Όταν οι ικέτες της Γης γίνουν στα μάτια μας άνθρωποι, τότε το προσφυγικό θα έχει λυθεί...

Δεν ήταν απαραίτητο να κατακαεί η Μόρια για να αποτελέσει στίγμα ντροπής στο σώμα τής ελληνικής κι ευρωπαϊκής κοινωνίας. Αποτελούσε, έτσι κι αλλιώς, εθνικό όνειδος εδώ και χρόνια. Και ούτε είναι σε θέση κανείς από όσους κυβέρνησαν τη χώρα να δείχνει με το δάχτυλο τον άλλο για τις ευθύνες που του αναλογούν. Το ΚΥΤ της Μοριάς είχε κατασκευαστεί για 2.500 ανθρώπους, ο "ευαίσθητος" ΣΥΡΙΖΑ το παρέδωσε με τους διπλάσιους και η ΝΔ το "απογείωσε", γεμίζοντάς το και με 20.000 ψυχές...

Όσο για την Ευρώπη, το λιγότερο που μπορείς να της καταλογίσεις είναι πως έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε αποθήκη ψυχών γιατί δεν έχει το θάρρος να αντιμετωπίσει πρόσωπο με πρόσωπο το ρατσισμό, τον εθνικισμό, τη μισαλλοδοξία. Ιδίως η Γερμανία, που όταν θέλει γίνεται πιεστική και παίρνει από τα άλλα κράτη- μέλη αυτά που θέλει, στο προσφυγικό κατά βάση στρουθοκαμηλίζει, απορρόφησε μόνο τους πιο πλούσιους και μορφωμένους πρόσφυγες και μετανάστες και ύστερα έκλεισε κι αυτή τα σύνορά της. Οι περίφημες ευρωπαϊκές αξίες βρίσκονται φυλακισμένες πίσω από τείχη, κέντρα κράτησης και γκέτο...

Μια κυβέρνηση αρνητής τού προσφυγικού- είχε φτάσει να καταργήσει το υπουργείο λες και στη χώρα μας δεν μένει ούτε καν ένας μετανάστης-, η οποία το αντιμετωπίζει ακόμα και σήμερα σχεδόν αποκλειστικώς ως ζήτημα καταστολής, που κάνει μετεγκαταστάσεις με το σταγονόμετρο στην ενδοχώρα για να μην έλθει ενώπιος ενωπίω με την ξενοφοβία που υπόθαλψε ως αντιπολίτευση, που έχει παίξει τα ρέστα της στα κέντρα κράτησης, δηλαδή σε φυλακές, δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα. Δεν θα μπορούσε ακόμα κι αν είχε μόνο εθνικές κι όχι ευρωπαϊκές και παγκόσμιες διαστάσεις. Το μόνο που έχει κάνει ο αρμόδιος υπουργός Ν. Μηταράκης είναι να κατηγορείται για απευθείας αναθέσεις ή στημένους διαγωνισμούς την ώρα που οι ικέτες τής Γης είτε μένουν άστεγοι είτε πέφτουν θύματα "push backs" στο Αιγαίο είτε αντιμετωπίζονται ως ασύμμετρη απειλή στον Έβρο. Είναι άνθρωποι, κυρίες και κύριοι της κυβέρνησης, όλοι αυτοί κι όσο δεν αντιμετωπίζονται ως άνθρωποι αλλά ως τρομοκράτες, σταυροφόροι τού ισλάμ, παιδιά ενός κατώτερου θεού τόσο η φωτιά που κατάστρεψε την αισχύνη τής Μοριάς θα απειλεί να εξαπλωθεί και να κατακάψει και μια κοινωνία που έχει μάθει να αποδίδει τις τραγωδίες της μόνο σε εκείνους που δεν της μοιάζουν...  

 
 

Εμπρός της Γης οι ψεκασμένοι...

Οι θεωρίες συνωμοσίας, όπως το ότι δεν υπάρχει κοροναΐός, για να φουντώσουν χρειάζονται δύο σημαντικές προϋποθέσεις: έλλειμμα πραγματικής παιδείας και παρακμή των θεσμών. Αν αυτοί που ποδοπατάνε μάσκες είχαν βοηθηθεί να αποκτήσουν συγκροτημένο τρόπο σκέψης και είχαν εμπιστοσύνη στην εκτελεστική, τη νομοθετική, τη δικαστική ή τη μιντιακή εξουσία θα εκδήλωναν με διαφορετικό τρόπο την ενεργητικότητά τους. Είναι, ωστόσο, τα τεράστια κενά τού εκπαιδευτικού μας συστήματος και του συστήματος εξουσίας που δίνουν τη δυνατότητα στους έμπορους της παράνοιας να βρίσκουν αγοραστές για τα προϊόντα τους...

Ακόμα κι αν οι γονείς, το σχολείο, το κράτος, τα ΜΜΕ αποδεικνύονταν οι καλύτεροι παιδαγωγοί δεν θα μπορούσαν να πάρουν από το χέρι 10.000.000 Έλληνες και να τους οδηγήσουν μακριά από ψεκασμένες θεωρίες ή τηλεοπτικά ξεπλύματα του βιασμού. Η κυρία τής φωτογραφίας, που ενδεχομένως να διαδήλωνε πέρυσι για τη μία και μοναδική Μακεδονία και πριν 20 για την αναγραφή τού θρησκεύματος στις ταυτότητες, τον εαυτό της πρέπει να οικτίρει πρώτο από όλους για το κατάντημά της. Εκείνοι, όμως, που διαχειρίστηκαν και τον κοροναΐό με όρους εξόντωσης του πολιτικού αντίπαλου δεν δικαιούνται να δείχνουν την κοινωνία με το δάχτυλο...

Αρκετοί από αυτούς που τοποθετούνται σε βάρος τής χρήσης μάσκας και τα γενικότερα μέτρα προστασίας κατά τής πανδημίας με το επιχείρημα πως καταπατώνται προσωπικές τους ελευθερίες δεν έχουν κανένα πρόβλημα με την καταπάτηση προσωπικών ελευθεριών των μεταναστών, των ομοφυλόφιλων κι άλλων ευάλωτων, μη πλειοψηφικών ομάδων. Γι' αυτούς η μάσκα είναι μεγαλύτερος εχθρός από το ρατσισμό, το φασισμό, την ομοφοβία και κάθε είδους μισαλλοδοξία. Είναι, συνεπώς, προφανές ότι η ανθρωπότητα δεν μπορεί να στηριχθεί για να γίνει καλύτερη πάνω σε ανθρώπους που δεν αντιλαμβάνονται καν τα προβλήματά της, που δεν έχουν τις απαντήσεις στις παθογένειες γιατί απλούστατα δεν θέτουν καν τα σωστά ερωτήματα...

   

 

Θα ζητούσαμε από τους Γερμανούς να ξεχάσουν το Άουσβιτς;...

Με αφορμή εμφυλιοπολεμικές γιορτές μίσους στο Γράμμο και στο Βίτσι έχει ξεκινήσει μια συζήτηση και για το αν η Αριστερά οφείλει να σταματήσει επετειακές εκδηλώσεις που παραπέμπουν στα μαύρα χρόνια τής μετεμφυλιακής Ελλάδας. Κατά το αντίστοιχο της ταύτισης της μισάνθρωπης ιδεοληψίας τού φασισμού με την ανθρωποκεντρική τού κομμουνισμού ή της θεωρίας των δύο άκρων στην ελληνική εκδοχή, γίνεται προσπάθεια αποσιώπησης του τι ακολούθησε την Εθνική Αντίσταση, δηλαδή του εμφύλιου που βαφτίστηκε συμμοριτοπόλεμος, των εκτελέσεων, των διώξεων, των φυλακίσεων και των εκτοπίσεων. Η δεξιά παράταξη, η οποία κυβέρνησε ως επί τον πλείστον τη χώρα τα τελευταία 100 χρόνια, αντί να ζητήσει συγγνώμη για τη βίαιη περιθωριοποίηση σημαντικής μερίδας τού πληθυσμού που ζητούσε έναν καλύτερο κόσμο, ξεπλένει τις τύψεις της είτε με ανιστόρητες θεωρίες είτε με politically correct συμψηφισμούς και διακηρύξεις περί εθνικής ενότητας κι αποφυγής τού διχασμού...

Όταν η άρχουσα τάξη ζητά εθνική ενότητα την ταυτίζει με την υποταγή των χαμηλότερων οικονομικώς στρωμάτων στα συμφέροντά της. Το αποτέλεσμα, για παράδειγμα, του δημοψηφίσματος του 2015 απόδειξε ότι δεν υπήρχε εθνικός διχασμός, αλλά συντριπτική στήριξη των πολιτών στις αντιμνημονιακές πολιτικές, μολονότι όσοι κυβέρνησαν από το 2010 μέχρι το 2015, με τα μιντιακά τους φερέφωνα και τους επιχειρηματίες, τραπεζίτες κι εφοπλιστές χορηγούς τους απαιτούσαν από τους πολίτες να μην διαμαρτύρονται στη βίαιη φτωχοποίησή τους για να μην προκαλείται διχασμός. Οι σημερινοί κυβερνώντες μάς ζητούν για μια ακόμα φορά να βάλουμε πλάτη και να ανεχθούμε νεοφιλελεύθερες πολιτικές, ξανά στο όνομα της εθνικής ενότητας από την οποία μερικές οικογένειες έχουν γίνει τόσο πλούσιες που δεν ξέρουν τι έχουν...

Η εθνική ενότητα που δεν στηρίζεται στην ιστορική αλήθεια και στα συμφέροντα της πλειονότητας των πολιτών είναι ψευδεπίγραφη. Μπορούν, για παράδειγμα, οι Γερμανοί να ισχυρίζονται πως είναι μια γροθιά κι έχουν διδαχθεί από τα λάθη τους αν πάψουν να μνημονεύουν το Άουσβιτς και να τιμούν τη μνήμη των θυμάτων τού Ολοκαυτώματος; Το ίδιο συμβαίνει και στη χώρα μας. Η Μακρόνησος, για παράδειγμα, πρέπει να αναδειχθεί σε μουσείο μνήμης τού έως πού μπορεί να κατρακυλήσει ο άνθρωπος όταν αρχίσει να πιστεύει ότι ο ιδεολογικός του αντίπαλος ανήκει σε άλλο είδος τού ζωικού βασιλείου κι αυτή η απανθρωπιά ενδύεται την κρατική εντολή...

 

  

Η συναίνεση που ζητά ο Κυριάκος για τον ελληνοτουρκικό διάλογο μπορεί να πνίγηκε στις Πρέσπες...

Πριν από λιγότερο από δύο χρόνια δεκάδες χιλιάδες έβγαιναν στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για το ότι η γείτονα χώρα που ονομαζόταν Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας και στο εσωτερικό της Δημοκρατία της Μακεδονίας θα ξαναβαφτιζόταν έναντι όλων Βόρεια Μακεδονία. Θα υποχρεώναμε, δηλαδή, μια άλλη χώρα, η οποία δεν διακατέχεται από επεκτατισμό σε βάρος μας και δεν έχει και τα μέσα για να τον επιτύχει έτσι κι αλλιώς, να αλλάξει ονομασία, Σύνταγμα, βιβλία και πινακίδες και τον εναέριο χώρο της να τον φυλάσσουν ελληνικά αεροσκάφη κι αυτό θεωρήθηκε εθνική προδοσία. Οι τότε μακεδονομάχοι σήμερα εμφανίζονται, στις δημοσκοπήσεις τουλάχιστον, να αποδέχονται διάλογο με την σαφώς πιο επεκτατική κι επιθετική Τουρκία, που μπορεί να οδηγήσει και σε απώλεια κυριαρχικών μας δικαιωμάτων στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο...

Κανείς δεν επιθυμεί να καταφτάνουν σε καθημερινή βάση στα αεροδρόμια της χώρας δεκάδες φέρετρα με την ελληνική σημαία κι ο γράφων δεν είναι από αυτούς που πιστεύουν ότι η Ελλάδα μπορεί ή και δικαιούται να διεκδικεί μια τεράστια ΑΟΖ μόνο και μόνο γιατί διαθέτει ένα μικρό νησάκι, το Καστελόριζο, στην ανατολική Μεσόγειο. Ούτε διαφωνώ με την ενίσχυση των δικαιωμάτων τής μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη- έστω κι αν αυτό είναι ελληνικό κι όχι τουρκικό ζήτημα- ούτε με την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου, αν και η Τουρκία αποσύρει την επιθετικότητά της. Διαφωνώ, ωστόσο, καθέτως κι οριζοντίως με τη σαλαμοποίηση ζητημάτων που δήθεν θα επιλυθούν υπό την αιγίδα κρατών και διεθνών οργανισμών για τους οποίους προτεραιότητα είναι τα συμφέροντά τους κι όχι η δίκαιη επίλυση χρονιζουσών διαφορών...

Ο διεθνισμός δεν αναιρεί απαραιτήτως τον πατριωτισμό ούτε το αντίστροφο. Όπως κάποιος μπορεί να αγαπά την μητέρα του και μια άλλη γυναίκα ταυτοχρόνως, το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και στη σχέση μας με την πατρίδα που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε κι αυτές στις οποίες γεννήθηκαν και μεγάλωσαν άλλοι. Χειρότεροι, εξάλλου, από τους γνήσιους ιδεοληπτικούς εθνικιστές είναι οι πατριδοκάπηλοι ελλαδέμποροι για τους οποίους η αγάπη για το εθνόσημο είναι συγκυριακή και καιροσκοπική. Είναι θεμιτό, συνεπώς, τώρα ο Κ. Μητσοτάκης να επιζητά εθνική συναίνεση για τον ελληνοτουρκικό διάλογο. Αν δεν τη βρει, ωστόσο, μπορεί να αναζητήσει τα αίτια της αποτυχίας του και στην εθνολαϊκιστική αντιπολίτευση που άσκησε στη Συμφωνία των Πρεσπών...

 

Ανδρέα ζεις, το ΣΥΡΙΖΑ οδηγείς...

 

Αν ρωτήσεις τον μέσο Έλληνα τι συνέβη στις τρεις του Σεπτέμβρη θα σου απαντήσει πως ο Ανδρέας ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ κι όχι πως έγινε η επανάσταση σε βάρος τού Όθωνα το 1843, που οδήγησε στη συνταγματική μοναρχία. Κι αν τον ρωτήσεις πότε ιδρύθηκε η ΝΔ ή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν νομίζω πως θα ξέρει να απαντήσει. 

Αυτά αρκούν από μόνα τους για να αποτυπώσουν την απήχηση στη σύγχρονη κουλτούρα τού νεοέλληνα όχι τόσο του κόμματος που κυβέρνησε τη χώρα πάνω από 20 χρόνια, αλλά του Ανδρ. Παπανδρέου. Με τις πολλές αρετές και τα πολλά του ελαττώματα αυτός, μολονότι είναι νεκρός εδώ και 24 χρόνια, καθορίζει στην ουσία και σήμερα τη συζήτηση στην Ελλάδα γύρω από την Αριστερά και την κεντροαριστερά...

Κι αυτήν την εβδομάδα ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε για δημοκρατική παράταξη, όρο που λάνσαρε ο Ανδρέας στην πολιτική ζωή. Ο ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε, είναι πολύ πιο ρεαλιστικό να θεωρείται απόγονος του ανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ σε σύγκριση με το ΚΙΝΑΛ της Φώφης που γέρνει προς τα δεξιά και δεν αποτελεί πλέον κίνημα, αλλά συνάθροιση παρακμαζόντων μηχανισμών. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει υιοθετήσει ουσιαστικώς τα συνθήματα, αλλά και τις πρακτικές τού ΠΑΣΟΚ προηγούμενων δεκαετιών είτε για καλό- για παράδειγμα, μαχητική, πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και κοινωνικό κράτος- είτε για κακό, με χειρότερη από όλες τις ενσωματώσεις το λαϊκισμό...

Το ΚΙΝΑΛ είναι οφθαλμοφανέστατο ότι δεν είναι κίνημα, αλλά ένα ΚΚΕ του κέντρου ή η μεταπολιτευτική παρηκμασμένη Ένωση Κέντρου του Γ. Μαύρου. Ούτε, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κίνημα, τουλάχιστον όχι ακόμα... 

Πράγματι εκφράζει ένα σημαντικό ποσοστό των Αριστερών και κεντροαριστερών τής χώρας, αλλά σε καμία περίπτωση δεν διαθέτει τη συναισθηματική δυναμική τού ανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ τής δεκαετίας τού '80. Δεν τη διέθετε ούτε όταν κέρδισε εκλογές, αφού άλλο το 36% του Ιανουαρίου του 2015 κι άλλο το 48% του 1981, μολονότι και πριν πέντε χρόνια και πριν 39 η δεξιά τερατολογούσε για τις συνέπειες της ανόδου ενός σοσιαλιστικού κόμματος στην εξουσία... 

Συνεπώς, ο Αλέξης Τσίπρας έχει πολύ δρόμο να διανύσει προκειμένου να γίνει δίκαιη μια σύγκρισή του με τον Ανδρέα, ο οποίος παρά τα πολλά του ελαττώματα δεν φοβόταν, προ της ασθένειάς του που της επέτρεψε να τον αυτοεξευτελίσει τα ύστερα χρόνια, να σπάει αβγά, στενοχωρώντας ακόμα και φίλους με τους οποίους είχε πορευτεί χρόνια. Είναι κι αυτό, όμως, ένα από τα στοιχεία που ξεχωρίζουν τους ηγέτες από τους πρωθυπουργούς...

Καλώς πένεσθαι μάλλον ή πλουτείν κακώς...

Από τις θεμελιώδεις αρχές τής απάνθρωπης ιδεοληψίας τού νεοφιλελευθερισμού, πέρα από το "ο καθένας για την πάρτη του", είναι και το ότι οι φτωχοί φταίνε για τη μοίρα τους. Παραλλαγή του ήταν, άλλωστε, και η επισήμανση Κυρανάκη πως οι νέοι είναι άνεργοι γιατί δεν ξέρουν να φτιάχνουν το βιογραφικό τους και δεν ψάχνουν αρκετά. Εν μέρει οι νεοφιλελεύθεροι έχουν δίκιο. Φταίνε και οι φτωχοί για τη φτώχεια τους γιατί αντί να ρίχνουν από τους θρόνους τους τους πραγματικούς υπαίτιους της δυστυχίας τους επιδίδονται στο αλληλοφάγωμα του κοινωνικού αυτοματισμού και της στοχοποίησης των ακόμα πιο ευάλωτων από τους ίδιους...

Περισσότερο, όμως, ευθύνονται αυτοί που νομοθετούν και ξεπλένουν την αδικία, ιδίως όταν οι ίδιοι είναι παιδιά τού κομματικού σωλήνα που δεν έχουν κολλήσει ούτε ένα ένσημο στη ζωή τους. Αν η οικογένεια, το σχολείο, το κοινωνικό περιβάλλον, τα ΜΜΕ, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παρέδιδαν μαθήματα κοινωνικής δικαιοσύνης κι όχι μισαλλοδοξίας πολύ δύσκολα θα δινόταν η ευκαιρία στους κυρανάκηδες να μας δείχνουν με το δάχτυλο... 

Το ζήτημα, άλλωστε, δεν είναι μόνο να βρίσκεις δουλειά, αλλά και μια αξιοπρεπή θέση εργασίας που να ανταποκρίνεται στα προσόντα σου και, κυρίως, στις επιθυμίες σου και οι συνθήκες άσκησής της να είναι πολιτισμένες. Σε διαφορετική περίπτωση η δουλειά καταντά δουλεία, όπως συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις...

Δεν είναι εντελώς άστοχη η κριτική των νεοφιλελέδων περί της μανίας τής Αριστεράς με τα επιδόματα. Το ζητούμενο δεν θα έπρεπε να είναι να προμηθεύει το κράτος τους πολίτες του με ψάρια, αλλά να τους μαθαίνει να τα ψαρεύουν και να τους δίνει τη δυνατότητα στη συνέχεια να ψαρεύουν όλοι ισότιμα. Τα επιδόματα θα οφειλόταν να είναι το ελάχιστο που ζητά η Αριστερά, ως δίχτυ ασφαλείας και μόνο, με το μέγιστο να είναι η κοινωνική δικαιοσύνη. Σε διαφορετική περίπτωση καταντά άχρωμη, άοσμη κι άγευστη σοσιαλδημοκρατία. Μόνο που η κοινωνική δικαιοσύνη είναι κι ο μεγάλος εχθρός τού νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος έχει επικρατήσει χάρη στη δύναμη του χρήματος και του ελέγχου κρίσιμων επίσημων κι ανεπίσημων θεσμών που τα φράγκα εξασφαλίζουν...

 
 

Το facebook μεγαλύτερος εχθρός της δημοκρατίας από τη δημοσιογραφία...

Δημοσιογραφία είναι να εντοπίζεις και να αναδεικνύεις και τα αρνητικά σε οποιαδήποτε επιτυχία, δίνοντάς τους την αναλογία που τους πρέπει. Πολλώ δε μάλλον να εντοπίζεις και να αναδεικνύεις τα λάθη σε μια αποτυχία. Ό,τι δεν συνέβη, δηλαδή, για μια ακόμα φορά με τα ελληνικά ΜΜΕ στην περίπτωση των Μυκηνών. Το θέμα δεν είναι να πανηγυρίζουμε γιατί δεν κάηκε η πόλη των Ατρειδών, αλλά γιατί κινδυνεύσαμε αυτό να συμβεί εξαιτίας μιας φωτιάς περιορισμένων δυνατότητων...

Το να γράψω ότι η δημοσιογραφία στη χώρα μας είναι είδος εν ανεπαρκεία μοιάζει με το να είναι δώδεκα το μεσημέρι και να σας ενημερώνω πως είναι ημέρα κι όχι νύχτα. Το σημαντικό ερώτημα, όμως, είναι αν έχει πραγματικά σημασία για τη δημοκρατία το ότι η δημοσιογραφία στην Ψωροκώσταινα βρίσκεται σε ημιθανή κατάσταση κι επιβιώνει μόνο χάρη στο μεράκι και στην αυταπάρνηση λίγων. Μήπως, δηλαδή, μας αρκούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως υποκατάστατα ανάδειξης της αλήθειας;...

Η απάντηση είναι αρνητική κι όχι μόνο γιατί διαφορετική απάντηση θα με ανάγκαζε να αναζητήσω άλλη επαγγελματική καριέρα. Τα social media είναι απαραίτητα, ιδίως σε μια χώρα όπου η πλειονότητα των μέσων ενημέρωσης ακολουθεί μια συγκεκριμένη γραμμή κι όχι μόνο αποκρύβει την πραγματικότητα, αλλά και τη διαστρεβλώνει... 

Ο μέσος χρήστης, όμως, του facebook ή του twitter δεν θα μπει στη διαδικασία να ερευνήσει αν ένα στοιχείο είναι αληθινό ή όχι, θα το οικειοποιηθεί ή θα το αποδιώξει από τη σκέψη του αναλόγως των ιδεολογικών του προκαταλήψεων και στη συνέχεια η άποψή του θα αναπαραχθεί δίκην αλήθειας ή ψέματος από εκατοντάδες, χιλιάδες ή κι εκατομμύρια άλλους. Αυτό συνιστά σοβαρότερη απειλή για τη δημοκρατία γιατί ακριβώς έχει μεγαλύτερη απήχηση από το ψέμα ενός έμμισθου δημοσιογραφικού οργάνου εξουσιών οι οποίες στη συνείδηση του μέσου πολίτη θεωρούνται έτσι κι αλλιώς διεφθαρμένες...