Εκλογές σε ένα μήνα θα ήταν το κάρο μπροστά από το άλογο...

Ας υποθέσουμε πως βρίσκαμε πού πουλάνε καρδιές, αγοράζαμε μια στον Κ. Μητσοτάκη, εκείνος ομολογούσε σήμερα τα εγκλήματά του, υπέβαλλε την παραίτησή του και σε ένα μήνα πηγαίναμε σε εκλογές. Ποιος θα τις κέρδιζε; Μάλλον ο Μητσοτάκης, έστω και σαφώς με λιγότερο ποσοστό από 41%. Στη συνέχεια, εξάλλου, θα πηγαίναμε σε δεύτερες και τρίτες κάλπες μέχρι να τον ξανακάναμε αυτοδύναμο, πανίσχυρο κι αλαζόνα. Και μετά θα μας κουνούσε πάλι από το Μαξίμου το εκλογικό αποτέλεσμα σαν συγχωροχάρτι...

Φυσικά και δεν παροτρύνω την αντιπολίτευση- πολιτική και κοινωνική- να σωπάσει, να καθίσει σπίτι της και να περιμένει τις εκλογές τού 2027. Ούτε, όμως, και να δημιουργεί υπερπροσδοκίες στο όνομα ενός βολονταρισμού που αυτή τη στιγμή τουλάχιστον δεν βρίσκει ανταπόκριση στην κοινωνική πραγματικότητα. 

Μπορεί κάλλιστα να απαιτήσει, για παράδειγμα, ο Κ. Καραμανλής κι όποιος άλλος πολιτικός υπεύθυνος να δικαστούν από το φυσικό τους δικαστή, όπως θα δικαζόταν κάθε άλλος πολίτης. Δεν χρειάζεται, όμως, να υπερβάλλουμε και στο τέλος να απολογούμαστε εμείς για τις υπερβολές μας αντί οι ένοχοι για τα κρίματά τους...

Έτσι κι αλλιώς δεν είναι ζητούμενο να γλιτώσουμε από τον Μητσοτάκη για να μας καπελωθεί κάποιος ή κάποιοι που μπορεί να είναι πιο καθαροί αλλά ούτε κι επικίνδυνοι για το σύστημα εξουσίας. Σύμφωνοι, ο Ν. Ανδρουλάκης ή ο Σ. Φάμελλος δεν θα εγκαθιστούσαν μια Α.Ε. μέσα στο Μαξίμου για τους ίδιους και τις οικογένειές τους. 

Μας είναι, ωστόσο, αυτό αρκετό; Τόσο χαμηλά έχουμε βάλει τον πήχη που θα μας αρκούσαν διαχειριστές κι όχι οραματιστές; Δεν το νομίζω. Γι' αυτό καλύτερα να προχωράμε βήμα βήμα κάθε φορά μέχρι η οριστική λύτρωση να μην αντικατασταθεί από την τελεσίδικη μιζέρια... 

  

Αχ και να ήταν μόνο ο Καραμανλής...

Γιατί είναι ένας άοσμος, άγευστος κι άχρωμος πολιτικός όπως ο Κ. Αχ. Καραμανλής τόσο πολύτιμος ώστε μια κυβέρνηση να διακινδυνεύει ακόμα και την πτώση της για να τον προστατεύσει; Είναι μόνο γιατί γνωρίζει πώς λειτουργεί το καθεστώς Μητσοτάκη κι αν απασφαλίσει δεν θα μπορεί ούτε το Predator να το μαζέψει; Δεν είναι μόνο αυτό. Αν ο Κ. Αχ. Καραμανλής μπει έστω και για μια ημέρα στη φυλακή αυτό που έχουμε γνωρίσει ως μεταπολίτευση θα έχει καταδικαστεί μαζί του στην κατάρρευση...

Στα πενήντα χρόνια από την προδοσία τής Κύπρου και την πτώση τής χούντας ο μόνος πολιτικός που μπήκε στη φυλακή ήταν ο Τσοχατζόπουλος. Κι αυτός όταν ήταν πλέον έκπτωτος του συστήματος. Όλοι οι υπόλοιποι που κυβέρνησαν τον τόπο ήταν αμέμπτου ηθικής; Κανείς άλλος δεν έβαλε το χέρι στο μέλι και η χώρα χρεοκόπησε από τον τυροπιτά που δεν έκοβε απόδειξη, από τον πατέρα που έβαλε τον γιο του στο Δημόσιο με κομματικό ρουσφέτι κι από τον μπαγαπόντη που έβγαλε επίδομα αναπηρίας μολονότι μπορούσε να τρέξει στους Ολυμπιακούς; Οι ερωτήσεις είναι προφανώς ρητορικές. Ο Κ. Αχ. Καραμανλής είναι απλώς η τελευταία ψηφίδα σε ένα πολιτικό παζλ συγκάλυψης από το οποίο ωφελούνται διαχρονικά όσοι κρατούν τα γκέμια τής χώρας...

Αν έπρεπε να στοιχηματίσω, δεν θα πόνταρα τα λεφτά μου στη φυλάκιση Καραμανλή ή όποιων άλλων πολιτικών προσώπων ενδεχομένως να έχουν και ποινικές ευθύνες για τα Τέμπη, όπως ίσως κι ο Χρ. Σπίρτζης. Ούτε θα πρέπει να είναι αυτοσκοπός για την κοινωνία μια τέτοιου είδους τιμωρία για έναν πολιτικό. 

Η δικαιοσύνη δεν απονέμεται από τα πλήθη, δεν μπορεί όμως να απονεμηθεί κι από εκείνους που ηγούνται της εκτελεστικής, της νομοθετικής και της δικαστικής εξουσίας και πρωταγωνιστούν σε συγκαλύψεις εγκλημάτων. Όταν ο πρωθυπουργός βγάζει τελεσίδικο πόρισμα μερικές εβδομάδες μετά από το έγκλημα δεν μπορεί να γίνει πιστευτός όταν δύο χρόνια αργότερα μας καλεί να περιμένουμε το πόρισμα του ανακριτή. Εκείνος γιατί δεν περίμενε; Εκείνος γιατί μιλούσε για θεωρίες συνωμοσίας; Εκείνος, εν τέλει, ως πότε θα κοροϊδεύει ξεδιάντροπα έναν ολόκληρο λαό διαπράττοντας ύβρι και πάνω από 57 τάφους;... 

 

ΕΡΤοιμοι και για αυτολογοκρισία...

Αν υπάλληλος σε σταθμό διοδίων δεν δώσει τα σωστά ρέστα θα το μάθουν ο οδηγός που δεν του τα έδωσε και οι τυχόν συνεπιβάτες του. Αν δημοσιογράφος ωστόσο, κάνει κάποιο λάθος, ιδίως όταν εργάζεται σε ΜΜΕ με μεγάλη απήχηση, αυτό θα γίνει ευρέως γνωστό. Προφανώς και δεν σας το παρουσιάζω ως κάποια περισπούδαστη σκέψη. Το κάνω, όμως, για να αποδείξω την ευθύνη που έχουν όσοι ασχολούνται με αυτό το επάγγελμα- και μόνο γι' αυτό το λόγο μπορεί να χαρακτηριστεί και λειτούργημα-, αλλά και το δικαίωμα της κριτικής σε όσα λέγονται ή γράφονται από αυτούς που τα ακούνε ή τα διαβάζουν...

Το ότι οι φορολογούμενοι πληρώνουμε την ΕΡΤ δεν μας δίνει και το δικαίωμα να συναποφασίζουμε για την ιεράρχηση των ειδήσεων στα δελτία της. Η δεοντολογία, ωστόσο, και η προσπάθεια για αντικειμενικότητα δεν είναι οδοί μονής κατεύθυνσης. 

Όπως δεν μπορεί ο Μπάμπης από το Νευροκόπι να δίνει εντολές σε επαγγελματίες τής ενημέρωσης δεν δικαιούται να το πράττει κι ο Κυριάκος από την Ηρώδου Αττικού. Αν και φοβάμαι πως και για τις συγκεντρώσεις για τα Τέμπη επενέβη η μεγαλύτερη μάστιγα στη δημοσιογραφία, η αυτολογοκρισία...

Όταν βλέπω μία χήνα, την ακούω να κρώζει σαν χήνα και να περπατά σαν χήνα αλλά ισχυρίζομαι πως είναι μπεκάτσα γιατί εικάζω πως αυτό θα άρεσε στην όποια εξουσία συνιστά το μεγαλύτερο εξευτελισμό ενός επαγγέλματος που θα μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο. Κι αυτό, βεβαίως, δεν το έχουμε δει τους τελευταίους μήνες μόνο ως προς την κυβέρνηση αλλά κι ως προς το ΣΥΡΙΖΑ όπου η "χήνα" περπατούσε ανάμεσά μας αλλά κάποιοι την περιέγραφαν ως οτιδήποτε άλλο. Ειδικά, άλλωστε, στην Κουμουνδούρου θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικοί όταν κάνουν πομπώδεις δηλώσεις περί δημοκρατίας, λαϊκής κυριαρχίας και δικαιοσύνης. Δεν είμαστε όλοι χρυσόψαρα...

    

   

Ο ΣΚΑΙ είναι το άλλοθι των αποτυχημένων...

Για καμία κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, ούτε γι' αυτή του Σημίτη, δεν έχει στηθεί παρόμοιο τείχος προστασίας από τις ελίτ όπως αυτό που απολαμβάνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Αν δεν υπήρχε θα είχε πέσει εδώ και πολύ καιρό. 

Αυτή η ανεπανάληπτη, ωστόσο, προστασία από τη διαπλοκή έχει υπάρξει και το διαχρονικότερο άλλοθι της αντιπολίτευσης. Κι όμως, πριν δέκα χρόνια ο λαός με το "Όχι" στο δημοψήφισμα είχε αποδείξει ότι καμία προπαγάνδα δε είναι ικανή να τον λυγίσει όταν πιστέψει στο δίκιο του. Αυτό συνέβη και την Κυριακή...  

Υποτίθεται πως το σύνολο του κοινοβουλευτικού κόσμου πιστεύει στη δημοκρατία, έστω αυτή δι' αντιπροσώπων, λες και βρισκόμαστε ακόμα στον 17ο αιώνα. Αν, επομένως, ο λαός είναι άξιος και ικανός να στέλνει αντιπροσώπους στη Βουλή είναι κι άξιος και ικανός να απαιτεί περισσότερη δικαιοσύνη σε όλα τα επίπεδα. Φυσικά κι ο λαός δεν είναι αλάνθαστος αλλά το κοινωνικό συμβόλαιο που ατύπως έχουμε υπογράψει οι περισσότεροι λέει πως στη δημοκρατία τα λάθη πρέπει να γίνονται από τους πολλούς κι όχι από τους λίγους...

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη συγκάλυψε τα Τέμπη για διάφορους λόγους. Γι' αυτό και δυσκολεύομαι να φανταστώ πώς η συγκρότηση μίας ακόμα προανακριτικής επιτροπής θα δώσει απαντήσεις εκεί που δεν έδωσαν άλλες για άλλα ζητήματα. Το ζήτημα, συνεπώς, και σε αυτή την περίπτωση δεν είναι διαχειριστικό αλλά ουσιαστικό. 

Αν δεν καταργηθούν οι βουλευτικές και υπουργικές ασυλίες, πέραν πολύ συγκεκριμένων περιπτώσεων, θα συγκροτούνται εξεταστικές και προανακριτικές επιτροπές στην αιωνιότητα οι οποίες στην καλύτερη περίπτωση θα αποδίδουν πολιτικές ευθύνες και στη χειρότερη θα ξεπλένουν ποινικές. Τα κόμματα, ωστόσο, των Τεμπών και του Predator, του συνεδρίου στο μπουζουξίδικο, του Ματιού και της Μάνδρας, της Siemens, του χρηματιστηρίου και των εξοπλιστικών δεν μπορούν να βάλουν τα χεράκια τους για να βγάλουν τα ματάκια τους. Είναι τόσο απλό, αλλά και τόσο τραγικό...

   

Ζητάμε οξυγόνο, μας δίνουν μονοξείδιο του άνθρακα...

Οι κυριακάτικες μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις για τα Τέμπη σε όλη τη χώρα απέδειξαν για μια ακόμα φορά κάτι που γνωρίζουν όσοι δεν τρώνε εύκολα το κουτόχορτο: η δήθεν πολιτική ηγεμονία Μητσοτάκη βασίζεται στο κοινό αίσθημα πως οι εκλογές δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτα. 

Ακόμα και το 41% του 2023 εξάχθηκε από το μισό εν δυνάμει εκλογικό σώμα, από αυτό που παρόλες τις απογοητεύσεις εξακολουθεί να πηγαίνει στις κάλπες. Εκεί έξω, όμως, υπάρχει μια κοινωνική πλειοψηφία που βράζει αλλά δυσπιστεί και με το δίκιο της απέναντι στους κάθε λογής σωτήρες...

Αντιθέτως, η ελληνική κοινωνία είναι διατεθειμένη να βοηθήσει όσο μπορεί τους γονείς που έχασαν τα παιδιά τους και δεν σιώπησαν μπροστά και στο έγκλημα της συγκάλυψης. Γι' αυτό και είναι κάτι παραπάνω από χυδαία η προσπάθεια ορισμένων πολιτικών τυχοδιωκτών να αποδώσουν μικροκομματικά κίνητρα σε χαροκαμένες οικογένειες... 

Ο λαός είχε δίκιο όταν έβγαινε στους δρόμους κατά τής φτωχοποίησής του την εποχή των μνημονίων κι έχει δίκιο και τώρα. Ποιος, άλλωστε, πολιτικός πλήρωσε για τη χρεοκοπία τής χώρας και τον θάνατο 57 ανθρώπων ώστε η λαϊκή αγανάκτηση να μην χρειαστεί να εκφραστεί και στο πεζοδρόμιο;...

Η δικαιοσύνη και η δημοκρατία είναι αδέρφια δίδυμα. Αν λείπει μία από τις δύο είναι σαν να απουσιάζει και η άλλη. Αν η νομοθετική κι εκτελεστική εξουσία δεν ελέγχονται και δεν τιμωρούνται για τα αδικήματά τους τότε και το πολίτευμα χωλαίνει... 

Δεν περιμένω φυσικά από τη ΝΔ, αλλά κι από τα άλλα δύο συστημικά κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΡΙΖΑ, να προτείνουν με αφορμή τη Συνταγματική Αναθεώρηση ριζοσπαστικά θεσμικά αντίβαρα. Δεν τους παίρνει να το κάνουν κατά το κοινώς λεγόμενο αφού κάτι τέτοιο θα τίναζε το σύστημα που τους ταΐζει στον αέρα. Ποιος καιροσκόπος θα ήθελε κάτι τέτοιο;... 

Στρώσαμε το χαλί για να μας γλεντάει ο μεσαίωνας...

Όταν ο Ντ. Τραμπ ή ο Κ. Μητσοτάκης κάνουν λόγο για δύο φύλα δεν μιλούν ως βιολόγοι αλλά ως πολιτικοί. Γι' αυτό και η οποιαδήποτε κριτική στα λεγόμενά τους δεν έχει κανένα νόημα να γίνεται στο επιστημονικό επίπεδο. 

Το αν η βιολογία μιλά για δύο, τρία ή περισσότερα φύλα δεν έχει καμία σημασία για όσους λαϊκίζουν ακόμα και με ζητήματα που σε σημαντικό βαθμό είναι ζητήματα αυτοπροσδιορισμού. Αν έχω, για παράδειγμα, γεννητικά όργανα άνδρα αλλά αισθάνομαι γυναίκα δεν θα με προσδιορίσει κανένας επιστήμονας ή δημαγωγός...

Και μόνο, ωστόσο, το ότι εν έτει 2024 συζητάμε για την ταυτότητα φύλου αποτελεί μία τεράστια νίκη τού σκοταδισμού. Κι από σφάλματα και υπερβολές τής woke κουλτούρας; Ναι, κι από δικά της λάθη όπως τα "gay parades" που μετατρέπουν τη σεξουαλική επιλογή σε καρναβάλι και την πραγματική ανάγκη για ισοτιμία σε χοντροκομμένη επίδειξη αβάν γκαρντ αισθητικής... 

Αλίμονο, όμως, αν φτάσουμε στο σημείο να θέτουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα στη βάσανο της εκλογικής επιδοκιμασίας τής πλειοψηφίας, της ανοχής της στο διαφορετικό ή του αισθητικού της γούστου. Γιατί αν σε ένα δημοψήφισμα μπει ως ερώτημα "πόσα φύλα υπάρχουν' μπορεί η απάντηση "δύο" να κυριαρχήσει, αλλά αν τεθεί η ερώτηση "έχει δικαίωμα η κυβέρνηση να ορίζει πώς θέλεις να προσδιορίζεσαι" η απάντηση ίσως και να μην είναι αυτή στην οποία προσδοκούν οι μισαλλόδοξοι...

Όπως κι αν έχει, όσοι δηλώνουμε προοδευτικοί βιώνουμε μια δυστοπία και με δική μας ευθύνη. Κι αυτό γιατί όταν οι προοδευτικές δυνάμεις βρέθηκαν στην εξουσία και στην Ελλάδα κατά βάση διαχειρίστηκαν και δεν τόλμησαν όπως τολμούν οι ακραίοι τής άλλης πλευράς. Κάποιοι πίστεψαν ότι θα κυβερνούν για πάντα, μακριά από την κοινωνία που τους στήριξε στα δύσκολα και κοντά, πολύ κοντά σε ανίκανους αυλοκόλακες και ικανούς μεσάζοντες της ελίτ... 

Κι αφού δεν έκαναν τομές παρά μόνο μπαλώματα για τη δικαιοσύνη, το κράτος δικαίου, τα δικαιώματα ή το διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας τώρα περιφέρουν τα δάκρυά τους μήπως και τους λυπηθούν αυτοί που πρώτα τους εξευτέλισαν και τώρα τους χειραγωγούν. Κι αν ο ενταφιασμός πολιτικών σταδιοδρομιών που άλλα προμήνυαν συνιστά ατομικές τραγωδίες η κανονικοποίηση του μεσαίωνα σκάβει το λάκκο κι εκείνων που τώρα την χειροκροτούν πιστεύοντας ότι αφορά μόνο τους άλλους...    

  

 

Η ηττοπάθεια δεν κέρδισε ποτέ εκλογές...

"Καλούμε τις υπόλοιπες προοδευτικές δυνάμεις να υιοθετήσουν την πρότασή μας". Πόσες φορές έχουμε ήδη ακούσει τη συγκεκριμένη φράση, κυρίως από ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά, και πόσες θα την ακούσουμε ακόμα μέχρι να καταλάβουν και οι πέτρες ότι συνασπισμοί αποτυχημένων δεν κάνουν έναν νικητή; Αν με αυτόν τον τρόπο πιστεύουν ότι θα κερδίσουν και το καταφέρουν θα τους βγάλω το καπέλο γιατί θα είναι η πρώτη φορά στην παγκόσμια πολιτική ιστορία που ένας λαός θα έχει γοητευτεί από την ηττοπάθεια. Εκτιμώ, ωστόσο, πως το καπέλο μου θα μείνει στη θέση του αφού ο βολονταρισμός, κοινώς η αγωνία ορισμένων για πολιτική διάσωση, δεν θα οδηγήσει πουθενά...

Η Νέα Αριστερά ή ένα μέρος της έστω θα επανέλθει σύντομα στο ΣΥΡΙΖΑ με την ουρά στα σκέλια. Έφυγαν γιατί έχασαν και θα γυρίσουν γιατί συνετρίβησαν. Όταν οι δημοσκοπικές εταιρείες σού δίνουν 1% από οίκτο το μόνο που σου μένει είναι να παζαρέψεις όσο μπορείς ακριβότερα τις 11 έδρες που υφάρπαξες. Κι αυτό θα κάνουν. Και μαζί τους ενδεχομένως να επιστρέψουν κι ο Π Κόκκαλης, ο Ν. Κοτζιάς κι όποιος άλλος απόκληρος της κοινωνίας... 

Ακόμα, όμως, κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ ξαναγίνει αξιωματική αντιπολίτευση στη Βουλή, που δεν είναι και τόσο βέβαιο όσο πιστεύουν τα σαΐνια τής Κουμουνδούρου, δεν πρόκειται να ξαναδεί τέτοια μεγαλεία σε κάλπη. Αυτοί που έκαναν κουρελόχαρτο τη λαϊκή κυριαρχία θα εισπράξουν, όταν έρθει η ώρα, και την τίσι για την ύβρι τους...

Τίποτα δεν δείχνει πως θα έχουμε εκλογές σε ένα μήνα. Τότε γιατί όλο αυτό το νταβαντούρι με τις κυβερνητικές συνεργασίες κι όλη αυτή η προεξόφληση πως ο Κ. Μητσοτάκης ή η ΝΔ τέλος πάντων θα κάνουν και τρίτη θητεία; Από την πλευρά τού Μαξίμου είναι απολύτως λογικό να διοχετεύονται σενάρια "TINA" ("There Is No Alternative") προκειμένου μια ψευδεπίγραφη σταθερότητα να υπερσκελίσει τη λαϊκή αγανάκτηση... 

ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά, ωστόσο, γιατί εισπηδούν σε αυτό το παιχνιδάκι; Γιατί αυτό ξέρουν μόνο, ίντριγκα, υπόγειες συναλλαγές κι εκβιασμούς κι από κολοκύθα τίποτα. Υπό μία έννοια αν συνασπιστούν θα έχουν τουλάχιστον ο ένας τον άλλο, αυτό τους αξίζει και τίποτα περισσότερο...