Η οργή του λαού δεν θα βρει δικαίωση στον Ντογιάκο, αλλά στον Ηρόδοτο...

Ο Κ. Μητσοτάκης εξόργισε τους "θεούς" με τη στάση του στην πανδημία, στις φυσικές καταστροφές και στην αισχροκέρδεια. Διέπραξε επανειλημμένως ύβρι που του θόλωσε το νου, του έφερε δηλαδή την άτη, και πίστεψε ότι και με τις παρακολουθήσεις θα μπορούσε να το παίζει τρελίτσα. Οι "θεοί", όμως, εξοργίστηκαν όταν διέπραξε νέα ύβρι με τα Τέμπη, προκαλώντας τη νέμεση της λαϊκής οργής που ξεχειλίζει στους δρόμους και στις πλατείες.  Όσο για την τίση, έρχεται το βράδυ των εκλογών....

Τα γράφω με αυτόν τον τρόπο για να με καταλαβαίνει κι ο αρχαιολάτρης Άδωνις, ο οποίος δικαιώνει και σε προσωπικό επίπεδο το σχήμα τού Ηρόδοτου. Όπως κι αν έχει, τίποτα δεν είναι ίδιο στη χώρα μετά τα Τέμπη, όπως τίποτα δεν έμεινε ίδιο μετά το Δεκέμβριο του 2008. 

Και τότε και τώρα έχουμε μια κυβέρνηση της δεξιάς που υποτίμησε τη λαϊκή οργή, ιδίως των νέων. Όπως και τότε έτσι και τώρα, θα το πληρώσει στις κάλπες. Κι αυτό, όπως και τότε έτσι και τώρα, θα είναι δικαιοσύνη που κανένας Ντογιάκος δεν θα μπορέσει να αποτρέψει από το να απονεμηθεί...

Ο πρωθυπουργός τού "πνίξατε στη Μάνδρα, κάψατε στο Μάτι, εγώ μετρούσα στρέμματα, εσείς φέρετρα, ανταλλάξατε τις Πρέσπες με τις συντάξεις" δεν δικαιούται να παραπονιέται αν, πράγματι, σε ορισμένες περιπτώσεις η αντιπολίτευση γίνεται πιο λαϊκιστική από όσο επιτρέπουν οι στιγμές. Αξιοποίησε τις πιο δόλιες μεθόδους για να πάρει την εξουσία χωρίς καμία ψευδαίσθηση για τα ψέματα που εν γνώσει του είπε για τα πάντα. Το κρίμα, το πολύ μεγάλο κρίμα είναι πως για να συνειδητοποιήσει η πλειοψηφία τού λαού ποιος αγύρτης τον κυβερνούσε τέσσερα χρόνια έπρεπε πρώτα να χαθούν δεκάδες άνθρωποι σε ένα σιδηροδρομικό δυστύχημα...  

 

Το πένθος ως εθνική μας φορεσιά...

Ο ιουδαιοχριστιανισμός απεχθάνεται το σώμα, τη χαρά, το γέλιο. Γι' αυτό κι αναζητά την παραμικρή αφορμή για να τα διώκει. Φυσικά κι ο θάνατος, ιδίως ο μαζικός ξαφνικός θάνατος νεών ανθρώπων, δεν συνιστά παραμικρή αφορμή. Όλη, όμως, η κοινωνική υποκρισία, βαθιά εντυπωμένη μέσα μας από τις ιουδαιοχριστιανικές δοξασίες, ξεπροβάλλει με την αντίδρασή μας σε οτιδήποτε θυμίζει χαρά μέσα στις ημέρες τής δυστυχίας...

Οι πολιτικοί μας συνοδεύονται από επικοινωνιολόγους γιατί γνωρίζουν ότι και η οποιαδήποτε γκριμάτσα τους θα λάβει πολιτικές διαστάσεις στην εποχή τής εικόνας και των εύκολων εντυπώσεων. Γελάνε και κλαίνε όχι ως φυσική αντίδραση, αλλά καθ' υπόδειξη του λαϊκού αισθήματος ή αυτού που θεωρούν οι σύμβουλοί τους πως είναι το λαϊκό αίσθημα. Τα πρόσωπά τους είναι ψεύτικα γιατί εμείς τα θέλουμε έτσι. Κι ας γλεντάμε οι ίδιοι τη στιγμή που απαιτούμε φαινομενική ενσυναίσθηση από τους άλλους...

Δεν θα δούμε ποτέ τον Μητσοτάκη, τον Τσίπρα ή οποιονδήποτε άλλο πολιτικό να πενθεί χορεύοντας, όπως ο Αλέξης Ζορμπάς. Μπορεί να μην υπάρχει κηδεία χωρίς γέλιο, όπως και γάμος δίχως δάκρυ, αλλά η εθνική μας σεμνοτυφία δεν θα αποδεχόταν κάτι τέτοιο από την πολιτική ηγεσία, ακόμα κι αν ήταν άμοιρη ευθυνών... 

Μερικά δευτερόλεπτα πριν εξαϋλωθούν, δεκάδες άνθρωποι σχεδίαζαν το κοντινό ή και το απώτερο μέλλον τους. Αυτό από μόνο του θα έπρεπε να μας είχε κάνει σοφότερους για το τι έχει αξία και τι όχι. Φαίνεται, ωστόσο, πως έχουμε διαλέξει το πένθος ως εθνική μας φορεσιά για να κρύβουμε ότι από μικρά παιδιά μάς μαθαίνουν πώς να είμαστε δυστυχισμένοι κι όχι ευτυχισμένοι...  

  
 

Από το 1830 κυβερνά η Αριστερά με εξαίρεση τεσσεράμισι χρόνια...

Το ελληνικό κράτος έχει ιστορία σχεδόν δύο αιώνων, από τα οποία μόλις τεσσεράμισι χρόνια κυβερνήθηκε από τη ριζοσπαστική Αριστερά. Στη δε μεταπολίτευση, για να μιλήσουμε για τα πιο φρέσκα κουλούρια, κυβερνήθηκε 22 έτη από την κεντροαριστερά κι άλλα τόσα από την κεντροδεξιά. Όταν, συνεπώς, ο Κ. Μητσοτάκης μιλά για διαχρονικές παθογένειες κι αναλαμβάνει δίχως σχετική εξουσιοδότηση την ευθύνη για όλους όσοι κυβέρνησαν πριν από αυτόν μάλλον στις ευθύνες τής δικής του παράταξης αναφέρεται όταν προσπαθεί να αποσείσει από πάνω του τις προσωπικές δικές του...

Ο πρωθυπουργός, όμως, κάνει κάτι ακόμα χειρότερο προκειμένου να γλιτώσει την εκλογική λαιμητόμο. Αυτήν τη φορά διαπίστωσε ότι η ατομική ευθύνη δεν μπορεί να τον διασώσει, όπως ενδεχομένως τα κατάφερε με την πανδημία, γι' αυτό κι ενεργοποίησε το επίσης αγαπημένο του "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους". Δεν είμαι θαυμαστής τής κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας, εκτιμώντας πως οι νέες τεχνολογίες μπορούν να είναι χρήσιμες όχι μόνο για να ανεβάζουμε φωτογραφίες μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και για να συμμετέχουμε πιο ενεργά στα κοινά. Από την άλλη, ωστόσο, δεν θα με βρει συνοδοιπόρο του ο Κ. Μητσοτάκης στην επιλογή του να ενισχυθούν η δήθεν αντισυστημική ψήφος στην ακροδεξιά ή η εκλογική αποχή μόνο και μόνο για να παραμείνει στην εξουσία...

Θα ήμουν, επίσης, αφελής αν πίστευα ότι η δικαιοσύνη θα αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Ποια δικαιοσύνη άλλωστε; Αυτή που ο πρωθυπουργός τής υπαγορεύει τι θα συμπεριλάβει στη δικογραφία, αυτή που θεωρεί παράβαση καθήκοντος τις συνομιλίες ενός υπουργού με έναν επιχειρηματία ή αυτή που εκτιμά το ίδιο για την πίεση ενός υπουργού να αποκαλυφθεί η αλήθεια για ένα σκάνδαλο και να μην συσκοτιστεί; Κι αν η εκτελεστική εξουσία έχει κάθε λόγο να επιχειρεί την υπονόμευση της δικαστικής ανεξαρτησίας, οι δικαστές που της το επιτρέπουν τι άλλο, αλήθεια, διαπράττουν παρά παράβαση καθήκοντος;... 

 

Συγγνώμη, δεν είμαι δολοφόνος, απλώς μαριονέτα...

Όταν ο Κ. Μητσοτάκης μιλά για καταστροφή τής ελληνικής οικονομίας την περιορίζει στο πρώτο εξάμηνο του 2015. Όταν, όμως, αναφέρεται στο σιδηρόδρομο το χρονικό διάστημα που ορίζει ως υπεύθυνο είναι την τελευταία εικοσαετία. 

Πώς είναι δυνατό, ωστόσο, το σύνολο της οικονομίας, που τα πήγαινε τόσο περίφημα επί δύο αιώνες, να χρειάστηκε μόλις ένα εξάμηνο για να καταστραφεί, αλλά για τα τρένα να απαιτήθηκαν δύο ολόκληρες δεκαετίες; Να θέσω κι ένα δεύτερο ρητορικό ερώτημα: πόσο μαλάκες μάς θεωρεί ο πρωθυπουργός τής χώρας;...

Προφανώς κι ο σιδηρόδρομος δεν κατάρρευσε μέσα σε μία και μόνο τετραετία. Όπως, άλλωστε, και το Μάτι και η Μάνδρα δεν ήταν αποκλειστικώς ευθύνη τής στιγμής, αλλά αποτέλεσμα χρόνιων παθογενειών. Μόνο που τότε ο Μητσοτάκης ισχυριζόταν πως ο ΣΥΡΙΖΑ έπνιξε κι έκαψε δεκάδες ανθρώπους. Πότε έλεγε ψέματα και πότε αλήθεια; Και πόσο δίκαιο είναι να επιμερίζονται την ίδια ευθύνη αυτοί που έφτιαξαν διπλή γραμμή στο Αθήνα- Θεσσαλονίκη, της έδωσαν ηλεκτροκίνηση, διευθέτησαν κληρονομημένα χρέη δισ. ευρώ τού ΟΣΕ, ολοκλήρωσαν την ηλεκτροκίνηση στο 70% και λειτουργούσαν δευτεροβάθμιο κέντρο ελέγχου για να αποτρέπονται ανθρώπινα λάθη με εκείνους που δεν έκαναν τίποτα παρά να υποβαθμίζουν για μια τετραετία;...

Είναι πάντοτε γενναίο ένας πρωθυπουργός να ζητά συγγνώμη, έστω κι αν του την έγραψαν επικοινωνιολόγοι, έστω κι αν προέκυψε από τη λαϊκή οργή ύστερα από ημέρες κι από το "ανθρώπινο λάθος", έστω κι αν την συμψηφίζει με ευθύνες προκατόχων του. Ούτε ισχυρίζομαι πως ο Μητσοτάκης ή ο Κ. Καραμανλής είχαν, έστω, αποδεχθεί το ενδεχόμενο να έχουμε εκατόμβη νεκρών από τη σκόπιμη εγκατάλειψη του δημόσιου σιδηρόδρομου. Δεν είναι δολοφόνοι, είναι μαριονέτες συμφερόντων κι αυτό είναι και το μοναδικό τους ελαφρυντικό. Αν μπορεί να θεωρηθεί ελαφρυντικό...  

 

 
 

Δεν είμαστε περιούσιοι, δεν είμαστε για πέταμα...

Αυτός ο λαός δεν είναι αθώος του αίματος ούτε των κυβερνήσεων που τον χρεοκόπησαν. Αυτός ο λαός, ωστόσο, είναι και πολύ καλύτερος από όσο τον παρουσιάζουν διαχρονικά οι ευρωλιγούρηδες. Το απόδειξε με την ανυπακοή και την αλληλεγγύη του κατά τη μνημονιακή κρίση, το αποδεικνύει και σήμερα με το αίμα που δίνει κυριολεκτικώς για τα θύματα της τραγωδίας στα Τέμπη. Για να μην μιλήσω, φυσικά, για τους παλιότερους αγώνες του για ελευθερία, ανεξαρτησία και δημοκρατία...

Ο ελληνικός λαός δεν είναι ούτε ο περιούσιος ούτε ο καλύτερος στον κόσμο, απλούστατα γιατί δεν υπάρχουν περιούσιοι και καλοί και κακοί λαοί. Αυτός ο κόσμος αποτελείται από ανθρώπους που μιλούν διαφορετικές γλώσσες κι έχουν διαφορετική ιστορία και παραδόσεις. Γι' αυτό κάποιοι είναι καλύτεροι σε έναν τομέα και κάποιοι άλλοι σε άλλο. Μπορεί, για παράδειγμα, να μην σκύβουμε το κεφάλι και να ακολουθούμε όλες τις εντολές, καλές ή κακές, μπορεί να καταπίνουμε αμάσητο πως εχθρός μας είναι ο μετανάστης κι όχι ο κεφαλαιοκράτης, αλλά την ώρα τής ανάγκης είμαστε εκεί για να βοηθήσουμε και να κλάψουμε μαζί με αυτούς που έχασαν δικούς τους ανθρώπους...

Προφανώς κι ο ελληνικός σιδηρόδρομος βρίσκεται σε άσχημη κατάσταση. Σοβαρά σιδηροδρομικά δυστυχήματα, ωστόσο, και προσφάτως έχουν συμβεί και στην πολιτισμένη Εσπερία. Όποιος, συνεπώς, θέλει να φύγει στο εξωτερικό μπορεί φυσικά να το κάνει. 

Ας μην τρέφει, όμως, καμιά αυταπάτη πως θα βρει κάπου τον παράδεισο που του στέρησαν στην Ελλάδα. Το ΄"εδώ είναι ο παράδεισος και η κόλαση εδώ" δεν αφορά μόνο την ελληνική εδαφική επικράτεια. Αφορά τον πλανήτη ολόκληρο...

 

 
 

Οι σταθμάρχες φταίνε και για την πανδημία, την αισχροκέρδεια, τις παρακολουθήσεις και και και...

Ο Κ. Καραμανλής ο νεότερος δεν είχε επιλογή να παραιτηθεί, είχε υποχρέωση. Η πολιτική του ευθύνη, άλλωστε, είναι αυτονόητη όταν δέκα ημέρες πριν το σοβαρότερο σιδηροδρομικό δυστύχημα στη χώρα τα τελευταία 50 χρόνια δήλωνε στη Βουλή πως έχει φροντίσει για την ασφάλεια των σιδηροδρομικών μεταφορών. Κι αυτή η ευθύνη δεν ξεπλένεται ούτε με κροκοδείλια δάκρυα ούτε με μια παραίτηση. Αν ο Νίκος Παππάς καταδικάστηκε για παράβαση καθήκοντος γιατί επιχείρησε να φτιάξει ΣΥΡΙΖΑ Channel, σε πόσα χρόνια πρέπει να καταδικαστεί αυτός που γνώριζε και δεν έπραττε με συνέπεια τον θάνατο δεκάδων ανθρώπων;...

Οι σταθμάρχες και οι μηχανοδηγοί εν έτει 2023 έχουν αφεθεί να κινούνται στα τυφλά από μια κυβέρνηση η οποία είχε στα χέρια της σύγχρονα συστήματα που της είχε παραδώσει η προηγούμενη, αλλά τα άφησε ανενεργά. Κι έχουν σήμερα το θράσος αυτοί που υποτίθεται πως θα εκκένωναν το Μάτι σε μισή ώρα να χρησιμοποιούν ως αποδιοπομπαίους τράγους υπαλλήλους οι οποίοι τους προειδοποιούσαν εδώ και χρόνια για τους κινδύνους. Προφανώς θα υπήρξαν και λάθη των υπαλλήλων. Η μεγαλύτερη ευθύνη, ωστόσο, δεν είναι εκείνων που σπάζουν βάζα σε ένα δωμάτιο χωρίς φως, αλλά αυτοί που το αφήνουν σβηστό...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει εντολή από τον κορυφαίο επικοινωνιολόγο που τον κουράρει να μην εμφανίζεται σε δυσάρεστα γεγονότα. Τα Τέμπη, βεβαίως, δεν μπορούσε να τα αποφύγει, όπως δεν θα μπορέσει να αποφύγει λίαν συντόμως και τη λαϊκή κατακραυγή... 

Απέτυχε στην πανδημία, απέτυχε στην αισχροκέρδεια, απέτυχε στις πυρκαγιές, απέτυχε να προστατεύσει τους θεσμούς και τη διαφάνεια, απέτυχε ακόμα και στη σιδηροδρομική ασφάλεια. Δεν θα χάσει, δηλαδή, "μόνο και μόνο" γιατί είναι διεφθαρμένος, αλλά και γιατί είναι αποτυχημένος...  

  

  
 

Στους πόσους νεκρούς θεωρείται επιτυχημένη μια ιδιωτικοποίηση;...

Πριν ένα μήνα περίπου είχα την τιμή να "απολαύσω" μια σιδηροδρομική διαδρομή με το ιδιωτικοποιημένο τρένο. Δεν ενοχλήθηκα τόσο από τις καθυστερήσεις, πόσο σημαντικές είναι αυτές, άλλωστε, όταν σήμερα θρηνούμε δεκάδες νεκρούς; 

Ενοχλήθηκα πιο πολύ από τη χυδαιότητα να σου ζητάνε να πας στο μπαρ για να σου δώσουν δωρεάν ένα μπουκάλι νερό κι όχι να στο φέρουν οι ίδιοι, αξιολογώντας έστω ότι είσαι πελάτης που πληρώνει κι όχι επαίτης. Ζω, εξάλλου, στο Παγκράτι και η ποιότητα του σήματος που μου παρέχει η ιδιωτική κινητή τηλεφωνία με κάνει να αισθάνομαι πως κατοικώ στην κορυφή τού Ολύμπου...

Δεν βρισκόμαστε στη δεκαετία τού '70 ή του '80, όταν οι ιδιωτικοποιήσεις έκαναν τα πρώτα τους βήματα. Σήμερα έχουμε πάμπολλα παραδείγματα αποτυχιών και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη και στον πλανήτη για να τις αντιμετωπίζουμε ακόμα με προσμονή και δέος... 

Κι αν κάποιος μου πει πως, για παράδειγμα, ο ελληνικός σιδηρόδρομος ήταν στα ίδια χάλια όταν ήταν δημόσιος, που δεν ήταν, ποιος ο λόγος τότε να απωλέσουμε δημόσια έσοδα για να λαμβάνουμε τις ίδιες υπηρεσίες; Ή ποιος ο λόγος να πανηγυρίζουμε για τα υπερκέρδη τής ιδιωτικοποιημένης ΔΕΗ όταν οι λογαριασμοί ρεύματος είναι στα ύψη και το κράτος επιδοτεί, στην ουσία, αυτά τα υπερκέρδη;...

Τα τρένα ιδιωτικοποιήθηκαν επί ΣΥΡΙΖΑ για ένα κομμάτι ψωμί ως μνημονιακή υποχρέωση. Κι αυτό θα είναι ένα διαχρονικό άγος για την κυβερνώσα Αριστερά. Ποια δικαιολογία έχει, ωστόσο, η κυβέρνηση Μητσοτάκη που σε λιγότερο από τέσσερα χρόνια θέλησε να ιδιωτικοποιήσει ακόμα και το νερό; Καμία, παρά μόνο ιδεοληψία σε συνδυασμό με εξυπηρέτηση της ολιγαρχίας, η πεμπτουσία δηλαδή του νεοφιλελευθερισμού...