Τζάμπα πήρε το Οσκαρ το Spotlight, στο Χόλιγουντ δεν είχαν μάθει ακόμα για τον Ψυχάρη...

Το Οσκαρ καλύτερης ταινίας κέρδισε το «Spotlight», ένας χαμηλότονος κινηματογραφικός ύμνος στην πραγματική δημοσιογραφία, που δεν είναι άλλη από το μαχητικό ρεπορτάζ το οποίο δεν σταματά μέχρι να στριμώξει την κορυφή τού παγόβουνου. Στο Ελλαδιστάν αυτό το Σαββατοκύριακο ο Στ. Ψυχάρης προσπάθησε να μας πείσει πως δεν είναι ο αδίστακτος διαπλεκόμενος εκδότης που εκβιάζει για να του σβηστούν θαλασσοδάνεια, για παράδειγμα, αλλά ένας έντιμος κι ενάρετος δημοσιογράφος που μολονότι του προτείνει κάτι τέτοιο ένας πρόεδρος κόμματος εκείνος προτάσσει τα ακέραια στήθη του κι όχι μόνο αρνείται την προσφορά-μαζί με το να πάρει όλο το Mega- αλλά και τον καταγγέλλει στα μάτια τής κοινής γνώμης. Τί σημασία έχει αν αυτό γίνεται δύο ολόκληρα χρόνια μετά τις διαβόητες συναντήσεις κι αφού σε βάρος τού ιδιοκτήτη τού ΔΟΛ έχει ασκηθεί και ποινική δίωξη και είναι, πλέον, φανερό στο σύστημα της διαπλοκής πως τα ψωμιά της είναι μετρημένα; Ή, μήπως, έχει σημασία;…

Την ίδια ώρα, στο συνέδριο του Ποταμιού παρέλασαν πολιτικά φαντάσματα, τα οποία γι’ άλλη μια φορά όχι μόνο δεν βρήκαν να πουν μια συγγνώμη για τα τερατώδη σφάλματά τους αλλά χρησιμοποίησαν κι απαξιωτικές εκφράσεις για εκείνους που προσπαθούν σήμερα να μαζέψουν τα δικά τους σπασμένα. Η ελίτ έχει καταλήξει στο συμπέρασμα πως μόνο μια μικτή διαπλεκόμενων, μια Diaploki United, μπορεί να αντιμετωπίσει την κυβέρνηση της Αριστεράς. Γι’ αυτό και οι διάφοροι Μητσοτάκηδες, Θεοδωράκηδες, Σημήτιδες και Παπανδρέου, προκειμένου να δώσουν τα διαπιστευτήριά τους στο μεγάλο κεφάλαιο, πλειοδοτούν σε δηλώσεις μίσους για τον Αλέξη Τσίπρα κι εναντίον της ειρηνικής επανάστασης που σημειώθηκε σε αυτόν τον τόπο στις 25 Ιανουαρίου 2015. Ο δις εκλεγμένος πρωθυπουργός τής χώρας πρέπει να ανατραπεί για να συνεχίζουν, για παράδειγμα, οι καναλάρχες να εισπράττουν το ένα θαλασσοδάνειο μετά από το άλλο και να έχουν ασφαλισμένες τις καταθέσεις τους σε ελβετικούς λογαριασμούς, που τώρα οι τρισκατάρατοι Αριστεροί ερευνούν εξονυχιστικά μέσω λιστών Μπόργιανς, Λαγκάρντ κλπ…

Κι αν ο Στ. Ψυχάρης αποτελεί τον εμβληματικό μιντιάρχη-εκβιαστή, μπορούν στη ΝΔ να μας εξηγήσουν τί τρέχει με τον «Ψυχάρη των φτωχών», Τ. Μαυρίκο; Η σχετική ανακοίνωση της αξιωματικής αντιπολίτευσης περισσότερο με μπέρδεψε παρά με βοήθησε να αντιληφθώ τί συμβαίνει: αφού στο μεγαλύτερο μέρος της μας μιλά για τη ζημιά που έφερε ο ΣΥΡΙΖΑ στη χώρα, όπως τα capital control (άλλα λόγια να αγαπιόμαστε δηλαδή), στη συνέχεια μας πληροφορεί πως το τιμολόγιο προς τον κατηγορούμενο εκδότη δεν εξοφλήθηκε. Με λίγα λόγια, στη Συγγρού και χρησιμοποιούν εκβιαστές και δεν τους πληρώνουν. Μιλάμε για απίστευτο ηθικό πλεονέκτημα!

Είναι πλέον καιρός να αντιληφθούν στη ΝΔ πως αν θέλουν να ξαναγίνουν εξουσία οφείλουν να καταστρώσουν ένα εναλλακτικό πρόγραμμα διακυβέρνησης της χώρας και να το θέσουν στην κρίση τού ελληνικού λαού. Με το να παριστάνουν τους αντάρτες σε εφαρμοστικά νομοσχέδια ενός μνημονίου που κι εκείνοι ψήφισαν ή με το να κουνούν οι βρόμικοι το δάχτυλο της ηθικής δεν θα κατορθώσουν πολλά. Το Συγκρότημα, άλλωστε, δεν είναι παρά μια σκιά τού ένδοξου παρελθόντος του. Αφήστε που είναι ευλογία γι’ αυτό το ότι οι γάτες των Ιμαλαΐων, όπως αυτή που άκουσε τη συνομιλία Τσίπρα-Ψυχάρη, δεν μιλάνε…  

    

Ντροπή,ντροπή,ντροπή,ντροπή και πάλι ντροπή...

Το επιχείρημα που χρησιμοποιείται από την αντιπολίτευση εσωτερικού κι εξωτερικού είναι πως η Ελλάδα άργησε να αντιμετωπίσει τις προσφυγικές ροές κι έδειξε ανεκτικότητα σε αυτές, γι' αυτό και τώρα αντιμετωπίζει εχθρική στάση από τους Ευρωπαίους. Είναι αλήθεια ότι καθυστέρησε η όσο το δυνατό πληρέστερη ταυτοποίηση των προσφύγων και η δημιουργία αξιοπρεπών hot spot και κέντρων μετεγκατάστασης. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, πως όλα αυτά γίνονταν από την επομένη τής ανάληψης της εξουσίας από το ΣΥΡΙΖΑ, στις 26 Ιανουαρίου 2015, Πιστεύετε, αλήθεια, ότι οι εταίροι μας δεν θα έλεγαν "ωραία, έχουμε βάλει την Ελλάδα να κάνει τη δουλειά για όλους μας, ας πάμε οι υπόλοιποι για ύπνο"; Έχετε την εντύπωση πως θα άπλωναν χείρα βοηθείας για να μοιραστεί το βάρος μια χώρα όπως η δική μας, η οποία αντιμετωπίζει έτσι κι αλλιώς μια πρωτόγνωρη για τα ευρωπαϊκά μεταπολεμικά δεδομένα οικονομική κρίση; Φταίει η Ελλάδα και για το ότι η Συρία έχει μετατραπεί σε πολεμικό θέατρο προετοιμασίας τού Γ' Παγκοσμίου Πολέμου; Τα πλούσια κράτη τού Βορρά ισχυρίζονται πως δεν μπορούν να φιλοξενήσουν περισσότερους από μερικούς χιλιάδες πρόσφυγες ετησίως την ίδια ώρα που κουνούν το δάχτυλο στη φτωχοποιημένη Ελλαδίτσα γιατί δεν περιθάλπει με ανθρωπιστικούς όρους εκατομμύρια εξ αυτών. Κι όταν φτάνουν στο τσακίρ κέφι τί μας ζητούν; Να τους πνίγουμε στο Αιγαίο ή να τους μαντρώνουμε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης-ντροπή για τον πολιτισμό μας, όπως οι Αμυγδαλέζες των σαμαροβενιζέλων...

Εδώ και πολλά χρόνια φωνάζαμε πως τα ελληνικά σύνορα είναι κι ευρωπαϊκά. Φυσικά και γνωρίζω ότι ο εξ ανατολών γείτονάς μας δεν είναι και το "καλύτερο παιδί" τού κόσμου, ωστόσο υπάρχει μια αντίφαση από τη μια να ισχυρίζεσαι πως επιθυμείς συμπαραστάτη τη διεθνή κοινότητα στο Αιγαίο κι από την άλλη να δαιμονοποιείς την εμπλοκή τού ΝΑΤΟ. Δεν αγάπησε ξαφνικά η Βορειοατλαντική Συμμαχία τη χώρα μας. Πιθανόν, για παράδειγμα, να θέλει να ανασχέσει με αυτόν τον τρόπο όχι μόνο τις προσφυγικές ροές αλλά και τη ναυτική κάθοδο των Ρώσων στη Συρία. Στη διπλωματία, ωστόσο, δεν περιμένεις πότε θα σε αγαπήσει κάποιος αληθινά για να δώσεις τη συναίνεσή του, αλλά εξετάζεις κατά πόσο, έστω κι ως ένα σημείο, τα συμφέροντά σας συμπίπτουν. Σε αυτό το πλαίσιο κι εφόσον τα νατοϊκά πλοία όντως επιστρέφουν στην Τουρκία τα καραβάνια των προσφύγων, μόνο οφέλη μπορεί να έχει η Ελλάδα. Βεβαίως κι αυτό μένει να αποδειχθεί στην πράξη, αλλά έχει επίσης αποδειχθεί ότι δεν μπορούμε μόνοι μας, όπως είναι λογικό, να ελέγξουμε την κάθοδο των μυρίων...

Μόνο υπερήφανος δεν είμαι, εξάλλου, που τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη στη χώρα είναι μια εγκληματική συμμορία. Και τί δεν έχουμε ακούσει γι' αυτό, και δικαίως ομολογουμένως, από τους "πολιτισμένους" Ευρωπαίους. Πώς αντιμετωπίζουν. ωστόσο, κάποιοι ανάμεσά τους τον κίνδυνο της Ακροδεξιάς; Υιοθετώντας τις πολιτικές της: κλείνοντας, για παράδειγμα, σύνορα, χτίζοντας φράχτες, θέτοντας ανθρώπινα δικαιώματα σε δημοψήφισμα, κατάσχοντας χρήματα και τιμαλφή προσφύγων ή απειλώντας άλλες χώρες. Τί θα λύσει μια έξοδος της Ελλάδας από τη Σένγκεν; Θα σταματήσει τον πόλεμο στη Συρία και τους Σύριους να εγκαταλείπουν τα βομβαρδισμένα σπίτια τους; Ποιός είναι, επιτέλους, ο στόχος; Να γίνει η Ελλάδα τόπος κατοικίας όλων των απελπισμένων τού πλανήτη; Ας γινόταν, αν αυτό ήταν εφικτό, αλλά αν δεν μπορεί να το κάνει η Γερμανία πώς μπορούμε να το κάνουμε εμείς; Λαϊκίζω, μετά από όλα αυτά, γράφοντας πως αν οι πρόσφυγες ήταν τράπεζες θα τις είχαν ήδη διασώσει οι γραμματείς και φαρισαίοι της Γηραιάς, κυρίως στα μυαλά, Ηπείρου;...







  

Με αντιπάλους όπως ο Κυριάκος...Σαμαράς πώς να μην αποχωρήσει ο Τσίπρας από την πολιτική σκηνή μετά από δεκαετίες;

Του το αναγνωρίζουν, ή θα όφειλαν να του το αναγνωρίζουν τουλάχιστον, και οι εχθροί του: κανένας άλλος πρωθυπουργός δεν έχει μιλήσει στο Κοινοβούλιο τόσο πολύ όσο ο Αλέξης Τσίπρας, όχι μόνο αναλογικώς-σε ένα μόλις χρόνο διακυβέρνησης- αλλά και συνολικώς. Από την άλλη, η ΝΔ, που με αρχηγό τον Αντ. Σαχλαμαρά σνόμπαρε εκ συστήματος τη Βουλή, προχώρησε σε ένα νέο "κατόρθωμα" την Τετάρτη. Ο αρχηγός της δεν εμφανίστηκε καν για να ακούσει και για να απαντήσει σε όσα θα έλεγε ο πρόεδρος της κυβέρνησης σε μια σειρά σημαντικών ζητημάτων. Υπό μια έννοια, ωστόσο, αυτό είναι λογικό γιατί ο Κούλης γνωρίζει ότι δεν έχει θέσεις ούτε για το ασφαλιστικό ούτε για το αγροτικό ούτε για το προσφυγικό, θέσεις τουλάχιστον που να μπορούν να γίνουν αποδεκτές από τους δανειστές και, κυρίως, να έχουν πρόσημο κοινωνικής δικαιοσύνης. Η έκδηλη αμηχανία του,όμως, πηγάζει από το ότι ο ίδιος κι ο άνθρωπος χάρη στον οποίο δεν θα ήταν σήμερα πρόεδρος της ΝΔ, δηλαδή ο Αντ. Σαχλαμαράς, έχουν πολλούς σκελετούς-σκάνδαλα στη ντουλάπα τους. Στην ουσία οι δυο τους σιγοτραγουδούν "κράτα με να σε κρατώ να μην πέσουμε στο γκρεμό"...

Τί να απαντούσε, άλλωστε, ο Κούλης για το email Μπόργιανς σύμφωνα με το οποίο ο υπουργός Οικονομικών της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας είχε προσφερθεί να συνδράμει τις ελληνικές αρχές και με στοιχεία από CD που αφορούσαν φοροφυγάδες-φοροαποφεύγοντες στη UBS Ελβετίας αλλά εκείνες το αρνήθηκαν επί σαμαροβενιζέλων; Μέσα σε λίγους μήνες έχουν ήδη περάσει από το δημόσιο ταμείο κι έχουν πληρώσει πρόστιμα εκατομμυρίων αρκετοί μεγαλοσχήμονες- βλ. Μπόμπολα, Ψυχάρη-Παπασταύρου- όταν επί χρόνια γελούσαν οι ίδιοι και μόνο στο άκουσμα πως θα ελεγχθούν από τη δικαιοσύνη. Γι' αυτό κι ο ΔΟΛ, για παράδειγμα, έχει λυσσάξει να χαρακτηρίζει τη σημερινή κυβέρνηση προσωρινή και να πιέζει τον Κούλη να τη ρίξει με κάθε μέσο, όπως είχε συνδράμει το Συγκρότημα πριν πέντε δεκαετίες την Αποστασία: γιατί κάθε ημέρα που παραμένει πρωθυπουργός τής χώρας ο Αλέξης Τσίπρας μπήγεται άλλο ένα καρφί στο φέρετρο της διαπλοκής...

Κι αν βρισκόμαστε πολύ κοντά στα γεγονότα για να αντιληφθούμε τις θεσμικές, αν μη τί άλλο, τομές στις οποίες έχει προχωρήσει αυτή η κυβέρνηση-όπως, για παράδειγμα, ο διεθνής διαγωνισμός για τις τηλεοπτικές άδειες ή το νομοσχέδιο για τη δημόσια διοίκηση που έγινε νόμος τού κράτους-, ο ιστορικός τού μέλλοντος θα βρει να γράψει περισσότερα καλά από όσα θα παραδέχονταν ποτέ φυλλάδες όπως τα "ΝΕΑ" ή το "Πρώτο Θέμα". Για να μην μιλήσω για τα μίντια στην κατοχή ή υπό τον πλάγιο έλεγχο του κυκλώματος εκβιαστών που όταν αποκαλυφθούν όλες οι πτυχές του θα μοιάζει με παρωνυχίδα η περίπτωση των τριών συλληφθέντων...

Όποιου του μέλλει να πνιγεί ποτέ του δεν πεθαίνει κι αυτό συμβαίνει και με τον νυν πρωθυπουργό, ο οποίος αποδεικνύεται ανθεκτικότερος από όσο θα τον ήθελαν η επιχειρηματική, τραπεζική, πολιτική και μιντιακή ελίτ αυτής της χώρας. Κι αυτό γιατί όσο κι αν λένε τα αντίθετα οι στημένες δημοσκοπήσεις και τα ακόμα πιο στημένα παπαγαλάκια των δελτίων ειδήσεων, ο ελληνικός λαός έχει βαθιά συναίσθηση πως με καμιά άλλη κυβέρνηση στο παρελθόν δεν ήταν ο ίδιος τόσο συμμέτοχος της εξουσίας. Πόσα χρόνια, για παράδειγμα, είχαμε να δούμε πρωθυπουργό να κάνει δημοψήφισμα, να συζητά επί ώρες με επαγγελματικές ομάδες που διαμαρτύρονται ή μέσα σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο, όπως αυτό που θέτει το κουαρτέτο, να έχει ως προτεραιότητα την ανακούφιση των πολλών και την επιβάρυνση των λίγων;...

Είναι αλήθεια ότι ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του είναι ακόμα άγουροι στη διαχείριση της εξουσίας. Συνέβησαν, ωστόσο, τόσο πολλά μέσα στο 2015 που θα μπορούσε να σταθεί ο παραλληλισμός τού Αλέξη Τσίπρα με κάποιο έφηβο ο οποίος χάνει και τους δύο γονείς του κι αναγκάζεται να ενηλικιωθεί πριν της ώρας του. Ο Τσίπρας είναι πρωθυπουργός πολέμου, με όλη την πίεση αλλά κι όλη τη δόξα που είναι δυνατό να απολαύσει ένας πρωθυπουργός πολέμου στην περίπτωση που τα καταφέρει να νικήσει. Αν, επομένως, με ρωτήσετε πότε θα αποχωρήσει από την πολιτική σκηνή τού τόπου, θα σας απαντήσω "μετά από μερικές δεκαετίες", μαζί με τα περαστικά μου στους διαπλεκόμενους...



   

Στα πόσα νεκρά προσφυγόπουλα θα κορεστεί ο ευρωλιγουρισμός μας;...

Έχουν γαλουχηθεί γενιές και γενιές ευρωλιγούρηδων με την αντίληψη πως η Ελλάδα πρέπει να απαλλαγεί από την "επάρατη" Ανατολή και να προσεγγίσει ακόμα περισσότερο τη Δύση. Χρησιμοποιούν, μάλιστα, κατά κόρον ως επιχείρημα πως πολλές από τις παθογένειες του έθνους μας οφείλονται σε οθωμανικά κατάλοιπα, κι εν μέρει έχουν δίκιο. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Διαφωτισμός έχει αγιοποιηθεί, ενώ οποιαδήποτε αναφορά στον κλασικό ελληνικό πολιτισμό, πάνω στον οποίο άλλωστε πάτησε η Δύση, θεωρείται εθνικιστική. Δεν ισχυρίζομαι πως η Ελλάδα είναι το κέντρο τού κόσμου και οι Έλληνες ο περιούσιος λαός ούτε ότι οι υπόλοιποι είναι απολίτιστοι γιατί έτρωγαν βελανίδια όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες. Δεν είναι, ωστόσο, ούτε οι Βρετανοί, οι Γάλλοι, οι Γερμανοί κι οποιοιδήποτε άλλοι λαοί έχουν ηρωοποιηθεί από εκείνους για τους οποίους οι ξένοι τα κάνουν όλα σωστά και οι συμπατριώτες τους-εκτός από τους ίδιους βεβαίως που διαθέτουν πνευματική ανωτερότητα- όλα λανθασμένα...

Να, ωστόσο, που έφτανε μια προσφυγική κρίση για να αποδειχθεί ότι η φιλελεύθερη, μακριά από σοβιετικά πρότυπα, Ευρώπη της υποτιθέμενης αδελφοσύνης, ισότητας κι ελευθερίας δεν είναι παρά μια φενάκη. Οι "πολιτισμένοι" Ευρωπαίοι προτιμούν να πνίγονται άνθρωποι στο Αιγαίο από το να ανοίξουν τα σύνορά τους και να τους δώσουν στέγη κι ένα πιάτο φαγητό. Οι Αυστριακοί, μάλιστα, γυρίζουν πίσω ακόμα και Σύρους πρόσφυγες, την ίδια ώρα που μαζί με τις χώρες τού Βίζεγκραντ ασφαλίζουν τα σύνορά τους από τα μεσανατολικά "τέρατα". Στο οικονομικό πεδίο, εξάλλου, οι μικρομεσαίοι των περισσότερων κρατών-μελών τής Ε.Ε. αντιμετωπίζουν μια πρωτοφανή κρίση, η οποία μπορεί να μην είναι του μεγέθους τής Ελλάδας, ωστόσο χτυπά καμπανάκια που αν δεν ακουστούν και δεν ακολουθηθεί ένας άλλος δρόμος κοινωνικής δικαιοσύνης τότε η βόμβα ενδέχεται να εκραγεί από στιγμή σε στιγμή. Αν κάποιος πιστεύει, για παράδειγμα, ότι είναι εύκολο να βρει κανείς εργασία στο εξωτερικό, αρκεί να ρωτήσει συγγενείς μου που ζουν μακριά από τη χώρα μας για να τους επαναφέρουν στην πραγματικότητα...

Η Ελλάδα, λόγω γεωγραφικής θέσης, βρισκόταν πάντα στο μεταίχμιο πολιτισμών, ακόμα κι όταν ο δικός της παράκμαζε. Αντί, ωστόσο, να επιλέγουμε να αφομοιώνουμε στοιχεία τους, μέσα από μια δημιουργική διαδικασία που αν μη τι άλλο θα μας αναζωογονούσε, καταλήγουμε να χωριζόμαστε σε στρατόπεδα τύπου "ανατολίτες", "ρωσόφιλοι" ή δυτικότροποι", λες και η σωτηρία θα έρθει από έξω κι όχι από μέσα. Ζηλεύω τον τρόπο που λειτουργεί η δημόσια διοίκηση σε δυτικές χώρες, τους σπουδαίους Ρώσους συγγραφείς ή τη ζεστασιά των ανθρώπων τής Ανατολής. Γι' αυτό και η τόσο καταγγελλόμενη πολυπολιτισμικότητα αποτελεί κίνδυνο μόνο όταν έχει απολεστεί η εθνική αυτοεκτίμηση. Όταν γνωρίζεις από πού έρχεσαι, πού βρίσκεσαι και πού θέλεις να πας κανένας Σύρος πρόσφυγας δεν είναι ικανός να σου στερήσει την προσωπικότητά σου. Όταν, όμως, η ακροδεξιά ρητορική μετατρέπεται σε κυρίαρχη τάση εντός των κοινωνιών είναι τρόπον τινά λογικό τα σύνδρομα κατωτερότητας, μεταμφιεσμένα σε δήθεν εθνική υπερηφάνεια, να παίρνουν κεφάλι και να προάγουν πολιτικές ξένες προς τον έμφυτο ανθρωπισμό μας...

Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα δεν ανήκω ούτε στη Δύση ούτε στη Ρωσία ούτε στην Τουρκία ούτε είμαι κάποιος άπατρις διεθνιστής-άλλο, αριστερίστικο αυτό, σύνδρομο κατωτερότητας, ένας χρυσαυγιτισμός από την ανάποδη-λες και φύτρωσα και δεν γεννήθηκα σε έναν τόπο με Ιστορία, παρόν και μέλλον, λες και είναι ντροπή να αγαπάω τη μάνα μου και τον πατέρα μου περισσότερο από τις άλλες μανάδες και πατεράδες ή αυτό να σημαίνει πως μισώ τους γονείς των άλλων. Είμαι Έλληνας, με τα καλά και τα στραβά τού Έλληνα, και δεν αισθάνομαι κατώτερος εκείνων που επιτρέπουν να πνίγονται παιδιά στο Αιγαίο, να σκοτώνονται άμαχοι στη Συρία κι ο πλούτος των λαών να καταλήγει στα χέρια σάπιων ολιγαρχών...    

 

Φοβάμαι και φοβάμαι πολύ...

Η Ευρώπη μπορεί οποτεδήποτε να κλείσει τα σύνορά της και να αποδεχθεί, παραλλήλως, την έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας ή την παραμονή της με εξευτελιστικούς όρους. Τη στιγμή, ωστόσο, που θα προχωρήσει σε τέτοιες κινήσεις οφείλει να συνειδητοποιήσει πως θα έχει βάλει κι ένα τέλος σε ένα όραμα δεκαετιών για την πραγματική της ένωση. Μια κατάργηση της συνθήκης Σένγκεν, έστω κι αν βαφτιστεί προσωρινή, θα αποτελέσει παραδοχή ήττας τής δημοκρατίας και της ελευθερίας απέναντι στον ακροδεξιό σκοταδισμό και στη μισαλλοδοξία που φυτεύεται από πολιτικούς αγύρτες στις καρδιές των Ευρωπαίων και η οποία θα χρειαστεί δεκαετίες για να κοπεί...

Απαιτήθηκε ένας δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος μέσα στον ίδιο αιώνα για να αντιληφθούν στη Γηραιά Ήπειρο πως αν θέλουμε να αποφύγουμε κι έναν τρίτο η λύση δεν είναι να εστιάσουμε σε αυτά που μας χωρίζουν αλλά σε εκείνα που μας ενώνουν. Οι Έλληνες δεν είναι ίδιοι με τους Βρετανούς ούτε οι Σουηδοί με τους Ισπανούς, αυτό ωστόσο δεν αποκλείει τη συνεργασία κι όχι την αντιπαράθεση ως μέθοδο επίλυσης των διαφορών μας. Κάθε λαός είναι κρίσιμο να μην απολέσει την ιδιοσυστασία του, σε έναν κόσμο ωστόσο που σε μερικές ώρες μπορείς να βρίσκεσαι από τη μία "γωνιά" του στην άλλη είναι αστείο να πιστεύουμε ότι η επιστροφή στην εθνική περιχαράκωση είναι η σωτηρία, πόσω μάλλον όταν θα απαγορεύουμε την ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων την ίδια ώρα που θα επιτρέπουμε την αντίστοιχη για σερβιέτες, αλλαντικά ή τάμπλετ...

Σε αυτό το πλαίσιο, η Μεγάλη Βρετανία οφείλει να κατανοήσει πως δεν υπάρχει ένωση "α λα καρτ". Η αποδοχή διαφορετικών κανόνων για όμοιες περιπτώσεις συνιστά κατάρρευση θεμελιωδών αρχών κι αξιών, η οποία είναι προφανές ότι θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις. Γιατί, για παράδειγμα, να αποδεχθεί η Ελλάδα να αποτελεί αποθήκη ανθρώπινων ψυχών προερχόμενων εκτός Ε.Ε., ενώ στη Γηραιά Αλβιόνα θα υπάρχουν ποσοστώσεις ακόμα και για την εισδοχή υπηκόων κρατών-μελών τής Ένωσης; Οι περισσότεροι μετανάστες και πρόσφυγες, άλλωστε, προέρχονται από χώρες που αποτέλεσαν αποικίες των δυτικών δυνάμεων, οι οποίες και παίζουν σήμερα ψυχροπολεμικές παρτίδες στο συριακό έδαφος. Με ποιο ηθικό δικαίωμα, επομένως, θα βγάλουν τη χώρα μου από τη Σένγκεν εκείνοι που πρώτα λεηλάτησαν τον πλούτο των λαών και ύστερα τους προέτρεψαν σε αδελφοκτόνους πολέμους για να συνεχίζουν να τους ελέγχουν μέσω του διαίρει και βασίλευε; Και με τι θράσος τα κράτη τού Βίσεγκραντ εξακολουθούν να μας κουνούν το δάχτυλο, δείχνοντας πολιτική αγνωμοσύνη και ιστορική λήθη;...

Η Ε.Ε. είναι τόσο εύθραυστη ώστε αρκεί να φύγει ένα κομμάτι από τον τοίχο για να καταρρεύσει αυτός σαν Τζένγκα. Αυτό ίσχυε πέρυσι με το ευρώ, αυτό ισχύει και φέτος με τη Σένγκεν. Η Ελλάδα μπορεί να στοχοποιείται στον αιώνα τον άπαντα σαν τον κακιά τής παρέας, ακόμα όμως κι αν απαλλαγούν από αυτή οι "πολιτισμένοι" Ευρωπαίοι, που όταν δεν χτίζουν φράχτες κατάσχουν περιουσίες προσφύγων, το πρόβλημα δεν θα έχει λυθεί. Κι αυτό γιατί είναι πολύ βαθύτερο από τις δημοσιονομικές δυσκολίες ενός κράτους-μέλους ή από το πόσους πρόσφυγες μπορεί να υποδεχθεί...

Εδώ και πάρα πολύ καιρό ακολουθούμε ένα δρόμο που οδηγεί κατευθείαν στο γκρεμό, στο όνομα ενός εθνικισμού ο οποίος στην αρχή φαινόταν μόνο οικονομικός, ενώ είναι βαθύτατα πολιτικός. Αποδεικνύεται ημέρα με την ημέρα ότι αυτοί που διοικούν σήμερα τις Βρυξέλλες το μόνο όραμα που διαθέτουν δεν είναι άλλο από το πώς θα συνεχίζουν να κυβερνούν στις χώρες τους όσο γίνεται περισσότερο. Κανένας, μα κανένας τους δεν αναλογίζεται πώς θα είναι η Ευρώπη σε δέκα χρόνια από τώρα εξαιτίας των πολιτικών τους, αφού έτσι κι αλλιώς εκείνοι θα είναι συνταξιούχοι ή νεκροί. Σε αυτό το βωμό είναι που θυσιάζουμε τη δημοκρατία και την ελευθερία μας για να θωπεύσουμε το ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία. Φοβάμαι και φοβάμαι πολύ...

 

    

Κάποιος από τους Καρλ Μαρξ κι Έλλη Παπαγγελή είπε βλακείες. Εσείς πού θα ποντάρατε;...

Μπορεί "γίγαντες" της ανθρώπινης διανόησης, όπως ο ακροδεξιός πολιτευτής τής ΝΔ, Θ. Πλεύρης και η σέξι οννεδίτισσα Ελ. Παπαγγελή, να έσπευσαν από τα 15 τους να κατατάξουν στις βλακείες το έργο τού Καρλ Μαρξ, ο θείος Κάρολος ωστόσο παραμένει ολοζώντανος 133 χρόνια μετά από το βιολογικό του θάνατο και 168 από τη συγγραφή τού "Κομμουνιστικού Μανιφέστου". Όπως θα το έθετε καλύτερα ο ίδιος, το φάντασμά του εξακολουθεί να πλανιέται πάνω από την Ευρώπη κι όχι μόνο. Γιατί συμβαίνει αυτό κι ενώ συμπληρώνονται τρεις σχεδόν δεκαετίες από την ηχηρότατη κατάρρευση των καθεστώτων τού υπαρκτού σοσιαλισμού, τα οποία αμαύρωσαν το κομμουνιστικό ιδεώδες, μετατρέποντάς το σε έναν ακόμα απολυταρχισμό; Γιατί μπορεί η μαρξιστική φιλοσοφία να μην είχε όλες τις σωστές απαντήσεις-άλλωστε ούτε ο ίδιος ο Μαρξ δήλωνε μαρξιστής-, αλλά είχε βάλει τα σωστά ερωτήματα, τα οποία ο καπιταλισμός δεν έχει κατορθώσει να απαντήσει γιατί είναι δομικά αδύνατο να το πράξει. Το ανελέητο κυνήγι, άλλωστε, του κέρδους δεν είναι δυνατό να καλύπτει όλες τις ανάγκες ενός ανθρώπου...

Ο μαρξισμός απέτυχε γιατί εξωράισε την ανθρώπινη φύση-η ατομική ιδιοκτησία, για παράδειγμα, αποτελεί διαχρονικό φετίχ μας-, αλλά την ίδια ώρα ο καπιταλισμός δημιουργεί στρατιές απελπισμένων γιατί θωπεύει τις ανθρώπινες αδυναμίες, μετατρέπει ελαττώματα σε όρους επιβίωσης και καλλιεργεί τον άκρατο ατομικισμό, ο οποίος ωστόσο αποδεικνύεται κραυγαλέα αναποτελεσματικός την ώρα τής ανάγκης όταν κι αναρωτιόμαστε μεγαλοφώνως "μα, πού είναι το κράτος;". Γι' αυτό και στους καιρούς κρίσης, οι οποίοι έρχονται ολοένα και πιο συχνά πλέον λόγω της παγκοσμιοποίησης της κοινωνικής αδικίας, αυτός που έρχεται ως σωτήρας τού καπιταλισμού είναι ο σοσιαλισμός. Κι αν τα τελευταία εφτά χρόνια κατοικούσατε σε κάποιον άλλον πλανήτη και δεν το ξέρετε, ρωτήστε να μάθετε πώς διασώθηκαν χρεοκοπημένες τράπεζες κι άλλοι ιδιωτικοί κολοσσοί παγκοσμίως. Χάρη στις "επάρατες" κρατικοποιήσεις-εθνικοποιήσεις...

Εν έτει 2016 κι έχοντας επίγνωση του τί έχει μεσολαβήσει από το 1848 που γράφτηκε το "Κομμουνιστικό Μανιφέστο", αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μια πολύ καλή βάση για μια εναλλακτική τού νεοφιλελευθερισμού με πολύ περισσότερα στοιχεία κοινωνικής δικαιοσύνης. Το να θεωρείς πως ο Μαρξ, ο Ενγκελς, ο Λένιν ή ο Τρότσκι τα είπαν όλα σωστά, σαν να μην έχει υπάρξει η ανθρωπότητα μάρτυρας των σφαλμάτων τους, οδηγεί σε μια προσωπολατρική αντίληψη της Ιστορίας που θυμίζει την απόλυτη προσήλωση ενός χριστιανού, για παράδειγμα, στο θεό του και σε δόγματα αρκετά εκ των οποίων είναι ξεπερασμένα.

Γι' αυτό και η περιλάλητη δήθεν ιδεολογική συνέπεια του ΚΚΕ μοιάζει τόσο οραματική για το μέλλον όσο η πεποίθηση των θρησκόληπτων ή όσων βλέπουν περισσότερες αμερικανικές ταινίες από όσες μπορούν να καταναλώσουν πως μια ωραία ημέρα με λιακάδα θα κατεβεί ο καλός θεούλης στη γη για να τιμωρήσει τους κακούς και να πάρει μαζί του στη βασιλεία των ουρανών τους καλούς. Είναι, βεβαίως, ιστορική υπόθεση αλλά κάτι μου λέει πως αν ο Μαρξ ήταν ζωντανός και στέλεχος του Περισσού, ο Δ. Κουτσούμπας θα τον διέγραφε με τη στάμπα τού οπορτουνιστή στην περίπτωση που ο σπουδαίος φιλόσοφος δήλωνε πως "σύντροφοι, δεν τα είπα όλα σωστά, μήπως να αναθεωρήσουμε κάτι;"...

Κατανοώ ότι για τους πλεύρηδες και για τις σέξι οννεδίτισσες αυτού του κόσμου η ναζιστική-αντισημιτική ιδεοληψία και τα Collagen Pro-Active είναι πολύ πιο σημαντικά, ωστόσο η ανθρωπότητα χρειάζεται περισσότερο από ποτέ αυτό το οποίο ζητούσε ο Μαρξ από τα μέσα τού 19ου αιώνα, τη δίκαιη δηλαδή αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να επιβραβεύεται η εφευρετικότητα, το ρίσκο, η εργατικότητα, για να απαντήσω και σε εκείνους που αποκαλούν τον κομμουνισμό εξίσωση όλων προς τα κάτω. Όποιος πιστεύει, ωστόσο, ότι πλούσιοι είναι μόνο εκείνοι που διαθέτουν τα παραπάνω χαρίσματα κι όχι κι αυτοί, που αποτελούν και την πλειονότητα μεταξύ των κροίσων, που έχουν πουλήσει και την ψυχή τους στο διάβολο για ακόμα περισσότερο πλούτο τότε είναι βαθιά νυχτωμένος...

Φτωχοί ή μικρομεσαίοι δεν είναι μόνο οι βαρετοί, οι φοβισμένοι ή οι τεμπέληδες. Αρκετοί ή και πολλοί ανάμεσά τους, ωστόσο, δεν είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν την ψυχική τους ισορροπία για να αποκτήσουν βίλες και πολυτελή αυτοκίνητα, ενώ τα γούστα τους δεν είναι ακριβά. Αυτό που εξασφάλιζε μέχρι πρότινος την ανοχή τους στην αδικία ήταν το ότι τα ξεροκόμματα που τους πετούσε το σύστημα τους αρκούσαν για να τους ταΐσουν. Προϊούσης, όμως, της κρίσης, η οποία επεκτείνεται εξαιτίας της νεοφιλελεύθερης απληστίας, όλο και περισσότεροι φτωχοποιούνται γι' αυτό όλο κι όλο και πιο πολλοί εξεγείρονται. Γι' αυτό κι αυξάνονται και πληθύνονται κι εκείνοι που δίνουν μια δεύτερη ευκαιρία στον Μαρξ, απαιτώντας ο καθένας να προσφέρει ανάλογα με τις δυνάμεις του στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του. Αν θέλουμε κοινωνίες κι όχι ζούγκλες...    

Οσο λαζόπουλοι και παντελίδηδες βρίσκονται στο επίκεντρο του δημόσιου βίου μην περιμένετε έξοδο από την κρίση...

Είναι κλισέ, αφού έχει ειπωθεί χιλιάδες φορές τα τελευταία χρόνια, αλλά είναι αληθές: η κρίση που βιώνουμε είναι πρωτίστως αξιών και πολιτισμική και, δευτερευόντως, οικονομική. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα ασχολούμασταν, για παράδειγμα, τόσο πολύ με το τί είπε για τον Β. Σόιμπλε και τους ανάπηρους ένας κωμικός επιπέδου "Δελφινάριου", όπως ο Λ. Λαζόπουλος, ούτε θα θρηνούσαμε πάνω από από τον τάφο ενός 33χρονου, όχι γιατί χάθηκε ένα νέο παιδί σε τροχαίο δυστύχημα αλλά γιατί ένας ατάλαντος ήταν ο πιο δημοφιλής τραγουδιστής στην Ελλάδα σήμερα. Σε μια χώρα όπου οι τέχνες και τα γράμματά της θα ανθούσαν τόσο ο Λ. Λαζόπουλος όσο κι ο Π. Παντελίδης θα είχαν την θέση που τους αρμόζει, στο περιθώριο δηλαδή του δημόσιου βίου κι όχι στο επίκεντρό του. Δυστυχώς, όμως, έχουμε θεοποιήσει μηδαμινότητες κι όταν αυτές αποδεικνύονται θνητές, είτε με τα λόγια τους είτε γιατί, "απλούστατα", πεθαίνουν όπως θα πεθάνουμε όλοι οι "κοινοί θνητοί", οιμωγούμε μπροστά από τεχνητά είδωλα...

Το ξεκαθαρίζω γιατί αυτό είναι απαραίτητο στη σημερινή δικτατορία τής πολιτικής ορθότητας: δεν επιθυμώ τη διακοπή τής εκπομπής τού Λ. Λαζόπουλου ούτε, φυσικά, χαίρομαι για τον θάνατο ενός νέου ανθρώπου. Στην Ελλάδα, ωστόσο, έστω κι αν όντως θα περίμενα να συμβαίνουν σπουδαιότερα πράγματα, παράγεται πολύ καλύτερος πολιτισμός από αυτόν που εκπροσωπούν οι λαζόπουλοι και οι παντελίδηδες, μόνο που κανένας δεν θα ενδιαφερθεί, πόσω μάλλον δεν θα κλάψει γι'αυτόν. Η παρατήρηση Λαζόπουλου για τους ανάπηρους και τα κόμπλεξ τους δεν ήταν το πρώτο φασιστικό του σχόλιο. Δεν ήταν, δηλαδή, η πρώτη φορά που γενίκευσε για να γίνει αρεστός στην πλατιά μάζα στην οποία απευθύνεται. Απλώς πήγε το "αστειάκι" του ένα βήμα παραπέρα, πιστεύοντας ότι το πόπολο θα ανέχεται εσαεί οποιαδήποτε χοντράδα κι αν του εκτοξεύσει. Από την ασφάλεια της τρυφηλής ζωής που του εξασφαλίζουν οι πλούσιοι και διόλου εντιμότατοι φίλοι του κουνά το δάχτυλο σε όποιον δεν του γεμίζει το μάτι, αναμένοντας το αιώνιο χειροκρότημα αποβλακωμένων τηλεθεατών...

Στην Ελλάδα του 2016, εξάλλου, αυτοπαρουσιάζονται ως καλλιτέχνες άνθρωποι οι οποίοι κάποτε θεωρούνταν απλώς "σκυλάδες". Δεν έχω κάτι με τα μπουζούκια, αντιθέτως τα έχω επισκεφθεί αρκετές φορές κι έχω περάσει, μάλιστα, και πολύ καλά. Μόνο που την ώρα που πίνω το ουισκάκι μου, πετώ τη γαρδένια μου ή κάνω και μια στροφή στην πίστα δεν πιστεύω ότι αυτοί που βαρούν τα όργανα και βγάζουν φωνές από τα μικρόφωνα είναι κάτι παραπάνω από διασκεδαστές μου και, πάντως, όχι καλλιτέχνες. Μια χαρά έντιμη δουλειά είναι του διασκεδαστή, αν θέλει όμως να του αναγνωριστεί και κάποια καλλιτεχνική αξία ας συνθέσει ή τραγουδήσει κάποια ποιοτικότερη δημιουργία από αυτές που ακούγονται συνήθως στα μπουζουξίδικα. Στην Ψωροκώσταινα, ωστόσο, είσαι ό,τι δηλώσεις, όπως τόσα σοφά είχε περιγράψει ο Γιάννης Τσαρούχης. Γι' αυτό και μόνο όταν δεν θα μας πολυαπασχολούν τα ανεκδοτάκια λαζόπουλων και οι θάνατοι παντελίδηδων θα έχουμε κάνει ένα σοβαρότατο βήμα για την έξοδό μας από την πνευματική μας νηστεία...