Όπου δεν πίπτει έργο πίπτει ράβδος...

Σύμφωνα με τον Αντ. Σαμαρά, το πρόβλημα της ΝΔ είναι πως θα έπρεπε να είναι περισσότερο δεξιά παρά κεντρώα. Το λέει, μάλιστα, για μια κυβέρνηση που έχει για υπουργούς Εσωτερικών, Ανάπτυξης και Υγείας- κορυφαία, δηλαδή, υπουργεία- τους Βορίδη- Γεωργιάδη- Πλεύρη αντιστοίχως. Και για μια κυβέρνηση που έχει κάνει, ανάμεσα σε άλλα "φιλελεύθερα", τα push backs στο Αιγαίο καθημερινότητα και την πανεπιστημιακή αστυνομία νόμο και πρακτική τού κράτους...

Όταν (και) αυτή η φουλ δεξιά κυβέρνηση ζορίζεται, δημιουργεί προβοκάτσιες, όπως αυτή στο ΑΠΘ, προκειμένου να πουλήσει νόμο και τάξη στο περιδεές και καταληστευμένο από τη ρήτρα αναπροσαρμογής κοινό της. Από πού κι ως πού θα έπρεπε να μας απασχολεί σήμερα- με την ακρίβεια να οργιάζει, τον πόλεμο στην Ουκρανία να μαίνεται και την Τουρκία να απειλεί ξανά- η πανεπιστημιακή αστυνομία; Αυτό δεν ήταν ζητούμενο για την ελληνική κοινωνία πέρυσι, πολλώ δε μάλλον φέτος που οδηγούμαστε σε έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο και δεν το έχουμε πάρει καν χαμπάρι...

Η προτεραιότητα διαχρονικά μιας δεξιάς κυβέρνησης είναι να φαίνεται πως κάνει πράγματα για το πόπολο την ώρα που νομοθετεί για τα συμφέροντα των πολλών. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, βεβαίως, το απογείωσε, ιδίως με τη στάση της απέναντι στη ρήτρα αναπροσαρμογής και μολονότι αυτή οδηγεί και στην πτώση της. Ένα κόμμα, ωστόσο, που επιτρέπει στον εαυτό του να χρωστά 340 εκατ. ευρώ στις τράπεζες, όπως άλλωστε συμβαίνει και με το ΚΙΝΑΛ που έγινε ΠΑΣΟΚ μέχρι να γίνει πολιτική ιστορία, είναι ένα κόμμα που αποδέχεται να είναι όμηρος της διαπλοκής, ένα κόμμα δηλαδή που μόνο το λαό δεν έχει ως έγνοια του... 

 

 

Να ψηφίσουν και τα μελλοντικά λαμόγια...

Είναι αδύνατο σε ένα κόμμα εξουσίας να μην εμφιλοχωρήσουν λαμόγια χωρίς ιδεολογικές αναφορές παρά μόνο άμετρες φιλοδοξίες κι έρωτα με το χρήμα. Είναι πιθανό, μάλιστα, τέτοιου είδους αριβίστες να φτάσουν έως τα ανώτερα αξιώματα τόσο του κόμματος όσο και της δημόσιας διοίκησης ή και της κυβέρνησης. Δεν βρίσκονται όλοι οι κακοί στη φυλακή και στην Ελλάδα ιδίως αυτό μπορεί να ισχύει για τους περισσότερους...

Τι πρέπει να κάνει, συνεπώς, ένα κόμμα για να προστατευτεί όσο μπορεί περισσότερο από τέτοιου είδους φαινόμενα; Μήπως να γίνει κόμμα- σκαντζόχοιρος που θα επιτρέπει σε λίγους να γίνονται μέλη του ύστερα από εξονυχιστικό έλεγχο των βιογραφικών τους; 

Μήπως με την απαγόρευση ένταξης σε κάποιον που πριν ανήκε σε άλλο κόμμα; Αφήστε που δεν υπάρχει άνθρωπος που γεννήθηκε βρόμικος. Στη συνέχεια έγινε κι αυτό δεν αναφερόταν στο βιογραφικό του πριν γίνει...

Ο Αλέξης Τσίπρας θα έπρεπε να κλείσει τα αφτιά του στη μουρμούρα τής εσωκομματικής του αντιπολίτευσης και να επέτρεπε την προσεχή Κυριακή να τον ψηφίσουν οι πάντες, όχι μόνο όσοι είναι ή θέλουν να γίνουν μέλη τού ΣΥΡΙΖΑ. Ιδίως σε αυτή τη χρονική συγκυρία που οι εσωκομματικές εκλογές αποκτούν και χαρακτήρα άτυπου δημοψηφίσματος για τις κυβερνητικές πολιτικές, οι πολίτες θα είχαν την ευκαιρία να εκφράσουν γνησίως κι όχι μέσω του διαστρεβλωτικού φακού των δημοσκοπήσεων και πόσο "αγαπούν" τον Κ. Μητσοτάκη. Μακάρι ακόμα κι έτσι η συμμετοχή να είναι υψηλή, αλλά κάποια στιγμή Αλέξη τα αβγά πρέπει να σπάνε γιατί αλλιώς χαλάνε και γίνονται δηλητηριώδη και γι' αυτούς που τα συντηρούν... 

 

Γίνονται συνέδρια και είναι σαν να μην γίνονται...

Το 2015 δεν είναι 2022. Προφανώς, στη ΝΔ ωστόσο, όπως έγινε φανερό στο συνέδριό της, χτίζουν το προεκλογικό τους αφήγημα στη δαιμονοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως ακριβώς έκαναν, δηλαδή, πριν επτάμισι χρόνια, με "θεαματικά" αποτελέσματα για τους ίδιους. Τότε οι αναρχοάπλυτοι θα μας έβγαζαν από το ευρώ, σήμερα οι αριστερούληδες που δεν βλέπουν στο χαζοκούτι τη ζωή τού Παΐσιου θα μας επιστρέψουν στο λαϊκισμό, από τον οποίο υποτίθεται πως μας γλίτωσε αυτός που δίνει μάχες για τη Βόρεια Μακεδονία...

Τα βίντεο από το συνέδριο της ΝΔ δεν πρέπει να σβηστούν γρήγορα. Οφείλουμε να τα κρατήσουμε για να κάνουμε συγκρίσεις με αυτά που θα καταλογίζουν μετά την εκλογική ήττα στον Κ. Μητσοτάκη όσοι το περασμένο παρασκευοσαββατοκύριακο τον υμνολογούσαν λες κι έχουμε για πρωθυπουργό ένα κράμα Ελευθέριου Βενιζέλου και Χαρίλαου Τρικούπη. Φυσικά ούτε λόγος για παραγωγή πολιτικού λόγου από μια συνάθροιση ανθρώπων που περιμένουν πώς και πώς τα χρήματα του Ταμείου Ανάπτυξης για να το ξεζουμίσουν κι αυτό. Εκτός αν θεωρούμε πολιτικό λόγο τού 21ου αιώνα όσα εθνικιστικά και μεσαιωνικά εκστόμισε και πάλι ο Αντ. Σαμαράς...

Ο διαχωρισμός Αριστεράς και δεξιάς θα πάψει να υφίσταται μόνο όταν ο πλούτος παράγεται και μοιράζεται με όρους δικαιοσύνης. Είναι πολύ πρόσφατο, όμως, και το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ για να μπορεί η κυβερνώσα Αριστερά να καμαρώνει πως συζητά επί τη βάσει ιδεών κι όχι προσωπικών διαφορών κι επιδιώξεων... 

Στην Ελλάδα παράγουμε περισσότερη παραπολιτική από όση αντέχουμε και λιγότερη πολιτική από αυτή που έχουμε ανάγκη. Κι αυτή είναι μια (ακόμα) παθογένεια από την οποία δεν βλέπω να ξεμπερδεύουμε γρήγορα...

  

Η δεύτερη φορά Αριστερά καλό είναι να μην δώσει εργαλεία στο νεοφιλελευθερισμό...

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Κ. Μητσοτάκης παίζει το πολιτικό του κεφάλι κορόνα γράμματα για τα μάτια των Βαρδινογιάννη, Μυτιληναίου, Περιστέρη και Στάσση. Το ότι λαμβάνει κάποια περισσότερο σοβαρά μέτρα εννέα μήνες μετά τη γέννηση του προβλήματος με τους λογαριασμούς ρεύματος δεν αναιρεί την άποψη πως για χάρη των χορηγών του θέτει σε διακινδύνευση ακόμα και την πρωθυπουργία του. Κι αυτό, αν μη τι άλλο, αποδεικνύει πόσο βαθιά εξαρτημένος είναι από τους εθνικούς μας ολιγάρχες...

Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι, ωστόσο, άμοιρος ευθυνών, κι ας μην κυβερνά σήμερα κι ας μην αύξησε τους λογαριασμούς ρεύματος όταν κυβερνούσε. Αυτός καθιέρωσε στην πράξη τη ρήτρα αναπροσαρμογής- έστω με διαφορετικά χαρακτηριστικά από αυτά που της προσέδωσε η κυβέρνηση Μητσοτάκη- κι αυτός εισήγαγε στην Ελλάδα το χρηματιστήριο ενέργειας. Πρόσφερε, δηλαδή, στους νεοφιλελεύθερους τα εργαλεία με τα οποία φτωχοποιούν σήμερα το λαό...

Κι αν τα λάθη είναι λογικό να γίνονται, ιδίως από πρωτόπειρους στην εξουσία, κι αυτοί που τα έκαναν, κρίθηκαν γι' αυτά στις εκλογές τού 2019, προβληματίζει το να μην λες κουβέντα σήμερα για κατάργηση της ρήτρας αναπροσαρμογής και του χρηματιστηρίου ενέργειας ή να μιλάς αμφίσημα για το αν θα επανακρατικοποιήσεις τη ΔΕΗ. Οι πολιτικοί δεν πρέπει να κρύβονται πίσω από δικαστικές αποφάσεις γύρω από τη ρήτρα αναπροσαρμογής ούτε από ευρωπαϊκές οδηγίες για το χρηματιστήριο ενέργειας, για το οποίο μπορούν να μπουν όροι και προϋποθέσεις ώστε να μην περνά όλη η αγορά μέσα από αυτό. Το να είναι, συνεπώς, η δεύτερη φορά Αριστερά αλλιώς δεν μου αρκεί ως τσιτάτο, ιδίως όταν το "αλλιώς" θα θυμίζει πιο πολύ τον παλαιοκομματισμό κι όχι το ριζοσπαστισμό...   

 

Ουρακοτάγκοι με αποψάρες...

Υπάρχουν δύο Ελλάδες, η Ελλάδα που προσβάλλει και η Ελλάδα που στέκεται με αξιοπρέπεια. Υπάρχει, για παράδειγμα, η Ελλάδα που δολοφονεί γιατί δεν της αρέσει η φυλετική καταγωγή ή ο σεξουαλικός προσανατολισμός τού θύματος, που σκοτώνει ακόμα και γατάκια και η Ελλάδα που εξεγείρεται με την αδικία, που αντιστέκεται στον κατήφορο και σηκώνει κεφάλι κάθε φορά που αισθάνεται προσβεβλημένη την ανθρωπιά της. Το ποια Ελλάδα επιλέγει κανείς να υπερασπίζεται μαρτυρά και το ήθος του. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν υπερασπίζεσαι τη δικαιοσύνη όταν ζητάς κρεμάλες, όποιος κι αν είναι αυτός που θέλεις να βάλεις το κεφάλι του κάτω από τη γκιλοτίνα...

Δεν υπάρχουν μόνο "καλοί" από τη "δική μας πλευρά" ούτε μόνο "κακοί" από την "άλλη πλευρά". Όσο κοινότοπο κι απλοϊκό κι αν μοιάζει αυτό που μόλις έγραψα τόσο δύσκολο είναι να γίνει αντιληπτό στη σύγχρονη ζούγκλα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης όπου η ανθρωποφαγία ανταμείβεται με πολλά κλικ κι ο εκφραστής της καθίσταται influencer. Εξοργίζομαι όταν διαβάζω και πολλούς Αριστερούς (;) να εκφράζονται, για παράδειγμα, για τον Κ. Μητσοτάκη με όρους που θα έκαναν να κοκκινίσει ακόμα και τον πιο φανατικό ποδοσφαιρικό χουλιγκάνο. Είναι τόσο δύσκολο πια να κάνουμε κριτική, ακόμα και να εκδηλώνουμε την οργή μας, δίχως να θυμίζουμε ομιλούντα ουρακοτάγκο;...

Καταλαβαίνω ότι όταν σε κάποιον έρχεται λογαριασμός ρεύματος 1.000, 2.000 ή και παραπάνω ευρώ δυσκολεύεται να μιλήσει ήρεμα κι απλά. Δεν νομίζω, όμως, πως όλοι όσοι περνούν την ημέρα τους στο διαδίκτυο καθυβρίζοντας τον όποιο αντίπαλό τους, πραγματικό ή φανταστικό, κουβαλούν το σταυρό τού Ιησού. Μάλλον αντιμετωπίζουν και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως πτυελοδοχεία των αποτυχιών τους, που είναι όλες δικές τους κι ας αποπειρώνται να μεταθέτουν αιωνίως την ευθύνη γι' αυτές σε άλλους. Κανέναν δεν έβλαψε και λίγη αυτοκριτική... 

 
 

Αυτοκαταστροφικός από εξάρτηση...

Όσοι γνωρίζουν την αγορά ενέργειας ζητούσαν μέτρα από την κυβέρνηση για την κατάπνιξη της αισχροκέρδειας από το περασμένο φθινόπωρο, πολύ πριν δηλαδή το μίνι παγκόσμιο πόλεμο στην Ουκρανία. Στην αρχή η κυβέρνηση αδιαφόρησε, στη συνέχεια καθησύχαζε πως μέχρι τα Χριστούγεννα θα έχουν όλα τελειώσει, στη συνέχεια αμφισβήτησε την αισχροκέρδεια, κάποια στιγμή την παραδέχθηκε και υποσχέθηκε μέτρα, τα οποία όμως ακόμα δεν έχουμε δει. Η πιο πρόσφατη μπάλα στην εξέδρα σχετίζεται με το ότι περιμέναμε την ΕΕ να λάβει σχετικές αποφάσεις, όταν η πλειονότητα των κρατών- μελών έχει λάβει εδώ και καιρό τις δικές της...

Ο Κ. Μητσοτάκης υποτίμησε το πρόβλημα μέχρι που και οι κρυφές δημοσκοπήσεις τού υποδεικνύουν πως είναι ο λόγος που θα χάσει τις εκλογές. Τότε γιατί καθυστερεί τόσο πολύ να πάρει αποφάσεις κι όταν το κάνει είναι too little too late; Γιατί η χώρα ποτέ άλλοτε κατά τη μεταπολίτευση, με εξαίρεση ίσως τη διακυβέρνηση Σημίτη, δεν είχε ως πρωθυπουργό έναν άνθρωπο που είναι τόσο εξαρτημένος από τα μεγάλα συμφέροντα ώστε να αποδέχεται ακόμα και την πολιτική του αυτοκαταστροφή...

Όταν, συνεπώς, έχεις έναν πρωθυπουργό τόσο εξαρτημένο από τη διαπλοκή πώς να μην κατρακυλάς και στον παγκόσμιο πίνακα ελευθερίας τού Τύπου κάτω κι από τη συμπαθή Μποτσουάνα; Η εξυπηρέτηση των συμφερόντων των λίγων έναντι των πολλών απαιτεί κι έναν ισχυρό επικοινωνιακό μηχανισμό προπαγάνδας σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία. Κι αυτόν παρέχουν στον Κ. Μητσοτάκη οι δέκα εθνικοί μας νταβατζήδες. Μέχρι να το πάρουν απόφαση κι εκείνοι πως στηρίζουν ένα καμένο χαρτί και να το εγκαταλείψουν πριν καούν και οι ίδιοι... 

 

Οι λύκοι τα λυκόπουλά τους...

Ο υιός Μητσοτάκη, όπως άλλωστε κι ο μπαμπάς πριν από αυτόν, δεν υπήρχε περίπτωση να ξεκινούσε την επαγγελματική- πολιτική του καριέρα από το ίδιο σημείο εκκίνησης με τον υιό κάποιου "κοινού θνητού". Όποιος το πίστευε μάλλον έχει θεοποιήσει τόσο πολύ στο μυαλό του τον καπιταλισμό που πιστεύει ότι μόνο οι τεμπέληδες δεν τα καταφέρνουν στη ζωή τους και πως αν προσπαθήσεις το σύμπαν θα συνωμοτήσει για να επιτύχεις. Κι επειδή ακριβώς δεν ισχύει κάτι τέτοιο γι' αυτό και το αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη θα παραμένει επίκαιρο...

Μόνο, όμως, όταν η αξιοκρατία θα γίνει ο κανόνας θα μπορούμε να κατηγορούμε εξ άμβωνος τον όποιο Μητσοτάκη. Πόσοι από εμάς, άλλωστε, θα είχαμε προτιμήσει ή συστήσει σε μια εργασία έναν πιο άξιο από τον γιο, την κόρη, τον αδελφό ή τον φίλο μας; Αν απαντήσουμε με ειλικρίνεια στον εαυτό μας, θα διαπιστώσουμε ότι περισσότερο φθονούμε τον Κυριάκο που μπορεί και τοποθετεί τα παιδιά του σε καλά αμειβόμενες θέσεις, όπως είχε τοποθετήσει και τον ίδιο ο δικός του μπαμπάς, παρά τον επικρίνουμε...

Ομοίως, στην κυβερνώσα Αριστερά οφείλουν να είναι πιο προσεκτικοί όταν δείχνουν με το δάχτυλο τους πολιτικούς τους αντιπάλους για φαινόμενα νεποτισμού. Υπάλληλοι της Βουλής, άλλωστε, δεν έχουν τοποθετηθεί μόνο παιδιά δεξιών, έτσι δεν είναι;... 

Στην Ελλάδα, ωστόσο, ο θεσμός τής οικογένειας έχει θεοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό που στο όνομά της επιτρέπονται τα πάντα. Όταν, όμως, η οικογένεια προηγείται της κοινωνίας μην περιμένετε ο νοητός ήλιος τής δικαιοσύνης να θυμηθεί τη χώρα μας...