάννη Μαντζουράνη και Γιάννη Απατσίδη . Το έχω ξαναγράψει και το σημείωσα και στην απολογία μου πως με τον Βαξεβάνη έχω έρθει σε αντιπαράθεση πλειστάκις και θα ξαναέρθω αν χρειαστεί. Θα ήμουν αχάριστος κι άφρων, ωστόσο, αν δεν αναγνώριζα ότι είναι από τους λίγους, αν όχι ο μοναδικός, δημοσιογράφους στην Ελλάδα που θα κυνηγήσει μια είδηση μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο...

Κι ο γράφων τον έχει κατηγορήσει στο παρελθόν πως δεν είναι το ίδιο σκληρός με όλους, μόνο που, κακά τα ψέματα, όταν κολυμπάς παρέα με τα πιράνχας δεν έχουν εφαρμογή οι κανόνες ηθικής των σαλονιών. Κι αν θες να επιβιώσεις γιατί πάντοτε υπάρχει μια νέα μάχη που έχεις υποχρέωση απέναντι στους αναγνώστες σου να δώσεις, αυτή δεν είναι δυνατό να δοθεί με γραβάτες και παπιγιόν. Σε διαφορετική περίπτωση θα πνιγόσουν από τον ίδιο σου τον καθωσπρεπισμό. Κι αλίμονο αν ο οποιοσδήποτε πραγματικός ρεπόρτερ επιτρέψει στον εαυτό του μια τέτοια θλιβερή κατάληξη...





 

"Exarcheia delenda est" για να αναπνέει ελεύθερα το Κολωνάκι...

Τα άβατα δεν είναι του γούστου μου, είτε πρόκειται για τα Εξάρχεια είτε για το Άγιο Όρος. Και μην μου πείτε πως η εγκληματικότητα ανθεί μόνο στη γνωστή πλατεία κι όχι και στη Χερσόνησο του Άθω γιατί θα σας φέρω τον γέροντα Εφραίμ σε εξομολογητική διάθεση και μάλλον θα σας αλλάξει άποψη. Άλλωστε, δεν ξέρω αν συμφωνείτε αλλά ένα πρεζάκι συνιστά μικρότερο κίνδυνο για την κοινωνία μας από κάποιον που κλέβει το Δημόσιο. Δεν θα φέρω, πάντως, αντίρρηση στον ισχυρισμό τού αρχηγού Κούλη πως η νομιμότητα πρέπει να τηρείται σε οποιαδήποτε περιοχή. Ακόμα κι αν φτάσουμε ποτέ στην αταξική κοινωνία πρέπει να έχουμε κάποιους κανόνες για το ποιος κάνει ή επιτρέπεται να κάνει τι και τι όχι. Σε διαφορετική περίπτωση ας φορέσουμε όλοι πανωφόρια από δέρμα βούβαλου κι ας διαλέξουμε από μια σπηλιά για να ικανοποιήσουμε τον ελευθεριάζοντα πρωτογονισμό μας...

Μόνο που προκύπτει σοβαρό, σοβαρότατο πολιτικό ζήτημα όταν ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης θέτει, πάνω από όλα τα υπόλοιπα ζητήματα, ως προτεραιότητα να "καθαρίσει" τα Εξάρχεια σε ένα μήνα. Και τι άραγε εννοεί με το "καθάρισμα"; Γιατί ναι μεν στα Εξάρχεια λαθροβιεί το είδος των ανθρώπων που καταφτάνει από τα βόρεια και τα νότια προάστια για να πουλήσει επαναστατιλίκι με μολότοφ στο κέντρο τής Αθήνας-βλέπετε, δεν κατουράνε εκεί που τρώνε-, αλλά κατοικούν και συχνάζουν και σκεπτόμενοι άνθρωποι που δεν έχουν ως δόγμα τους τη βία και οι οποίοι πιστεύουν, ανεξαρτήτως αν έχουν ή όχι πάντοτε πλήρη συναίσθηση της πραγματικότητας, ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Τι θα κάνει ο πρόεδρος της ΝΔ; Θα μπαγλαρώσει κι αυτούς, υπηρετώντας τα ταπεινότερα ένστικτα των μικροαστών;...

Ο, κατά τα άλλα "μεταρρυθμιστής", αρχηγός Κούλης προτάσσει το "ησυχία, τάξη κι ασφάλεια", βάζοντας ως συμβολική προτεραιότητα την "κάθαρση" μιας περιοχής που οι κυβερνήσεις τής ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ επέτρεψαν να λειτουργεί ως άβατο κι από το οποίο πάντως δεν έλειψαν ποτέ οι κάθε είδους πράκτορες και, φυσικά, οι προβοκάτσιες. Το μόνο ισχυρό χτύπημα, άλλωστε, σε βάρος τού εμπορίου ναρκωτικών στην πλατεία έγινε επί κυβέρνησης της Αριστεράς, με αθρόες συλλήψεις εμπλεκόμενων σε αυτό. Σε ποια λαγότρυπα κρύβεται, ωστόσο, ο νοικοκυρίστικος οίστρος τού Κ. Μητσοτάκη όταν είναι να επιβληθεί η νομιμότητα και στο θέμα, για παράδειγμα, των τηλεοπτικών αδειών; Πώς ένας τόσο καθώς πρέπει πολιτικός ανέχθηκε ένα καθεστώς ασυδοσίας επί 27 χρόνια; Κι αφού ο ίδιος έχει αυτοαναγορευτεί σε άγιο προστάτη των εργαζόμενων γιατί απόλυσε σχολικούς φύλακες και καθαρίστριες επί υπουργίας του και συναίνεσε στο κλείσιμο της ΕΡΤ; Εκείνοι δεν είχαν μανάδες, πατεράδες, κόρες και γιους; Είχαν, μόνο που δεν κατάγονταν από το Κολωνάκι...

Έχουν κουραστεί τα δάχτυλά μου να το γράφουν: ο πόλεμος ήταν πάντα ταξικός κι όποιος στέκεται στο κέντρο δεν το κάνει από μετριοπάθεια, αλλά είτε από αφέλεια είτε από συμφέρον. Γι' αυτό, εξάλλου, κι όσο αυξάνονται οι ταξικές ανισότητες τόσο περισσότερο εξαϋλώνεται το πολιτικό κέντρο. Όταν εφαρμόζονται πολιτικές- ακόμα κι από την κυβέρνηση της Αριστεράς, έστω στο πλαίσιο ενός επώδυνου συμβιβασμού- που στρέφονται κατά βάση εναντίον των μικρομεσαίων το να μην παίρνεις θέση και να μιλάς γενικώς κι αορίστως περί ανάγκης εθνικής ενότητας κι ομοψυχίας εμπεριέχει τόση σύνεση όση το να μένεις σιωπηλός όταν ο Στάλιν ή ο Χίτλερ έστελναν ανθρώπους να βρουν τον θάνατο σε γκουλάγκ και σε στρατόπεδα συγκέντρωσης....

Οφείλω να παραδεχθώ ότι στην ταξική μάχη ο αρχηγός Κούλης έχει λάβει ξεκάθαρη θέση υπέρ τής καταρρέουσας ολιγαρχίας. Έχει μετατρέψει ένα κόμμα που τουλάχιστον επί τουρίστα τής Ραφήνας έδειξε μια ημιτελή διάθεση να συγκρουστεί με τους νταβατζήδες, σε γραφείο Τύπου τους, πηγαίνοντας κόντρα σε ένα δικαιολογημένο κύμα αγανάκτησης των πολιτών για την "ενημέρωση" στην οποία υποβαλλόταν από τα διαπλεκόμενα μίντια. Αλήθεια, ποια ελευθεροτυπία υπερασπίζεται ο πρόεδρος της ΝΔ; Αυτή που προτίμησε να μεταδίδει σε επανάληψη πώς να φτιάχνουμε ρολάκια κανέλας με δαμάσκηνα την ώρα που έδιναν συνέντευξη Τύπου στην Αθήνα οι ηγέτες τού ευρωπαϊκού Νότου, οι οποίοι επιτέλους συνασπίστηκαν σε βάρος τής γερμανικής Ευρώπης τής υποκριτικής δημοσιονομικής πειθαρχίας;...

Την ζήσαμε στο πετσί μας την υποτιθέμενη πολυφωνία στην τηλεόραση, η οποία ήταν στην ουσία μονοφωνία γιατί όλους τους ένωνε ο ιστός τής διαπλοκής με την επιχειρηματική-τραπεζική-πολιτική εξουσία, ο οποίος τώρα ξηλώνεται. Ύστερα από όλα αυτά αναρωτιέμαι μάλλον ευλόγως πόσο μεταρρυθμιστής μπορεί να είναι κάποιος ο οποίος φαντασιώνεται την παλινόρθωση της Ελλάδας που μας έφερε στη χρεοκοπία και στην ταξική κι εθνική υποδούλωση. Μάλλον "άπαιχτος" είναι, που θα έλεγε κι ο επίσης σήμερα μεταρρυθμιστής και υπερασπιστής τής ελευθερίας και της δημοκρατίας, αλλά διαχρονικός χουντικός κι εθελόδουλος αντιπρόεδρος της ΝΔ...