Μένουμε Ευρώπη, αλλά του μεσαίωνα...

Μπορείς να είσαι ταυτοχρόνως φιλελεύθερος ευρωπαϊστής και πολέμιος του δικαιώματος αυτοπροσδιορισμού τού φύλου; Είναι τόσο πιθανό όσο το να είσαι παραλλήλως και στον ίδιο κόσμο οπαδός τού Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού. Εκτός βεβαίως αν είσαι ΝΔ, οπότε τις ζυγές ημέρες θες να μείνεις Ευρώπη με οποιοδήποτε κόστος, όπως το καλοκαίρι τού 2015, και τις μονές ζητάς από τους πολιτικούς σου αντιπάλους να δηλώσουν αν είναι άθεοι και υποστηρίζεις στα σοβαρά τους εξευτελισμούς που υφίσταται η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας με επιχειρήματα Τσιάρτα για τον Αδάμ και την Εύα...

Η ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη, του Αδ. Γεωργιάδη και του Μ. Βορίδη- οι δύο τελευταίοι απόδειξαν για μια ακόμα φορά ότι ο φιλελευθερισμός τους είναι φερετζές των ακροδεξιών τους αντιλήψεων- έχει επιλέξει να συνθέσει τα χειρότερα στοιχεία τής δεξιάς ιδεοληψίας: στο οικονομικό πεδίο τον θατσερικό νεοφιλελευθερισμό τού "δεν υπάρχει κοινωνία παρά μόνο άτομα" και "οι ταξικές ανισότητες είναι στην ανθρώπινη φύση" και στο κοινωνικό τον πιο βαθύ σκοταδισμό, εμπνευσμένο από τη χουντική καπηλεία τής πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας. Για να το πω πιο απλά, στη ΝΔ θέλουν μνημονιακές πολιτικές που επιτείνουν την κοινωνική αδικία στον αιώνα τον άπαντα και μισαλλόδοξες στρατηγικές που δεν επιτρέπουν ούτε καν το στοιχειώδη εκσυγχρονισμό τού θεσμικού πλαισίου στο οποίο βασίζεται η ζωή στην Ελλάδα και την υπεράσπιση των μειονοτήτων, που αποτελεί στην τελική ένδειξη σεβασμού τής ίδιας της δημοκρατίας...

Το ίδιο έκθετοι, και σε μεγαλύτερο βαθμό, είναι όσοι αυτοσυστήνονται ως προοδευτικοί αλλά ψάχνουν να βρουν δικαιολογίες για να καταψηφίσουν, είτε για μικροκομματικούς, ψηφοθηρικούς λόγους είτε από φόβο μπροστά στην οργή τού παπαδαριού. Το αίτημα για τη δυνατότητα νομικής αλλαγής φύλου σε νεώτερη ηλικία από τα 18 βρίσκει σύμφωνους όχι μόνο τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, αλλά και τους ειδικούς επιστήμονες, εφαρμόζεται δε σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη- ακόμα και στην υπερσυντηρητική, καθολική Ιρλανδία το όριο είναι στα 14 έτη- και, τέλος πάντων, δεν είναι σοβαρός λόγος για να μην αποδοθεί ένα δικαίωμα που είναι αυτονόητο σε όποιον γεννήθηκε κι αισθάνεται άνδρας ή γυναίκα...

Ούτε η εκκλησία θα καταστραφεί, όπως δεν καταστράφηκε με τον πολιτικό γάμο, τις ταυτότητες ή το σύμφωνο συμβίωσης. Το ξέρει και η ίδια αλλά πολεμά το τρέχον νομοσχέδιο είτε λόγω μεσαιωνικών πεποιθήσεων είτε γιατί το βλέπει ως παιχνίδι εξουσίας κι επιβολής. Από τους παπάδες και τους νεοορθόδοξους δεν περίμενα τίποτα καλύτερο. Δεν μπορώ, όμως, να ισχυριστώ το ίδιο για τους αυτοαποκαλούμενους προοδευτικούς και φιλελεύθερους... 

   

Κομαντάντε, μην βυθιστείς ακόμα στον αιώνιο ύπνο, σε χρειαζόμαστε...

"Τι με κοιτάτε, πυροβολήστε, έναν άνθρωπο θα σκοτώσετε μόνο", ήταν τα τελευταία λόγια τού Τσε Γκεβάρα μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα στις 9 Οκτωβρίου 1967. Κι εκείνος, όμως, γνώριζε τη στιγμή που έφτυνε κατάμουτρα τους χαφιέδες τής CIA και τον ίδιο τον θάνατο ότι ο ίδιος δεν ήταν ένας ακόμα άνθρωπος, όπως οι περισσότεροι ανάμεσά μας που ζούμε και πεθαίνουμε δίχως να πάρουμε μυρωδιά για το τι σημαίνει πραγματικά να ζεις. Κι ας αγάπησε τους κοινούς ανθρώπους κι ας τους υπερασπίστηκε κυριολεκτικώς μέχρι τελευταίας ρανίδας τού αίματός του.Ο Κομαντάντε ήταν μια bigger than life προσωπικότητα, γι' αυτό και 50 χρόνια από τη δολοφονία του, σχεδόν 30 έτη από την κατάρρευση της ψευδαίσθησης του υπαρκτού σοσιαλισμού και την ώρα που η αγαπημένη του Κούβα υποκύπτει στα απατηλά θέλγητρα του καζινοκαπιταλισμού παραμένει η διαχρονική ενσάρκωση της αδικαίωτης επανάστασης, όπως εν τέλει καταλήγει κάθε επανάσταση που βάζει ημερομηνία λήξης...

Ο Κ. Μητσοτάκης το έθεσε άκομψα, αλλά αρκετοί συμφωνούν μαζί του πως οι επαναστάσεις είναι άσκοπες, αφού στο τέλος οι επαναστάτες- σαν μια σισύφεια επανάληψη με δόσεις Όργουελ- καταλήγουν το ίδιο ή και περισσότερο δυνάστες με τους τυράννους που αντικατάστησαν στην εξουσία. Βρισκόμαστε λίγες ημέρες και πριν τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την Οκτωβριανή Επανάσταση, που θάφτηκε κάτω από το βούρκο τού σταλινισμού, και οι θιασώτες τού μοιρολατρισμού θεωρούν πως διαθέτουν ένα ακόμα επιχείρημα στην άκαπνη φαρέτρα τους...

Λησμονούν, ωστόσο, ή παριστάνουν πως λησμονούν ότι δίχως την Οκτωβριανή ή την Κουβανική Επανάσταση η εργατική τάξη θα εξακολουθούσε να παίζει το ρόλο τού κομπάρσου σε μια γραμμική ιστορική πορεία προς την απόλυτη κοινωνική αδικία. Σκεφτείτε τις Θάτσερ, τους Ρέιγκαν ή τους Τραμπ αυτού του κόσμου και πόσο πιο αδυσώπητοι θα ήταν αν ο θείος Κάρολος δεν προέτρεπε τους προλετάριους να απαλλαγούν από τις αλυσίδες τους γιατί έχουν έναν κόσμο ολόκληρο να κερδίσουν...

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Τσε θα αποτελεί την αιώνια υπενθύμιση πως εχθρός τής ανθρωπότητας και δη των πιο κατατρεγμένων ανάμεσά της δεν είναι η επανάσταση, αλλά η επανάσταση που σταματά να είναι διαρκής. Ο ίδιος το έκανε πράξη, αφού θα μπορούσε να είχε παραμείνει στην Κούβα κι έστω στη σκιά τού Φιντέλ να απολαμβάνει τη δόξα των νεανικών του κατορθωμάτων μέχρι τα βαθιά του γεράματα. Προτίμησε, όμως, να μαζέψει τα μπογαλάκια του και να πολεμήσει πρώτα στο Κονγκό και μετά στη Βολιβία αντί να συλλέγει εφήμερες τιμές.

Γι' αυτό, άλλωστε, και η δολοφονία του ήταν πολύ πιο απαραίτητη για τις δυνάμεις τής συντήρησης από εκείνη του Φιντέλ. Αλίμονο αν ο Τσε νικούσε σε κάθε νέα μάχη που θα έδινε και είχαμε ένα, δύο, χίλια Βιετνάμ, όπως προέτρεπε την οικουμένη. Σε μια τέτοια περίπτωση θα γκρεμίζονταν θρόνοι και βεβαιότητες που δεν πρέπει να γκρεμιστούν αν θέλουμε οι λίγοι να κλέβουν το ψωμί των πολλών στον αιώνα τον άπαντα...

Ο Τσε, επομένως, είναι ζωντανός, ολοζώντανος και περιμένει να ταφεί με κάθε μεγαλοπρέπεια όταν η πάλη των τάξεων δεν θα συνιστά απλώς άλλοθι κατάληψης της εξουσίας- έτσι δεν είναι Αλέξη;-, αλλά θα έχει οδηγήσει στον πόλεμο που θα φέρει το τέλος όλων των πολέμων, αυτόν υπέρ τής κοινωνικής δικαιοσύνης. Μέχρι τότε η ανάμνησή του μας είναι τόσο απαραίτητη όσο και το οξυγόνο που αναπνέουμε...

 

    

Μου αρκεί και η υποκειμενική αξιολόγηση για τους τεμπέληδες...

Δεν ξέρω αν εκείνοι στους οποίους απευθύνθηκε ο Εμ. Μακρόν προτρέποντάς τους να βρουν κάποια εργασία αντί να τα κάνουν όλα μπουρδέλο είναι πράγματι κατατρεγμένοι εργάτες ή συνδικαλιστές- αεριτζήδες. Γνωρίζω, όμως, ότι στην Ελλάδα αρκετοί ανήκουν στην τελευταία κατηγορία, ιδίως στο δημόσιο τομέα λόγω εξασφαλισμένης μονιμότητας, κι αυτή είναι η μεγάλη τραγωδία τής εργατικής τάξης και των μικρομεσαίων: υποτίθεται πως τους υπερασπίζονται άνθρωποι οι οποίοι έχουν ξεχάσει τι σημαίνει δουλειά, αν το είχαν μάθει ποτέ...

Όταν δεν κοπροσκυλιάζουν, διοργανώνουν απεργίες για να μην αξιολογούνται με το εύκολο επιχείρημα πως η αξιολόγηση δεν θα είναι αντικειμενική. Δεν είναι δυνατό να γίνεται για πολύ καιρό ακόμα ανεκτό να επισπεύδεται, για παράδειγμα, η απονομή συντάξεων για να μην χαθεί η υποδόση των 800 εκατομμυρίων ευρώ. Όποιος χρειάζεται μπαμπούλες για να κάνει τη δουλειά του να μας αδειάσει τη γωνιά. "Αγαπητοί" μου εργατοπατέρες, η απόλυτη αντικειμενικότητα δεν ανήκει σε αυτόν τον κόσμο, αλλά αν είναι κάποιοι να βιδώνονται σε μια θέση από τα 25 μέχρι τα 65 τους ανεξαρτήτως της προσφοράς τους, μου αρκεί και η υποκειμενική αξιολόγηση...

Οι Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι δεν έχουν χαλασμένο DNA και οι ιδιωτικοί ανώτερο. Πολλοί, άλλωστε, που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα μια χαρά θα αποδέχονταν μια θέση στο Δημόσιο αν τους προσφερόταν στο πιάτο. Όλοι τους, ωστόσο, είναι θύματα μιας παγιωμένης νοοτροπίας τής ήσσονος προσπάθειας με τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη...

Αρκεί και μόνο να σκεφτείτε πόσοι ανάμεσά σας θα εξακολουθούσατε να εργάζεστε αν σας πρόσφεραν μηνιαίως ένα ποσό που θα σας εξασφάλιζε μια πολύ άνετη διαβίωση. Γι' αυτό και είναι καταστροφική η νεοφιλελεύθερη επιλογή να ταυτίζει τις ακαδημαϊκές γνώσεις αποκλειστικώς με την αγορά εργασίας δίχως να υπολογίζει πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι μια μηχανή που παράγει σε αντάλλαγμα για πενταροδεκάρες, αλλά έχει κι άλλες ανησυχίες, κι ας είναι λιγότερο επικερδείς...

Όλα, εξάλλου, καταλήγουν σε μια απαίτηση που δεν είναι λαϊκή, αλλά μακροπρόθεσμα θα  ωφελούσε το λαό πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο αίτημά του: να ληφθούν αποφάσεις που θα αψηφούν το πολιτικό κόστος, όχι σε ένδειξη επιβολής όπως παλιότερα έκανε η Μ. Θάτσερ ή ενδεχομένως σήμερα να επιχειρεί ο Εμ. Μακρόν, αλλά γιατί μόνο αν χτυπηθούν ο μικροκομματισμός κι ο συντεχνιασμός θα μπορέσουν να αναπνεύσουν ελεύθερα οι υγιείς δυνάμεις τού τόπου...

Σε διαφορετική περίπτωση η δημόσια συζήτηση θα συνεχίσει να περιστρέφεται γύρω από αστειότητες, όπως το δημοψήφισμα που ζητά το Άγιο Όρος για την ταυτότητα φύλου, που μας γυρίζουν πίσω στο μεσαίωνα. Αν φύγαμε ποτέ από αυτόν...

Γιοφύρι τού Τσιάρτα ο διαχωρισμός κράτους-εκκλησίας...

Το να ισχυρίζεσαι, όπως ο Β. Τσιάρτας, πως οι άνθρωποι δεν μπορούν να επιλέξουν το φύλο τους όταν τα νομιμοποιητικά τους έγγραφα δεν ταιριάζουν με αυτό που αισθάνονται οι ίδιοι, επικαλούμενος την Αδάμ και την Εύα είναι σαν να λες επίσης πως οι άνθρωποι δεν είναι δυνατό να κυκλοφορούν με αυτοκίνητα γιατί οι πρωτόπλαστοι κυκλοφορούσαν με τα ποδιά κι αν ο θεός ήθελε τα ΙΧ θα τους τα είχε δώσει με τη μία και δεν θα περίμενε να τα δημιουργήσουν οι απόγονοι των δημιουργημάτων του μετά από αιώνες. Ο Β. Τσιάρτας είναι ένας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που έκανε την περιουσία του κλοτσώντας τη μπάλα πολύ καλά με το αριστερό κι όχι χάρη στις ακαδημαϊκές του γνώσεις.

Η τραγωδία είναι, ωστόσο, πως ζουν ανάμεσά μας κι άνθρωποι και με πανεπιστημιακά πτυχία στην κατοχή τους που ταυτίζουν τους διεμφυλικούς με άρρωστους και παιδόφιλους. Είναι οι ίδιοι που θεωρούν, για παράδειγμα, και τις γυναίκες κατώτερες γιατί προήλθαν από το πλευρό τού Αδάμ και τον παρέσυραν να δαγκάσει το μήλο και τους μετανάστες και τους πρόσφυγες συλλήβδην τζιχαντιστές...

Φυσικά ο καθένας έχει δικαίωμα να πιστεύει στον θεό, στον Άγιο Βασίλη, στα φαντάσματα και στο ότι ο Παναθηναϊκός θα ξαναπάρει πρωτάθλημα και να δημοσιοποιεί αυτήν του την άποψη. Όπως κι αν έχει, τη μεγαλύτερη ευθύνη για την θέσπιση, διαιώνιση κι επικαιροποίηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν εκείνοι που δεν πιστεύουν στο σκοταδισμό ως modus vivendi, ακόμα κι όταν είναι μειοψηφία σε μια κοινωνία...

Αν, άλλωστε, περιμέναμε να γίνουν πλειοψηφικές θέσεις όπως η κατάργηση της δουλείας ή η παραχώρηση ίσων δικαιωμάτων στις γυναίκες ενδεχομένως ακόμα να φορούσαμε αλυσίδες στα πόδια και να μην υπήρχε ούτε μία γυναίκα που να ασχολείται με κάτι άλλο από το νοικοκυριό της. Βεβαίως κάποιοι πολύ θα το ήθελαν ο νόμος τής ζούγκλας να γίνει και καταστατικός χάρτης τής χώρας, γι' αυτό και η δημοκρατία είναι ένα πολίτευμα επαγρύπνησης κι όχι εφησυχασμού...

Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση οφείλει να μην υποταχθεί ξανά στην προκλητική απαίτηση της Ανίερης Συνόδου να μην συζητηθεί ο διαχωρισμός κράτους- εκκλησίας στην επικείμενη Συνταγματική Αναθεώρηση. Οι παπάδες ας ασχοληθούν επιτέλους αποκλειστικώς με την πνευματική τους αποστολή κι ας μην εμπλέκονται εκεί που δεν τους έχει δώσει δικαιοδοσία ούτε ο θεός τους. Αρκετή είναι η ζημιά που έχουν κάνει μέχρι τώρα με την ταλιμπανοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, το συντηρητισμό που υποθάλπουν και την οπισθοδρόμηση που καλλιεργούν για να μην μείνουν ποτέ δίχως μάσα. Ήμαρτον!






     

Τρελός και παλαβός, αλλά τον Άδωνι φοβάται ο Τσίπρας...

Οι τακτικοί αναγνώστες αυτού του ιστότοπου γνωρίζετε ότι δεν τρέφω καμία συμπάθεια για τον Αδ. Γεωργιάδη. Κι αυτό όχι μόνο για τις ακραίες αντιλήψεις του είτε στο οικονομικό είτε στο κοινωνικό πεδίο ή για το ύφος χιλίων καρδιναλίων ενός ημίτρελου, αλλά κυρίως γιατί δεν διαθέτει ούτε καν το θάρρος να υπερασπίζεται τις ιδεοληψίες του. Απλώς τις "μακιγιάρει" για να μην φαίνεται κάτω από το δήθεν κεντρώο, φιλελεύθερο προσωπείο του ότι στην πραγματικότητα η κοσμοθεωρία του δεν έχει αλλάξει καθόλου από τότε που του έκανε αφιερώσεις ο δικτάτορας Παττακός κι αποτελούσε ένα από τα πρωτοπαλίκαρα του ακροδεξιού ΛΑΟΣ του Γ. Καρατζαφέρη...

Στην προσπάθειά του, ωστόσο, να γίνει όσο πιο δημοφιλής γίνεται σε όλο και περισσότερους κατανοεί ότι ο μισαλλόδοξος εθνικισμός του χρειάζεται ένα σουλούπωμα για να είναι ευπώλητος σαν τα βιβλία του. Όπως θα τραγουδούσε, όμως, κι ο Φρανκ Σινάτρα, "τι είναι ένας άνδρας αν δεν λέει αυτά που πραγματικά πιστεύει";...

Δεν είναι τυχαίο, ωστόσο, πως τα φίλα προσκείμενα στην κυβέρνηση ΜΜΕ έχουν στοχοποιήσει εδώ και καιρό τον Αδωνι, ο οποίος βεβαίως είναι από μόνος του μια καρικατούρα αλλά δεν είναι αυτή η βασική αιτία. Αν η ΝΔ έχει κάποιες ελπίδες να κερδίσει τις επόμενες εκλογές αυτές τις οφείλει πρωτίστως στον γραφικό αντιπρόεδρό της, ο οποίος είναι περισσότερο έξυπνος μέσα στην ηλιθιότητά του από όσο πιστεύουν αρκετοί...

Όπως, άλλωστε, μπορεί να ισχυριστεί κι ο Αλ. Τσίπρας, θέλει ταλέντο να χρησιμοποιείς στον πολιτικό σου λόγο επιχειρήματα που μέχρι πρότινος απέρριπτες και να το παρουσιάζεις σαν να μην έχεις μετακινηθεί ούτε χιλιοστό από τις αξίες σου. Αφήστε που στο εθισμένο στα τηλεοπτικά σκουπίδια λούμπεν προλεταριάτο αυτό το είδος λαϊκισμού που θεριεύει παρασιτώντας πάνω σε αληθινά περιστατικά είναι αρκετά δημοφιλές. Πολύ πιο δημοφιλές, πάντως, από τον άχαρο Κ. Μητσοτάκη με τις πολλές αμαρτίες στο βιογραφικό του...

Μπορεί, όμως, μόνος του ο Αδ. Γεωργιάδης να νικήσει τον Αλ. Τσίπρα; Δεν θα το μπορούσε ακόμα κι αν ήταν ο Μάικλ Τζόρνταν της πολιτικής. Ο πρωθυπουργός, η κυβέρνηση κι ο ΣΥΡΙΖΑ θα ηττηθούν, αν ηττηθούν, από την πραγματικότητα κι όχι από την αστεία αντιπολίτευση...

Αν η χώρα σε ένα χρόνο από τώρα δεν έχει καταφέρει να σταθεί μόνη της στα πόδια της το μόνο ανοιχτό ερώτημα για τις επόμενες εκλογές θα είναι το εύρος της επικράτησης της ΝΔ και των κεντροαριστερών εξαπτέρυγών της. Αν πάλι ο Αλ. Τσίπρας αποδειχθεί επτάψυχος, βλέπω τον Άδωνι να επιστρέφει μόνιμα στις τηλεπωλήσεις για να βγάζει το μεροκάματο όπως ξέρει καλύτερα, ουρλιάζοντας ανοησίες...

 

Με μπουρδέλα, "φρουτάκια", όπλα και ναρκωτικά η ανάπτυξη είναι εξασφαλισμένη...

Έχω μια πολύ καλή πρόταση για να έρθει η ανάπτυξη γρηγορότερα κι εκκωφαντικά, γι' αυτό και ζητώ άμεση χρηματοδότηση από την ΕΕ: να ανοίξει σε κάθε οικοδομικό τετράγωνο από ένας οίκος ανοχής, ένα μαγαζί με "φρουτάκια", ένα οπλοπωλείο και να στηθεί ένας πάγκος όπου ο καθένας θα μπορεί να προμηθεύεται το ναρκωτικό τής επιλογής του...

Με το που δώσει το ΟΚ η πολιτεία να είστε σίγουροι ότι θα "φυτρώσουν" χιλιάδες τέτοια μαγαζιά, ιδίως αν παραχωρηθεί στους επιχειρηματίες ειδικό φορολογικό καθεστώς. Το ερώτημα, όμως, σε μια τέτοια περίπτωση θα ετίθετο ακόμα πιο πιεστικά: τέτοια ανάπτυξη θέλουμε;...

Είναι άδικο να συγκρίνεται το Ελληνικό ή η Beat με μπουρδέλα και κοκαΐνες, κάπως όμως έπρεπε να κάνω πιο παραστατικό το επιχείρημά μου. Η ουσία, ωστόσο, είναι πως στο όνομα μιας θολής ανάπτυξης με ημερομηνία λήξης δεν είναι δυνατό να μετατραπεί η χώρα σε ένα απέραντο καζίνο και οι νόμοι της για κάποιους να ισχύουν και για κάποιους άλλους όχι...

Ναι, να προχωρήσει η επένδυση στο Ελληνικό, έστω κι αν γίνεται στο φαραωνικό κιτς πρότυπο του Ντουμπάι, αλλά δεν χρειάζεται να ποδοπατήσουμε κι ό,τι αρχαίο βρούμε στο δρόμο μας. Υποτίθεται, άλλωστε, πως στη ΝΔ κάποιοι δεν θέλουν να ψηφίσουν το νομοσχέδιο για την αναγνώριση φύλου βασιζόμενοι στα ήθη και στις παραδόσεις μας. Ναι, να λειτουργεί επίσης η Beat, αλλά να φορολογείται όπως ο κάθε ταξιτζής...

Το θέμα είναι πως στην Ελλάδα οι πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται κυρίως με βάση δύο κριτήρια: στην καλύτερη περίπτωση την ιδεοληψία και στη χειρότερη το συμφέρον- ατομικό, κομματικό, επιχειρηματικό, τραπεζικό...

Ό,τι καλό συμβαίνει συνήθως οφείλεται είτε στην τύχη είτε στο ότι δεν συγκρούεται άμεσα με ιδεοληψίες και συμφέροντα. Γι' αυτό, άλλωστε, και το πολιτικό μας προσωπικό διακρίνεται από μετριότητα και γι' αυτό πολύ φοβάμαι πως ακόμα κι αν τα μνημόνια εν τη στενή εννοία τελειώσουν το καλοκαίρι τού 2018 είναι τόσο βαθιά ριζωμένα μέσα μας ως νοοτροπία που θα τα ξαναβρούμε γρήγορα μπροστά μας...

Από πότε η Αριστερά στηρίζει τον εθνικισμό;...

Το καταλανικό δημοψήφισμα είναι αντισυνταγματικό, αφού το Σύνταγμα της Ισπανίας απαγορεύει ρητώς οποιαδήποτε απόσχιση, όπως συμφώνησε άλλωστε και η Δικαιοσύνη της χώρας. Πέραν τούτου, συντηρεί έναν εθνικισμό ο οποίος ναι μεν βασίζεται σε ιστορικές αδικίες- η Καταλονία υπήρξε πράγματι προπύργιο της δημοκρατίας την εποχή τού Φράνκο, ο οποίος κυνήγησε ανελέητα τον πληθυσμό της-, αλλά όχι και στην πραγματικότητα του 2017, η οποία θέλει την Καταλονία να απολαμβάνει περισσότερη αυτονομία κι έσοδα από τον εθνικό προϋπολογισμό από οποιαδήποτε ίσως άλλη ισπανική περιφέρεια.

Ούτε συγκινούμαι από κορώνες όπως αυτές της ποδοσφαιρικής ομάδας τής Μπαρτσελόνα, η οποία θεωρώ αδιανόητο να αυτοαποκλειστεί από την ισπανική λίγκα και συνεπακόλουθα από το Champions League μόνο και μόνο για να συνεχίσει να ταΐζει εθνικιστική υπερηφάνεια τούς οπαδούς της. Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα αναρωτιέμαι γιατί η Αριστερά στηρίζει ένα εθνικιστικό, αυτοκαταστροφικό παραλήρημα...

Αν ήμουν, ωστόσο, ο Μ. Ραχόι θα επέτρεπα στους Καταλανούς να αυτοεξευτελιστούν και να προχωρήσουν στο δημοψήφισμα δίχως εμπόδια από το να τους διώκω και με τη βία, ηρωοποιώντας στην ουσία εθνικιστικά αντανακλαστικά. Αν κι ο ίδιος δεν είχε αναγάγει σε μέγα ζήτημα τους κουτσαβακισμούς κακομαθημένων παιδιών, η Ισπανία δεν θα έβγαινε σήμερα πολλαπλώς τραυματισμένη από μια ιστορία η οποία μπορεί και να οδηγήσει στο ντε φάκτο διαμελισμό της. Όταν μετατρέπεις σε απαγορευμένο καρπό την ανεξαρτησία, τότε τον κάνεις θελκτικό ακόμα και σε ανθρώπους που αντιλαμβάνονται ότι μια ανεξάρτητη Καταλονία δίχως διεθνή αναγνώριση κι εμπορικές συναλλαγές είναι καταδικασμένη να εξελιχθεί σε Κόσοβο της Ιβηρικής Χερσονήσου...

Την ίδια ώρα, πάντως, δεν μπορώ παρά να στηλιτεύσω την υποκρισία των εκπροσώπων και των οπαδών τού ακραίου κέντρου στη χώρα μας, οι οποίοι βαφτίζουν δικτάτορα τον δημοκρατικώς εκλεγμένο πρόεδρο της Βενεζουέλας, Ν. Μαδούρο, για τη βία που χρησιμοποιεί απέναντι στους πολίτες του, αλλά κλείνει τα μάτια όταν ο όντως επίσης δημοκρατικώς εκλεγμένος- αν και με ψήφο ανοχής κι όχι με το ποσοστό Μαδούρο- Μ. Ραχόι πράττει περίπου τα ίδια. Καταδικάζουν οι νεοφιλελεύθεροι τη βία από όπου κι αν προέρχεται ή, μήπως, η δεξιά κρατική βία είναι καλύτερη της αριστερής κρατικής βίας; Όχι τίποτα άλλο, αλλά για να καταλαβαίνουμε όλοι ότι όταν γενικεύουμε δίχως να γνωρίζουμε, καταλήγουμε σε αφορισμούς οι οποίοι συνιστούν δομικό στοιχείο τού φασισμού...