Και μόνο το να σκέφτεσαι εκτός κουτιού είναι εθνική προδοσία στη γη των μετρίων...

Ο καλός προπονητής οφείλει να προετοιμάζει την ομάδα του όχι μόνο για το ενδεχόμενο να ξεκινήσει το ματς πετυχαίνοντας τρία τέρματα, αλλά για κάθε αναποδιά που μπορεί να συμβεί κατά τη διάρκειά του. Ομοίως, πριν μπεις σε μία διαπραγμάτευση ή και κατά τη διάρκειά της πρέπει να έχεις ένα, δύο, τρία, χίλια εναλλακτικά σχέδια, τα οποία να μην συγκρούονται με τις "κόκκινες γραμμές" σου αλλά παραλλήλως να δίνουν το περιθώριο στην άλλη πλευρά να συμφωνήσει δίχως να νιώθει ριγμένη...

Σε αυτό το πλαίσιο, μόνο αντιπολιτευτικό δόλο μπορώ να διακρίνω στις μομφές που διατυπώνονται για τον περιβόητο εναλλακτικό τρόπο πληρωμών Βαρουφάκη στην περίπτωση έλλειψης ρευστότητας. Ακόμα, εξάλλου, κι αν "σατανικός" στόχος τού τότε υπουργού Οικονομικών ήταν να μας βγάλει από το ευρώ οι αποφάσεις που έλαβε ο Αλ. Τσίπρας αποδεικνύουν το ακριβώς ανάποδο: ο πρωθυπουργός έχει αποδεχθεί τα πάντα προκειμένου να μείνουμε στην Ευρωζώνη...

Η κυβέρνηση είναι ο προφανής στόχος τής αντιπολίτευσης και μέρους τής διαπλοκής. Δεν είναι, όμως, κι ο μοναδικός. Σε ένα πρώτο επίπεδο είναι κι ο Γιάνης Βαρουφάκης, την εκλογική κάθοδο του οποίου δεν φοβάται μόνο ο Αλ. Τσίπρας, αλλά κι ο άθλιος Κούλης. Κι αυτό γιατί κι ο τελευταίος γνωρίζει ότι αν ήταν κυβέρνηση θα περνούσε τα ίδια και περισσότερα μέτρα από αυτά που πέρασαν τους τελευταίους μήνες δίχως την ψήφο του...

Από τη στιγμή που η κυβέρνηση και τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης συναινούν στο "πάση θυσία ευρώ κι ας βγούμε, αν βγούμε, από την κρίση ξεβράκωτοι" είναι λογικό τα πεδία αντιπαράθεσης να εντοπίζονται στο τι είπε ο Π. Καμμένος με έναν ισοβίτη, αν ο πρόεδρος της ΝΔ είναι μπλεγμένος και σε άλλα σκάνδαλα πέρα από της Siemens ή αν ο αρχιερέας τής διαπλοκής δεν ήταν μόνο "τροχονόμος" τής διαφθοράς, αλλά συμμετείχε σε αυτή ενεργώς. Οι ριζοσπαστικές προτάσεις Βαρουφάκη, επομένως, μόνο παράλογο δεν είναι να ανησυχούν το κομματικό κατεστημένο...

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, ωστόσο, η κριτική στα ΙΟU's ή σε οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική εδράζεται στη συλλογική μας φοβία να βρίσκουμε λύσεις "εκτός κουτιού", στο να κολυμπάμε σε αχαρτογράφητα ύδατα, λες κι αυτά στα οποία έχουμε κολυμπήσει μέχρι σήμερα δεν έχουν αποδειχθεί επικίνδυνα. Δεν ισχυρίζομαι πως οποιεσδήποτε επινοήσεις μοιάζουν με μαγικά ραβδάκια ή είναι, τέλος πάντων, οι προσφορότερες για την κοινωνική διάσωση. Οφείλουμε, όμως, πού και πού να τις δοκιμάζουμε, πόσω μάλλον όταν οι πιο συμβατικές αποδεικνύονται ατελέσφορες...

Πώς θα απαλλαγούμε από τις αιτίες που μας οδήγησαν στα μνημόνια όταν παρουσιάζουμε αλλεργία σε οποιαδήποτε σκέψη κι οποιοδήποτε μυαλό δεν ανταποκρίνεται στο μέσο όρο και τα αντιμετωπίζουμε ως εφάμιλλα μιας εθνικής προδοσίας; Δεν απαξιώνω τη χρησιμότητα της κοινής λογικής, ιδίως στην Ελλάδα όπου είναι δυσεύρετη. Το έδαφος, ωστόσο, σε μια χρεοκοπημένη από κάθε άποψη χώρα είναι πρόσφορο για την υλοποίηση και πρωτοποριακών ιδεών σε όλους τους τομείς. Αντί να τις στιγματίζουμε ας τις δώσουμε οξυγόνο...

 

  

Οι εξεγερμένοι νέοι έχουν πάντοτε δίκιο, ακόμα κι όταν δεν ξέρουν το λόγο...

Σε αντίθεση με πολλούς φιλελεύθερους- νεοφιλελεύθερους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν είμαι ειδήμων στην πολιτική ζωή τής Βενεζουέλας. Δεν μπορώ, επομένως, να σας γράψω με βεβαιότητες για το αν στη μακρινή αυτή χώρα τα κίνητρα των εξεγερμένων είναι τόσο αγνά όσο θέλουν τα δυτικά μέσα ενημέρωσης κι ο ΣΚΑΙ να μας τα παρουσιάσουν...

Γνωρίζω, όμως, όπως και οι περισσότεροι που κατοικούμε στην Ελλάδα, πολύ καλύτερα τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης στον ιδιωτικό και δημόσιο βίο μας. Ξέρουμε τι σημαίνει, για παράδειγμα, η άγρια λιτότητα, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας, η ανεργία, η άδικη κατανομή τού πλούτου, όλα συμπαρομαρτούντα μιας οικονομικής πολιτικής η οποία επιτρέπει στο μεγάλο κεφάλαιο να κινείται ανενόχλητο, αλλά στην εποχή τού διαδικτύου χτίζει κυριολεκτικώς τείχη όταν πρόκειται για την ελεύθερη μετακίνηση των λαών...

Αναλογιστείτε, επομένως, πώς θα κάλυπταν και τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης τα επεισόδια στο Αμβούργο με αφορμή τη συνάντηση της G20 αν αυτά πραγματοποιούνταν στα Εξάρχεια ή στη Βενεζουέλα. Για τα μεν Εξάρχεια θα έλεγαν πως ο Αλ. Τσίπρας δείχνει ανοχή στους πρώην συντρόφους του και πως με κυβέρνηση της Αριστεράς δεν πρόκειται να επικρατήσουν ο νόμος, η τάξη και η ασφάλεια στη συγκεκριμένη περιοχή των Αθηνών...

Υπενθυμίζω, απλώς, ότι η βία των τελευταίων ημερών έλαβε χώρα στη Γερμανία, όπου σε συλλαμβάνουν αν πετάξεις σκουπίδι στο δρόμο κατά το κλισέ και την οποία κυβερνούν οι συντηρητικοί χριστιανοδημοκράτες τα τελευταία 12 χρόνια. Οι ΄"αλήτες" τού Αμβούργου , εξάλλου, είναι οι "επαναστάτες" τής Βενεζουέλας, όπως επίσης τα "κωλόπαιδα" της γερμανικής πόλης είναι οι "αγωνιστές τής δημοκρατίας" στο Καράκας...

"Μεταφράζοντας" τα λόγια που συνοδεύουν αυτό το κείμενο και τα οποία ανήκουν στον Μάνο Χατζιδάκι, με αφορμή τη δολοφονία τού 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά τη δεκαετία τού '80 από αστυνομικό ο οποίος στη συνέχεια αθωώθηκε, οι νεολαίοι είτε στη Γερμανία είτε στη Βενεζουέλα είτε οπουδήποτε αλλού δεν έχουν το δικαίωμα, αλλά την υποχρέωση να επαναστατούν απέναντι στο κατεστημένο, να διαφωνούν ακόμα κι όταν δεν έχουν κατασταλαγμένες απόψεις, να αντιδρούν έστω κι αν δεν βρίσκουν πρόχειρη κάποια θετική πρόταση. Οι δημοκρατίες χρειάζονται το δυναμισμό τους, έστω κι αν κάποιες φορές εκφράζεται με λανθασμένο τρόπο...

Γι' αυτό και δεν είναι δυνατό να εξισώνουμε τη μολότοφ στα χέρια ενός έφηβου με το πιστόλι στα χέρια ενός μπάτσου. Ο πρώτος ασκεί- επαναλαμβάνω, με στρεβλό τρόπο τον οποίο δεν επιδοκιμάζω- το καθήκον τής άρνησης στις δομές που του παραδίδουν οι μεγαλύτεροι, ενώ ο δεύτερος όταν πυροβολεί έναν άοπλο ή με πιο ακίνδυνα όπλα στη διάθεσή του καταχράται το δικαίωμα στη χρήση κρατικής βίας, εκθέτοντας τους θεσμούς που τον πληρώνουν. Το να σπας και να καις δημόσια ή ιδιωτική περιουσία συνιστά μια λούμπεν αντίδραση, το να περιορίζεις ωστόσο το κράτος δικαίου στο όνομα μιας επίπλαστης ασφάλειας αποτελεί προμελετημένο έγκλημα...

Ενός λεπτού σιγή για όλες τις ορντινάντσες που έγιναν αβαρία...

Η δημοσιογραφία δεν νοσεί στην Ελλάδα γιατί απολύθηκε ο Κ. Μπογδάνος από έναν ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό ο οποίος ενώ αντιπολιτεύεται σφόδρα την κυβέρνηση κατηγορείται πως ενέδωσε στην πίεσή της κι απομάκρυνε έναν από τους τηλεαστέρες του. Αν μπούμε στη διαδικασία να συγκρίνουμε ποιος προπαγανδίζει περισσότερο, ο ΣΚΑΙ ή η ΕΡΤ για παράδειγμα, έχουμε ήδη υποπέσει στο αμάρτημα του να ταυτίζουμε το ρόλο τού δημοσιογράφου με του κυβερνητικού εκπροσώπου ή του εκπρόσωπου Τύπου της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κι επειδή ακριβώς αυτό συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι λογικό να θεωρούμε πως ο δημοσιογράφος οφείλει να υποστηρίζει ανοιχτά το χ ή το ψ κόμμα κι όταν δεν το κάνει να μας είναι στην καλύτερη περίπτωση αδιάφορος...

Το ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ που βλέπουν με καλό μάτι τούς τρομοκράτες δεν είναι δα και κανένα μεγάλο μυστικό. Ο Κ. Μπογδάνος, επομένως, έχει εκστομίσει πολύ μεγαλύτερες ανακρίβειες από αυτή που οδήγησε στην απόλυσή του. Το ερώτημα, όμως, είναι αν η δεοντολογία επιτρέπει σε κάποιον ο οποίος παρουσιάζει μια τηλεοπτική εκπομπή να παίρνει θέση αντί να ερωτά και να αποκαλύπτει...

Η προπαγάνδα είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση, αλλά κι αυτή στην Ελλάδα έχει ανατεθεί σε ερασιτέχνες που πολλές φορές εκθέτουν τους εντολείς τους. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, ο Κ. Μπογδάνος να παραθέσει βίντεο από φιλοτρομοκρατικές δηλώσεις βουλευτών και στελεχών τού ΣΥΡΙΖΑ και να είχε μεταφέρει πολύ πιο αποτελεσματικώς το μήνυμα που ήθελε να μεταφέρει. Η έκθεση κι αυτοέκθεση συνεπώς είναι πολύ μεγάλες όταν τα αφεντικά  εμπιστεύονται μετριότητες για τέτοιες δουλειές...

Όσο ψηλότερα σκαρφαλώνει η μαϊμού τόσο μεγαλύτερος φαίνεται ο κώλος της. Κάτι παρόμοιο τρέχει και με τους μπογδάνους αυτής της χώρας, όχι μόνο στη δημοσιογραφία αλλά κι αλλού. Ο συγκεκριμένος τρόπον τινά δημοσιογράφος δεν έπεσε θύμα τής λογοκρισίας, αλλά του ίδιου του σπαθιού με το οποίο έβγαζε μέχρι πρότινος το ψωμί του. Κάπως έτσι την παθαίνουν, άλλωστε, πολλοί βασιλικότεροι του βασιλέως, οι οποίοι στην ανάγκη τους να φανούν χρήσιμοι για τους νταβατζήδες τους κάποιες φορές τούς εκθέτουν και πληρώνουν στη συνέχεια, ως καλοί αποδιοπομπαίοι τράγοι, το τίμημα...

Ας κρατήσουμε, επομένως, όλοι μαζί ενός λεπτού σιγή για όλες τις ορντινάντσες που προδόθηκαν από τα αφεντικά τους όταν τους έγιναν αβαρία. Είναι το περισσότερο που μπορώ να προσφέρω ως αλληλεγγύη σε αυτό το κατώτερο είδος τού ζωικού βασιλείου...

Μήπως ήρθε η ώρα για μια εξεταστική και για τον Σημίτη;...

Δεν είναι διόλου αμελητέο ότι έστω και ύστερα από τόσα χρόνια ο Γ. Παπαντωνίου θα οδηγηθεί στη δικαιοσύνη. Τα εγκλήματα, ιδίως όταν σχετίζονται με πολιτικά πρόσωπα, πρέπει να τιμωρούνται, σε διαφορετική περίπτωση δεν δικαιούται κανένας Πάγκαλος να ισχυρίζεται πως όλοι μαζί τα φάγαμε δίχως να αισχύνεται. Προκειμένου, ωστόσο, η δικαιοσύνη για την περίοδο του αρχιερέα τής διαπλοκής να μην θεωρηθεί αποσπασματική έχει φτάσει η ώρα στο κάδρο τής απόδοσης ευθυνών να χωρέσει κι ο ίδιος ο Κ. Σημίτης, να διαλευκανθεί δηλαδή επιτέλους κατά πόσο οι αδιαμφισβήτητες ευθύνες του για τα χρόνια τής πρωθυπουργίας του, όταν και η πολιτική διαφθορά έφτασε στην ακμή της, είναι μόνο πολιτικές ή είναι και ποινικές...

Όσο γίνονται γνωστές όλο και περισσότερες καταθέσεις που τον εμπλέκουν σε σκοτεινές υποθέσεις, όπως η προμήθεια του C4I, τόσο περισσότερο καθίσταται αναγκαίο να πέσει άπλετο φως στο τι ήξερε και τι συγκάλυπτε το Μαξίμου από το 1996 μέχρι το 2004. Ο Κ. Σημίτης ήταν, "απλώς, ο "τροχονόμος" που έβλεπε τα σκάνδαλα να σφυρίζουν δίπλα του κι εκείνος περιοριζόταν στο να κρατά σημειώσεις στο μπλοκάκι του ή, μήπως, έγινε κι ο ίδιος παρανόμως πλουσιότερος, εκμεταλλευόμενος μια εποχή όπου και το "μαύρο" χρήμα έρεε άφθονο; Στην θέση του, κι αν αισθανόμουν αθώος τού αίματος, θα ζητούσα ο ίδιος να καθαρίσει το όνομά μου. Βεβαίως το αυτό ισχύει και για τον Π. Καμμένο, για να μην ξεχνιόμαστε...

Δυστυχώς η σημερινή κυβέρνηση χρησιμοποιεί την κάθαρση κυρίως για επικοινωνιακούς λόγους. Αν, άλλωστε, σκόπευε στην ουσία κι όχι στο θέαμα θα είχε δράσει νωρίτερα κι αποτελεσματικότερα και, κυρίως, δεν θα έσπευδε να δημιουργήσει το δικό της κύκλο διαπλοκής. Όπως κι αν έχει, όμως, είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητο να κλείσουμε στις ντουλάπες τα φαντάσματα του παρελθόντος, αν θέλουμε να προχωρήσουμε στο μέλλον. Πολλώ δε μάλλον όταν αυτά τα φαντάσματα δεν έχουν αποδεχθεί ότι δεν σημαίνουν πλέον τίποτα για το λαό κι ονειρεύονται ηρωικές επιστροφές πάνω σε άσπρα άλογα. Τι να το κάνουμε, εξάλλου, να γλιτώνουμε από τους μπογδάνους, αν είναι να πορευόμαστε ακόμα με τους νταβατζήδες τους στους ώμους;...

 

Μνημείο για εκείνους που δεν ξέρουν να μετρούν το μπόι τους...

Όσο περνούν τα χρόνια τόσο περισσότερο σέβομαι τους ανθρώπους που μπορούν να μετρούν το μπόι τους δίχως υπερβολές. Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ έχουν κάθε δικαίωμα να τιμούν τους συναδέλφους τους που έφυγαν από τη ζωή τη διετία 2013-2015, όταν και είχε επιβληθεί το επαίσχυντο μαύρο από την κυβέρνηση των σαμαροβενιζέλων. Ακόμα κι αν είναι υπερβολικό να αποδίδουμε τον θάνατο ανθρώπων σε μια πολιτική απόφαση για το κλείσιμο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης...

Άξιζε, όμως, τον κόπο να στηθεί ένα μνημείο αμφιβόλου αισθητικής έξω από το ραδιομέγαρο γι' αυτόν το σκοπό; Είναι οι άνθρωποι που πέθαναν τη μαύρη διετία αγωνιστές τύπου Εθνικής Αντίστασης ή του αντιδικτατορικού αγώνα; Ή μήπως είναι πρόκληση η ταύτιση εργαζόμενων που απολάμβαναν διπλάσιους μισθούς από το μέσο όρο με μαχητές υπέρ τής ελευθερίας και της δημοκρατίας; Μήπως, δηλαδή, οι συνδικαλιστές τής ΠΟΣΠΕΡΤ πυροβόλησαν τα πόδια τους;

Η ΕΡΤ δεν ήταν ποτέ BBC, δεν απολάμβανε δηλαδή ποτέ της έξωθεν καλής μαρτυρίας και δικαίως. Από τη στιγμή τής ίδρυσής της αποτέλεσε μιντιακό όργανο της εκάστοτε εξουσίας, μηχανισμός κομματικής προπαγάνδας κι αποθηκευτικός χώρος για ρουσφέτια. Όταν το 2013 κάποιοι από εμάς εξοργιστήκαμε με το διάγγελμα Κεδίκογλου δεν ήταν γιατί συμφωνούσαμε με τον τρόπο που λειτουργούσε η δημόσια τηλεόραση μέχρι τότε, αλλά γιατί δεν ήμασταν της άποψης πως όταν το πόδι πονάει το κόβεις χωρίς να σκεφτείς πρώτα την πιθανότητα να το θεραπεύσεις. Μαγκιά δεν είναι το λουκέτο, αλλά η απόφαση να εξορθολογίσεις τη λειτουργία τής ΕΡΤ δίχως να υπολογίζεις το πολιτικό κόστος, να την αφήσεις να λειτουργεί αυτόνομα δίχως κομματικές παρεμβάσεις, να διώξεις τους άχρηστους και να προσλάβεις άξιους με λογικούς μισθούς...

Δυστυχώς δεν άλλαξαν πολλά πράγματα προς το καλύτερο κι επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Μπορεί ο αριθμός και οι απολαβές των υπαλλήλων να εξορθολογίστηκαν, ωστόσο η δημόσια τηλεόραση εξακολουθεί να αποτελεί όργανο προώθησης της κυβερνητικής προπαγάνδας. Κι όποιος επιχειρηματολογεί με το "βρε αδερφέ, ας έχει κι ο ΣΥΡΙΖΑ ένα κανάλι όταν όλα τα άλλα είναι εναντίον του" μάλλον δεν έχει ιδέα τι σημαίνει πραγματική δημοσιογραφία ούτε ενδιαφέρεται για τον πραγματικό εκσυγχρονισμό αυτής της χώρας παρά για να φάνε κι όσοι μέχρι σήμερα βρίσκονταν στην απέξω. Μόνο που με τέτοια μυαλά απλώς στρώνουμε "απλώς" το έδαφος για τα μνημόνια του μέλλοντός μας...

Αλίμονό μας αν στις επόμενες εκλογές το δίλημμα είναι Τσίπρας ή Μητσοτάκης...

Θα είναι χειρότερος πρωθυπουργός ο άθλιος Κούλης από τον Αλ. Τσίπρα, αν φτάσει ποτέ η χώρα στο σημείο να αναρωτιέται σε ρεαλιστική βάση γι' αυτό το σενάριο; Ναι, θα είναι κι αυτό γιατί ο πρόεδρος της ΝΔ συνιστά ένα πολύ επικίνδυνο μείγμα στυγνού νεοφιλελεύθερου στην θεωρία, ακραίου κρατιστή στην πρακτική του, με τους χιλιάδες διορισμούς στο όνομά του, κι απατεώνα τού κοινού ποινικού δικαίου με την προσωπική εμπλοκή του στο σκάνδαλο της Siemens και την προστασία που παρέχει σε επιχειρηματίες- οικογενειακούς φίλους. Ο σημερινός πρωθυπουργός υπέκυψε σε μια ιδεοληψία που δεν πιστεύει για να κρατηθεί στην εξουσία, ενώ ο ίδιος δεν είναι μπλεγμένος σε κανένα οικονομικό σκάνδαλο. Αυτά, ωστόσο, δεν ισχύουν για τον αρχηγό τής αξιωματικής αντιπολίτευσης...

Τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω; Πως επ' ουδενί το δίλημμα στις επόμενες εκλογές δεν μπορεί να είναι "Τσίπρας ή Μητσοτάκης". Η χώρα δεν αντέχει μια νέα εκλογική αναμέτρηση όπου θα ελπίζουμε ο μονόφθαλμος να υπερισχύσει του τυφλού. Χρειαζόμαστε κόμματα και πρόσωπα που να βλέπουν το μέλλον πεντακάθαρα, να διαθέτουν πρόγραμμα κοινωνικής δικαιοσύνης και σχέδιο για να το εφαρμόσουν. Κάτι τέτοιο δεν υφίσταται στο σημερινό κομματικό σύστημα, γι' αυτό και είναι χρέος η άμεση δραστηριοποίηση- επαναδραστηριοποίηση προσωπικοτήτων που μπορούν να φέρουν το καινούριο δίχως εξαρτήσεις από το παρελθόν...

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να καταφύγουμε ξανά στο μεσσιανισμό. Δεν είναι η ενός ανδρός αρχή που θα μας γλιτώσει από τα δεινά, αλλά η ικανότητα ίσως του ενός να συνθέσει διαφορετικές απόψεις ώστε το αποτέλεσμα να ανοίξει το δρόμο στη νέα εποχή. Κατανοώ ότι η αποτυχία τού ΣΥΡΙΖΑ έχει απογοητεύσει τους θιασώτες των ριζοσπαστικών λύσεων, μόνο που το μεγάλο πρόβλημα αυτών που μας κυβερνούν σήμερα δεν ήταν ο λανθασμένος εντοπισμός των αιτιών τής χρεοκοπίας ή οι λύσεις που πρότειναν, αλλά η απουσία σθένους να υπερασπιστούν τις ιδέες τους μέχρι τέλους. Γι' αυτό, ακριβώς, είναι που ο ριζοσπαστισμός και οι πρωτοπόρες ιδέες μακριά από τα εγχειρίδια θα λύσουν το γόρδιο δεσμό κι όχι η παραίτηση κι ο συμβιβασμός με τις παθογένειές μας, που θα υπονοεί μια τυχόν εκλογική επικράτηση Μητσοτάκη...  

Τα βατράχια κάνουν όνειρα στο στομάχι τού ελέφαντα...

Oι βρετανοί δεν έχουν συνηθίσει ακόμα στην ιδέα πως δεν είναι πλέον παγκόσμια υπερδύναμη. Γι' αυτό και δεν τους λείπει ούτε η αλαζονεία ούτε η ψευδαίσθηση ενός εδώ και πολλά χρόνια χαμένου μεγαλείου. Kάτι παρόμοιο ισχύει και με το  ΠΑΣΟΚ ή Δημοκρατική Συμπαράταξη, για να κινούμαστε στο κλίμα των ημερών. Ακόμα πιστεύουν στη Xαριλάου Τρικούπη ότι εκείνοι είναι σε θέση να κανονίζουν τους όρους του παιχνιδιού και να καθορίζουν ποιοι θα συμπεριλαμβάνονται και ποιοι όχι στη νέα κεντροαριστερά...

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι λογικό να θέλουν να αποκλείσουν το ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει ντε φάκτο απομακρυνθεί από την Aριστερά. Kαλώς ή κακώς, ωστόσο, οι σημερινοι κυβερνώντες είναι αυτοί που έχουν καταλάβει το χώρο που κάποτε ανήκε στο ΠΑΣΟΚ. Επομένως, το να συγκεντρώνονται μερικά περιθωριακά κοινοβουλευτικά ή μη κόμματα για να συζητούν για την κεντροαριστερά είναι σαν τα βατράχια να κάνουν όνειρα μέσα στο στομάχι του ελέφαντα... 

Η χώρα είναι αυτονόητο ότι χρειάζεται μια προοδευτική απάντηση στο ντε φάκτο κυβερνητικό νεοφιλελευθερισμό, τον οποίο ασπάζεται ιδεολογικώς και η αξιωματική αντιπολίτευση. Αυτή, ωστόσο, δεν πρόκειται να οικοδομηθεί με υλικά τού χθες, τα οποία μάλιστα μπορεί σύντομα να είναι και υπόδικα, ούτε με εκ των προτέρων αποκλεισμούς από πρόσωπα τα οποία έχουν φθαρεί από προγενέστερες κυβερνητικές τους θητείες. Για να το πω καθαρότερα, η Φώφη, ο ρεζίλης των Παπανδρέου κι ο αρχιερέας τής διαπλοκής μόνο να απωθήσουν μπορούν νέους ψηφοφόρους και σε καμία περίπτωση να τους προσελκύσουν...