Κάτω τα χέρια σου από τον μικρό Νικόλα σάτυρε, δεν θα τον κάνεις κι αυτόν άνεργο, σκλάβο ή μετανάστη...

Ακόμα και για κάποιον που έχει περάσει 40 χρόνια από τη ζωή του στη φυλακή, οι τελευταίες ημέρες τής έκτισης της ποινής του είναι οι χειρότερες. Μολονότι ξανοίγεται μπροστά του η προοπτική της ελευθερίας, ή μάλλον γι' αυτόν ακριβώς το λόγο, όλα γύρω του στο σωφρονιστικό κατάστημα του φαίνονται πιο ανυπόφορα από ό, τι στο παρελθόν, αν και δεν έχει αλλάξει κάτι δραματικώς. Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση της σχέσης τού ελληνικού λαού με τον Αντ. Σαχλαμαρά. Ξέραμε ότι αντιπαθεί τους ξένους, ότι είναι θρησκόληπτος κι ότι δεν δίνει δεκάρα τσακιστή για τη νέα γενιά, παρά μόνο για τους νταβατζήδες του. Δεν τον περιμέναμε, δηλαδή, να εμφανιστεί στον φράχτη τού αίσχους στον Εβρο, να δηλώσει, σαν να βρισκόταν στην Τεχεράνη, πως δεν θα κατεβούν οι θρησκευτικές εικόνες από τα δημόσια κτίρια ή να γυρίσει το φαιδρό και υποκριτικότατο τηλεοπτικό σποτ με τους πιτσιρικάδες για να καταλάβουμε ποιός είναι. Τώρα, ωστόσο, μένουν λιγότερες από δύο εβδομάδες μέχρι την ημέρα που αυτός ο ακροδεξιός τσαρλατάνος δεν θα είναι πλέον πρωθυπουργός τής πατρίδας μας και δεν αντέχουμε άλλο τόσο σκοταδισμό και μισαλλοδοξία. Πόσω μάλλον όταν αυτές οι παθογένειες δολοφόνησαν 17 ανθρώπους στη Γαλλία μόλις πριν μία εβδομάδα...

Εχω χρόνια να δω παιδιά να παίζουν ποδόσφαιρο στο Ζάππειο, αν και περνώ σχεδόν καθημερινώς από το σημείο όπου ο Αντ. Σαχλαμαράς στόπαρε τη μπάλα και "σούταρε" ψέματα το ένα μετά από το άλλο σε ανήλικους. Κι αυτό είναι μόνο ένα μικρό δείγμα τού πόσο μακριά από την κοινωνική πραγματικότητα ζει ο πρωθυπουργός, μολονότι η τοποθεσία τού διαφημιστικού είναι σχεδόν δίπλα στο Μέγαρο Μαξίμου. Φανταστείτε, δηλαδή, πόσα πραγματικά γνωρίζει ο λεπενίσκος ηγέτης μας για όσα συμβαίνουν στις πιο απομακρυσμένες από την Αθήνα περιοχές τής χώρας μας. Κι αυτό είναι μόνο ένα φάουλ, για να χρησιμοποιήσω την ορολογία τού "προπονηταρά" μας, απέναντι στη νεολαία κι άλλος ένας "τύμβος" στην υποκρισία. Πάνω από τους μισούς νέους είναι άνεργοι, όσοι εργάζονται στην Ελλάδα αμείβονται με "μισθούς" πείνας κι από προγράμματα ζητιανιάς, όπως τα "voucher", ενώ δεκάδες ή κι εκατοντάδες χιλιάδες, οι πιο πολλοί πτυχιούχοι και με μεταπτυχιακά ή και διδακτορικά, έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό προκειμένου να ζήσουν με αξιοπρέπεια κι αυτοσεβασμό...

Την ίδια ώρα, περίπου 700.000 παιδιά υποσιτίζονται, στα σχολεία πολλοί μαθητές δεν έχουν λεφτά για να αγοράσουν ούτε ένα κουλούρι και οι υποδομές παιδικής κι εφηβικής πρόνοιας, περίθαλψης και ψυχικής υγείας υποχρηματοδοτούνται για να μην χάσει η Ανγκ. Μέρκελ ούτε ένα ευρώ από τα υπερκέρδη που αποκόμισε η Γερμανία πάνω στο πτώμα τής ελληνικής οικονομίας. Το ότι, επομένως, με αστεία γραφειοκρατικά επιχειρήματα η κυβέρνηση αποστέρησε το δικαίωμα ψήφου σε 100.000 18άρηδες δεν προκαλεί καμιά έκπληξη. Γιατί ο Αντ. Σαχλαμαράς μπορεί να έπεισε τον πατέρα τού μικρού Νικόλα στη διαφήμιση να τον ψηφίσει. Τον ίδιο τον μικρό Νικόλα, ωστόσο, αποκλείεται. Βλέπετε, ο τελευταίος ενημερώνεται κυρίως από το διαδίκτυο, όπου ο καθένας διατυπώνει ελεύθερα την άποψή του, κι όχι από την Ολ. Τρέμη, τον Γ. Πρετεντέρη και τον Μπ. Παπαδημητρίου κι αυτό είναι ένα ακόμα πρόβλημα για τους σαμαροβενιζέλους...

Οι έλληνες στην Ελλάδα λιγοστεύουν, όπως έδειξε και η πιο πρόσφατη απογραφή πληθυσμού, και γι' αυτό δεν ευθύνονται οι μετανάστες, όπως πιστεύει ο Αλέφαντος της πολιτικής, αλλά σε πολύ μεγάλο βαθμό οι πολιτικές που εφαρμόζονται τα τελευταία χρόνια. Πράγματι, το δημογραφικό υπήρχε ως πρόβλημα και πριν τα μνημόνια, αλλά δεν είχε λάβει την έκταση που έχει σήμερα. Κι αν είναι αλήθεια ότι οι γονείς και οι παππούδες μας μεγάλωσαν παιδιά στις ίδιες ή και σε χειρότερες οικονομικές συνθήκες από τις σημερινές, είναι πρόκληση να ζητούμε από τα νέα ζευγάρια να κάνουν κι ένα και δύο και τέσσερα παιδιά και να γίνουν όλα τους λεβέντες για χάρη τού Σαχλαμαρά όταν δεν θα μπορούν να τους προσφέρουν τις στοιχειώδεις "ανέσεις" που απόλαυσαν τα ίδια κατά την ανατροφή τους. Πεθαίνουν περισσότεροι από όσοι γεννιούνται κι αυτοί που βγαίνουν στο ελληνικό φως περιμένουν την ημέρα που θα πάρουν των ομματιών τους και θα φύγουν γι' άλλες, πιο κρύες πολιτείες, όπου όμως θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα, όπως αυτό της τακτικής καταβολής αξιοπρεπών αποδοχών και της ασφάλισης, αποτελούν τα εκ των ων ουκ άνευ μιας επαγγελματικής συμφωνίας...

Η "Χιροσίμα" που αφήνουν πίσω τους σε λίγες ημέρες οι σαμαροβενιζέλοι δεν μπορεί να ξαναχτιστεί από τη μια ημέρα στην άλλη. Για να συμβεί όμως αυτό, και το γράφω με σεβασμό στην τρίτη ηλικία που κι αυτή έχει νιώσει στο πετσί της τα τελευταία χρόνια την καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων, χρειαζόμαστε κυρίως νέα και δυνατά χέρια, όχι τα γέρικα που χειροκροτούν τον Αντ. Σαχλαμαρά και τον Β. Βενιζέλο στις ομιλίες τους σε καφετέριες, σνακ μπαρ και διαμερίσματα. Αυτά τα χέρια που δεν συμβιβάζονται με λίγο ήλιο κι από τα οποία κάποιοι προσπάθησαν να τους στερήσουν το μέλλον και τώρα τα χρησιμοποιούν σαν ντεκόρ στα τηλεοπτικά τους θεάματα. Λίγη υπομονή, όμως, και στις 25 Ιανουαρίου οι μικροί Νικολάδες θα επισφραγίσουν το δίκαιο τέλος των άδικων αγυρτών...   

 

 

Γεμίσαμε από "Charlie" στα λόγια και Le Pen στην ψυχή...

Η ζωή μάς επιφυλάσσει εκπλήξεις, τις οποίες βεβαίως θα μπορούσαμε να είχαμε προβλέψει αν αναλογιζόμασταν το ρόλο που παίζει το ατομικό συμφέρον στις ανθρώπινες επιλογές. Ποιός θα το περίμενε, για παράδειγμα, ότι ο Αντ. Σαχλαμαράς θα συμμετείχε σε πορεία κατά τής μισαλλοδοξίας; Ή ποιός θα ανάμενε πως ο ΔΟΛ θα έκανε στροφή 180 μοιρών και η "ναυαρχίδα" του, το "Βήμα", θα κυκλοφορούσε χθες Κυριακή με πρωτοσέλιδο για την "ευκαιρία τής Αριστεράς" και με εκτίμηση πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα κερδίσει τις εκλογές με πάνω από 5% διαφορά; Τί έγινε; Ο πρωθυπουργός μας συνειδητοποίησε στα 63 του πως έκανε λάθος όλα αυτά τα χρόνια που ήταν εθνικιστής, ρατσιστής και μισαλλόδοξος και είπε να διευρύνει τους πνευματικούς του ορίζοντες και να δει τον κόσμο πιο ανοιχτόμυαλα; Κι ο Στ. Ψυχάρης αποφάσισε στα βαθιά του γεράματα πως για μια φορά θα πρέπει να αφεθεί ο λαός να ψηφίσει ελεύθερα αυτό που επιθυμεί, χωρίς τρομοκράτηση και ποδηγέτηση, και πως η κοινωνική δικαιοσύνη έχει μεγαλύτερη αξία από τον προσωπικό πλουτισμό μέσα από την παροχή επικοινωνιακών εξυπηρετήσεων στην ελίτ αυτής της χώρας;...

Φυσικά τίποτα από όλα αυτά δεν έχει συμβεί. Αυτό που βλέπουμε είναι μια απέλπιδα προσπάθεια του Αντ. Σαχλαμαρά να γαντζωθεί στην εξουσία και των διαπλεκόμενων να σαγηνεύσουν αυτούς που έρχονται για να την καταλάβουν. Είναι όλοι τους πολύ γέρικα σκυλιά στην ψυχή για να μάθουν νέα κόλπα, γι' αυτό και χρησιμοποιούν όσα γνωρίζουν επί δεκαετίες για να πιάσουν στασίδι και στη νέα τάξη πραγμάτων. Ο πρωθυπουργός που το μόνο που κατάλαβε από τις δολοφονίες στη Γαλλία είναι πως πρέπει να φτιάξουμε νέους φράχτες τύπου Εβρου, όταν ακριβώς αυτοί οι φράχτες, τα γκέτο κι ο κοινωνικός αποκλεισμός είναι που οδήγησαν στη σφαγή, δεν είχε κανένα δικαίωμα να συμμετάσχει στη "Σιωπηλή Πορεία" του Παρισιού. Αυτός που εξακολουθεί να αποκαλεί "λαθραίους" και "παράνομους" άλλους ανθρώπους μόνο και μόνο γιατί επιθυμούν μια καλύτερη ζωή από αυτή που τους επιφύλαξαν οι ιμπεριαλιστές της Δύσης είναι ντροπή να παρευρίσκεται σε μια εκδήλωση τιμής με συνθήματα περί ελευθερίας, ισότητας κι αδελφοσύνης. Κι αν οι ευρωπαίοι ηγέτες πιστεύουν ότι με μέτρα όπως οι προληπτικές κρατήσεις θα επιλύσουν το πρόβλημα της τρομοκρατίας δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να χώνουν βαθιά το κεφάλι τους στο χώμα για να μην βλέπουν τις συνέπειες των κοντόφθαλμων πολιτικών τους. Κινεζοποιούν την Ευρώπη με άγρια, νεοφιλελεύθερη λιτότητα σε βάρος των πολλών και υπέρ των λίγων και ύστερα αναρωτιούνται γιατί οι πολίτες τους δεν είναι ευτυχισμένοι και "προσφέρουν" σφαίρες ο ένας στον άλλο αντί για λουλούδια. Το αίσθημα της ασφάλειας, όμως, προϋποθέτει ελευθερία, δημοκρατία, δικαιοσύνη, ίσες ευκαιρίες και πάντως δεν κατακτιέται με περισσότερα μέτρα αστυνόμευσης και καταπάτησης ανθρώπινων δικαιωμάτων. Οποιος πιστεύει το αντίθετο μάλλον είναι τυφλωμένος από το δικό του, ατομικό τζιχαντισμό...

Το μεγάλο ερώτημα είναι πώς θα απαντήσει σε όλα αυτά η κυβερνώσα Αριστερά. Θα διατηρήσει, για παράδειγμα, θα επεκτείνει ή θα καταργήσει τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των μεταναστών; Θα υποκύψει στο φλερτ των διαπλεκόμενων μιντιαρχών; Θα το διαπιστώσουμε από τις 26 Ιανουαρίου κατά πόσο οι ηχηρές προεκλογικές της εξαγγελίες περί σύγκρουσης με το κατεστημένο και υλοποίησης φιλολαϊκών πολιτικών θα γίνουν πράξη, Τις έχουμε ακούσει και στο παρελθόν από άλλους, γι' αυτό ας με συγχωρήσει ο σύντροφος Αλέξης αν πάω στην κάλπη κρατώντας μικρό καλάθι. Αυτό, ωστόσο, που σίγουρα δεν είναι αριστερό είναι να ασκείς κριτική σε μια γυναίκα πολιτικό αναρτώντας γυμνές της φωτογραφίσεις. Η Αντζ. Γκερέκου ή η Ν. Δούνια είναι πολύ πιθανό να μην διαθέτουν τα απαραίτητα προσόντα για να αντιπροσωπεύουν ψηφοφόρους στο Κοινοβούλιο, όπως για παράδειγμα και η Κ. Στανίση. Αυτό, ωστόσο, δεν συμβαίνει γιατί είναι όμορφες ή γιατί έχουν πει σκυλοτράγουδα. Κι αν μη τί άλλο μαρτυρά κομπλεξισμό από την πλευρά των επικριτών τους να τις επιτίθενται με αυτόν τον τρόπο όταν θα μπορούσαν τουλάχιστον να περιμένουν λίγο και να σχολιάσουν τα λεγόμενά τους. Η ομορφιά δεν είναι ελάττωμα. Αντιθέτως, είναι χάρισμα πολύ πιο αντικειμενικώς αποδεκτό σε σύγκριση με την ευπροσηγορία την οποία διαθέτουν πολλοί βουλευτές μας λόγω και του δικηγορικού τους επαγγέλματος. Και στο κάτω κάτω της γραφής αν είναι να διαλέξω ανάμεσα σε μια όμορφη και σε έναν ψεύτη και κλέφτη, νομίζω πως η επιλογή είναι αυτονόητη...

Οπως, βεβαίως, θα έπρεπε να είναι αυτονόητο ότι στη Βουλή αυτό που έχουμε περισσότερη ανάγκη δεν είναι από την παρουσία καλλονών ή δεινών ρητόρων αλλά από ανθρώπους που πιάνουν την πέτρα και τη στύβουν για το κοινό καλό. Αλλά μάλλον ζητώ πολλά, κρίνοντας από την (μη) ποιότητα αρκετών από αυτούς που είναι υποψήφιοι και σε αυτές τις εκλογές. Ορισμένοι, μάλιστα, αποδεικνύονται αριβίστες ολκής, όπως ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, Θ. Φορτσάκης, ο οποίος απογοήτευσε με την επιλογή του να εξαργυρώσει τόσο γρήγορα τις καλές υπηρεσίες που παρείχε στην κυβέρνηση με μια εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Ν.Δ., χάνοντας με αυτόν τον τρόπο το ηθικό πλεονέκτημα που όντως διέθετε απέναντι στην αριστερίστικη επαναστατική γυμναστική η οποία συντείνει στην απαξίωση των ΑΕΙ και ΤΕΙ και δεν την ανακόπτει...   




 

SOS: Τζιχαντιστές ζουν ανάμεσά μας στην Αθήνα, ένας τουλάχιστον κρύβεται στο Μαξίμου...

Μόλις την Τετάρτη η μισαλλοδοξία δολοφόνησε στο Παρίσι 12 ανθρώπους. Τί κατάλαβαν από αυτό ο πρωθυπουργός, για 15 περίπου ημέρες ακόμα, της Ελλάδας και πολιτικοί τού βεληνεκούς Αδ. Γεωργιάδη ή Θ. Πλεύρη; Πως φταίνε οι μετανάστες! Απαντούν, δηλαδή, με ρατσισμό, εθνικισμό, μισαλλοδοξία και σκοταδισμό στον ρατσισμό, στον εθνικισμό, στη μισαλλοδοξία και στο σκοταδισμό. Και το δυστύχημα είναι ότι ο Αντ. Σαχλαμαράς και οι ακροδεξιοί όμοιοί του δεν βγάζουν δεκάρικους μίσους μόνο γιατί έχουμε εκλογές και δεν έχουν από πού αλλού να πιαστούν, αλλά το ότι πιστεύουν αυτά που λένε. Απλώς είναι αναγκασμένοι τις υπόλοιπες ημέρες τού χρόνου να διάγουν ένα βίο στον οποίο πρέπει κάπως να μασκαρεύουν τα υπερσυντηρητικά αντανακλαστικά τους και να φαίνονται πιο μετριοπαθείς αστοί. Οταν, όμως, συναγελάζονται ομοίους τους ή όταν μένουν μόνοι τους στο υπνοδωμάτιο και συνομιλούν με τον θεό τους δεν έχουν κανένα λόγο να κρύβουν πως η κοσμοθεωρία τους δεν απέχει και πολύ από αυτήν της Χρυσής Αυγής. Οταν, για παράδειγμα, είσαι υπέρ του να ναρκοθετηθούν τα σύνορα δεν μπορείς να ισχυρίζεσαι ταυτοχρόνως πως δεν έχεις καμία σχέση με τους μαχαιροβγάλτες χιμπαντζήδες με τα μαύρα. Είσαι ίδιος κι απαράλλαχτος με αυτούς, απλώς φοράς κοστούμια και γραβάτες κι όχι μπλουζάκια και φουτεράκια στο χρώμα τού πιο βαθιού σκότους...

Πείτε μου εσείς, που είστε πιο αμερόληπτοι απέναντι στον Αντ. Σαχλαμαρά από τον γράφοντα, τί σχέση έχουν οι φανατικοί τζιχαντιστές που έσπειραν τον θάνατο στη γαλλική πρωτεύουσα με όλους, μα όλους τους μετανάστες που καταφτάνουν στην Ευρώπη από χίλιες μεριές τού πλανήτη. Δεν είναι ούτε καν όλοι τους μουσουλμάνοι, αν υποθέσουμε πως το πρόβλημα της τρομοκρατίας γεννάται από την θρησκεία ή από τη φυλή κι όχι από πολλούς άλλους παράγοντες, όπως η φτώχεια κι ο κοινωνικός αποκλεισμός, οι οποίοι έχουν τη βάση τους στην άνιση κατανομή τού παγκόσμιου πλούτου. Και τί σχέση έχει η απονομή ιθαγένειας σε ανθρώπους που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα ή ζουν χρόνια εδώ ως νομοταγείς πολίτες με τους φονιάδες τού ISIS; Αν ο Αντ. Σαχλαμαράς θέλει να βρει συσχετισμούς με τη χώρα μας γιατί δεν ρωτά τον κολλητό του φίλο Δ. Μελισσανίδη, πλοίο τού οποίου βομβάρδισαν πριν λίγες ημέρες οι αμερικανοί στη Λιβύη γιατί είχαν βάσιμες υποψίες πως μετάφερε τζιχαντιστές;...

Θα μπορούσα να δεχθώ απόψεις σαν αυτές που εκφράζει ο Αντ. Σαχλαμαράς από κάποιον ο οποίος δεν έχει πάει σχολείο, δεν έχει ταξιδέψει και δεν έχει ζήσει ποτέ μακριά από τη γειτονιά του. Οταν, όμως, χιτλερικές αντιλήψεις εκφράζονται από κάποιον ο οποίος έχει σπουδάσει στο εξωτερικό και λόγω επαγγέλματος κάθε τρεις και λίγο συναναστρέφεται ξένους τότε μόνο σε ένα συμπέρασμα μπορώ να καταλήξω: πως αυτός ο κάποιος είναι ένας ηλίθιος φασίστας κι όταν αυτός ο κάποιος είναι πρωθυπουργός τής πατρίδας μου τότε γίνεται επικίνδυνος ηλίθιος φασίστας. Δεν είναι, άλλωστε, χαρακτηριστικό τού φασισμού η γενίκευση, η ταύτιση μιας μειονότητας, όπως είναι οι ακραίοι ισλαμιστές, με την πλειονότητα; Κι αλήθεια, πόσο διαφορετική είναι η προπαγάνδα μίσους τού Αντ. Σαχλαμαρά από την αντίστοιχη του Χίτλερ για τους εβραίους πριν το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο; Και για τον μεγαλύτερο σφαγέα τού 20ού αιώνα κάποιοι άλλοι έφταιγαν για την ανεργία, τη φτώχεια και την πείνα στη Γερμανία τού μεσοπολέμου και πάντως όχι η Siemens κι άλλες πολυεθνικές που τον χρηματοδοτούσαν. Αντώνη μου, όσο να 'ναι κάτι ξέρεις κι εσύ από Siemens, έτσι δεν είναι;...

Γνωρίζω πολλούς ανοιχτόμυαλους δεξιούς, φιλελεύθερους στην ιδεολογία, οι οποίοι χαρακτηρίζουν ανυπόφορο τον Αντ. Σαχλαμαρά, ο οποίος μετατόπισε τη Ν.Δ. από την κεντροδεξιά στην ακροδεξιά. Μπορεί ο Τ. Μπαλτάκος φαινομενικώς να αποχώρησε και να έκανε δικό του κόμμα για να αποτελέσει ανάχωμα στη διαρροή ψηφοφόρων από τη σαμαρική δεξιά, αλλά οι ιδεοληψίες του είναι πιο παρούσες από ποτέ στο Μέγαρο Μαξίμου και στη Συγγρού. Και πόσο υποκριτικό είναι από την πλευρά τού ΠΑΣΟΚ να κατηγορεί για ρατσισμό τον πρωθυπουργό με τον οποίο συνεργάζεται τα τελευταία τρία χρόνια (από την κυβέρνηση Παπαδήμιου) όταν δικός του υπουργός, ο Χ. Παπουτσής, ήταν αυτός που κατασκεύασε το τείχος τού αίσχους στον Εβρο; Ακόμα και να ήσουν καθαρός νωρίτερα Βαγγέλη μου, που δεν ήσουν, όταν μπλέκεις με τα σκατά δεν μπορείς να παραμείνεις παστρικός. Γι' αυτό είσαι κι εσύ συνένοχος για τη μεσαιωνική Ελλάδα που αφήνει πίσω του ο Αντ. Σαχλαμαράς, κι όχι μόνο στον οικονομικό τομέα. Η απερχόμενη κυβέρνηση, τρίτη πιο μισητή στον κόσμο σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, συνδύασε το νεοφιλελευθερισμό στο οικονομικό πεδίο με το νεοφασισμό στο κοινωνικό, δημιουργώντας ένα δηλητηριώδες μείγμα με το οποίο πότισε τον ελληνικό λαό τα τελευταία δυόμισι χρόνια. Είναι τόσο σάπιοι, άλλωστε, που κλέβουν ο ένας τις γυναίκες τού άλλου (βλ. Αντζ. Γκερέκου), όπως οι άπληστοι ληστές τής άγριας Δύσης που δεν θεωρούν το μερίδιό τους από τη ληστεία τράπεζας αρκετό κι αλληλοσκοτώνονται για λίγα φράγκα παραπάνω. Γι' αυτό και σε λίγες ημέρες θα έχουν το τέλος που τους αρμόζει, στην πολιτική κρεμάλα που λέγεται λαϊκή ετυμηγορία...

Ο Ιησούς έκανε σεξ με τη Μαγδαληνή. Μήπως τώρα είμαστε λιγότερο "Charlie", περισσότερο τζιχαντιστές, αλλά πάντα φαρισαίοι;...

Θα ήταν αστείο αν δεν είχε προηγηθεί η άγρια δολοφονία των 12 ανθρώπων τής σατιρικής εφημερίδας "Charlie Hebdo", αλλά εκείνοι που ουρλιάζουν τις τελευταίες ώρες περισσότερο κατά του τζιχαντισμού είναι εκείνοι που του μοιάζουν περισσότερο. Είναι αλήθεια ότι δεν έχουμε δει στην Ελλάδα (κι εύχομαι να μην το δούμε ποτέ) φανατικούς να εισβάλλουν σε ένα μέσο ενημέρωσης και να σκορπίζουν τον θάνατο. Εχουμε δει, ωστόσο, πολλές περιπτώσεις ταλιμπάν χριστιανών, οι οποίοι με ακραίες και ύπουλες μεθόδους έχουν προσπαθήσει να απαγορεύσουν βιβλία, ταινίες, θεατρικές παραστάσεις ή έργα ζωγραφικής που θεωρούν βέβηλα. Τί να πρωτοθυμηθώ και τί να πρωτοξεχάσω; Τον πόλεμο που δέχθηκε ο σπουδαιότερος έλληνας συγγραφέας τού τελευταίου αιώνα, ο Νίκος Καζαντζάκης, για τα έργα του, τα οποία μέσα στην "ασέβειά" τους είναι ένας ύμνος στα χριστιανικά ιδεώδη; Τους κινηματογράφους που έπεφταν θύματα βανδαλισμών κατά την προβολή τού "Τελευταίου Πειρασμού"; Τις δικαστικές διώξεις τού Τζίμη Πανούση ή τα επεισόδια στο θέατρο που παιζόταν το "Corpus Christi"; Ναι, εκείνοι που πρωταγωνίστησαν στα ρεσιτάλ μισαλλοδοξίας δεν είχαν καλάσνικοφ στα χέρια και δεν εκτέλεσαν εν ψυχρώ ανθρώπους. Αλλά αν το κριτήριο για να εξαγνίζουμε τον πολιτισμό μας και το επίπεδο της ελευθερίας τού λόγου και της ελευθεροτυπίας στη χώρα μας είναι η σύγκρισή τους αποκλειστικώς και μόνο με την απόλυτη φρίκη τότε κάτι δεν έχουμε καταλάβει καλά. Γι' αυτό και ξαναγράφω αυτό που έχω γράψει πολλές φορές: ο πολιτικός ορθολογισμός αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα του καιρού μας γιατί επιβάλλει στο άτομο μια συλλογική ηθική η οποία στην ουσία υπάρχει μόνο στο χώρο τού ιδεατού, διαμορφώνεται από λίγους, επιβάλλεται με διάφορους τρόπους στους πολλούς και η οποία θεμελιώνεται στο πώς θα θέλαμε να είναι κι όχι στο πώς είναι η ανθρώπινη φύση. Κι αυτό από κομπλεξισμό για τις ιδιαιτερότητές μας, τις οποίες αντί να θαυμάζουμε τις δαιμονοποιούμε...

Θα ήταν κωμικό αν δεν ήταν τραγικό, αλλά πολλοί από εκείνους που αποκαλούν τους μουσουλμάνους συλλήβδην ζώα θα ήταν οι πρώτοι που θα στρατοπέδευαν έξω από το σπίτι ενός έλληνα γελοιογράφου αν είχε δημοσιεύσει σκίτσα του που σατίριζαν τον Ιησού και θα τον περίμεναν να βγει για να τον πετροβολήσουν. Θα μιλούσαν για προσβολή τής πίστης λες κι όλοι πρέπει να έχουμε την ίδια αντίληψη γι' αυτή. Θα έκαναν λόγο για όρια στη σάτιρα τα οποία, τί έκπληξη, θα τα έθεταν οι ίδιοι για λογαριασμό όλων μας, λες και η τέχνη μπορεί να καυχιέται πως τιμά το όνομά της μόνο όταν διυλίζεται μέσα από σωληνάρια επιτροπών λογοκρισίας και ήθους. Το δικό σου ιερό κι όσιο μπορεί να το δικό μου ανίερο. Για κάθε χριστιανό που δεν θέλει να ακούει κακή κουβέντα για τον Ιησού θα υπάρχει ένας κομμουνιστής που δεν θα σηκώνει μύγα στο σπαθί του για τον Μαρξ ή ένας ολυμπιακός που θα πίνει νερό στο όνομα του Τζιοβάνι. Τί είδους αρτηριοσκληρωτικές κοινωνίες θα φτιάξουμε για να μην αισθάνεται κανένας προσβεβλημένος; Τί είδους οργανωμένες πολιτείες θα είναι αυτές που το προσωπικό χιούμορ τού καθενός θα πρέπει να τυγχάνει της έγκρισης της εθνικής νομοθεσίας, της εκκλησίας κι οποιουδήποτε άλλου θεσμού; Αν γράψει κάποιος ότι η Παναγία είναι πουτάνα αυτό την υποβιβάζει στα μάτια ενός πιστού χριστιανού; Γι' αυτόν η Παρθένος Μαρία δεν παραμένει ό,τι ιερότερο; Κι αν ναι, γιατί απαιτεί και τη συμφωνία τού άλλου με τη δική του κοσμοθεώρηση; Και γιατί θα πρέπει ο οποιοσδήποτε γράψει κάτι τέτοιο να αυτολογοκριθεί για να μην θίξει κάποιους άλλους; Κι αν η δική του τιμή θίγεται όταν του απαγορεύεται να εκφράσει μια άποψη η οποία μπορεί να μην είναι η πλειοψηφούσα, γιατί να μην προστατεύσουμε αυτόν τον άνθρωπο ο οποίος ο ίδιος δεν απαγόρευσε σε κανέναν να αποκαλεί,για παράδειγμα, τον Ιησού θεάνθρωπο; Δεν έχει όμως σημασία πού αρχίζει και πού τελειώνει αυτός ο κύκλος γιατί είναι έτσι κι αλλιώς εκ γενετής φαύλος...

Θα ήταν ιλαρό αν δεν θρηνούσαμε τόσες αδικοχαμένες ψυχές, αλλά αρκετοί από αυτούς που κατηγορούν σήμερα τους τζιχαντιστές έχουν εξαπολύσει εδώ και χρόνια το δικό τους πόλεμο μίσους σε οποιαδήποτε άλλη θρησκεία δεν έχει για ηγέτη της τον Ιησού. Είναι όλοι τους μικροί θεοί που θέλουν να ορίζουν τί είναι σωστό και τί λάθος, τί μπορεί να εκφέρεται και τί θα πρέπει να είναι απαγορευμένο, μέχρι πού μπορεί κανείς να σπάσει πλάκα και πού θα πρέπει να σταματήσει. Προσωπικώς δεν το βρίσκω αστείο, για παράδειγμα, κάποιος επαγγελματίας να σατιρίζει τη σωματική ή πνευματική αναπηρία κάποιου άλλου. Θεωρώ πως η σάτιρα έχει νόημα όταν "θύμα" της είναι κάποιος που ασκεί κάποιου είδους εξουσία κι όχι όταν σε αυτήν την θέση τοποθετείται κάποιος ο οποίος είναι πιο αδύναμος από τον σατιρικό καλλιτέχνη. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, αυτή η ατομική μου αντίληψη δεν αποτελεί ικανό λόγο για να ζητήσω την απαγόρευση ενός τέτοιου "θεάματος". Μπορώ να το κατακρίνω και να καλέσω κι άλλους να κάνουν το ίδιο και να μην το επιδοκιμάσουν πληρώνοντας ειστήριο για να το δουν. Είμαι, όμως, θνητός και η ευφυΐα μου είναι πεπερασμένη. Δεν κατέχω, δηλαδή, την απόλυτη πνευματική ενόραση που θα μου επέτρεπε να ορίζω στους "φτωχούς τω πνεύματι" με τί θα πρέπει να γελούν και με τί όχι. Κι επειδή ακόμα δεν έχω γνωρίσει κάποιον ο οποίος να διαθέτει αυτό το εύρος αντίληψης, δεν είμαι διατεθειμένος να απαγορεύσω στον οποιονδήποτε να σαρκάσει τον οποιονδήποτε, όσο ψηλά κι αν βρίσκεται στην ιεραρχική πυραμίδα, ακόμα κι αν είναι ο ίδιος ο θεός...

Πριν, επομένως, πάρουμε το ματσούκι και χτυπήσουμε οποιονδήποτε μουσουλμάνο βρούμε μπροστά μας, είτε κυριολεκτικώς, όπως κάνουν οι ανοιχτά χρυσαυγίτες, είτε μεταφορικώς, όπως πράττουν οι κρυφοί τύπου Αδ. Γεωργιάδη με σχόλια όπως αυτό για τον φράχτη τού Εβρου, ας αναλογιστούμε και οι ίδιοι πόσο διατεθειμένοι είμαστε να υπερασπιστούμε την ελευθεροτυπία ακόμα κι όταν επιτίθεται στα ατομικά μας ιερά κι όσια. Γιατί είναι εύκολο να είμαστε σήμερα όλοι "Charlie" επειδή τα θύματα ήταν άνθρωποι που σατίρισαν το Ισλάμ. Πόσο πρόθυμοι, όμως, θα ήμασταν να βγούμε στους δρόμους για να τιμήσουμε τη μνήμη και το δικαίωμα στην ελευθερία έκφρασης ανθρώπων που ενδεχομένως να είχαν σχεδιάσει τον Ιησού να κάνει σεξ με τη Μαγδαληνή; Ας απαντήσουμε πρώτα σε αυτό το ερώτημα και ύστερα, αν μέσα μας ο πολιτισμός έχει υπερνικήσει το φανατισμό, ας βροντοφωνάξουμε με καθαρή τη συνείδησή μας "je suis Charlie"...

Η ριζοσπαστική Αριστερά ντρέπεται σήμερα και για λογαριασμό σου Αλέξη μου...

Ο Αντ. Σαχλαμαράς δεν είναι ακροδεξιός μόνο στην προεκλογική τακτική, αλλά και στην ψυχή. Γι' αυτό και δεν εκπλήσσομαι από τη μισαλλόδοξη προπαγάνδα νόμου, τάξης κι ασφάλειας που έχει εξαπολύσει τις τελευταίες ημέρες. Είναι και λογικό όταν εσύ αποτελείς το μεγαλύτερο δημόσιο κίνδυνο για τη χώρα να τον ανακαλύπτεις στην ξανθή κουπ Ξηρού ή στους μετανάστες. Εχουμε έναν πρωθυπουργό ο οποίος δεν έχει επιχειρήματα για να στηρίξει τα δυόμισι χρόνια τής πρωθυπουργίας του κι ο οποίος καταφεύγει στη δοκιμασμένη συνταγή τής κινδυνολογίας, της τρομοϋστερίας και του ρατσισμού προκειμένου να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Ο λαός δεν φοβάται τον Χρ. Ξηρό, τον Ν. Μαζιώτη, τον Ν. Ρωμανό και τους υπόλοιπους αντάρτες πόλης. Δεν συμφωνεί με τις πρακτικές τους, ανάμεσά τους κι ο γράφων, αλλά το τελευταίο πράγμα που σκέφτεται πριν βγει από το σπίτι του με κατεύθυνση τον ΟΑΕΔ για το επίδομα ανεργίας, την εργασία-δουλεία του, για να πληρώσει λογαριασμούς ή για να τα βάλει με το γραφειοκρατικό τέρας τού Δημοσίου είναι μήπως τον περιμένει στη γωνία κάποιος "τρομοκράτης" για να τον μπουμπουνίσει. Εχει τόσους άλλους τρομοκράτες με κοστούμια φορτωμένους στην καμπούρα του που οι Ξηροί του φαίνονται παιδάκια με τα κουβαδάκια τους...

Ερήμην, εξάλλου, άλλου έργου ο, για λιγότερες από 20 ακόμα ημέρες, πρωθυπουργός μας περιοδεύει στο φράχτη-τερατούργημα του Εβρου, ο οποίος αποτελεί ντροπή για τον ανθρώπινο πολιτισμό, ισομεγέθη με την "πράσινη γραμμή" στην Κύπρο ή το τείχος που χωρίζει τους παλαιστίνιους από τους ισραηλινούς. Αυτός ο νεοφιλελεύθερος, ο οποίος δεν έχει πρόβλημα με τα κεφάλαια των μεγαλοεπιχειρηματιών ή των εφοπλιστών να ταξιδεύουν ελεύθερα σε φορολογικούς παραδείσους, είναι υπερήφανος για ένα σύγχρονο τείχος τού αίσχους, το οποίο εμποδίζει την πρόσβαση σε μια καλύτερη ζωή για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Ακόμα και στεγνά οικονομικώς να το δει κανείς η συνεισφορά των μεταναστών στην ελληνική οικονομία είναι τεράστια. Αν υπάρχουν, για παράδειγμα, ακόμα πρωτογενής παραγωγή κι ασφαλιστικοί φορείς σε αυτόν τον τόπο το οφείλουμε σε σημαντικό βαθμό στους "παράνομους" που ήρθαν κάποια στιγμή στη χώρα μας. Κι αν αυτή η πατρίδα αποφασίσει να μοιράσει τον πλούτο της ισομερώς, τότε υπάρχει άφθονος χώρος για όλα τα λουλούδια να ανθίσουν. Τότε μόνο οι τσουκνίδες τύπου Σαχλαμαρά, ο οποίος έβαλε τη Χρυσή Αυγή στη φυλακή αλλά έκανε την ιδεοληψία της νόμους τού κράτους, θα περισσεύουν...

Κι από την άλλη έχεις έναν υποψήφιο πρωθυπουργό τής Αριστεράς που αντί να συμβάλλει ώστε να βγει ο τόπος από τον σκοταδισμό πηγαίνει σε αγιασμούς υδάτων κι αφήνει περιστέρια να πετάξουν στο φονταμενταλιστικό ελληνικό ουρανό. Κατανοώ ότι ζούμε σε μια κοινωνία που αν πεις πως είσαι άθεος είναι σαν να έχεις ομολογήσει δημοσίως ότι είσαι παιδόφιλος, συζυγοκτόνος και καταχραστής δημόσιου χρήματος μαζί. Η Αριστερά, όμως, Αλέξη μου υποτίθεται πως έρχεται για να εκπολιτίσει αυτήν τη χώρα, όχι για να διαιωνίσει συντηρητικά αντανακλαστικά. Αν είναι να κυβερνήσει με βάση τη διαχειριστική λογική τού "δεν αγγίζουμε ιερές αγελάδες" δεν υπάρχει λόγος να αλλάξουμε τους σαμαροβενιζέλους, οι οποίοι είναι άλλωστε και πιο ορίτζιναλ θρησκόληπτοι και καλβινιστές. Δεν είναι ντροπή αλλά επιλογή το να μην πιστεύεις στον θεό, όπως βεβαίως δεν είναι ντροπή και να πιστεύεις. Δεν είναι ντροπή να θέτεις τη στάση πληρωμών στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, πόσω μάλλον όταν αυτό σου το όπλο κάνει όλο τον πλανήτη να τρέμει. Ντροπή είναι μόνο να μην είσαι υπερήφανος για την ιδεολογία σου, τις επιλογές ζωής που έχεις κάνει και τις πολιτικές σου, εν τέλει να ντρέπεσαι γι' αυτό που είσαι και να δίνεις υπερβολική σημασία στο τί θα πει ο κόσμος. Μπορεί κάποιοι, ακόμα και οι περισσότεροι Αλέξη μου, να πιστέψουν ότι έγινες χριστιανός επειδή σε είδαν δίπλα σε αυτό το απολίθωμα σκέψης που λέγεται μητροπολίτης Σεραφείμ. Η Αριστερά, ωστόσο, που θέλει να βαυκαλίζεται πως είναι ριζοσπαστική και την οποία υποτίθεται πως εκπροσωπείς, αισχύνεται σήμερα και για λογαριασμό σου...

Ας του το πει, επιτέλους, κάποιος που αγαπά τον Γιώργο πως δεν θα ξεπεράσει ποτέ τον πατέρα του...

Ο ρεζίλης των Παπανδρέου γεννήθηκε με ένα μεγάλο πλεονέκτημα, το οποίο είναι και το μεγάλο του μειονέκτημα. Είναι γιος κι εγγονός δύο στιβαρών προσωπικοτήτων, γεγονός που του άνοιξε το δρόμο για να γίνει κι ο ίδιος πρωθυπουργός, αλλά που ταυτοχρόνως καθιστούσε από το ξεκίνημα πολύ δύσκολη οποιαδήποτε προσπάθεια να αφήσει το δικό του προσωπικό στίγμα. Γι' αυτό και, συνειδητά ή υποσυνείδητα δεν έχει και τόση σημασία, αυτό που οι μέτριες ικανότητές του δεν του επέτρεπαν να ολοκληρώσει δημιουργικά αποφάσισε να το κάνει καταστροφικώς, αφήνοντας με αυτόν τον τρόπο το δικό του σημάδι στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Πάνω στην αγωνία του να τον θυμούνται οι επόμενες γενιές όχι ως τον "Γιωργάκη" αλλά ως τον "Γιώργαρο" επιχείρησε το άλμα στο κενό, δίχως όμως να έχει τη χώρα προσδεδεμένη και χωρίς αλεξίπτωτο. Το μνημόνιο, ακόμα κι αν δεχθώ ότι δεν ήταν προϊόν σκόπιμης υποδούλωσης της Ελλάδας στον ξένο παράγοντα, αποτέλεσε την απελπισμένη απόπειρα του γιου να φωνάξει στον πατέρα του "νενίκηκά σε Ανδρέα". Μόνο που δεν νίκησε, αλλά ηττήθηκε κατά κράτος. Οι ιστορικοί τού μέλλοντος θα θυμούνται την εποχή μας και θα τη συγκρίνουν με τραγωδίες όπως η μικρασιατική καταστροφή και η κατοχή. Και γι' αυτόν τον παραλληλισμό ελάχιστοι θα μείνουν για να περιποιούν τιμή στον ρεζίλη των Παπανδρέου...

Κι έρχεται τώρα για να ιδρύσει ένα νέο κόμμα και σαν άλλος φροϊδικός Οιδίποδας να σκοτώσει το κόμμα τού πατέρα του. Είμαι ο τελευταίος που θα λυπηθεί αν μείνει εκτός Βουλής το ΠΑΣΟΚ του Β. Βενιζέλου, μπροστά στο οποίο το ΠΑΣΟΚ του αρχιερέα τής διαπλοκής μοιάζει με σοσιαλιστικό κίνημα. Ο μόνος λόγος, ωστόσο, που ο ρεζίλης δημιουργήσε το παρ' ολίγον ΚΟΔΗΣΟ είναι η εκδίκηση που θέλει να πάρει από το διάδοχό του και, κυρίως, να λύσει τις ιστορικές εκκρεμότητές του με τον πατέρα του. Σαν άλλος "Ξένος" του Αλμπέρ Καμί αφού  δεν γίνεται να αγαπηθεί όπως αγαπήθηκε ο Ανδρέας προτιμά να πεθάνει πολιτικώς μέσα σε κραυγές μίσους τής πλειοψηφίας, η οποία όσο μνήμη χρυσόψαρου κι αν έχει δεν μπορεί να λησμονήσει τόσο εύκολα τον χειρότερο πρωθυπουργό τής μεταπολίτευσης. Είναι πολύ πιθανό ο Γ. Παπανδρέου να είναι μέλος και της επόμενης Βουλής. Ενδεχομένως, αν και δεν το θεωρώ το πιθανότερο σενάριο, να παίξει ρόλο-κλειδί και για το σχηματισμό τής επόμενης κυβέρνησης. Οταν, όμως, έρθει η ώρα να συναντήσει τον πατέρα και τον παππού του, τί θα τους πει που δεν θα είναι ντροπιαστικό για τον ίδιο; "Διέλυσα τη χώρα και το ΠΑΣΟΚ, αλλά κάποια στιγμή υπήρξα κυβερνητική τσόντα;..."

Ο ρεζίλης χρησιμοποιεί πάλι όμορφες λέξεις για να καλύψει την ιδεολογική του γύμνια. Από την "πράσινη" ανάπτυξη περάσαμε στο διαφωτισμό και στην ελευθερία, δίχως όμως να ζητήσει συγγνώμη για ό,τι μεσολάβησε στη διαδρομή και λέγεται μνημόνιο. Κι αν δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω μαζί του στην ανάγκη για αναδιανομή τού πλούτου, ακόμα και για το "λεφτά υπάρχουν" εφόσον υπάρξει επιτέλους η πολιτική βούληση να αναζητηθούν από αυτούς που όντως τα έχουν και τα κρύβουν σε εξώχώριες εταιρείες ή τα ξεπλένουν με αγορές ποδοσφαιριστών και φιλανθρωπίες, μου είναι αδύνατο να ξεχάσω πως αυτός που μου τα υπόσχεται κυβερνά, από διάφορα πόστα-ακόμα κι αυτό του πρωθυπουργού-, τα τελευταία τριάντα και βάλε χρόνια. Κι αν μπορεί να γοητευτώ από τις όμορφες κουβέντες τού σαραντάρη Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος δεν έχει δοκιμαστεί στην άσκηση εξουσίας, πώς είναι δυνατό να πέσω σε αυτήν την παγίδα ακούγοντας τον ρεζίλη; Και πώς μπορώ να συμμεριστώ όσους φωνάζουν "Παπανδρέου, Παπανδρέου" στις συγκεντρώσεις του πιστεύοντας ότι βλέπουν μπροστά τους νεκραναστημένο τον ηγέτη τής "Αλλαγής" κι όχι τον αποτυχημένο κανακάρη του; Γιώργο μου, ψυχολόγο χρειάζεσαι που θα σε βοηθήσει, έστω και στα 62 σου, να συνειδητοποιήσεις ότι ήσουν φτιαγμένος για μια μεγάλη καριέρα στο κανόε καγιάκ ή στο μαραθώνιο και πάντως όχι για να συνεχίσεις την οικογενειακή επιχείρηση...

Λίγη τσίπα Φώτη μου: Πρώτα πρόδωσες και μετά ήθελες να επιστρέψεις καβάλα στο...Επικρατείας

Αισθάνομαι ανακούφιση που η ΜΝΗΜΑΡ δεν πρόκειται να συνεργαστεί με το ΣΥΡΙΖΑ κι ελπίζω να μην υπάρξει κάποια νέα ανατροπή. Η κυβερνώσα Αριστερά δεν έχει ανάγκη από ένα καθαρώς οπορτουνιστικό κόμμα, το οποίο υπάκουσε στις σειρήνες τής ελίτ και δέχθηκε να αποτελέσει τον αριστερό φερετζέ σε μια άκρως νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση. Η ποιότητα των ανθρώπων που στελέχωσαν τη ΜΝΗΜΑΡ φάνηκε από τη στιγμή που ο Φ. Κουρέλης μιμήθηκε τον Γ. Καρατζαφίρερ και κούνησε το μαντήλι στους σαμαροβενιζέλους: οι περισσότεροι τράβηξαν γι' άλλες πολιτείες, όπου πιστεύουν ότι θα μπορέσουν να διασωθούν και δεν θα χρειαστεί να μπουν στη διαδικασία να δουλέψουν έστω και λίγο στη ζωή τους. Δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερη περίπτωση από τον Σπ. Λυκούδη, ο οποίος εκλέχθηκε βουλευτής Επικρατείας με τη ΜΝΗΜΑΡ κι ο οποίος στο παζάρι που έκανε με τον Στ. Θεοδωράκη δεν δεχόταν τίποτα λιγότερο από μια εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του Ποταμιού. Περιττεύει, νομίζω, να αναφερθώ και σε άλλους τουρίστες τής Αριστεράς, όπως τον γαμπρό τού Κ. Μητσοτάκη ή τον μεθύστακα που όταν δεν πίνει του σκασμού μυρίζει πανωφόρια γυναικών βουλευτών...

Η τραγικότερη, βεβαίως, περίπτωση από όλες είναι αυτή του Φ. Κουρέλη, ο οποίος συνεχίζει να αμαυρώνει το παρελθόν του. Μόνο τιμή, άλλωστε, δεν του περιποιεί η άρνησή του να συνεργαστεί με το ΣΥΡΙΖΑ γιατί δεν τον τοποθετεί στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Θεωρώ την πρόταση της Κουμουνδούρου να κριθούν από το λαό όσοι προέρχονται από τη ΜΝΗΜΑΡ λογικότατη. Τί περίμεναν, δηλαδή, στην Αγίου Κωνσταντίνου; Πως η κυβερνώσα Αριστερά θα όφειλε να τιμήσει την αριστερά τής συνευθύνης με τζάμπα εκλογή γιατί αποτέλεσε τσόντα στη συστημικότατη κυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ; Θα έπρεπε να την δαφνοστεφανώσει γιατί επιχείρησε ένα αριστερό ξέπλυμα σε πολιτικές που θα έκαναν ακόμα και τη Μ. Θάτσερ να κοκκινίζει από ντροπή; Από πού κι έως πού ο ΣΥΡΙΖΑ χρειαζόταν να δώσει γη και ύδωρ σε ένα...απόκομμα του 0,0000 και κάτι τοις εκατό; Περισσότερες ψήφους θα κερδίσει μη συνεργαζόμενος με τη ΜΝΗΜΑΡ και συνεργαζόμενος με το Κόμμα των Κυνηγών παρά αν έσφιγγαν τα χέρια Αλέξης Τσίπρας και Φ. Κουρέλης. Κι εύχομαι να μην είναι ο τελευταίος η πρόταση της Αριστεράς για Πρόεδρο της Δημοκρατίας μετά από τις εκλογές. Στον Φ. Κουρέλη αξίζουν τσάι και βουτήματα σε ένα πολιτικό ΚΑΠΗ και πάντως όχι να ανακηρυχθεί ο πρώτος πολίτης τής χώρας...

Ο στόχος για την κυβερνώσα Αριστερά πρέπει να είναι η αυτοδυναμία. Αλίμονο αν μπλέξει σε μια συγκυβέρνηση με ένα ανερμάτιστο κόμμα όπως οι Ανεξάρτητοι Ελληνες, με το οποίο μπορεί να ταυτίζεται στην κατάργηση του μνημονίου αλλά με το οποίο εκκινεί από εντελώς διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες και σε πολύ λίγα άλλα πράγματα μπορεί να υπάρξει μετεκλογική ταύτιση. Είναι και ιστορικώς δίκαιο η Αριστερά, και σε αυτή συμπεριλαμβάνω κι άλλες αριστερές δυνάμεις πέραν του ΣΥΡΙΖΑ μολονότι αυτήν τη στιγμή σφυρίζουν αδιάφορα, να κυβερνήσει όσο γίνεται πιο αυτόνομα προκειμένου στο τέλος να μπορέσει ο ελληνικός λαός να βγάλει ένα ξεκάθαρο συμπέρασμα για τα πεπραγμένα της. Και, προπάντων, η Αριστερά δεν έχει κανένα λόγο να ντρέπεται για τις θέσεις της. Γιατί είναι κακή, για παράδειγμα, η στάση πληρωμών, η έξοδος από την ευρωζώνη και την Ε.Ε. (έστω κι αν δεν πρέπει να είναι η πρώτη μας επιλογή και δεν είναι και του ΣΥΡΙΖΑ παρόλη τη μιντιακή προπαγάνδα τής ελίτ περί του αντιθέτου) όταν η άλλη εναλλακτική θα είναι η απόλυτη φωτοχοποίηση του πληθυσμού; Γιατί στο MEGA και στον ΑΝΤ1 δεν μας λένε τίποτα για το τί... δεν έπαθε η Αργεντινή όταν πρόσφατα αρνήθηκε να πληρώσει τα αρπακτικά των αγορών; Για ποιό λόγο είναι κακό σε μια δημοκρατία να αποφασίσει ο λαός με δημοψήφισμα για το αν επιθυμεί ένα τρίτο μνημόνιο; Επιμένω: Αν ο Αλέξης Τσίπρας υποσχεθεί, έστω και τώρα, σύγκρουση με την τρόικα, αίμα και δάκρυα θα έχει πολλαπλα οφέλη, τόσο από τους δανειστές όσο και στην εσωτερική πολιτική σκηνή. Ακόμα κι αυτό το λούμπεν προλεταριάτο έχει χορτάσει όχι μόνο από φόβο αλλά κι από ελπίδα. Είναι κρίμα, επομένως, και η Αριστερά να του μπουκώνει το στόμα με τροφές από τις οποίες έχει μπουχτίσει...