Να πολεμάς τη λιτότητα με τον Κούλη είναι σαν να μάχεσαι την ανθρωποφαγία με τον Χάνιμπαλ Λέκτερ...

Ακόμα και τα ντουβάρια στο κτίριο της Συγγρού αντιλαμβάνονται την αμηχανία στην οποία έχουν περιέλθει ο αρχηγός Κούλης και οι νταβατζήδες του μετά από το Eurogroup της Δευτέρας. Μέχρι τώρα είχαν στήσει ένα σκηνικό κυβερνητικής κατάρρευσης, υψηλής λαϊκής αποδοχής τού νέου προέδρου τής ΝΔ και διακοπής των συνομιλιών με τους δανειστές που θα επέτρεπε στην αξιωματική αντιπολίτευση να πείσει ότι είναι η μοναδική πολιτική δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί το ευρωπαϊκό μέλλον τής χώρας. Μολονότι, εξάλλου, ο Κούλης συνεχίζει να ψελλίζει κάτι περί εκλογών και νέας επαχθούς συμφωνίας κι ο ίδιος ξέρει πολύ καλά ότι για πρώτη φορά μετά από το 2010 είναι στο χέρι μιας ελληνικής κυβέρνησης να μας απαλλάξει από την εποχή των μνημονίων...

Οι δημοσιονομικοί στόχοι είναι εφικτοί, πολύ πιο εφικτοί από αυτούς στους οποίους είχε συμφωνήσει η κυβέρνηση των σαμαροβενιζέλων, ενώ την ίδια ώρα η απορροφητικότητα του ΕΣΠΑ- το οποίο σχεδιάστηκε έτσι ώστε να απευθύνεται περισσότερο στους μικρομεσαίους και στις παραγωγικές επιχειρήσεις- είναι πλέον η μεγαλύτερη στην Ευρώπη, οι πρώτες συμφωνίες για το πακέτο Γιούνκερ έχουν ήδη υπογραφεί, ο Μάριο Ντράγκι έχει ανοίξει το δρόμο για την ποσοτική χαλάρωση-που θα φέρει νέο φρέσκο χρήμα-, η δόση που θα εκταμιευτεί θα είναι ενισχυμένη ώστε να δοθεί ρευστότητα στην αγορά μέσω και της αποπληρωμής των υποχρεώσεων του Δημοσίου, ο τουρισμός αναμένεται να σπάσει νέο ρεκόρ αυτό το καλοκαίρι, ενώ έχει αρχίσει και η συζήτηση ακόμα και για αποπληρωμή των ελληνικών δανειακών υποχρεώσεων στο ΔΝΤ από τον ESM...

Προφανώς η επικείμενη νέα αύξηση έμμεσων φόρων δεν θα ωφελήσει την πραγματική οικονομία. Αν, όμως, στο τέλος τής ημέρας αυτά που πληρώσουμε παραπάνω για βενζίνη, ίντερνετ, συνδρομητική τηλεόραση, καφέ ή μπύρα είναι ψίχουλα μπροστά σε αυτά που θα εισρεύσουν στην τσέπη μας από την αλματώδη ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, ποιος θα δικαιούται για να διαμαρτύρεται; Το ίδιο ισχύει και για τα "κόκκινα" δάνεια. Αν το "πηγάδι" ξαναγεμίσει με νερό, λίγοι θα φοβούνται πως θα χάσουν τα σπίτια τους αν κι όταν τερματιστεί η προστασία τής πρώτης κατοικίας σε ενάμισι χρόνο από τώρα. Κι ο κόφτης, εξάλλου, μπορεί πολύ εύκολα να αποφευχθεί από τη στιγμή που τα πρωτογενή πλεονάσματα που έχει αποδεχθεί η κυβέρνηση Τσίπρα είναι πολύ πιο βατά από εκείνα των σαμαροβενιζέλων...

Κατανοώ, ύστερα από όλα αυτά, απολύτως τον πανικό ενός συστήματος εξουσίας που εδώ κι ενάμισι χρόνο αισθάνεται παραγκωνισμένο και το οποίο προσδοκούσε σε επανάληψη του καλοκαιριού τού 2015 προκειμένου να ανατρέψει τον Αλέξη Τσίπρα, να πάρει την εκδίκησή του και να επανέλθει η ισορροπία προς όφελος της ελίτ. Φοβούνται κι εκείνοι πως και το νέο ανάχωμα στην επέλαση του πρωθυπουργού, ύστερα από τον Στ. Θεοδωράκη, τον Β. Λεβέντη και τη Φ. Γεννηματά, δηλαδή ο αρχηγός Κούλης, είναι πολύ αδύναμο για να αντισταθεί στην ορμή τής πρώτης κυβέρνησης από τότε που ανάλαβε ο Ανδρ. Παπανδρέου την πρωθυπουργία τής χώρας που προέκυψε από έντονη λαϊκή επιθυμία για αλλαγή κι όχι από ψήφο διαμαρτυρίας...

Βεβαίως και δεν είναι όλα ρόδινα. Το νομοθετικό έργο, για παράδειγμα, της κυβέρνησης πρέπει να επιταχυνθεί, ιδίως για διαδικασίες που δεν σχετίζονται με τους θεσμούς και οι οποίες είναι δυνατό να αποτυπώσουν διαυγέστερα το αριστερό της προφίλ. Και η μάχη, εξάλλου, με τους εταίρους δεν έχει τελειώσει, οπότε δεν επιτρέπεται σε κανέναν εφησυχασμός. Είναι καιρός, ωστόσο, να φανεί πόσο "φούσκα" και πόσο μεγάλο επικοινωνιακό πυροτέχνημα ήταν η δήθεν δυναμική Μητσοτάκη στην ελληνική κοινωνία, με το διαπλεκόμενο μιντιακό της λιβάνισμα και τις στημένες δημοσκοπήσεις...

Ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης δηλώνει αντίθετος στο μείγμα μέτρων που προτείνει η κυβέρνηση, αλλά δεν μας λέει από πού θα βρει τα 5,4 δις ευρώ τα οποία είχαν υπερψηφίσει πέρυσι και το κόμμα του κι ο ίδιος προσωπικώς. Δεν αντιλέγω πως θα μπορούσαν, για παράδειγμα, να γίνουν κι απολύσεις άχρηστων δημοσίων υπαλλήλων ή μειώσεις κύριων συντάξεων που δεν αντιστοιχούν σε πραγματικές εισφορές των δικαιούχων τους που είχαν προνομιακή μεταχείριση. Αν είναι, ωστόσο, μάγκας και μεταρρυθμιστής ας βγει να το πει κι ας μην παριστάνει τον Εμιλιάνο Ζαπάτα...

Το έχω ξαναγράψει και το ξαναγράφω: αν ο Αλέξης Τσίπρας αποτύχει γιατί δεν θα έχει μπορέσει να αντισταθμίσει τα νεοφιλελεύθερα μέτρα που αναγκάζεται να ψηφίζει με αντίστοιχα κοινωνικής δικαιοσύνης, η επόμενη επιλογή δεν θα είναι κάποιος ορίτζιναλ νεοφιλελεύθερος όπως ο Κούλης- δεν είναι αυτή η έγνοια των πολιτών-, αλλά εκείνοι που προτείνουν πιο ακραίες λύσεις, όπως είναι η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ. Κι αν στο τέλος η αναμέτρηση είναι μεταξύ τού ΣΥΡΙΖΑ και των χιμπαντζήδων με τα μαύρα, τότε η δημοκρατία, η ελευθερία και η ισότητα είναι βέβαιο με ποιου το μέρος θα συνταχθούν. Ευτυχώς, πάντως, που τα πράγματα έχουν πάρει το δρόμο τους και δύσκολα θα δούμε να επικρατεί στην Ελλάδα ένας Τραμπ. Για τις ΗΠΑ, πάλι, δεν ξέρω, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία που θα μπορούσα κάλλιστα να σας διηγηθώ αύριο...  

 

Αν του χρόνου δεν χρειαστεί ο κόφτης, ο Τσίπρας θα κυβερνά τουλάχιστον για μια οκταετία...

"Σάλος" έχει προκληθεί στα νεοφιλελεύθερα λημέρια από την παραδοχή Τσίπρα ότι είχε αυταπάτες κατά τη διάρκεια της σκληρής διαπραγμάτευσης με τους δανειστές το 2015. Αρκετοί, μάλιστα, έσπευσαν να τον χαρακτηρίσουν και ηλίθιο, μόνο που το ερώτημα βγαίνει αβίαστα: αν ένας ευήθης καταφέρνει να κερδίσει τέσσερις εκλογικές αναμετρήσεις σε δύο χρόνια, οι αντίπαλοί του πώς πρέπει να χαρακτηριστούν;...

Αφήστε που οι νεοφιλελέδες κάθε ημέρα αποκαλύπτεται όλο και περισσότερο πως στα κοινωνικά ζητήματα έχουν μεγαλύτερη σχέση με την ακροδεξιά παρά με το φιλελευθερισμό. Διαβάστε, για παράδειγμα, το έμεσμα του Ανδρ. Ανδριανόπουλου για τον μουσουλμάνο νέο δήμαρχο του Λονδίνου, το οποίο ο ίδιος αποκαλεί Λονδονιστάν: ενώ παραδέχεται ότι δεν γνωρίζει τις ιδεολογικές αρχές και το πρόγραμμα του Σαντίκ Καν, τον κατακεραυνώνει λόγω της θρησκείας του, ίσως και γιατί είναι γιος οδηγού λεωφορείου και δεν μεγάλωσε στις "Βερσαλίες" όπως ο "πολύς" Ανδρέας και οι όμοιοί του, που γράφουν βιβλία-ύμνους για δικτατορικά, στην ουσία, καθεστώτα όπως αυτό του Αζερμπαϊτζάν...

Όπως κι αν έχει, οι αυταπάτες έχουν δύο όψεις: η μία θέλει αυτόν που τον κατατρύχουν να μην έχει επαφή με την πραγματικότητα, να ζει σε ένα δικό του κόσμο και στο τέλος να γίνεται επικίνδυνος. Η άλλη, ωστόσο, έρχεται προς υπεράσπισή του, ισχυριζόμενη πως αν δεν ζούμε ακόμα στις σπηλιές, φορώντας τομάρια αγριογούρουνων και κυνηγώντας την τροφή μας με ακόντια, το χρωστάμε στους ανθρώπους που δεν θεώρησαν όριο για τις ανθρώπινες δυνατότητες αυτό που τους είχε παραδοθεί, αλλά επιδίωξαν να κάνουν το βήμα παραπέρα...

Είναι αλήθεια ότι πολλοί καταστράφηκαν και κατέστρεψαν με αυτήν τους την επιλογή, η οποία ομολογουμένως είναι πολύ εύκολο να κάνει ορισμένους να πιστέψουν ότι η σκιά τους είναι το μπόι τους. Υπάρχουν, όμως, κι εκείνοι, ανεξαρτήτως αν στο αίμα όλων τους ο εγωισμός διατηρεί μεγαλύτερα ποσοστά από των υπολοίπων, οι οποίοι τόλμησαν να σκεφτούν και να πράξουν διαφορετικά και η Ιστορία, αν όχι και η εποχή τους, τους αντάμειψε γενναιόδωρα...

Κάποια στιγμή οι πολιτικοί του αντίπαλοι πρέπει να συμφωνήσουν σε μια κοινή γραμμή αντιμετώπισής του: είναι ο Αλέξης Τσίπρας ηλίθιος ή ψεύτης; Γιατί και τα δύο μαζί δεν γίνεται να ισχύουν. Κι αν ήταν λίγο πιο μεγάθυμοι θα παραδέχονταν ότι η Ευρώπη τού 2016 είναι διαφορετική από την Ευρώπη τού 2015 κι αυτό το οφείλει σε μεγάλο βαθμό στον Έλληνα πρωθυπουργό: έχουν εκλεγεί αριστερές κυβερνήσεις κι αριστερές πολιτικές ηγεσίες, το κίνημα αντιλιτότητας έχει γιγαντώσει, η Ανγκ. Μέρκελ καταρρέει κι ο Β. Σόιμπλε ηττήθηκε για πρώτη φορά σε Eurogroup. Φαίνεται, δηλαδή, πως κάποιες αυταπάτες μπορεί να μην αποδεικνύονται νικηφόρες από την αρχή, σε βάθος χρόνου ωστόσο φέρνουν τα επιθυμητά αποτελέσματα...

Είναι στο χέρι τής κυβέρνησης οι επικείμενες αυξήσεις στους έμμεσους φόρους να είναι τα τελευταία μέτρα άγριας λιτότητας σε βάρος των μικρομεσαίων. Για πρώτη φορά, εξάλλου, κοινοτικά χρήματα μοιράζονται ισομερώς στους πραγματικούς δικαιούχους τους, εξισορροπώντας κάπως τη δυσμενή κατάσταση. Ο πρωθυπουργός κέρδισε τουλάχιστον ένα χρόνο, ώστε η Ελλάδα τού 2017 να μην έχει ανάγκη την θέση σε λειτουργία τού αποκαλούμενου "κόφτη". Αν κερδίσει κι αυτό το στοίχημα ο Αλέξης Τσίπρας, τότε μην περιμένετε αλλαγή ηγεσίας στο Μέγαρο Μαξίμου πριν περάσει τουλάχιστον οκταετία...

Χρωστάμε ένα ευχαριστώ στον Γιάνη Βαρουφάκη...

Έχω γράψει εδώ και πολύ καιρό πως η αξιολόγηση έπρεπε να τελειώσει άμεσα και με όποιο τίμημα. Επομένως, η κατ' αρχήν συμφωνία που επιτεύχθηκε στο Eurogroup της Δευτέρας είναι πολύ θετική εξέλιξη. Θα συνέβαινε αυτό ακόμα κι αν είχε επιτευχθεί με δυσμενέστερους όρους, όπως για παράδειγμα θα ήταν η άμεση νομοθέτηση των μέτρων-κάβα ή παραπομπή τής συζήτησης για το χρέος στις ελληνικές καλένδες. Βεβαίως η συγκεκριμένη συμφωνία δεν φέρνει το τέλος τής εποχής των μνημονίων, αφού, μεταξύ άλλων, προβλέπει την ψήφιση έμμεσων φόρων που πλήττουν τους πάντες, ενώ η ενεργοποίηση του κόφτη αν δεν επιτευχθούν τα προβλεπόμενα πρωτογενή πλεονάσματα παραμένει ως απειλή. Είναι, όμως, στο χέρι τής κυβέρνησης να πετυχαίνει τους στόχους ώστε να απομακρυνθεί ο κίνδυνος νέων δύσκολων μέτρων. Η εποχή τής ουτοπίας, έτσι κι αλλιώς, όταν πιστεύαμε ότι με μια μπαταριά θα αλλάζαμε τον κόσμο, τέλειωσε τα ξημερώματα της 13ης Ιουλίου 2015 στις Βρυξέλλες. Γι' αυτό και με δεδομένες τις συνθήκες θα ήταν άδικο να μην κάνουμε λόγο για μια επιτυχία, έστω κι αν δεν είναι θρίαμβος...

Αναρωτιέμαι, ωστόσο, από πού ξεφύτρωσε όλος αυτός ο αντιμνημονιακός ζήλος ορισμένων επαγγελματικών ενώσεων, οι οποίες είχαν περάσει μέχρι τώρα την κρίση σχετικώς αβρόχοις ποσί και οι οποίες πριν το δημοψήφισμα καλούσαν τον Αλέξη Τσίπρα να υπογράψει οποιαδήποτε συμφωνία, αρκεί να μέναμε στο ευρώ. Τα μέτρα που σήμερα υλοποιούνται δεν είναι παρά τα εφαρμοστικά αυτής της επαχθούς συμφωνίας, την οποία οι αποκαλούμενοι επιστημονικοί κλάδοι, αλλά και η ΓΣΕΕ, είχαν ζητήσει με κάθε κόστος. Φαίνεται, όμως, πως είμαστε τόσο Ευρωπαίοι όσο το αντέχουν τα συντεχνιακά μας συμφέροντα, γιατί από εκεί και πέρα γινόμαστε επαναστάτες τού γλυκού νερού. Να εξηγούμαστε μια και καλή: οι μόνοι που δικαιούνται να διαμαρτύρονται είναι εκείνοι που ψήφισαν "όχι" στο δημοψήφισμα και οι οποίοι τον περασμένο Ιούλιο θεωρούσαν πως έπρεπε να φτάσουμε στη ρήξη, με ό,τι αυτό συνεπαγόταν. Οι υπόλοιποι καλό είναι να κάνουν πού και πού και καμιά αυτοκριτική...

Λένε κι έχουν δίκιο πως κανένας αγώνας δεν είναι χαμένος, ακόμα κι αν δεν φέρνει νίκες από το πρώτο λεπτό του. Γι' αυτό και η σκληρή διαπραγμάτευση του 2015, όπως αυτή προσωποποιήθηκε από τον Γιάνη Βαρουφάκη, ναι μεν δεν ήταν επιτυχής αλλά αποδεικνύεται ότι κάθε άλλο παρά καταστροφική ήταν για τη χώρα. Με αυτό δεν εννοώ πως θα ήθελα τώρα για υπουργό Οικονομικών τον Γιάνη. Ο Ευκλείδης, με τη μετριοπάθεια, την κοινωνική του ευαισθησία και τις γνώσεις του, είναι αυτήν τη στιγμή ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση. Η Ελλάδα, όμως, και γενικότερα η Ευρώπη χρειάζονταν πέρυσι ένα δυνατό ξυπνητήρι. Κι αυτό ήταν ο Γιάνης Βαρουφάκης, με όλα τα ελαττώματά του: ένας μη πολιτικός αλλά πολύ ειδικός στα οικονομικά που μίλησε τη γλώσσα τής αλήθειας για τα μνημονιακά αδιέξοδα. Από ένα σημείο και μετά έγινε βάρος γιατί δεν μπορούσε να διαχειριστεί τους αναγκαίους συμβιβασμούς όταν είσαι ο αδύναμος κρίκος τής εξίσωσης, αλλά αν σήμερα στην ήπειρό μας έχουν εκλεγεί αριστερές κυβερνήσεις και ηγέτες κι ακούγονται πιο δυνατά οι φωνές  κατά της λιτότητας το οφείλουμε σε σημαντικό βαθμό και σε αυτόν τον νάρκισσο καθηγητή που μπορεί, ωστόσο, να στριμώξει τον οποιοδήποτε επιχειρήσει να πείσει με τα μαθηματικά πως τα μνημόνια ήταν ποτέ ρεαλιστικά...

     

Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι Αλέξης ή Κούλης αλλά Αλέξης ή δραχμιστές...

Υπενθυμίζω, γιατί έχει τη σημασία του, πως το τρίτο μνημόνιο ψηφίστηκε το περασμένο καλοκαίρι και με τις ψήφους τής ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού. Σε αυτό συμπεριλαμβάνονταν και τα μέτρα των 5,4 δις τα οποία τώρα δεν ψηφίζουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Θα μου πείτε πως είναι δικαίωμά τους να θεωρούν πως αυτά τα χρήματα μπορούν να βρεθούν με άλλους τρόπους από αυτούς που προτείνει και νομοθετεί η κυβέρνηση. Ποιοι είναι όμως αυτοί; Γιατί δεν μας τους παρουσιάζουν οι αρχηγοί Κούλης, Φώφη και Σταύρος; Ποιες είναι οι εναλλακτικές τους προτάσεις, οι οποίες είναι σε θέση να φέρουν το ίδιο αποτέλεσμα; Απλούστατα αυτές δεν υπάρχουν ή, τέλος πάντων, δεν θέλουν να φέρουν απέναντί τους μεγάλα κομμάτια τού πληθυσμού...

Προφανώς με το νέο ασφαλιστικό-φορολογικό δεν προστατεύονται όλοι και ούτε απουσιάζουν οι αδικίες, όπως για παράδειγμα έναντι των νέων εργαζόμενων ή των έντιμων ελεύθερων επαγγελματιών. Αν, για παράδειγμα, είχε περάσει το νομοσχέδιο για το πλαστικό χρήμα που θα καταπολεμούσε τη φοροδιαφυγή και το οποίο φρενάρει το κουαρτέτο πολλές από αυτές θα είχαν αποτραπεί. Βρίσκω, όμως, πολύ δύσκολο έως απίθανο η ΝΔ να έφερνε στη Βουλή ένα δικαιότερο ασφαλιστικό-φορολογικό ή δίχως αυτό να περιλάμβανε οριζόντιες μειώσεις όλων των συντάξεων, κατάργηση του εφάπαξ ή απολύσεις εκατοντάδων χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων σε αντιστάθμισμα του φόρου στον καφέ ή στη συνδρομητική τηλεόραση, που δεν είναι δα και είδη πρώτης ανάγκης για την επιβίωσή μας...

Κανένας δεν δικαιούται να πανηγυρίζει για την αύξηση στo 24% του ΦΠΑ, των έμμεσων φόρων στα καύσιμα ή στα Ι.Χ. Οι νεοφιλελεύθεροι δανειστές, ωστόσο, έχουν προτάξει την ευημερία των αριθμών, η οποία ανάμεσα σε άλλα απαιτεί εξωφρενικά πρωτογενή πλεονάσματα για μια χώρα η οποία βρίσκεται ουσιαστικώς σε ύφεση τα τελευταία οκτώ χρόνια. Θέλουν, μάλιστα, τα μέτρα εδώ και τώρα. Πώς, αλήθεια, θα τα αντικαθιστούσε ο αρχηγός Κούλης που είναι πιο νεοφιλελεύθερος από τους νεοφιλελεύθερους; Θα του επέτρεπαν οι θεσμοί, ακόμα κι αν ο ίδιος το επιθυμούσε, να μειώσει τους φορολογικούς συντελεστές για όλους ή θα το έκανε αποκλειστικώς για τους έχοντες και κατέχοντες στο όνομα της αύξησης της απασχόλησης, μολονότι η διεθνής εμπειρία μάς λέει πως αυτό δεν κατορθώθηκε πουθενά. Εκτός αν θεωρούμε τους μισθούς και τις συνθήκες δουλειάς Βουλγαρίας ή Μπαγκλαντές πρότυπα..

Δεν θα απορρύθμιζε εδώ και τώρα έτι περαιτέρω την αγορά εργασίας, επιτρέποντας για παράδειγμα τις ομαδικές απολύσεις ή τη νέα μείωση του κατώτατου μισθού; Πώς εννοεί τον εξορθολογισμό τής δημόσιας διοίκησης; Με νέες απολύσεις καθαριστριών, σχολικών φυλάκων κι οποιουδήποτε άλλου δεν διόρισε ο ίδιος στο Δημόσιο; Κατηγορεί την Αριστερά για ιδεοληψίες, αλλά η σημερινή κυβέρνηση έχει ήδη προχωρήσει, χωρίς να πανηγυρίζω γι' αυτό, σε περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις από αυτές τις οποίες είχαν υλοποιήσει οι προηγούμενες. Με λίγα λόγια, ο Κούλης μπορεί να έπαιρνε άλλου είδους μέτρα, αμφιβάλλω πολύ ωστόσο αν αυτά δεν θα σήμαιναν μεγαλύτερη επιβάρυνση των μικρομεσαίων από αυτή που συνεπάγονται τα αντίστοιχα των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ...

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πως ουσιαστική αντιπολίτευση δεν αποτελούν η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι ή η Ένωση Κεντρώων, αλλά η Χρυσή Αυγή και το ΚΚΕ στη Βουλή (για να μην παρεξηγούμαι, δεν τους ταυτίζω γιατί οι πρώτοι είναι εγκληματίες τού κοινού ποινικού δικαίου) κι ο Π. Λαφαζάνης, η Ζ, Κωνσταντοπούλου κι ο Γ. Βαρουφάκης εκτός Βουλής. Όλοι τους στην ουσία υποστηρίζουν πως το ευρώ δεν είναι φετίχ κι ότι η Ελλάδα είναι προτιμότερο να βγει από την Ευρωζώνη ή κι από την Ε.Ε. αν θέλει να ορθοποδήσει. Αυτήν την προσέγγιση την θεωρώ αυταπάτη, αλλά όπως κι αν έχει είναι ένας πραγματικά διαφορετικός δρόμος από αυτόν που ακολουθείται σήμερα. Ποιος ξέρει, άλλωστε, αν αύριο μεθαύριο δεν υποχρεωθούμε εκ των πραγμάτων να τον ακολουθήσουμε. Γι' αυτό και το πραγματικό δίλημμα για τους ψηφοφόρους δεν είναι Αλέξης ή Κούλης, αλλά Αλέξης ή δραχμιστές...

Φώφη, διάλεξε...

Η Φ. Γεννηματά δεν είναι υποχρεωμένη να χειροκροτά οποιαδήποτε κυβερνητική απόφαση. Αντιθέτως, έχει χρέος να ασκεί την πιο σκληρή κριτική. Από την άλλη, ωστόσο, είναι λυπηρό να συνεχίζει από εκεί που το άφησε ο Β. Βενιζέλος και να χρησιμοποιεί τα ίδια επιχειρήματα με αυτά που εκτοξεύει ο αρχηγός Κούλης. Με λίγα λόγια, να μην ασκεί αντιπολίτευση από τα Αριστερά αλλά από τα δεξιά. Κατανοώ, επίσης, ότι αισθάνεται την ανάγκη να μην θεωρηθεί το ΠΑΣΟΚ από τους ψηφοφόρους ουρά τού ΣΥΡΙΖΑ. Είναι, όμως, προτιμότερο να θεωρείται ουρά τής νεοφιλελεύθερης ΝΔ; Πότε θα καταλάβουν στη Χαριλάου Τρικούπη ότι έπαψαν να είναι Κίνημα όταν εγκατάλειψαν το "Σοσιαλιστικό" από την ονομασία τους; Υπενθυμίζω, επίσης, πως το ΠΑΣΟΚ-όπως, άλλωστε, και η ΝΔ και το Ποτάμι- είχαν υπερψηφίσει το περασμένο καλοκαίρι το τρίτο μνημόνιο λόγω ανάγκης, την ίδια ανάγκη εξάλλου η οποία υποχρέωσε και το ΣΥΡΙΖΑ να το αποδεχθεί και να προωθεί εφαρμοστικούς του νόμους που σε μεγάλο βαθμό δεν απηχούν την ιδεολογία του...

Από εκεί και πέρα έγινε μια προσπάθεια-όχι πάντοτε επιτυχημένη- τα βάρη τού νέου ασφαλιστικού και φορολογικού να κατανεμηθούν δικαίως. Μεγαλύτερο σφάλμα θεωρώ την εμμονή να μην κοπεί καμιά κύρια σύνταξη-μολονότι σε αυτές συγκαταλέγονται και πολύ υψηλές που δεν συνδέονται με την καταβολή των ανάλογων ενσήμων από τους δικαιούχους τους- αλλά και κανένας μισθός δημοσίου υπαλλήλου όταν υπάρχουν ακόμα αδικαιολογήτως υψηλόμισθοι και υπηρεσίες, φορείς ή οργανισμοί που δεν προσφέρουν τίποτα. Η αύξηση έμμεσων φόρων ή η επιβολή νέων που πλήττουν την πλειονότητα των μικρομεσαίων θα μπορούσαν εν μέρει να είχαν αποφευχθεί αν η κυβέρνηση δεν έδινε τόσο μεγάλη σημασία στην επικοινωνιακή διαχείριση και στην εξυπηρέτηση προνομιακής εκλογικής της πελατείας...

Από την άλλη, ωστόσο, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να θυμηθεί τις ιστορικές του ρίζες, να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να ακούσει τι του λένε και οι Ευρωπαίοι σύντροφοί του για την αναγκαιότητα σύμπτυξης δυνάμεων με το ΣΥΡΙΖΑ κόντρα στο νεοφιλελεύθερο Αρμαγεδδώνα. Αυτό φυσικά προϋποθέτει την απαλλαγή του από βαρίδια, με μεγαλύτερο τον Β. Βενιζέλο αλλά όχι μόνο. Υπάρχουν στην κεντροαριστερά άφθαρτοι πολιτικοί που μπορούν να βοηθήσουν και οι οποίοι αισθάνονται περισσότερο Αριστεροί παρά κεντρώοι, γι'αυτό και βγάζουν φλύκταινες όταν βλέπουν τη Φώφη να χαζογελά με τον Κυριάκο και τον Κούλη, πέφτοντας στην παγίδα των βενιζελολοβέρδων...

Για όλα αυτά και για πολλά άλλα η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ οφείλει να επιλέξει άμεσα αν είναι ικανοποιημένη με ένα 5%, ναι μεν στεγανοποιώντας τους ψηφοφόρους της αλλά δίχως ευρύτερες φιλοδοξίες-σαν να ήταν το ΚΚΕ- ή αν είναι έτοιμη να παίξει τον ιστορικό της ρόλο και να δώσει νέα ώθηση στις δυνάμεις που μάχονται την άγρια λιτότητα σε βάρος των πολλών. Στην Πορτογαλία και στην Ισπανία οι αριστερές δυνάμεις συνασπίστηκαν μπροστά στο κοινό κακό και σχημάτισαν κυβέρνηση ή βρίσκονται εν αναμονή σχηματισμού της. Γιατί όχι και στην Ελλάδα;...

Αλίμονο αν κι αυτήν τη φορά ο "κακός καιρός" καταρρίψει ελικόπτερο ή ρίξει τη σημαία...

Στη Συρία τις τελευταίες ημέρες σκοτώθηκαν και παιδιά από τις αεροπορικές δυνάμεις τού προέδρου Άσαντ σε νοσοκομείο που τα φιλοξενούσε. Πιθανότατα, ωστόσο, μάθατε λίγα ή ελάχιστα γι' αυτό από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης. Αντιστοίχως στη Δύση πληροφορούνται ελάχιστα από τα εγκλήματα πολέμου στα οποία έχουν υποπέσει οι δυνάμεις τής αντιπολίτευσης, και δεν αναφέρομαι βεβαίως στον ISIS ο οποίος είναι πλέον καταδικαστέος από όλη την οικουμένη. Αυτό ίσως και να εξηγεί σε μεγάλο βαθμό γιατί ο εμφύλιος σε αυτήν τη χώρα διαρκεί ήδη πέντε χρόνια: ο πλανήτης είναι διχασμένος για μια ακόμα φορά σε φιλοδυτικούς και φιλορώσους με αποτέλεσμα η αλήθεια να συνθλίβεται κάπου στη μέση. Ο πρόεδρος Άσαντ τον οποίο στηρίζει η Ρωσία και η αντιπολίτευση η οποία στηρίζεται από τη Δύση είναι ένοχοι για εγκλήματα κατά τής ανθρωπότητας και στο ενδιάμεσο η Συρία έχει μετατραπεί σε πεδίο βολής τού νέου Ψυχρού Πολέμου. Και ύστερα απορούν ορισμένοι γιατί οι Σύριοι δεν μένουν στην πατρίδα τους να πολεμήσουν. Ποιόν και γιατί άραγε;...

Κομίζω γλαύκας ες Αθήνας όταν ισχυρίζομαι πως ο πλανήτης έχει βυθιστεί στον τρόμο και στην παράνοια. Δείτε, για παράδειγμα, πώς συμπεριφέρεται ο Ρ. Τ. Ερντογάν, ο οποίος ετοιμάζεται να "φάει" και τον πρωθυπουργό του Αχ. Νταβούτογλου γιατί δεν είναι τόσο δουλικός απέναντί του όσο θα τον ήθελε. Ο "Σουλτάνος" έχει καταφέρει να εξοργίσει ακόμα και τους Αμερικανούς με τα καμώματά του, τα οποία τώρα μεταφέρει στο Αιγαίο. Από την ημέρα που γεννήθηκα μέχρι και σήμερα μιλάμε συνεχώς για ένα θερμό επεισόδιο το οποίο μπορεί να καταλήξει σε πόλεμο. Φτάσαμε πολύ κοντά σε αυτόν στα Ίμια. Πολύ φοβάμαι πως ο πρόεδρος της Τουρκίας είναι πολύ πιο ανεξέλεγκτος από την πρωθυπουργό Τ. Τσιλέρ το 1996. Γι' αυτό και φοβάμαι ακόμα περισσότερο για το ότι δεν μπορώ να αποκλείσω κάποιου είδους πολεμική εμπλοκή με τη γείτονα...

Σε αυτό το πλαίσιο, καλά κάνει η κυβέρνηση και δείχνει τα δόντια της. Μόνο που όπως και στη διαπραγμάτευση για την αξιολόγηση έτσι κι όσον αφορά την τουρκική επιθετικότητα, αν θες να είσαι πειστικός πρέπει να αποδεικνύεις συνεχώς ότι είσαι ικανός να φτάσεις μέχρι τέλους. Η σημερινή Ελλάδα δεν είναι ίδια με αυτή προ 20ετίας. Τα τελευταία χρόνια έχει δεχθεί πολλές σφαλιάρες και θα έπρεπε να έχει κατανοήσει εδώ και καιρό πως δεν θα σωθεί ούτε από την Εσπερία ούτε από το "ξανθό γένος" και τον Βλ. Πούτιν. Αν επιθυμούμε να ξαναβγούμε στον αφρό έχουμε ιστορικό χρέος να μην αφήσουμε την οικονομική κρίση να οδηγήσει ακόμα και σε εδαφικές απώλειες. Αλίμονο αν κι αυτήν τη φορά ο "κακός καιρός" καταρρίψει ελικόπτερο ή ο "άνεμος" ρίξει κάτω την ελληνική σημαία. Αυτή η πατρίδα χτίστηκε και με αίμα και ίσως για να διατηρηθεί ζωντανή να χρειαστεί να χυθεί κι άλλο. Έτσι κι αλλιώς η ατίμωση ήταν πάντοτε χειρότερη επιλογή από τον θάνατο...



  

Η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο γίνεται μορφή τού πολιτεύματος...

Είναι λογικό να επικεντρωνόμαστε στην ολοκλήρωση της αξιολόγησης, μόνο που ακόμα κι αν αυτή επιτευχθεί θα έχει ελάχιστη σημασία στην περίπτωση που οι Βρετανοί στο δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου επιλέξουν την έξοδό τους από την ΕΕ. Με τις δημοσκοπήσεις να μην δίνουν ξεκάθαρη εικόνα όλα είναι ανοιχτά. Ένα είναι, ωστόσο, σχεδόν βέβαιο: αποχώρηση της Γηραιάς Αλβιόνας από το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα ανοίξει για τα καλά τον ασκό του Αιόλου, αυτόν που δεν άνοιξε πέρυσι η Ελλάδα γιατί διέθετε πολύ λιγότερες ασφαλιστικές δικλείδες. Το Brexit θα χειροτερεύσει την ποιότητα ζωής των Βρετανών, το εμπόριο κι ο χρηματοπιστωτικός τομέας των οποίων εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την υπόλοιπη Ευρώπη, η οποία κι αυτή θα αρχίσει να μετρά τη μία πληγή μετά από την άλλη, τόσο σε οικονομικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Υπό μία έννοια, η απαρχή διάλυσης της Ε.Ε., σε συνδυασμό με την ένταση των εθνικισμών και του ρατσισμού, μας επιστρέφει στην εποχή τού Μεσοπολέμου, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται...

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, στα οποία συμπεριλαμβάνεται η έκρηξη της τουρκικής επιθετικότητας στο Αιγαίο, ήρθαν και οι αποκαλύψεις για τη συμφωνία εμπορίου ΗΠΑ-ΕΕ (TTIP) για να επιβεβαιώσουν αυτά που όλοι εμείς οι "συνωμοσιολόγοι" υποπτευόμασταν: πως οδηγούμαστε, για παράδειγμα, στην πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, στη θεσμοθέτηση της διατροφικής ανασφάλειας, ακόμα και στην απονομή (;) δικαιοσύνης από ιδιώτες που θα επιλέγουν οι πολυεθνικές στο όνομα της απελευθέρωσης του εμπορίου μέσω της διάλυσης και της στοιχειώδους κοινωνικής προστασίας που είχε επιβάλει στη Δύση ο ανταγωνισμός με τη Σοβιετική Ένωση και τους δορυφόρους της. Τι κι αν έχει αποδειχθεί περίτρανα ότι η απορρύθμιση παράγει νέο πλούτο μόνο για τους λίγους σε βάρος των πολλών και δημιουργεί φαινόμενα νεοαποικιοποίησης και υποδούλωσης των λαών; Οι ελίτ διαθέτουν τα λεφτά για να ελέγχουν πως οι πολιτικές αποφάσεις θα λαμβάνονται αποκλειστικώς προς το συμφέρον τους...

Αν εγκριθεί και η TTIP όπως έχει σήμερα τότε οι υπέρμαχοι του νεοφιλελευθερισμού μπορούν πολύ άνετα να ομνύουν στην αναγκαιότητα τήρησης της νομιμότητας. Τα μνημόνια στην Ελλάδα, οι πολιτικές λιτότητας στην υπόλοιπη Ευρώπη, τα τείχη που κρατούν μακριά τους πρόσφυγες και τους "αποθηκεύουν" στη χώρα μας, οι διακρατικές εμπορικές συμφωνίες που καταργούν το κοινωνικό κράτος δικαίου είναι όλα νομιμότατα. Η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο έγινε νόμος τους κράτους, συνταγματοποιείται, αύριο μεθαύριο μπορεί να περιληφθεί και στα άρθρα τού Συντάγματος που δεν επιδέχονται αλλαγών όπως η μορφή του πολιτεύματος. Αλήθεια, μετά από όλα αυτά ποιος δικαιούται να πιστεύει ότι η Ευρώπη θα καταστραφεί από τους μουσουλμάνους που "εισβάλουν" σε αυτή; Μια χαρά τα "καταφέρνουν" και οι χριστιανοί από μόνοι τους...