Τι Μητσοτάκης τι Τσίπρας; Αλήθεια σύντροφοι;...

Σε αυτές τις εκλογές οι συγκρίσεις είναι ευκολότερες από τις προηγούμενες. Κι αυτό γιατί συγκρούονται δύο πολιτικοί που έχουν διατελέσει πρωθυπουργοί για περίπου τέσσερα χρόνια. Το ότι, μάλιστα, ο ένας ήταν πρωθυπουργός υπό χρεοκοπία και μνημονιακή εποπτεία κι ο άλλος παρέλαβε 37 δισ. ευρώ και μια Ευρώπη που μοίραζε χρήμα κάνει αυτή τη σύγκριση ακόμα πιο αποκαλυπτική. Και πιο επιβαρυντική για τον νυν πρωθυπουργό...

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν ιδιωτικοποίησε τη ΔΕΗ, δεν επιχείρησε να ιδιωτικοποιήσει το νερό, δεν παρακολουθούσε το μισό πολιτικό σύστημα και τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, δεν ευθύνεται για κάποια ανθρωπογενή καταστροφή, μείωσε τις κοινωνικές ανισότητες και το ποσοστό των ανθρώπων που ζουν στο όριο της φτώχειας, έλυσε επωφελώς ένα εθνικό θέμα, ανάγκασε τους ολιγάρχες να πληρώσουν για πρώτη φορά για τις τηλεοπτικές άδειες. Κι όλα αυτά με μια τρόικα πάνω από το κεφάλι του που του ζητούσε τα ακριβώς αντίθετα, τουλάχιστον στα περισσότερα. Ούτε εκείνος απόφυγε τους συμβιβασμούς, τα λάθη και τις παραλείψεις, αλλά δεν τα πήγε κι άσχημα για κάποιον που ούτε ο ίδιος ούτε το κόμμα του είχαν πρότερη κυβερνητική εμπειρία...

Ο Κ. Μητσοτάκης ιδιωτικοποίησε τη ΔΕΗ, επιχείρησε να ιδιωτικοποιήσει το νερό, παρακολουθούσε το μισό πολιτικό σύστημα και τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, ευθύνεται για την ανθρωπογενή καταστροφή των Τεμπών, αύξησε τις κοινωνικές ανισότητες και το ποσοστό των ανθρώπων που ζουν στο όριο της φτώχειας, τα εθνικά θέματα έμειναν στάσιμα ή και δυσκόλεψε η επίλυσή τους και χάρισε δισ. ευρώ στους ολιγάρχες. Κι όλα αυτά χωρίς τρόικα πάνω από το κεφάλι του χάρη στον προκάτοχό του και μολονότι τόσο ο ίδιος όσο και οι υπουργοί του είχαν πολύ μεγαλύτερη εμπειρία στα κυβερνητικά έδρανα...

Το "τι Μητσοτάκης τι Τσίπρας", συνεπώς, που λανσάρει και η αριστερίστικη αντισυστημική ψήφος είναι ένας μύθος. Θα ήταν πιο έντιμο αν ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΜέΡΑ 25 κι εξωκοινοβουλευτική Αριστερά ισχυρίζονταν πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το ίδιο ριζοσπαστικός με αυτούς, έστω κι αν θα το έλεγαν από την ασφάλεια της εξέδρας. Το να διατείνονται, ωστόσο, πως οι δύο τελευταίοι πρωθυπουργοί είναι το ίδιο και το αυτό μάλλον μικροκομματική σπέκουλα είναι κι όχι δίκαιη κρίση... 

 
 

Σπίτι Βολταίρου, Τήνος, Λυκαβηττός κι άλλοι 30 Άγιοι Τόποι του τραμπισμού...

Κυβερνούν τέσσερα χρόνια, έχουν κυβερνήσει άλλα 20 περίπου στη μεταπολίτευση, αλλά στις εκλογές πηγαίνουν με προμετωπίδα το Airbnb του Γιάννη Ραγκούση. Λες κι ο Κ. Μητσοτάκης δεν έχει δικά του Airbnb, σπίτια του Βολταίρου, βίλες στην Τήνο ή στο Λυκαβηττό που ούτε που ξέρουμε πώς απόκτησε ή δεν παίρνει αποζημιώσεις κι ως ελαιοπαραγωγός. Αφήστε που εν ενεργεία πρωθυπουργός τεσσάρων χρόνων δεν τολμά ούτε σε ντιμπέιτ να πάει σε έναν από τους πολλούς φιλικούς του τηλεοπτικούς σταθμούς για να κονταροχτυπηθεί με τον Αλέξη Τσίπρα...

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, εκείνοι που χρησιμοποιούν κάθε σελίδα από το μάνιουαλ του τραμπισμού και της τοξικότητας κατηγορούν το ΣΥΡΙΖΑ ακριβώς γι' αυτά. Ο Τσίπρας έχει ήδη παρουσιάσει το πρόγραμμα του κόμματος για το ιδιωτικό χρέος, την ασφάλεια στις μεταφορές και στις υποδομές και τη διαφάνεια στα δημόσια έργα. Στη δημοσιότητα βρίσκεται και το κυβερνητικό του πρόγραμμα. Και η Ελλάδα έχει έναν πρωθυπουργό που περιφέρεται από τόπο σε τόπο για να μας μιλά για το 2015 και τον κίνδυνο Βαρουφάκη...

Πολύ δύσκολα θα αποφύγει ο Μητσοτάκης μια τηλεμαχία με τον Τσίπρα. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως θα τη στήσει τόσο πληκτικά που θα βαρεθούν ακόμα και οι παριστάμενοι σε αυτή δημοσιογράφοι να την παρακολουθήσουν. Μιας που έρχεται και Πάσχα, ο πρωθυπουργός μοιάζει με αρνί έτοιμο για σφαγή. Η μάχη, όμως, είναι δύσκολη και τα χτυπήματα κάτω από τη μέση θα είναι πάμπολλα. Γι' αυτό και στο ΣΥΡΙΖΑ οφείλουν να αντιληφθούν ότι προσωπικές στρατηγικές ή τοπικές διενέξεις που τις κάνουν πανελλήνιες είναι βούτυρο στο ψωμί εκείνων που θέλουν άλλη μια τετραετία γιατί στην πρώτη δεν πρόλαβαν να φάνε όλα τα πόμολα και να ξεπουλήσουν ακόμα και το νερό...

 
 

Γιατί η Αθήνα πρέπει να είναι μόνο μουσείο ή ξενοδοχείο;...

Αν όλοι όσοι θρηνούν σήμερα για το κλείσιμο ιστορικών κινηματογράφων στο κέντρο τής Αθήνας πήγαιναν να δουν ταινίες σε αυτά τα σινεμά τα τελευταία χρόνια, ενδεχομένως σήμερα να μην κινδύνευαν. Υπάρχει, όμως, μια σημαντικότερη διακύβευση, ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα ενόψει κι αυτοδιοικητικών εκλογών: τι είδους Αθήνα θέλουμε και γιατί η επιλογή να είναι αποκλειστικώς ανάμεσα σε μια Αθήνα- μουσείο ή μια Αθήνα- ξενοδοχειούπολη;...

Δεν ξέρω αν ο μπασκετμπολίστας Παππάς θα είναι η επιλογή ΣΥΡΙΖΑ για την Αθήνα. Δεν γνωρίζω, επίσης, αν ο συγκεκριμένος άνθρωπος, ο οποίος έχει πράγματι κοινωνικές ευαισθησίες, διαθέτει όραμα και διαχειριστικές ικανότητες για την πρωτεύουσα, πέρα από ένα πολύ καλό σουτ. Ούτε, βεβαίως, θεωρώ πως μια δεύτερη τετραετία Μπακογιάννη, ιδίως τώρα που αποχαιρετάμε τον θείο, θα είναι προς όφελος της πόλης. Αυτό που ξέρω, όμως, είναι ότι η Αθήνα δεν έχει άλλα περιθώρια για δημαρχιακές φούσκες...

Η μεγαλύτερη πόλη τής χώρας οφείλει να είναι ζωντανή κι όχι μόνο μνημειακή, για τους κατοίκους της κι όχι κυρίως για τους ξένους. Κι όμως, περάσαμε τέσσερα χρόνια με το μόνο οραματικό- τρομάρα του- έργο Μπακογιάννη να είναι ο μεγάλος περίπατος και το νέο τσιμέντο στο Σύνταγμα. 

Πού είναι το πράσινο, τα πάρκα, οι κοινόχρηστοι χώροι, η διάδραση, η ζωντάνια που να μην είναι ιλουστρασιόν ή για λίγους; Και πόσο καλύτερη, άραγε, θα γινόταν η κατάσταση αν είχαμε τρεις επιπλέον κινηματογράφους για να ξέρουμε ότι υπάρχουν εκεί όσο εμείς θα συνεχίσουμε να βλέπουμε Netflix;...

 

Κασιδιάρης, ο χρήσιμος φασίστας...

Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι ο Κ. Μητσοτάκης δεν επιθυμεί την κάθοδο Κασιδιάρη στις εκλογές κι ας παριστάνει τον ανήσυχο για την άνοδο της ακροδεξιάς, της οποίας έχει κλέψει την ατζέντα. Όποιος, άλλωστε, θέλει να ψηφίσει το νεοναζιστικό σκουπίδι και τον εισαγγελέα αχυράνθρωπό του το πιθανότερο είναι πως θεωρεί τον πρωθυπουργό δεξιούλη κι όχι σκληρό δεξιό. Γι' αυτό κι αν εκλείψει ο Κασιδιάρης θα προτιμήσει μάλλον τα πλασίμπο, τύπου Βελόπουλου, Κρανιδιώτη ή Μπογδάνου...

Δεν είναι όλοι οι εν δυνάμει ψηφοφόροι τού καταδικασμένου δολοφόνου νεοναζί, όπως δεν ήταν κι όλοι οι ψηφοφόροι τής Χρυσής Αυγής. Πόσο αντισυστημική είναι, ωστόσο, η ψήφος σε αυτούς που στιγματίζουν τις αδύναμες μειονότητες ως υπαίτιες των δεινών μας κι όχι τους ολιγάρχες που μας ξεζουμίζουν; Και πόσο υπεύθυνο είναι για μια ακόμα φορά, ύστερα από τη χρεοκοπία και τα μνημόνια, το ακραίο κέντρο για την αφύπνιση του φιδιού;...

Η σύμπλευση, εξάλλου, ανώτατων δικαστικών με το φασισμό ούτε πρωτόγνωρη είναι ούτε με εκπλήσσει. Το πιο βαθύ κράτος είναι και το πιο σκοτεινό και σε αυτό δεν βρίσκεις Αριστερούς αλλά την πιο σκληροπυρηνική δεξιά. Την ίδια δεξιά που ξεπλένει εδώ κι επτά χρόνια ο Κ. Μητσοτάκης, βρομίζοντάς τον τόσο πολύ που ούτε κι ο ίδιος αντιλαμβάνεται ότι στο τέλος θα πνίξει κι εκείνον...

 

Και στο τέλος κερδίζει ο τζίτζικας...

Χρεοκοπία, μνημόνια, πανδημία, πόλεμος στην Ουκρανία, ακρίβεια. Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία 10 με 15 χρόνια ζήσαμε δύσκολες ή και πρωτόγνωρες καταστάσεις που έφεραν τα πάνω κάτω και στους οικογενειακούς προϋπολογισμούς. Αδυνατώ, όμως, να δικαιολογήσω το διακομματικό λαϊκισμό σε σχέση με τους δανειολήπτες με "κόκκινα" δάνεια... 

Όποιος δανείζεται, ιδίως αν εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα ή, πολύ περισσότερο, είναι άνεργος, οφείλει να έχει στο μυαλό του πως αύριο μεθαύριο μπορεί να μην έχει τα ίδια εισοδήματα με σήμερα. Αν, συνεπώς, κάποια στιγμή η οικονομική του κατάσταση χειροτερεύσει γιατί να είμαστε υποχρεωμένοι όσοι κινηθήκαμε πιο μετρημένα να του αποπληρώσουμε το δάνειο με χίλιους δυο τρόπους;...

Δεν αντιλέγω: οι τράπεζες που δανειοδότησαν χωρίς εγγυήσεις και σωρηδόν είναι οι πρώτες υπαίτιες, αφού αυτές οφείλουν να γνωρίζουν καλύτερα τους συστημικούς κινδύνους. Ιδίως στην περίπτωση δανειοδότησης κομμάτων ή πολιτικών. Η λογική, όμως, του "δώσε τώρα και βλέπουμε τι θα γίνει στο μέλλον κι εν ανάγκη θα έρθουν τα κορόιδα που δεν πήραν δάνειο να μου το αποπληρώσουν" είναι κυνική και τα κόμματα τα οποία στην ουσία την υποστηρίζουν, όπως κι ο ΣΥΡΙΖΑ, συνένοχα...

Δεν ισχυρίζομαι πως πρέπει να μείνουν αβοήθητοι όσοι δεν μπορούν να αποπληρώσουν τα δάνειά τους ή να χάσουν την πρώτη τους κατοικία σώνει και καλά. Η κυβέρνηση, ωστόσο, έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως ο πολυδιαφημισμένος νόμος Κατσέλη στην ουσία πέταξε το τενεκεδάκι παρακάτω, με αποτέλεσμα να διογκωθούν χρέη που ούτε τώρα μπορούν να αποπληρωθούν. Κι εν τέλει καλό είναι κάποια στιγμή σε αυτήν τη χώρα να σταματήσουμε να νταντεύουμε μονίμως τον τζίτζικα σε βάρος του μέρμηγκα...

   

 

Γεμίζουμε δρόμους και πλατείες, πού να μας βρουν οι δημοσκόποι;...

Πάνω από δυόμισι εκατομμύρια άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους με αφορμή τα Τέμπη. Η πλατεία Αριστοτέλους την Κυριακή βούλιαξε από πολίτες που δεν επιθυμούν την ιδιωτικοποίηση και του νερού. Η ΝΔ, όμως, επανακάμπτει στις δημοσκοπήσεις, αν και πλέον ούτε αυτές τολμούν να μιλήσουν για αυτοδυναμία. Είναι στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουν οι δημοσκόποι; Ή, μήπως, είναι τόσα τα φράγκα που δεν τους νοιάζει η όποια εναπομείνασα αξιοπιστία τους να καταποντιστεί την Κυριακή των εκλογών;...

Πράγματι, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εντυπωσιάζει, έχει κυβερνήσει και στη βιτρίνα του βλέπουμε τα ίδια πρόσωπα. Την ίδια ώρα, τα μικρότερα κόμματα ενισχύονται- κάποια, μάλιστα, εντυπωσιακά-, αλλά όχι στο βαθμό που να μιλάμε για ανατροπή τού πολιτικού σκηνικού, όπως το 2012. Όσο για το ΠΑΣΟΚ, περιμένουμε όλοι τη νομοτελειακή διάσπασή του, όπως αναμέναμε τη νομοτελειακή διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ το 2015...

Πού διοχετεύεται, συνεπώς, όλη η συσσωρευμένη οργή σε βάρος προσωπικώς του Κ. Μητσοτάκη; Στον ίδιο, με το σκεπτικό πως είναι διάβολος, αλλά ο διάβολος που γνωρίζουμε; Αν ίσχυε κάτι τέτοιο γιατί να είναι καλύτερος διάβολος από τον Αλέξη Τσίπρα; Η πραγματικότητα είναι πως η κοινωνική πλειοψηφία είναι εξοργισμένη με τον Μητσοτάκη, είναι δύσπιστη- και καλά κάνει και είναι- με τον Τσίπρα, αλλά στο τέλος τής ημέρας δεν θα καταλήξει ούτε στον Κ. Βελόπουλο ούτε στο ΚΚΕ ούτε στον Γ. Βαρουφάκη. Θα ψηφίσει πολιτική αλλαγή, έστω και χωρίς τον ενθουσιασμό τού '15. Και ίσως αυτό να κάνει καλό στην επόμενη προοδευτική κυβέρνηση... 

 

 
 

Εκεί, εκεί στη Β' Εθνική μαζί με Βελόπουλο και Κασιδιάρη...

Ο φόβος και ιδίως ο τρόμος δεν είναι συναισθήματα που κρύβονται εύκολα, ακόμα κι αν έχεις στη διάθεσή σου τους καλύτερους επικοινωνιολόγους. Κι αυτά ακριβώς τα συναισθήματα εκπέμπει ο Κ. Μητσοτάκης όταν κάνει προεκλογική εκστρατεία με το σπίτι Ραγκούση στην Πάρο, τι έλεγε ο Μιθριδάτης και, κυρίως, με το φράχτη στον Έβρο, που θυμήθηκε να επεκτείνει ένα μήνα πριν τις εκλογές. 

Ο Γιάννης Ραγκούσης έδωσε εξηγήσεις για την Πάρο, ο πρωθυπουργός καμία για το σπίτι τού Βολταίρου και τα υπόλοιπα 30 ακίνητά του. Ο Άδ. Γεωργιάδης είχε σούρει τα εξ αμάξης τού Μητσοτάκη όταν ήταν στο ΛΑΟΣ και η ασφάλεια σίγουρα δεν εμπεδώνεται με φράχτες και σκιάχτρα. Ρωτήστε, αν δεν με πιστεύετε, και τους συγγενείς των 57 νεκρών των Τεμπών...

Τα αδιέξοδα Μητσοτάκη είναι προφανή, όπως και η τοξικότητα που έχει επιλέξει για την προεκλογική του εκστρατεία. Μετά το Πάσχα και οι επίσημες δημοσκοπήσεις θα τον δείχνουν δεύτερο, δεν έχει δυνητικό σύμμαχο παρά μόνο ύστερα από αποστασία βουλευτών τού ΠΑΣΟΚ και οι απώλειές του προς τα ακροδεξιά, είτε κατεβεί ο Κασιδιάρης είτε όχι, είναι μεγάλες. Γι' αυτό κι έχει ήδη κυλιστεί στο βούρκο από τον οποίο θα βγει μόνο για να ανακοινώσει την παραίτησή του λίγες ημέρες μετά τις εκλογές...

Η δαιμονοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πρωτόγνωρο φαινόμενο, όπως άλλωστε και γενικότερα της Αριστεράς. Αν είχαν λάβει σάρκα κι οστά όσα κατά καιρούς τού έχουν αποδοθεί ανάμεσα σε άλλα η Ελλάδα θα είχε σήμερα δραχμή, η Βόρεια Μακεδονία θα είχε καταλάβει την ελληνική Μακεδονία, ο Ταγίπ Ερντογάν θα έβγαζε λόγους από το Προεδρικό Μέγαρο των Αθηνών κι ο φράχτης στον Έβρο θα είχε γκρεμιστεί. Η ουσία είναι πως μέχρι τις 21 Μαΐου ο Κ. Μητσοτάκης θα έχει απωλέσει και το τελευταίο φιλελεύθερο φύλλο συκής στον ανταγωνισμό του με τον Κ. Βελόπουλο και τον Κασιδιάρη για το ποιος είναι πιο ακροδεξιός σε αυτήν τη χώρα...