Μέρκελ- Σόιμπλε οδηγούν το λαό τους σε νέα Συνθήκη των Βερσαλλιών...

Αν η σοβαρότερη απειλή για τη δημοκρατία περιοριζόταν στους 300 γνωστούς άγνωστους μπαχαλάκηδες που κάνουν άνω κάτω την Αθήνα κι άλλες πόλεις τής χώρας κάθε τόσο θα ήμουν ένας πολύ ευτυχισμένος άνθρωπος. Δεν το γράφω γιατί θέλω να αθωώσω κάποια κακομαθημένα, στην πλειονότητά τους, κωλόπαιδα των βορείων και νοτίων προαστίων που πολεμούν δήθεν το σύστημα καταστρέφοντας δημόσια και ιδιωτική περιουσία μακριά από τα σπίτια τους. Ούτε έχει τόση σημασία να υπενθυμίσω τη ρητορική τού πάλαι ποτέ δικομματισμού και των διαπλεκόμενων μίντια πως τους έβαζε ο ΣΥΡΙΖΑ για να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα και να επικρατήσει ο μαρξισμός- λενινισμός...

Όλα αυτά τα "καλόπαιδα" πρέπει να συλληφθούν και να περάσουν κάποιο χρονικό διάστημα στη μπουζού μέχρι να αντιληφθούν ότι το κατεστημένο ενδυναμώνεται από το λούμπεν κύμα βίας και δεν αποδυναμώνεται. Αν στόχος είναι να τρομάξουν οι αστοί και μόνο, αυτός επιτυγχάνεται. Μόνο που ο κόσμος δεν αλλάζει από τους φοβισμένους και τους βιαιομανείς, αλλά από εκείνους που εκμεταλλεύονται κάθε παραθυράκι του για να φέρουν λίγο καθαρό αέρα κι όχι ποτισμένο από μολότοφ στις ζωές μας...

Ωστόσο, η δημοκρατία, έστω σε αυτή την κουτσουρουμένη κοινοβουλευτική της μορφή κι όχι αυτή που τόσο ύμνησε ο Μπαράκ Ομπάμα της κλασικής Αθήνας, κινδυνεύει πολύ περισσότερο από τη ραγδαία άνοδο του εθνικισμού, του απομονωτισμού και του λαϊκισμού, που αποτελούν παράγωγα ενός σχεδόν παντελώς αρρύθμιστου και ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού που διεύρυνε τις ταξικές ανισότητες, όπερ και τα μεταναστευτικά ρεύματα, και προκάλεσε πολέμους, όπερ και προσφυγικά κύματα. Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω στα περισσότερα τουλάχιστον από όσα κομμουνιστικά είπε ο απερχόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ στην ομιλία του στο "Σταύρος Νιάρχος", έστω κι αν ο ίδιος θα μπορούσε να αγωνιστεί πολύ σκληρότερα την τελευταία οκταετία για να υλοποιήσει σε μεγαλύτερο βαθμό τις αναγκαίες προς την κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης μεταρρυθμίσεις...

Όπως κι αν έχει, όμως, ο διάδοχός του στο Λευκό Οίκο και μια σειρά πολιτικών στην Ευρώπη που ευελπιστούν να αναλάβουν κεντρικότερο ρόλο το 2017 κομίζουν επικίνδυνες ιδεοληψίες επενδυμένες με τη στολή μιας μουχλιασμένης αντισυμβατικότητας. Υπερβολές; Το ίδιο θα μου λέγατε τέτοιες ημέρες το 2015 αν σας έγραφα πως σε ένα χρόνο από τότε η Μεγάλη Βρετανία θα έβγαινε από την ΕΕ κι ο Ντ. Τραμπ θα ήταν ο επόμενος Αμερικανός πρόεδρος...

Έχουμε φτάσει στο σημείο να αναρωτιόμαστε για τη βιωσιμότητα της δημοκρατίας, ο απερχόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ να επιλέγει αυτό το θέμα για να συνδιαλλαγεί με τον ιστορικό τού μέλλοντος, η πλειονότητα των Ευρωπαίων ηγετών να κάνει έκκληση για παύση τής λιτότητας τουλάχιστον για ένα χρόνο κι όμως το δίδυμο της συμφοράς Μέρκελ- Σόιμπλε να επιμένει σε ένα μοντέλο το οποίο διαλύει την Ευρώπη, αποδομεί κοινωνίες κι αποκτηνώνει λαούς. Κι αυτό μόνο και μόνο για να κερδίσει τις ομοσπονδιακές εκλογές τού προσεχούς φθινοπώρου, σε ένα χρόνο δηλαδή από τώρα...

Κατά τα άλλα, η καγκελάριος κι ο υπουργός Οικονομικών της συνεχίζουν να παραδίδουν μαθήματα κατά τού λαϊκισμού σαν οι ίδιοι να είναι απρόσβλητοι από αυτή την ασθένεια κι όχι οι πιο αρρωστημένοι φορείς της. Αν επιμείνουν σε αυτό το δρόμο ενδεχομένως να διασωθούν πολιτικώς και να κρατήσουν τις θέσεις τους. Μόνο που θα πρέπει να λάβουν πολύ σοβαρώς υπόψη πως θα ηγεμονεύουν πάνω σε ερείπια, θα εξουσιάζουν σκλάβους κι όχι πολίτες και θα είναι εκείνοι στους οποίους θα χρεώσει η Ιστορία έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Κι αν τον χάσουν να περιμένουν από τους νικητές, δυστυχώς για τον γερμανικό λαό, την εκδικητικότητα της Συνθήκης των Βερσαλλιών, όπως το 1919, κι όχι τη γενναιοδωρία τής διαγραφής χρέους, όπως το 1953. Όπως στρώνεις, κοιμάσαι...






  

Οι άνθρωποι προδίδουν, όχι οι ιδέες...

Οι άνθρωποι μπορούν να προδίδουν ιδανικά, αυτό ωστόσο απαξιώνει τους προδότες κι όχι τα οράματα. Εκείνοι που δεν έχουν αγωνιστεί ποτέ στη ζωή τους για κάτι που υπερβαίνει τα ατομικά τους συμφέροντα ή που, ακόμα χειρότερα, συνεργάστηκαν με τους καταπιεστές τους ενθουσιάζονται με το να κατηγορούν αυτούς που κάποτε αγωνίστηκαν και σήμερα τοκίζουν ακόμα τον αγώνα τής νιότης τους. Με αηδιάζουν και οι μεν και οι δε, αυτό ωστόσο δεν σημαίνει πως το "ψωμί, παιδεία, ελευθερία" ή η εθνική ανεξαρτησία, η λαϊκή κυριαρχία και η κοινωνική δικαιοσύνη αποτελούν αιτήματα του πεταματού μόνο και μόνο γιατί έπεσαν θύμα κακοποίησης. Άλλωστε για κάθε Δαμανάκη, Λαλιώτη ή Μπίστη που εξαργύρωσαν με χρήμα κι εξουσία την επαναστατική τους νεότητα υπάρχουν εκατοντάδες, χιλιάδες αγωνιστές που δεν αντάλλαξαν στο γιουσουρούμ την ανδρεία τους, δεν ζήτησαν να τους στήσουν προτομές ούτε θα πρέπει να απολογούνται πως μαζί τα έφαγαν στα "χρυσά" χρόνια τής μεταπολίτευσης...

Συμμερίζομαι την αμηχανία τής Αριστεράς για τις φετινές εκδηλώσεις μνήμης, οι οποίες συνέπεσαν με την παρουσία στην Αθήνα του Μπαράκ Ομπάμα. Πώς να φωνάξεις "φονιάδες των λαών Αμερικάνοι" όταν μία ημέρα πριν χειροκροτούσες τον πρόεδρό τους και δικαίως όταν μιλούσε για δημοκρατία και καυτηρίαζε το ότι ένας διευθύνων σύμβουλος μεγάλης εταιρείας βγάζει σε μία ημέρα όσα ένας εργαζόμενος σε ένα χρόνο; Η ιστορική ευθύνη των ΗΠΑ για το μετεμφυλιακό κράτος των διώξεων και του αυταρχισμού είναι δεδομένη. Την είχε παραδεχθεί, άλλωστε, κι ο Μπ. Κλίντον όταν είχε έρθει στην Ελλάδα το 1999...

Φυσικά και με μια συγγνώμη δεν γυρίζουν πίσω οι ζωές που χάθηκαν στα εκτελεστικά αποσπάσματα και βασανίστηκαν στα ξερονήσια ή στις φυλακές. Η κοινή ζωή, ωστόσο, των λαών προχωρά, τουλάχιστον για όσους από εμάς δεν ανήκουμε ή δεν ψηφίζουμε ΚΚΕ, το οποίο θυμάται να πολεμήσει στους δρόμους τον ιμπεριαλισμό μόνο όταν έρχεται ο Αμερικανός πρόεδρος κι όχι ο Ρώσος. Κι όποιος πιστεύει ότι αν απλώς καταργήσει το μέλλον στο δικό του σπίτι τού λαού αυτό θα πάψε να υφίσταται, μάλλον πρέπει να διαβάσει περισσότερα για τον αυτισμό...  

Ο Αλέξης Τσίπρας θύμισε τις προάλλες πως η πείνα, η φτώχεια και η ανεργία γεννούν δικτατορίες. Μόνο που στον 21ο αιώνα μπορούν να προκαλέσουν και δημοκρατικώς εκλεγμένες τερατογενέσεις παρόμοιες με αυτές στις ΗΠΑ, όπου Ντ. Τραμπ και Χ. Κλίντον ανταγωνίστηκαν για το ποιος θα είναι αυτός που θα εξαλείψει λιγότερο τις κοινωνικές ανισότητες. Σε ενάμισι μήνα ξημερώνει το 2017 και μαζί του ένα σπιράλ γεγονότων που είτε θα συγκολλήσουν το σπασμένο γυαλί στην Ευρώπη κι όχι μόνο είτε θα μας οδηγήσουν στην παγίωση του εθνικισμού και του λαϊκισμού ως των πολιτικών τάσεων της εποχής τής ανεξέλεγκτης παγκοσμιοποίησης...

Το ότι εν έτει 2016 υπάρχουν ακόμα πολλοί συνάνθρωποί μας που δεν έχουν ούτε ψωμί ούτε παιδεία ούτε ελευθερία τα καθιστά εξ ορισμού διαχρονικά αιτήματα. Κι αν κάποιοι έφτυσαν πάνω τους, αποθεώνοντας το νεοφιλελευθερισμό και στρώνοντας το δρόμο στο χάος, αυτοί θα είναι υπόλογοι στα παιδιά τους και στον ιστορικό τού μέλλοντος κι όχι οι ιδέες με τις οποίες πίστεψαν ότι είχαν ξεμπερδέψει μια και καλή αλλά παραμένουν ολοζώντανες να στοιχειώνουν τις εξωχώριες καταθέσεις τους...    

"Yes, we can, but we could have done much better", έτσι δεν είναι Μπαράκ και... Αλέξη;

"Όσα δεν φέρνει ο χρόνος τα φέρνει η στιγμή", λέει ο λαός μας, ο οποίος μπορεί να δικαιωθεί και στην περίπτωση των αμέσως προσεχών εξελίξεων για την ελληνική οικονομία. Μέχρι να ολοκληρωθεί η θητεία Ομπάμα στις 20 Ιανουαρίου η Ελλάδα μπορεί να έχει ολοκληρώσει τη δεύτερη αξιολόγηση, να έχει κερδίσει βραχυπρόθεσμα μέτρα για την ελάφρυνση του χρέους και να έχε σχεδιαστεί ένας οδικός χάρτης για τα μεσοπρόθεσμα και τα μακροπρόθεσμα, να έχει ενταχθεί στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ και να έχει πετύχει τη μείωση του ύψους των πρωτογενών πλεονασμάτων για την περίοδο από το 2018 και μετά. Ακόμα και το Κυπριακό μπορεί να έχει λυθεί σε δύο μήνες!...

Μπορεί, βεβαίως, να μην τα καταφέρει όλα η κυβέρνηση ή μόνο μερικά από αυτά. Η επίσκεψη, ωστόσο, του απερχόμενου προέδρου των ΗΠΑ τη δεδομένη χρονική στιγμή κι εκείνη στο Βερολίνο που ακολουθεί, σηματοδοτούν την ύστατη προσπάθεια εξιλέωσής του για όσες ευθύνες έχει κι ο ίδιος- δεν τις απόκρυψε στη συνέντευξη Τύπου με τον Αλέξη Τσίπρα- για την εκλογή Τραμπ, αλλά και για το ότι η αλλαγή που πράγματι έφερε δεν ήταν σαρωτική...

Όποιος πιστεύει ότι δεν είναι δυνατό να υπάρξει χειρότερη χρονιά από το 2016 μάλλον δεν έχει μελετήσει τον εκλογικό χάρτη στην Ευρώπη για το 2017, το φινάλε τού οποίου είναι πιθανό να μας βρει με περισσότερες ακροδεξιές κυβερνήσεις ακόμα κι από τότε που ο Χίτλερ, ο Μουσολίνι κι ο Φράνκο ονειρεύονταν την παγκόσμια επικράτηση του φασισμού. Γι' αυτό- όπως και γι' άλλα φυσικά- κι ο καλύτερος Αμερικανός πρόεδρος από την εποχή τού Τζίμι Κάρτερ επιμένει να πιέζει την Ευρωζώνη, δηλαδή τη Γερμανία, για την ανάγκη αλλαγής οικονομικής πολιτικής στο πρότυπο της δικής του...

Ξέρει πολύ καλά κι ο ίδιος πως κάτι η αντίσταση του ρεπουμπλικανικού Κογκρέσου κάτι, όμως, και η προσωπική του έλλειψη αποφασιστικότητας για μεγάλες συγκρούσεις δεν άλλαξαν την Αμερική στο βαθμό που το είχε υποσχεθεί το 2008. Οι κοινωνικές ανισότητες σε μικρό βαθμό περιορίστηκαν. Την παραδίδει, ωστόσο, σε πολύ καλύτερη κατάσταση από αυτή που την παράλαβε από τον Τζ. Μπους, με την ανεργία, για παράδειγμα, σε πολύ χαμηλά επίπεδα και την αμερικανική οικονομία ένα βήμα τουλάχιστον μπροστά από την ευρωπαϊκή...

Ο Μπαράκ Ομπάμα, όμως, εγκαταλείπει το δημόσιο αξίωμά του έχοντας σοβαρότατη ευθύνη κι εκείνος για το ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός γενικευμένου πολέμου. Ναι μεν κινήθηκε διπλωματικότερα από τον προκάτοχό του, αλλά δεν έκλεισε το κολαστήριο του Γκουαντάναμο, επέμεινε σε μια αδιέξοδη ιμπεριαλιστική πολιτική στη Μέση Ανατολή κι όχι μόνο και σε μια όξυνση της σχέσης ΗΠΑ- Ρωσίας που θύμισε τις χειρότερες στιγμές τού Ψυχρού Πολέμου. Κι αν σήμερα βρισκόμαστε πολύ κοντά σε μια κρίση όπως εκείνη των πυραύλων στις αρχές τής δεκαετίας τού '60, πρέπει κι εκείνος να απολογηθεί γι' αυτό κι όχι μόνο ο Βλ. Πούτιν...

Είναι συγκινητικές οι ευχαριστίες του για την ανθρωπιά με την οποία η Ελλάδα περιθάλπει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, αλλά είναι οι πόλεμοι που υποδαύλισε η Ουάσιγκτον οι οποίοι δημιουργούν αυτά τα ρεύματα, όπως βεβαίως και τα τρομοκρατικά χτυπήματα στη Δύση. Ο Μπαράκ Ομπάμα απόδειξε ότι "yes, we can, but we could have done much better", όπως άλλωστε κι ο Αλέξης Τσίπρας...

Υ.Γ.: Η εικόνα τού στραβοχυμένου πρωθυπουργού στο τετ- α- τετ με τον Αμερικανό πρόεδρο δεν ήταν κολακευτική, κυρίως για τον ίδιο, μολονότι αυτό δεν απέτρεψε τον Μπαράκ Ομπάμα από το να είναι κολακευτικός γιατί απλούστατα η εξωτερική πολιτική δεν χαράσσεται με τέτοιους όρους. Κάποιοι, πάντως, ενοχλήθηκαν ακόμα κι από τον ενικό που χρησιμοποίησε ο Αλέξης Τσίπρας, μολονότι είναι αυτονόητος όταν συνομιλούν δύο συνάδελφοι- ιδίως στο εξωτερικό όπου και οι φοιτητές, για παράδειγμα, στον ενικό μιλούν στους καθηγητές τους γιατί από αλλού κρίνεται ο σεβασμός- και, όπως κι αν έχει, δεν φάνηκε να απασχόλησε την αμερικανική αποστολή. Αλλά έτσι είναι, ο πληθυντικός είναι ο αριθμός που ταιριάζει στον αρχοντοχωριατισμό...    



  

Το ποδόσφαιρο ενώνει τους λαούς όσο κι ο πόλεμος...

Το να ισχυρίζεσαι πως το ποδόσφαιρο ενώνει τους λαούς είναι σαν να υποστηρίζεις πως το ίδιο συμβαίνει και με τους πολέμους, των οποίου άλλωστε η μπάλα αποτελεί μικρογραφία. Ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι σηματοδοτεί κατ' εξοχήν διαχωρισμό, είτε πρόκειται για αγώνα εθνικού πρωταθλήματος είτε διεθνή. Όταν δύο ομάδες αγωνίζονται για τη νίκη και οι οπαδοί τους από το γήπεδο ή από την τηλεόραση παρακολουθούν την προσπάθειά τους επιθυμώντας διακαώς το ίδιο για το δικό του στρατόπεδο ο καθένας είναι ουτοπικό να μιλάμε για συναδέλφωση μέσω του αθλητισμού. Η Ελλάδα διχάζεται ανάμεσα σε ολυμπιακούς, παναθηναϊκούς και λοιπές δυνάμεις και η Ευρώπη κι ο πλανήτης σε συλλογικό επίπεδο και σε εθνικές ομάδες των οποίων ο εθνικός ύμνος ακούγεται πριν την έναρξη κάθε ματς, αποδεικνύοντας ιδίως για την Ευρώπη πόσο δύσκολο έως ακατόρθωτο είναι με τα σημερινά δεδομένα η πλειονότητα των πολιτών της να αυτοχαρακτηρίζονται πρώτα Ευρωπαίοι και μετά Έλληνες ή Βόσνιοι...

Ο αθλητισμός, επομένως, διχάζει από τη φύση του. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως πρέπει να τον καταργήσουμε, αφού έτσι κι αλλιώς το παιχνίδι, ο ανταγωνισμός και η φιλοδοξία είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την ανθρώπινη φύση. Ναι μεν ο μεγάλος αθλητής αγωνίζεται πάνω από όλα για να ξεπεράσει τον εαυτό του, αλλά θα ήταν μικρή έως ανύπαρκτη η χαρά του αν, για παράδειγμα, έτρεχε μόνος του ή έβαζε το ένα γκολ μετά από το άλλο γιατί δεν θα είχε κατεβεί ο αντίπαλός του στο γήπεδο. Από την άλλη, όμως, στον επαγγελματικό αθλητισμό έχει φωλιάσει για τα καλά αυτός ο συνδυασμός νεοφιλελευθερισμού και νεοφασισμού που δηλητηριάζει το σύνολο της ζωής μας. Η νίκη με όποιο τίμημα, με παράλληλη υποβάθμιση του αντιπάλου σε επίπεδο σκουπιδιού έχει μετατρέψει ακόμα και τα συναρπαστικότερα σπορ, όπως είναι το ποδόσφαιρο, σε παρελάσεις μαφιόζων και ρατσιστών, τους οποίους το λούμπεν προλεταριάτο ζητωκραυγάζει άκριτα με στρατιωτική πειθαρχία...

Το δυστυχέστερο είναι ο μιθριδατισμός με τον οποίο αντιμετωπίζουμε φαινόμενα των οποίων αν ήμασταν εμείς θύματα θα είχαμε ξεσηκώσει όλο τον πλανήτη. Κάποιοι χιμπαντζήδες με τα μαύρα στο "Γεώργιος Καραϊσκάκης" θεώρησαν σκόπιμο να υπενθυμίσουν στους Βόσνιους τη σφαγή τής Σρεμπρένιτσα, για την οποία, σημειωτέον, δεν ευθύνονται τα "ισλαμοπιθήκια" ή οι "αιρετικοί" καθολικοί ή προτεστάντες χριστιανοί αλλά κάποιοι Σέρβοι ορθόδοξοι "αδελφοί" μας. Φυσικά και οι ακόμα υγιώς σκεπτόμενοι Έλληνες καταδίκασαν αυτή την ενέργεια και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, φανταστείτε όμως ποιο θα ήταν το λαϊκό αίσθημα σήμερα αν οι Βόσνιοι είχαν αναρτήσει πανό με το οποίο θα συνέχαιραν τους Τούρκους για τη σφαγή των Ελλήνων τής Κωνσταντινούπολης, της Σμύρνης ή του Πόντου. Και η Σρεμπρένιτσα, θυμίζω, διαπράχθηκε, πριν 21 χρόνια, όπερ σημαίνει πως οι μνήμες είναι πολύ πιο νωπές...

 

 

   

Το όνειρο ενός διαχειρίσιμου ανθρώπου...

Ο κύριος Χ σηκώθηκε από το κρεβάτι του ευτυχισμένος. Μέσα στον ύπνο του πήρε την καλύτερη από όλες τις αποφάσεις του μέχρι εκείνη την ώρα: θα γινόταν, επιτέλους, διαχειρίσιμος! Από εδώ και πέρα θα θεωρούσε δεδομένα όλα όσα του υποδεικνύονταν, σαν να ήταν γραμμένα σε άσβεστη πλάκα. Θα ξεκαρδιζόταν με άνοστα αστεία αρκεί να εκστομίζονταν από κάποιον σπουδαιοφανή, θα ψέλλιζε "ναι" εκεί που μέχρι χθες βροντοφώναζε "όχι" εφόσον αυτό του υπαγορευόταν από τους προϊσταμένους του, θα συναγελαζόταν τους "σωστούς" ανθρώπους, αυτούς που θα μπορούσαν να του εξασφαλίσουν καλύτερα λεφτά και μεγαλύτερα αξιώματα. Θα ανεχόταν τη χυδαία αισθητική τους, τη μετριότητα των ταλέντων τους, την ανικανότητα των συναισθημάτων τους και την αδυναμία τους να μην αντιστέκονται ούτε στην αυτοταπείνωσή τους. Μόνο και μόνο για να μην νιώθει μόνος θα καταδεχόταν τη συντροφιά τού κλωνοποιημένου όχλου...

Ο κύριος Χ χτένισε τα μαλλιά του στο στιλ τού πιο μοδάτου κοσμοειδώλου, ντύθηκε στα χρώματα και στα σχέδια που απέρριπταν τη διαφορετικότητα, καθάρισε την ψυχή του από το αμάρτημα της αμφισβήτησης των πάντων, κλείδωσε στη ντουλάπα τις ενοχές και τις τύψεις- απομεινάρια ενός αποτυχημένου πρότερου έντιμου βίου- και βγήκε από το σπίτι του με άλλον αέρα. Σήμερα θα ήταν, επιτέλους, η ημέρα για την οποία τόσο διψούσε εδώ και καιρό: θα γινόταν- τι άδολη χαρά!- ίδιος κι απαράλλαχτος με όλους τους άλλους γύρω του: θα σώπαινε εκεί που άλλοτε διαμαρτυρόταν, θα έσφιγγε το χέρι ανθρώπων τούς οποίους κάποτε περιφρονούσε, θα αντάλλασσε λόγια συμπάθειας με αυτούς που μια φορά κι έναν καιρό θα σιχαινόταν ακόμα και να βρισκόταν στο ίδιο δωμάτιο μαζί τους, θα στρογγύλευε τις λέξεις όπου στο παρελθόν τις απελευθέρωνε αλογόκριτες. Δεν θα είχε τίποτα πλέον να φοβηθεί γιατί δεν θα ξεχώριζε σαν τη μύγα μες το γάλα ώστε να είναι εύκολο για κάποιον να τον αδειάσει στο νεροχύτη με το κουτάλι...

Ο κύριος Χ μιμήθηκε τις συνήθειες των διαβατών που συνάντησε στο δρόμο του και των συνεπιβατών του στο μετρό. Δεν έκανε τίποτα που να τον ξεχώριζε από αυτούς μέχρι που έφτασε στη δουλειά του και κάθισε στο γραφείο του. Εκεί βρήκε άλλους ανθρώπους να πιθηκίσει, να αντιγράψει τα ελαττώματά τους και να εξευτελίσει τα προτερήματά τους. Θα ήταν, πλέον, φρόνιμος και συνετός, διπλωμάτης και καταφερτζής. Οι ώρες τής εργασίας θα περνούσαν δίχως να ακούσει κανείς κάποιο παράπονο από τον ίδιο. Κι αλυσίδες να του περνούσαν στα πόδια εκείνος δεν θα διαμαρτυρόταν. Θα τις αποδεχόταν με χαμόγελο και θα ζητούσε να του περάσουν και στα χέρια, να τον κρεμάσουν ανάποδα και να του κάνουν και λοβοτομή αν χρειαζόταν, φτάνει να μην διακρίνει κανείς κάτι ξεχωριστό πάνω του...

Όταν θα έπαιρνε το δρόμο τής επιστροφής για το διαμέρισμά του θα σταματούσε για ένα ποτό με φίλους που τους αισθανόταν περισσότερο γνωστούς κι ερωμένες που θα μπορούσε να ζήσει άνετα και δίχως αυτές. Κι όταν θα ξάπλωνε για να αποκοιμηθεί, ανασκοπώντας αυτή την υπέρλαμπρη ημέρα που έγινε σαν όλους τους άλλους, ο κύριος Χ δεν θα φοβόταν πια ούτε αυτόν που φοβόταν πιο πολύ από οτιδήποτε στον κόσμο, τον θάνατο. Αυτός έτσι κι αλλιώς θα τον έβρισκε ήδη νεκρό να ονειρεύεται μια ζωή βγαλμένη από χαλασμένο φωτοτυπικό μηχάνημα ...  

 

"Πρέπει να γυρίσουμε στο έθνος- κράτος" είπε και ύστερα το κοινοποίησε από το smartphone του στο facebook και στο twitter...

Γελάω με την καρδιά μου όταν διαβάζω πως ο Ντ. Τραμπ θα βάλει τέλος στην παγκοσμιοποίηση και θα μας επιστρέψει στην εποχή των εθνών-κρατών. Όσοι τα γράφουν και τα λένε αυτά δικαιολογούνται μόνο αν ζουν σε σπηλιές κι επικοινωνούν με τον έξω κόσμο χάρη σε ταχυδρομικά περιστέρια. Η πλειονότητα, ωστόσο, των ανθρώπων- τουλάχιστον στη Δύση- θα εξακολουθεί να αγοράζει, για παράδειγμα, από το σούπερ μάρκετ πατάτες από την Αργεντινή, να στέλνει ηλεκτρονικά μηνύματα σε συγγενείς, φίλους και γνωστούς οπουδήποτε στον κόσμο και να βρίσκεται σε μία ημέρα στην Αυστραλία όταν κάποτε χρειάζονταν μήνες για κάτι τέτοιο. Καταλαβαίνετε ότι αυτό που θέλω να εξηγήσω είναι πως την ίδια ώρα που οι νέες τεχνολογίες κάνουν τον κόσμο μας να φαίνεται ακόμα μικρότερος, είναι, το λιγότερο, παρωχημένο να ισχυρίζεσαι πως θα χτίσεις τείχη στα σύνορα με το Μεξικό ή θα επιβάλεις δασμούς στα εισαγόμενα προϊόντα όταν, μάλιστα, κι εσύ εξάγεις με τη σέσουλα και οι άλλοι δεν είναι ανόητοι να μείνουν απαθείς στον οικονομικό πόλεμο που ενδεχομένως να σχεδιάζεις...

Είναι, επίσης, αφελές να τάσσεται κάποιος υπέρ ή κατά τής παγκοσμιοποίησης. Είναι σαν να υποστηρίζει πως είναι ενάντια στους σεισμούς, στα τσουνάμι και στις τροπικές καταιγίδες. Είτε τα γουστάρουμε είτε όχι αυτά θα συμβαίνουν, οπότε είναι ανούσιο να σπαταλάμε τον καιρό μας παίρνοντας θέση για ζητήματα που μας ξεπερνούν. Τι θα κάνουμε δηλαδή; Δεν θα επιτρέπουμε, για παράδειγμα, στις εταιρείες πληροφορικής να παράγουν εξελιγμένες μορφές "smartphone" ή θα απαγορεύσουμε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όταν τα τρία τέταρτα του πλανήτη είναι ήδη συνδεδεμένα σε αυτά;...

Σε αυτό που επιβάλλεται να προχωρήσουμε είναι στην θέσπιση αυστηρών κανόνων λειτουργίας των διεθνών σχέσεων, του διεθνούς εμπορίου, του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, της ελεύθερης διακίνησης ανθρώπων κι αγαθών. Απαιτείται, π.χ., να τεθεί και  να εφαρμοστεί ένα δρακόντειο πλαίσιο για τους φορολογικούς παραδείσους και για τις τζογαδόρικες δραστηριότητες των τραπεζών ή των επενδυτικών εταιρειών, να καθιερωθεί ένας παγκόσμιος κατώτατος μισθός και, ταυτοχρόνως, να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν είναι δυνατό να επιτρέπεται η ελεύθερη διακίνηση στις ντομάτες και στις μουστάρδες αλλά όχι και στους ανθρώπους, πόσω μάλλον όταν οι τελευταίοι είναι θύματα πολέμων, πολιτικών διώξεων ή οικονομικής κρίσης που τους επιβάλλονται από εκείνους που τους κλείνουν τα σύνορα...

Ξέρετε πότε κινδυνεύει η εθνική ταυτότητα με αφανισμό, που είναι η μεγάλη αγωνία των απανταχού εθνικιστών και μισαλλόδοξων; Όταν δεν της δίνεις τη δυνατότητα να εξελιχθεί, παρά την αφήνεις περιχαρακωμένη σε παρωχημένες δοξασίες και ιδεοληψίες, όταν την εμποδίζεις να ανανεωθεί με λίγο φρέσκο αέρα, αλλά την κρατάς στεγανοποιημένη, επιτρέποντας με αυτόν το τρόπο να κυριευτείς από τα διαφόρου είδους "μικρόβια". Το να διατείνεσαι, μάλιστα, πως είσαι απευθείας απόγονος του Σωκράτη, του Περικλή ή του Λεωνίδα όταν στο μεσοδιάστημα έχουν περάσει από τα μέρη μας όλες οι φυλές τού Ισραήλ και να φοβάσαι πως μπορείς να αλλοιωθείς γιατί φιλοξενείς τα τελευταία χρόνια μερικές χιλιάδες κατατρεγμένους μουσουλμάνους είναι σαν να έχεις πέσει από την Ακρόπολη, να βρίσκεις πορτοφόλι και να διαμαρτύρεσαι γιατί αυτό είναι άδειο...

Όποιος, επομένως, νοσταλγεί τα έθνη- κράτη ας επισκεφθεί το βιβλιοπωλείο τού Αδώνιδος Γεωργιάδη κι ας αγοράσει όλο το στοκ του. Οι υπόλοιποι που ζούμε στον πραγματικό κόσμο κι αντιλαμβανόμαστε ότι εκεί έξω υπάρχουν κι άλλα κράτη κι άλλοι πολιτισμοί κι άλλα ήθη κι έθιμα που δεν θα ήταν άσχημο να αφομοιώσουμε κάποια στοιχεία τους είναι προτιμότερο να παλεύουμε για να κάνουμε την παγκοσμιοποίηση και το φεντεραλισμό δικαιότερους. Τα σπήλαια είναι αφιλόξενα για τα ελεύθερα πνεύματα...  


 

   

Εμείς, οι Ντάνιελ Μπλέικ...

"Όταν κάποιος χάσει τον αυτοσεβασμό του είναι τελειωμένος", λέει ο Ντάνιελ Μπλέικ, ο τελευταίος κινηματογραφικός ήρωας του Κεν Λόουτς, ένας μεσήλικας ο οποίος δεν μπορεί να εργαστεί λόγω σοβαρού προβλήματος υγείας αλλά που το κράτος τού φέρνει προσκόμματα για να λάβει οποιοδήποτε επίδομα.  Αυτός ο άνθρωπος, που εργάστηκε 40 χρόνια έντιμα και στάθηκε δίπλα στην άρρωστη σύζυγό του μέχρι την ημέρα που πέθανε, θα πρέπει να απολογηθεί σε ένα τσούρμο γραφειοκρατών- πραιτωριανών τού συστήματος όχι για να γίνει πλούσιος αλλά για να λάβει το στοιχειώδες. Κι όλα αυτά, βεβαίως, δεν ισχύουν μόνο στην Αγγλία, όπου διαδραματίζεται η ταινία, αλλά οπουδήποτε στον κόσμο έχει κυριαρχήσει ο πιο απάνθρωπος από όλους τους καπιταλισμούς, ο νεοφιλελευθερισμός...

Ο Ντάνιελ Μπλέικ κι ο κάθε Ντάνιελ Μπλέικ της γειτονιάς μας δεν θέλει να κυβερνήσει τον κόσμο ούτε να πεθάνει μεγιστάνας του πλούτου. Το ότι, επομένως, η δόξα και το χρήμα δεν τον συνάντησαν στη διαδρομή του αυτό δεν τον καθιστά ούτε τεμπέλη ούτε αποτυχημένο. Πώς να το κάνουμε, κάποιοι άνθρωποι πορεύονται με άλλες αξίες από αυτές που μας "διδάσκουν" τύποι όπως ο Ντ. Τραμπ. Ο νεοφιλελευθερισμός, ωστόσο, δεν καταλαβαίνει τίποτα από όλα αυτά: σε παρατά μόνο σου στη ζούγκλα και σου λέει "γίνε κτήνος για να επιβιώσεις, αλλιώς ψόφα"...

Για τους νεοφιλελέδες είναι προβληματικό που οι Ντάνιελ Μπλέικ δεν συσσώρευσαν πλούτο με κάθε κόστος όσο ήταν υγιείς για να μην έχουν ανάγκη επιδομάτων όταν βρεθούν άνεργοι ή ασθενήσουν. Τον οίκτο τους τον κρατούν για τις φαλιρισμένες τράπεζες. Αυτές δικαιούνται δεύτερης και τρίτης και τέταρτης ευκαιρίας αν αποτύχουν. Όχι όμως και οι Ντάνιελ Μπλέικ, οι οποίοι αφού δεν πούλησαν την ψυχή τους στο διάβολο για να γίνουν ωνάσηδες θα πρέπει να αποδεχθούν μια κοινωνία δίχως κανένα δίχτυ ασφαλείας...

Βγήκε ο "πολύς" Β. Σόιμπλε να σχολιάσει το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών και μίλησε πάλι για δημαγωγικό λαϊκισμό. Ο ίδιος και οι όμοιοί του μοιάζουν με εκείνους που αφού πρώτα βάζουν φωτιά σε ένα σπίτι, στη συνέχεια καταγγέλλουν τους κατασκευαστές του γιατί δεν είχαν φτιάξει εξόδους κινδύνου. Φυσικά "αγαπητέ" Βολφι θα επικρατούν ο δημαγωγικός λαϊκισμός, η ακροδεξιά, ο νεοφασισμός, η μισαλλοδοξία, ο ρατσισμός, ο εθνικισμός κι ο απομονωτισμός όσο οι πολιτικές που σπονσοράρεις εσύ και οι συνοδοιπόροι σου, όπως ο άθλιος Κούλης, γιγαντώνουν τις ταξικές ανισότητες, καταστρέφουν τη μεσαία τάξη, κάνουν τους πλούσιους πλουσιότερους, τους φτωχούς φτωχότερους, τις κοινωνίες μας να θυμίζουν όλο και περισσότερο ζούγκλα κι ένα νέο "Μεγάλο Πόλεμο" να γίνεται όλο και πιο αναπόφευκτος. Εύχομαι τουλάχιστον οι Ντάνιελ Μπλέικ οποιασδήποτε εθνικότητας, χρώματος ή καταγωγής να βρεθούν στο ίδιο στρατόπεδο αυτήν τη φορά και να μην μακελευτούν πάλι για τα συμφέροντα των ολιγαρχών...