Φέρονται στη Ζωή όπως εκείνοι που κατηγορούν το θύμα βιασμού για το "προκλητικό" του ντύσιμο...

Στη Ζωή Κωνσταντοπούλου αρέσει να ακούει τη φωνή της. Πολύ πιθανόν, επίσης, ο ναρκισσισμός της να ξεπερνά το επιτρεπόμενο όριο που θέτουν τα χρηστά ήθη. Δεν ξέρω για εσάς, πάντως ο γράφων δεν έχει γνωρίσει ακόμα τον τέλειο, απαλλαγμένο από κάθε ελάττωμα άνθρωπο. Γι' αυτό και την πρόεδρο της Βουλής δεν θα την κρίνω από το ύφος αλλά από την αποτελεσματικότητά της. Κι όσο κι αν με ενοχλεί κάποιες φορές η διάθεσή της να μην αφήνει τίποτα να πέφτει κάτω, οφείλω να της αναγνωρίσω ότι μέσα σε δύο μόλις μήνες έχει κατορθώσει να επαναφέρει το Κοινοβούλιο στην καρδιά τής πολιτικής επικαιρότητας. Και δεν το εννοώ με τον τρόπο που το εννοούν τα σκανδαλοθηρικά έντυπα και τα διαπλεκόμενα μίντια, που έχουν υιοθετήσει πλήρως τη μικροαστική ατζέντα τής Ν.Δ. περί νόμου και τάξης μήπως και γλιτώσουν κανέναν από τους δίκαιους φόρους και τα λοιπά ποσά που καλούνται να πληρώσουν κι έχουν αμελήσει να πράξουν εδώ και μια 25ετία που μολύνουν το ραδιοτηλεοπτικό αέρα με την προπαγάνδα τους. Ηδη ο Αλέξης Τσίπρας έχει μιλήσει στη Βουλή περισσότερες φορές από όσες ο Αντ. Σαχλαμαράς σε δυόμισι χρόνια, ενώ έχουν συσταθεί επιτροπές για τις γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις, το δημόσιο χρέος και τα μνημόνια που θα έπρεπε να είχαν συγκροτηθεί πολύ νωρίτερα. Και μόνο το ότι οι πολίτες παρακολουθούν τις συνεδριάσεις τής Ολομέλειας σε ικανοποιητικούς αριθμούς αποτελεί έτσι κι αλλιώς νίκη τής δημοκρατίας. Και γι' αυτό και μόνο οφείλουμε πολλά εύσημα στη Ζωή Κωνσταντοπούλου...

Κάτι μου θυμίζει η συμπεριφορά όλων όσων συμπεριφέρονται στη Ζωή σαν να ήταν η τρελή τού χωριού: εκείνους που είναι έτοιμοι να κατηγορήσουν ένα θύμα βιασμού γιατί ήταν "προκλητικώς" ντυμένο. Αντί, δηλαδή, να επικεντρώσουν στο αν έχει άδικο ή όχι η πρόεδρος της Βουλής όταν θέτει ζητήματα όπως η καταβολή των πολεμικών επανορθώσεων, η διαγραφή τού επαχθούς χρέους και η τιμωρία όσων οδήγησαν τους έλληνες στη χειρότερη οικονομική γενοκτονία από το τέλος τού Β' Παγκοσμίου Πολέμου επικεντρώνονται στην, υπερβολική ομολογουμένως, διάθεσή της για αυτοπροβολή και στη σχολαστικότητά της σεναριολογώντας ασύστολα για τις φιλοδοξίες της, στηριζόμενοι στο υπόδειγμα που τους έχουν δώσει τόσα χρόνια οι καρεκλοκένταυροι νταβατζήδες τους στη Ν.Δ. και στο ΠΑΣΟΚ. Εφτασαν στο σημείο να καυτηριάσουν τα έξοδα διαμονής των ξένων φιλοξενουμενων που μίλησαν στην επιτροπή για το χρέος, τα οποία ήταν απειροελάχιστα σε σύγκριση με το πόσο που μας κόστισαν τα αντίστοιχα των τροϊκανών που πηγαινοέρχονταν κάθε τρεις και λίγο για να απαιτούν να περικοπεί η επικουρική σύνταξη των γιαγιάδων και των παππούδων μας. Κι αν αυτό θεωρείται λαϊκισμός, μικρό το κακό. Θα μπορούσα να είχα κατρακυλήσει σε χειρότερο αμάρτημα, εκείνο του ελιτισμού...

Αφήστε που θέλουν οι σεξιστές να κρυφτούν κι ο μισογυνισμός τους δεν τους αφήνει να αγιάσουν. Και δεν είναι τυχαίο πως οι ίδιοι που πετούν χυδαία υπονοούμενα για το πόσο συχνά κάνει σεξ η Ζωή είναι κι αυτοί που ενοχλούνται επειδή θα αφεθεί ελεύθερος ο Σάββας Ξηρός μολονότι έχει 98% αναπηρία. Η μισαλλοδοξία με την εκδικητικότητα συνήθως εμφιλοχωρούν στα ίδια άτομα, τα οποία έχουν εξορίσει την αυτοκριτική κι έχουν σπιτώσει το φαρισαϊσμό. Ο Ιησούς, τον οποίο θα σπεύσουν να τιμήσουν αυτές τις ημέρες στις εκκλησίες κάνοντας το σταυρό τους οσο πιο επιδεικτικώς γίνεται για να τους καμαρώσουν οι γείτονές τους, θα είχε απλώσει ασπίδα προστασίας στη Ζωή, όπως είχε κάνει άλλωστε για γυναίκες θεωρούμενης χαμηλότερης υποστάθμης από τους νοικοκυραίους όπως η Μαγδαληνή, και θα είχε συγχωρήσει τον Σάββα Ξηρό πάνω στο σταυρό τού μαρτυρίου του και θα του είχε επιτρέψει να πεθάνει με γαλήνη. Δυστυχώς, όμως, δεν μπορείς να διαλέξεις τους οπαδούς σου κι ο Ιησούς έχει δυστυχήσει ανά τους αιώνες να τον υμνούν καθάρματα με ράσα και πιστοί που από το λόγο του συγκράτησαν μόνο τη βασιλεία των ουρανών και λησμόνησαν πως για να φτάσεις σε αυτή οφείλεις να αγαπάς και να συγχωρείς ακόμα και τον εχθρό σου, ακόμα κι εκείνον που είναι άθεος ενώ είσαι πιστός, μαύρος ενώ είσαι λευκός, ομοφυλόφιλος ενώ είσαι ετεροφυλόφιλος, αριστερός ενώ είσαι δεξιός, αντιεξουσιαστής ενώ είσαι νομοταγής και ούτω καθεξής...

Υ.Γ. Καλό Πάσχα σε όλους, ραντεβού την ερχόμενη Τρίτη!



 
 

Μέχρι ο Μόσκοβος ή το Βερολίνο να φέρουν το σεφέρι μήπως να κάνουμε κάτι για να σταθούμε μόνοι μας στα πόδια μας;...

Ξέρετε ποιοί είναι πιθανότερο να έχουν προστάτες; Αυτοί που τους αναζητούν είτε στη Δύση είτε στην Ανατολή και πάντως όχι στον εαυτό τους. Γι' αυτό έχουμε "κατορθώσει" ακόμα και την απεμπλοκή μας από τις πολιτικές άγριας λιτότητας να τη μετατρέψουμε σε ένα διευρυμένο ντέρμπι Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού, όπου από τη μία πλευρά παρατάσσονται οι γερμανόφιλοι κι από την άλλη οι ρωσόφιλοι. "Τα μνημόνια είναι ευλογία" λένε οι πρώτοι, "το ξανθό αδελφό γένος θα μας σώσει" απαντούν οι τελευταίοι και στη μέση σαλαμοποιείται η αναγκαιότητα για λαϊκή κυριαρχία κι εθνική ανεξαρτησία...

Ο Αλέξης Τσίπρας πολύ καλά κάνει και βρίσκεται στη Μόσχα για να αναθερμάνει τις ελληνορωσικές σχέσεις. Οπως πολύ καλά θα πράξει όταν αύριο μεθαύριο επισκεφθεί την Ουάσιγκτον, το Πεκίνο ή το Νέο Δελχί και τη Μπραζίλια προκειμένου, αν μη τί άλλο, να στείλει το ξεκάθαρο μήνυμα στο Βερολίνο πως πορτοκαλιές δεν φυτρώνουν μόνο στην Ευρώπη. Μόνο που είτε το θέλουμε είτε όχι είμαστε ευρωπαίοι. Ούτε ρώσοι ούτε αμερικανοί ούτε κινέζοι ούτε ινδοί. Επισκέφθηκα πρόσφατα τη Ρωσία και διαπίστωσα αυτό που υποψιαζόμουν: πως οι έλληνες διαθέτουμε πολύ περισσότερα κοινά χαρακτηριστικά με τους ιταλούς ή τους ισπανούς παρά με τους ρώσους. Γι' αυτό και πρωτίστως το μυαλό μας θα πρέπει να βρίσκεται στο πώς θα συνοδοιπορήσουμε με την Ενωμένη Ευρώπη, συντελώντας στο να βγει από το νεοφιλελεύθερο βούρκο στον οποίο έχει μείνει κολλημένη εδώ και χρόνια, παρά να αναμένουμε μια ζεστή αγκαλιά στο σιβηρικό ψύχος ...

Αυτό δεν σημαίνει πως οφείλουμε να υποκύψουμε στις επιθυμίες τής Ανγκ. Μέρκελ και της Κρ. Λαγκάρντ και να υπογράψουμε ένα ακόμα επαχθές μνημόνιο. Πρέπει να είναι κάποιος, ωστόσο, αφελής για να πιστεύει ότι ο Μόσκοβος θα φέρει το σεφέρι, κατά το δημοτικό μας τραγούδι, χωρίς να ζητήσει ανταλλάγματα. Ο Βλ. Πούτιν δεν πρόκειται να ανοίξει τις κάνουλες χρηματοδότησης, ακόμα κι αν θεωρήσουμε πως αυτές είναι γεμάτες με δεδομένη την οικονομική κρίση που μαστίζει και τη Ρωσία, μόνο και μόνο γιατί μοιραζόμαστε την ίδια θρησκεία ή γιατί κατά το παρελθόν έχουμε βρεθεί στην ίδια πολεμική πλευρά. Θυμίζω πως έχουμε βρεθεί και σε απέναντι, όπως την εποχή τής μικρασιατικής καταστροφής, και, κυρίως, πως πραγματική φιλία μπορεί να έχω με τον Κώστα, τον Μιχάλη ή τον Βαγγέλη. Τα κράτη, όμως, έχουν συμφέροντα, για την εξυπηρέτηση των οποίων έχουν εκλεγεί, άλλωστε, οι ηγεσίες τους από τους λαούς τους...

Εφόσον τη δεδομένη χρονική περίοδο αυτά της Ελλάδας και της Ρωσία ταυτίζονται σε αρκετά σημεία είμαστε υποχρεωμένοι να το εκμεταλλευτούμε ως έναν ακόμα μοχλό πίεσης στη διαπραγμάτευση με τους εταίρους. Γιατί όχι και να ζητήσουμε δάνειο από τη Μόσχα. Ας μην ξεχνάμε, ωστόσο, πως όσα κι αν καταμαρτυρούμε, και δικαίως, στην καγκελάριο της Γερμανίας, εκείνη δεν έχει δολοφονήσει πολιτικούς της αντιπάλους ή δημοσιογράφους ημέρα μεσημέρι στο κέντρο τού Βερολίνου. Μην μου ζητάτε να πάρω παρόμοιο όρκο και για τον Βλ. Πούτιν...

Μακάρι ο πρωθυπουργός να επιστρέψει από το ταξίδι του στο ρωσικό έδαφος με τη βαλίτσα του γεμάτη επωφελείς συμφωνίες για τη χώρα μας. Πρώτιστος στόχος, ωστόσο, οφείλει να είναι η περιλάλητη παραγωγική ανασυγκρότηση της Ελλάδας, η οποία θα τη βοηθήσει να καταστεί πραγματικά ισότιμος εταίρος ή, τέλος πάντων, περισσότερο υπολογίσιμος από όσο τώρα των άλλων κρατών. Κατανοώ ότι με το δημόσιο ταμείο άδειο και με τον Γιάνη Βαρουφάκη να ξύνει 24 ώρες το 24ωρο τον πάτο τού τσουκαλιού για να πληρώνονται οι εσωτερικές και διεθνείς υποχρεώσεις είναι εν μέρει πολυτέλεια η κατάρτιση ενός μακρόπνοου προγράμματος που θα συνδυάζει την οικονομική ανάπτυξη με την κοινωνική δικαιοσύνη. Οσο, όμως, είναι πολυτέλεια είναι παραλλήλως κι αναγκαιότητα ώστε να μην εμφανιζόμαστε στο εξωτερικό σαν ένας παρίας με το χέρι απλωμένο για βοήθεια, που όταν μας δίνεται οι "φιλάνθρωποι" την αρπάζουν πίσω με άλλους τρόπους...

Στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία μας ο απομονωτισμός είναι χίλιες φορές πιο βλαπτικός από όσο ήταν αυτός που είχε επιβάλει, για παράδειγμα, ο Χότζα στην Αλβανία. Αυτό σημαίνει πως 100% αυτόνομος δεν είναι κανένας, ούτε καν οι ΗΠΑ ή η Κίνα. Γι' αυτό, άλλωστε, και τρέμουν την περίπτωση εξόδου τής Ελλάδας από την ευρωζώνη. Μπορούμε, ωστόσο, να στεκόμαστε τουλάχιστον στα πόδια μας, η οποία είναι πολύ πιο αξιοπρεπής στάση από αυτή που βρισκόμαστε τώρα και την οποία δεν θα ήθελα να περιγράψω περισσότερο μεγαλοβδομαδιάτικα. Κι αυτό δεν θα συμβεί αν εξακολουθούμε να αναζητούμε μεσσίες σε έναν κόσμο που βρίθει θνητών...  



 



 

Η "εθνική ενότητα" είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων...

Ο Σάμιουελ Τζόνσον, πατέρας τής γνωστής ρήσης "ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων", οφείλει να παραδεχθεί από τον τάφο του πως οι καιροί άλλαξαν και τώρα ο πατριωτισμός, τουλάχιστον στην Ελλάδα, έχει αντικατασταθεί από την "εθνική ενότητα". Αυτή ήταν, άλλωστε, που μας οδήγησε στο να έχουμε για πρωθυπουργό έναν τραπεζίτη, τον οποίο δε εξέλεξε καν ο λαός (ακόμα δεν μπορώ να το χωνέψω), και μια συγκυβέρνηση των κομμάτων που μέχρι τα τέλη τού 2011 υποτίθεται πως τα χώριζε ιδεολογική άβυσσος, του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. δηλαδή. Και σήμερα είναι αυτή η περιβόητη "εθνική ενότητα" που επικαλούνται διάφοροι κύκλοι ώστε να πείσουν τον Αλέξη Τσίπρα να πετάξει από την κυβέρνηση τον Παναγιώτη Λαφαζάνη και τον Π. Καμμένο και να τους αντικαταστήσει με τους Στ. Θεοδωράκη και Β. Βενιζέλο, ακόμα και με τον Αντ. Σαχλαμαρά...

Αν μου επέτρεπα να ήμουν περισσότερο αφελής, μπορεί και να αποδεχόμουν ότι η έγνοια αυτών των κύκλων είναι το καλό τής πατρίδας και μόνο αυτό. Ούτε εγώ είμαι, εξάλλου, θαυμαστής των ψεκασμένων ΑΝΕΛΛ, πόσω μάλλον όταν παρασύρουν το ΣΥΡΙΖΑ σε εξοπλιστική "αγορά τού αιώνα" ή όταν αντιδρούν στην αποφυλάκιση του βαριά άρρωστου Σάββα Ξηρού. Ελα, όμως, που παρόμοιες πιέσεις ασκούνται κι από το εξωτερικό. Γι' αυτό και μου είναι δύσκολο να πιστέψω ότι εκείνο που ενδιαφέρει τόσο πολύ την Ανγκ. Μέρκελ είναι η ελληνική εθνική ενότητα και είναι κι ο λόγος που έχει λυσσάξει να ξαναδεί πρωθυπουργό τον Αντ. Σαχλαμαρά με αντιπροέδρους Βενιζέλο-Θεοδωράκη...

Φυσικά κι απαιτείται εθνική ενότητα αυτές τις δύσκολες ώρες για τον ελληνισμό. Γι' αυτό και καλώ τα κόμματα της αντιπολίτευσης αντί να παίζουν το ρόλο των εν Ελλάδι ρουφιάνων τής καγκελαρίου να συμπαραταχθούν με την κυβέρνηση στη δύσκολη διαπραγμάτευση που διεξάγει για να πετύχει όρους κοινωνικής δικαιοσύνης στη νέα συμφωνία. Αν, όμως, με την εθνική ενότητα εννοούν είτε την άνευ όρων υπογραφή ενός νέου μνημονίου με παρεμφερείς όρους με το προηγούμενο ή την απροσχημάτιστη επιστροφή στη δραχμή, τότε χίλιες φορές προτιμότερος ο πολιτικός διχασμός, ο οποίος άλλωστε δεν έχει αντίκτυπο στους πολίτες. Η κοινωνία, όπως αποτυπώνεται και στις δημοσκοπήσεις, στηρίζει στη συντριπτική της πλειονότητα τόσο τους κυβερνητικούς χειρισμούς στη διαπραγμάτευση όσο και τους Αλέξη Τσίπρα-Γιάνη Βαρουφάκη. Κι αυτή είναι η δύναμή τους και καμιά άλλη...

Ετσι κι αλλιώς από μόνη της είναι ικανό αντίβαρο στο λυσσαλέο πόλεμο που έχει ξεκινήσει η διαπλοκή προκειμένου να αποφύγει τον πέλεκυ των δίκαιων μέτρων που λαμβάνει η κυβέρνηση σε βάρος της. Αν ο πρωθυπουργός κι ο υπουργός Οικονομικών πετύχουν έναν πραγματικά έντιμο συμβιβασμό με τους σημερινούς εταίρους ή αν επιτύχουν κάτι παρόμοιο με άλλες δυνάμεις, όπως οι ΗΠΑ, η Ρωσία και η Κίνα, θα παίζουν μπάλα μόνοι τους για πολύ καιρό. Ποιός, άλλωστε, θα μπορούσε να τους κοντράρει; Οι σαμαροβενιζέλοι που έχασαν το παιχνίδι με 7-0 ή το ΚΚΕ που θα γκρινιάζει γιατί θα έχουμε πάρει το ματς με 1-0 κι όχι με 9-0;. Οπως κι αν έχει, το αμέσως προσεχές χρονικό διάστημα θα αναδιαμορφωθεί και το πολιτικό σκηνικό για τα χρόνια που έρχονται. Για το ακόμα καλύτερο ή το πολύ χειρότερο...

Για όλα αυτά αδυνατώ να κατανοήσω πού είναι το κακό στο σχηματισμό εξεταστικής επιτροπής για τα μνημόνια. Κι ο γράφων θα προτιμούσε να κάλυπτε κι άλλες περιόδους πριν το 2009, να κατάθεταν για παράδειγμα όλοι οι ζώντες πρωθυπουργοί και υπουργοί Οικονομικών τής μεταπολίτευσης. Και, ναι, θα ήταν προτιμότερο οι συνεδριάσεις τής επιτροπής να διεξάγονταν σε μια πιο ήρεμη πολιτική περίοδο. Οταν, όμως, η αστυνομία και οι δικαστές έχουν μπροστά τους ένα πτώμα οφείλουν να ερευνήσουν άμεσα πώς βρέθηκε σε αυτήν την κατάσταση, πόσω μάλλον αν πρόκειται για δολοφονία. Το σκανδαλώδες στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι ο σχηματισμός τής εξεταστικής αλλά το ότι άργησε τόσα χρόνια να γίνει...

Ο ελληνικός λαός, ο οποίος έζησε μια οικονομική γενοκτονία την τελευταία πενταετία, οφείλει να ξέρει αν αυτή ήταν αποτέλεσμα "απλώς" πολιτικών αστοχιών ή φόνος εκ προθέσεως. Κι αυτό του το δικαίωμα για δικαιοσύνη δεν μπορεί να του το αφαιρέσει κανένας, όχι για λόγους εκδίκησης αλλά για να μπουν μια για πάντα στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, γιατί όχι και στη φυλακή αν αποδειχθεί ποινική ενοχή, αυτοί που ευθύνονται για την πρόκληση της ασθένειας και για το δηλητήριο που χορήγησαν υποτίθεται για να την θεραπεύσουν...  

 

Σύντροφοι, με κανόνια, ΜΑΤ και τους γιους τους κυβερνούσαν και οι προηγούμενοι...κι έπεσαν

Δίνουμε 500.000.000 ευρώ από τα λεφτά που δεν έχουμε για να εκσυγχρονίσουμε πολεμικά αεροσκάφη, στέλνουμε τα ΜΑΤ στη Χαλκιδική για να συμπαρασταθούν στους φουσκωτούς τού Γ. Μπόμπολα και διορίζουμε συγγενείς και φίλους στον κρατικό μηχανισμό. Αλλο ένα τέτοιο σαββατοκύριακο να περάσει σύντροφοι και θα αρχίσω να πιστεύω ότι κυβερνούν οι σαμαροβενιζέλοι ξανά κι όχι η Αριστερά. Ναι, το ξέρω, υπάρχουν δικαιολογίες για όλα: τα αεροπλάνα επιτηρούν τα σύνορα της χώρας και η επισκευή τους από ελληνικά χέρια είναι φτηνότερη της αγοράς τους από ξένα. Στα ορυχεία είχαν μεταβεί και οι γνωστοί άγνωστοι αντιεξουσιαστές για να δώσουν κι εκεί την παράστασή τους με τις μολότοφ. Στη δημόσια διοίκηση αν δεν έχεις δίπλα σου ανθρώπους που να εμπιστεύεσαι δεν θα σε αφήσουν να κάνεις δουλειά...

Μην μου επαναλαμβάνετε, όμως, επιχειρήματα τα οποία ακούω επί δεκαετίες από τον πάλαι ποτέ δικομματισμό. Θα είχε νόημα μόνο αν αυτός δεν είχε σαπίσει και δεν υπήρχε λαχτάρα στους πολίτες για το καινούριο. Κι εκεί είναι το ζουμί κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ: ο λαός δεν σας εξέλεξε απλώς για να διαχειριστείτε την καταστροφή που άλλοι έφεραν στον τόπο, αλλά για να προχωρήσετε σε ανατροπές. Και σε αυτές δεν συμπεριλαμβάνονται τα κανόνια, οι μπάτσοι, οι θυγατέρες και τα κολλητάρια...

Φυσικά κι αυτούς τους δύο μήνες και κάτι έχουν γίνει πολλά που δεν έγιναν σαράντα χρόνια: η δυναμική διαπραγμάτευση στο οικονομικό πεδίο, το άπλωμα της εξωτερικής μας πολιτικής σε όλους τους ισχυρούς διεθνείς παίκτες, τα νομοσχέδια για την ανθρωπιστική κρίση, τις 100 δόσεις, την επανίδρυση της δικτατορικώς καταργηθείσας ΕΡΤ, το χτύπημα στους μεγαλοκαναλάρχες και στη διαπλοκή γενικότερα με νομοθετικά μέτρα και την κινητοποίηση των διωκτικών αρχών, η κατάργηση των φυλακών τύπου Γ' κι άλλων ανελεύθερων επιλογών, η διεκδίκηση των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων, η επιτροπή για το δημόσιο χρέος και η εξεταστική για τα μνημόνια. Ολα αυτά δεν είναι καθόλου αμελητέα ποσότητα και ποιότητα, πόσω μάλλον όταν προέρχονται από ανθρώπους που δεν είχαν κυβερνήσει ποτέ ξανά στη ζωή τους...

Από την Αριστερά, ωστόσο, περιμένω πολύ περισσότερα από την παροχή των αυτονόητων σε μια δημοκρατική κοινωνία, έστω κι αν η εφαρμογή τους σπανίζει στη χώρα μας. Από τον Αλέξη Τσίπρα και τους υπουργούς του προσδοκώ τον ουρανό με τα άστρα όχι γιατί πιστεύω σε μεσσίες (όσοι πέρασαν, άλλωστε, από αυτόν τον πλανήτη πέθαναν και δεν αναστήθηκαν ποτέ), αλλά γιατί μόνο κοιτώντας ψηλά θα μπορέσουμε να αποφύγουμε τις παγίδες τις οποίες στήνει το κατεστημένο στο βάλτο του. Γι' αυτό και είναι θλιβερό όταν αυτοτραυματιζόμαστε κάνοντας αυτά που καταγγέλλαμε χρόνια πως έκαναν ο άλλοι για τους εξοπλισμούς, τις δυνάμεις καταστολής και την οικογενειοκρατία...

Ακόμα κι ο πρωθυπουργός έχει προαναγγείλει, κι ορθώς έπραξε, πως αν δεν μπορούμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις και ταυτοχρόνως τους διεθνείς τοκογλύφους η επιλογή δεν μπορεί να είναι παρά η πρώτη. Το αυτό, επομένως, ισχύει και για τα 500.000.000 που δόθηκαν για τα αεροσκάφη τού πολεμικού ναυτικού. Αν καταφέρουμε να δανειοδοτηθούμε και να βάλουμε ξανά την πραγματική οικονομία σε τροχιά ανάπτυξης, στηριζόμενοι όσο το δυνατό περισσότερο στις δικές μας δυνάμεις, δεν έχω αντίρρηση να δαπανήσουμε αυτό το ποσό για την καλύτερη φύλαξη των συνόρων μας. Οι τούρκοι, ωστόσο, θα εισβάλουν ευκολότερα σε μια οικονομικώς εξαθλιωμένη Ελλάδα, η οποία απλώς θα διαθέτει στη βιτρίνα της όπλα και κανόνια, από ό,τι σε μια χώρα τής οποίας ο πληθυσμός θα έχει κατορθώσει να ξανασταθεί στα πόδια του. Κι ελπίζω Αλέξη η πολλή παρέα με τον Π. Καμμένο να μην σε έχει κάνει να αλλάξεις γνώμη επ' αυτού...

Κι όσον αφορά τα ΜΑΤ έχει δίκιο ο Γ. Πανούσης να επιτίθεται στην "Αριστερά τού τίποτα" (έστω κι αν ο τρόπος που το έκανε μέσω συστημικών εντύπων δημιουργεί αμφιβολίες για τις πραγματικές του προθέσεις), αλλά το τάνγκο τής ανομίας θέλει δύο για να χορευτεί: αν δεν υπήρχαν ΜΑΤ στη σημερινή τους μορφή, δηλαδή στελεχωμένα ως επί το πλείστον με θιασώτες των χιμπαντζήδων με τα μαύρα, δεν θα υπήρχαν κι αντιεξουσιαστές επίσης στην τωρινή τους εκδοχή, δηλαδή πληρωμένοι ή αφελείς υπηρέτες τής επαναστατικής γυμναστικής. Κι αν, επιπλέον, οι κόρες, οι γιοι, οι σύζυγοι, τα ξαδέρφια, οι μπατζανάκηδες ή τα φιλαράκια μας δεν αποτελούν δώρα τής φύσης στην ανθρωπότητα είναι προτιμότερο να επιλέγουμε άσχετους με το επώνυμο ή το κοινωνικό μας περιβάλλον ανθρώπους, ακόμα κι αν έχουν τα ίδια ακριβώς προσόντα με τους συγγενείς και τους φίλους μας. Ο Καίσαρας το είχε συνειδητοποιήσει ότι η γυναίκα του πρέπει να δείχνει και τίμια. Οι καισαρίσκοι φαίνεται πως έχουν δρόμο ακόμα, ο οποίος όμως δεν θα είναι μακρύς αν σπεύδουν και οι ίδιοι να τραβούν το χαλί κάτω από τα πόδια τους...   

 

Η Σταμάτη είχε υποχρέωση να δραπετεύσει!

Τα αρμόδια όργανα όφειλαν να διασφαλίσουν ότι η Β. Σταμάτη δεν θα δραπέτευε, αλλά και η σύζυγος Τσοχατζόπουλου είχε την υποχρέωση να δραπετεύσει! Κι αυτό δεν το γράφω γιατί τρέφω καμιά ιδιαίτερη συμπάθεια στη συγκεκριμένη "κυρία". Εζησε πλουσιοπάροχα ανεχόμενη, στην καλύτερη για την ίδια περίπτωση, και γνωρίζοντας και συμμετέχοντας στη χειρότερη πως ο πολυτελής της βίος οφειλόταν στις μίζες δισεκατομμυρίων δραχμών κι ευρώ τις οποίες λάμβανε τα χρόνια τής παντοδυναμίας του ο άνδρας της, ο οποίος είχε συστήσει εγκληματική οργάνωση που έβαζε ακόμα και βόμβες. Οποιος ζει, επομένως, από το ξίφος είναι υποχρεωμένος κάποια στιγμή να συνειδητοποιήσει ότι θα έρθει και η ημέρα που εξαιτίας τής αλαζονείας του θα πεθάνει κι από αυτό...

Τον κίνδυνο, άλλωστε, να καταλήξει λόγω των καμωμάτων της στη φυλακή και να στερηθεί του παιδιού της (αν και είμαι αντίθετος στο να μεγαλώνει το παιδί μακριά από τη μάνα του εκτός αν αποδειχθεί ότι η τελευταία το κακοποιεί) έπρεπε να τον είχε λάβει υπόψη πριν μπει στη διαδικασία να αγοράζει το ένα γυαλί Ferragamo και τη μία τσάντα Gucci μετά από την άλλη, στέλνοντας το λογαριασμό στον ελληνικό λαό, ο οποίος πληρώνει εδώ και πέντε χρόνια τις συνέπειες και της κομματικής κλεπτοκρατίας. Η μητρότητα σημαίνει ευθύνη, την οποία η Β. Σταμάτη αμέλησε να επιδείξει σαγηνευμένη από τον τρυφηλό βίο που η ίδια επέλεξε προκρίνοντας τη με κάθε κόστος χρυσοθηρία...

Επαναλαμβάνω, ωστόσο, πως η σύζυγος Ακη είχε υποχρέωση να δραπετεύσει, υπακούοντας στο διαχρονικό ανθρώπινο ένστικτο της ελευθερίας. Θα όφειλε να το κάνει ακόμα κι αν δεν ήταν μητέρα γιατί η μακρόχρονη φυλάκιση, ειδικώς στις περιπτώσεις που είναι ισόβια, είναι μια απάνθρωπη κι απαρχαιωμένη τιμωρία, όποιο έγκλημα κι αν έχει διαπράξει κανείς. Για να μην παρεξηγηθώ: δεν εννοώ πως τα εγκλήματα, ιδιαιτέρως τα ειδεχθή όπως οι ανθρωποκτονίες, οι ασέλγειες σε βάρος ανηλίκων, το εμπόριο ναρκωτικών ή η καταλήστευση του δημόσιου ταμείου, δεν πρέπει να κολάζονται. Μια δημοκρατία, όμως, τιμωρεί αλλά δεν εκδικείται, σωφρονίζει αλλά δεν δολοφονεί, είτε ευθέως με την θανατική ποινή είτε εμμέσως με τον ψυχικό θάνατο του πολύχρονου εγκλεισμού, πόσω μάλλον όταν ο κρατούμενος αντιμετωπίζει σοβαρά ψυχολογικά, όπως η Β. Σταμάτη, προβλήματα ή σωματικά, όπως ο Σάββας Ξηρός...

Το μοντέλο, άλλωστε, του εκδικητικού ποινικού συστήματος με σκοπό όχι μόνο την τιμωρία αλλά και την αποτροπή εκ νέου καταφυγής στο έγκλημα από τον θύτη του ή από άλλους έχει αποτύχει στην πράξη. Ενδεχομένως να ισχυριστείτε πως θα πρέπει να γίνουμε ακόμα πιο εκδικητικοί και να κόβουμε το χέρι αυτού που κλέβει, το γεννητικό όργανο του παιδεραστή ή να εισαγάγουμε την ηλεκτρική καρέκλα στα...σωφρονιστικά μας ήθη. Με λίγα λόγια, το κράτος να γίνει ίδιο κι απαράλλαχτο με το κτήνος προκειμένου να τον κολάσει που είναι κτήνος, λες και τα κτήνη γεννιούνται και δεν γίνονται και με ευθύνη τού κράτους...

Αν, λοιπόν, συμφωνήσουμε πως οι τζιχαντιστικές πρακτικές δεν συνάδουν με ένα δημοκρατικό κράτος δικαίου γιατί να μη δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό; Γιατί να μην επιτρέψουμε, για παράδειγμα, στη Β. Σταμάτη να μεγαλώσει το παιδί της σε ελεύθερο περιβάλλον με την αυστηρή προϋπόθεση πως θα προσφέρει κοινωνικό έργο; Ακόμα κι αν δεν το βλέπει κάποιος από την ανθρωπιστική του σκοπιά, ας το δει από το μεγαλύτερο όφελος για το κοινωνικό σύνολο από μια τέτοια τιμωρία σε σύγκριση με τον εγκλεισμό της στο Δρομοκαΐτειο. Και γιατί να μην αφεθεί ο Σάββας Ξηρός να ζήσει όσα χρόνια τού απομένουν στο σπίτι του όταν κι αδύναμος είναι να βλάψει πλέον άλλους ανθρώπους και η πολιτεία είναι υποχρεωμένη να μην τον αντιμετωπίσει με την ίδια σκληρότητα που αντιμετώπισε ο ίδιος τα θύματά του;...

Οσο δύσκολη κι επώδυνη κι αν είναι αυτή η διαδικασία όλοι οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο αν δεν υπάρχουν Ιαβέρηδες να τους παίρνουν συνεχώς στο κατόπι. Κάθε αρρωστημένη ψυχή είναι σε θέση να θεραπευτεί αν βρει απέναντί της κατανόηση κι αγάπη από ειδικούς και μη κι όχι το βούρδουλα δρακόντειων νόμων και φαρισαίων εφαρμοστών τους. Χαμογέλα στο δολοφόνο σου κι αυτός αυτομάτως θα πεθάνει από τις τύψεις. Δεν είναι αυτή μια σαφώς πιο ανθρώπινη εκδίκηση, αν τόσο πολύ σας αρέσουν οι ξεπερασμένες καουμπόικες ταινίες;...   

 

Δεν μας φτάνουν όλα τα άλλα, έχουμε και φλώρους αντιεξουσιαστές...

Οι αυτοαποκαλούμενοι αντιεξουσιαστές, οι οποίοι πιστεύουν ότι πολεμούν το σύστημα κάνοντας καταλήψεις όπου σταθούν κι όπου βρεθούν, μοιάζουν πιο πολύ με τους μοναχούς τού Αγίου Ορους παρά με Αριστερούς. Και οι δύο έχουν επιλέξει να αντιμετωπίσουν τους σατανάδες τους μακριά από τα εγκόσμια, οι δεύτεροι σε μια απομονωμένη πολιτεία όπου βαφτίζουν το κρέας ψάρι όταν δεν κάνουν ιερές μπίζνες α λα Βατοπέδι και οι πρώτοι επιδιδόμενοι σε κάμψεις, ανατάσεις, ραχιαίους και κοιλιακούς στους οποίους κολλούν μπροστά το επίθετο "επαναστατικός" κι έτσι αισθάνονται πως γυμνάζονται για το σοσιαλισμό. Θα στενοχωρήσω τα "ορφανά" τού Δημήτρη Κουφοντίνα και του Νίκου Μαζιώτη, αλλά αυτός ο κόσμος δεν έχει αλλάξει από εκείνους που επέλεξαν απλώς να σώσουν τη δική τους ψυχή κρατώντας αποστάσεις από τους πειρασμούς του αλλά από αυτούς που πάλεψαν εντός του για να τον κάνουν δικαιότερο. Γι' αυτό και το μεγάλο στοίχημα της Αριστεράς είναι να επιτευχθεί από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ένας έντιμος συμβιβασμός με τους ευρωπαίους κι όχι οι σταλινικοί τού ΚΚΕ, οι αριστεριστές τής ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή οι αναρχοαυτόνομοι των Εξαρχείων οι οποίοι αντικαθιστούν με σκιαμαχία και στόμφο ό,τι τους λείπει σε πολιτική αντίληψη...

Δεν με συγκινεί η διατήρηση της ιδεολογικής καθαρότητας όταν αυτή περιχαρακώνεται σε ένα κομματικό ιερατείο, ακόμα κι αν πιστέψω ότι κι εκεί δεν φωλιάζει η υποκρισία, και δεν απλώνεται ώστε να αγκαλιάσει όσους περισσότερους πολίτες είναι δυνατό. Μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας κι ο Γιάνης Βαρουφάκης να μην κραδαίνουν σφυροδρέπανα, να μην θέτουν ως προτεραιότητα την έξοδο από την Ε.Ε. και την ευρωζώνη και να μην κάνουν κατάληψη στην καγκελαρία στο Βερολίνο. Η μάχη που δίνουν, ωστόσο, είναι πολύ πιο ηρωική από εκείνη που διεξάγουν ο Περισσός και οι αριστεριστές με τις πύρινες ανακοινώσεις τους. Κι αυτό γιατί ο πρωθυπουργός κι ο υπουργός Οικονομικών δεν επέλεξαν να αντιπαρατεθούν με ανεμόμυλους για να μοιάζουν περισσότερο ιδεαλιστές, αλλά με πραγματικούς στρατούς. Και είναι κρίμα που η υπόλοιπη Αριστερά σνόμπαρε, στην καλύτερη περίπτωση, το κάλεσμά τους για συστράτευση κι επέλεξε τον ιδεολογικό αυνανισμό, ο οποίος ωστόσο είναι βιολογικώς βέβαιο ότι δεν πρόκειται να εγκυμονήσει εξελίξεις προς όφελος του λαού...

Η κατάληψη ενός δημόσιου κτιρίου για κάποιο σημαντικό λόγο, ο οποίος δεν είναι πάντως τα τρέχοντα αιτήματα των αντιεξουσιαστών, πόσω μάλλον όταν η κυβέρνηση καταργεί τις φυλακές τύπου Γ' κι εξανθρωπίζει το ποινικό και σωφρονιστικό δίκαιο, αποτελεί μια θεμιτή πράξη αντίστασης, υπό όρους και προϋποθέσεις πάντοτε, στα κακώς κείμενα. Οταν, όμως, μετατρέπεται σε βανδαλισμό δημόσιας περιουσίας τότε αυτομάτως χάνει τον όποιο ρομαντισμό της. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να καταστρέφει πανεπιστήμια ή εκκλησίες ακόμα κι αν δεν του αρέσει το παρόν εκπαιδευτικό σύστημα και δεν τρέφει ιδιαίτερη συμπάθεια στους τραγοπαπάδες. Το μόνο που επιτυγχάνεται με αυτόν τον τρόπο είναι η διέγερση των συντηρητικών αντανακλαστικών τής κοινωνίας. Ισως και για το ότι ο λαός άργησε πολύ να αντισταθεί στη δουλοποίησή του να φταίει κι ο στιγματισμός τού Δεκεμβρίου τού 2008 από τα εξτρεμιστικά στοιχεία, τα οποία επιχείρησαν να καπηλευτούν τον ειλικρινή πόνο, κυρίως της νεολαίας, για τη δολοφονία τού Αλέξη Γρηγορόπουλου...

Η κάθοδος στους δρόμους ταυτίστηκε στη συνείδηση αρκετών με μολότοφ, σπάσιμο βιτρίνων και πλιάτσικο, κι ας μην ήταν αυτή η γενική εικόνα εκείνης της εξέγερσης. Γι' αυτό και η κυβέρνηση οφείλει να σκληρύνει τη στάση της στις περιπτώσεις άσκησης άσκοπής βίας από εκείνους που βαυκαλίζονται τους επαναστάτες μόνο και μόνο γιατί δειλιάζουν να βάλουν τα χέρια τους στη φωτιά. Δεν της πρέπουν ενοχικά σύνδρομα όταν, άλλωστε, τώρα αποδεικνύεται ότι δεν ελέγχει τους αντιεξουσιαστές όπως ήθελε να συμβαίνει η συστημική προπαγάνδα χρόνων. Ετσι κι αλλιώς τα τραγούδια που έχουν νόημα είναι αυτά που ακούγονται κοντά στο χορό κι όχι μακριά από αυτόν για την τέρψη των αυτιών αποκλειστικώς και μόνον όσων τα άδουν. Για τέτοια "γλέντια" αρκούν και οι μπανιέρες...  

Ναι στην απονομή δικαιοσύνης, όχι σε νέα "δίκη των εξ"...

Η εξεταστική επιτροπή τής Βουλής για την εποχή των μνημονίων έπρεπε να είχε συγκροτηθεί εδώ και πολύ καιρό. Την είχε υποσχεθεί, άλλωστε, κι ο Αντ Σαχλαμαράς πριν τις εκλογές τού 2012. Αυτό που συνέβη στην Ελλάδα τα πέντε τελευταία χρόνια ήταν πρωτοφανές για τα ευρωπαϊκά μεταπολεμικά χρονικά. Οταν κι ο πρόεδρος της Κομισιόν αναγνωρίζει ότι στη χώρα μας σοβεί ανθρωπιστική κρίση είναι περιττό να επιχειρηματολογήσω πολύ περισσότερο για το ότι βιώνουμε μια οικονομική γενοκτονία. Ποιό νοικοκυριό, εξάλλου, δεν έχει έστω έναν άνεργο, μετανάστη ή εργαζόμενο με πενιχρές και καθυστερούμενες στην απόδοσή τους αμοιβές;...

Οι πολιτικές ευθύνες, επίσης, τόσο για την ένταξη στο μνημόνιο όσο και για την εφαρμογή των πολιτικών του είναι εξίσου δεδομένες κι έχουν αποδοθεί από τον ελληνικό λαό, έστω και με χρονοκαθυστέρηση, στην ολότητα του μεταπολιτευτικού συστήματος. Το κόμμα που κυριάρχησε από το 1981, το ΠΑΣΟΚ, είναι πλέον ένα απόκομμα του 3% στην καλύτερη των περιπτώσεων, ενώ και η Ν.Δ. οδεύει προς την ίδια κατάληξη, ειδικώς αν διατηρήσει στην αρχηγία της τον Αντ. Σαχλαμαρά. Επομένως, αυτό που καλείται να διερευνήσει η Βουλή είναι τις τυχόν ποινικές ευθύνες των εμπλεκόμενων προσώπων και μόνο αυτές. Το αν, δηλαδή, ο ρεζίλης των Παπανδρέου, ο Λ. Παπαδήμιος, οι σαμαροβενιζέλοι και οι υπουργοί τους φτωχοποίησαν μια χώρα με δόλο εξυπηρέτησης αλλότριων συμφερόντων από το λαϊκό και το εθνικό...

Προσοχή: η απόδειξη του "μαγειρέματος" του δημοσιονομικού ελλείμματος, των κερδοσκοπικών παιχνιδιών με τα ελληνικά ομόλογα χάρη και σε διατάξεις όπως το Τ10, η ζημιά των ασφαλιστικών ταμείων και των νοσοκομείων από το PSI, η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών (ειδικώς η δεύτερη που έγινε με τιμή κατώτερη της αρχικής τιμής κτήσης εκ μέρους του ελληνικού Δημοσίου των μετοχών των τραπεζών), γενικότερα του τρόπου που έγινε η αναδιάρθρωση του τραπεζικού συστήματος, του ρόλου τού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και του ΤΑΙΠΕΔ και τόσα άλλα δεν συνιστούν αυτομάτως ποινική ενοχή όσων τα εμπνεύστηκαν και τα υλοποίησαν...

Ο νεοφιλελευθερισμός, όσο κι αν ο γράφων τον απεχθάνεται, είναι ιδεοληψία, όχι ποινικό αδίκημα. Γι' αυτό και πριν πάρουμε κεφάλια θα πρέπει να είμαστε όσο το δυνατό πιο σίγουροι ότι όλες οι παραπάνω αποφάσεις και πολλές περισσότερες δεν λήφθηκαν από αγνό θαυμασμό στον Ρ. Ρέιγκαν και στην Μ. Θάτσερ, αλλά γιατί όσοι τις έλαβαν, αποσκοπούσαν στο προσωπικό τους κέρδος και σε εκείνο των νταβατζήδων τους, αποδεχόμενοι έστω με ενδεχόμενο δόλο πως θα μπορούσαν να βλάψουν το κοινωνικό σύνολο. Μόνο τότε θα έχουμε αποδώσει δικαιοσύνη. Σε διαφορετική περίπτωση θα την έχουμε νοθεύσει με εξιλαστήρια θύματα...

Δεν γράφω τα παραπάνω για να αθωώσω εκ των προτέρων τους υπαίτιους της σύγχρονης μικρασιατικής καταστροφής, αλλά για να αποφύγουμε μια νέα "δίκη των εξ" μόνο και μόνο για να δώσουμε αίμα στο πόπολο. Η δημοκρατία τιμωρεί και σωφρονίζει, δεν εκδικείται, γι' αυτό και δεν της ταιριάζουν ούτε οι θανατικές ποινές ούτε οι ισόβιες καθείρξεις. Πολλώ δε μάλλον όταν τα μνημόνια δεν ήταν η πηγή τού κακού αλλά το δηλητήριο που δόθηκε σε έναν ούτως ή άλλως βαριά άρρωστο οργανισμό. Γι' αυτό και θα προτιμούσα μια εξεταστική από την οποία θα παρέλαυναν όλοι οι ζωντανοί πρωταγωνιστές τής μεταπολιτευτικής περιόδου, από τον Κ. Μητσοτάκη μέχρι τον αρχιερέα τής διαπλοκής και τον τουρίστα τής Ραφήνας, για παράδειγμα...

Το δράμα δεν ξεκινά από τον ρεζίλη των Παπανδρέου, ο οποίος ήταν ίσως ο χειρότερος που θα μπορούσε να διαχειριστεί μια τέτοια κρίση, αλλά πολύ νωρίτερα. Ο Κ. Μητσοτάκης ήθελε να μας επιβάλει μνημόνια 25 χρόνια πριν, ο Κ. Σημίτης μας πέταξε στην θάλασσα του ευρώ χωρίς μπρατσάκια προκειμένου να εξυπηρετήσει κατά βάση την ελίτ τής χώρας με μια διαχρονική φούσκα τού χρηματιστηρίου, ο Κ. Καραμανλής απλώς προέδρευε στα διαλείμματα από την καταβρόχθιση μεζέδων και την ενασχόληση με το Playstation. Ναι, λοιπόν, στην απονομή δικαιοσύνης, η οποία ωστόσο δεν αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους και δεν αναγνωρίζει αρσακειάδες χάριν μικροκομματικών σκοπιμοτήτων...