Ο "τρελός του χωριού" είχε δίκιο από τη αρχή...

Αν παρακολουθήσει κανείς εκ του σύνεγγυς την επικοινωνιακή στρατηγική τού Μαξίμου και των "παπαγαλακίων" του για την αντιμετώπιση των αποκαλύψεων Βαρουφάκη, θα εστιάσει σε δύο βασικά επιχειρήματα: πως ο πρώην υπουργός Οικονομικών είναι ένας γραφικός νάρκισσος που έγραψε ένα "βίπερ νόρα" για λίγη δημοσιότητα και πως, έστω δίχως να το επιδιώκει, εργαλειοποιείται από τη ΝΔ...

Δεν θα σταθώ πολύ στο δεύτερο επιχείρημα, το οποίο βασίζεται στο μουσολινικό "ή είσαι μαζί μας ή είσαι εναντίον μας", το οποίο απαγορεύει την έκφραση αντίθετης γνώμης, ακόμα κι αν αυτή δικαιώνεται από τη λογική και την Ιστορία, με το σόφισμα πως από αυτή επωφελείται ο κοινός ιδεολογικός αντίπαλος. Θέλω να νομίζω πως υπάρχουν ακόμα κάποιοι στην κυβερνώσα Αριστερά που κατανοούν ότι η καταφυγή στο φασισμό για να βγεις από μαι δύσκολη θέση συνιστά τουλάχιστον ντροπή κι αυτοεξευτελισμό...

Έχοντας αρχίσει να διαβάζω το περιλάλητο "Adults in the Room" μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι δυσκολεύομαι να το ταυτίσω με σαχλά μυθιστορήματα τα οποία έχουν πολλή πέραση, ιδίως αυτήν την εποχή. Δεν αναφέρεται, για παράδειγμα, στο πώς η καταπιεσμένη νοικοκυρά Μαρία Κοντσίτα ερωτεύτηκε τον γοητευτικό τυχοδιώκτη Ντιέγο Δελαβέγα, εγκατάλειψε την οικογένειά της κι έφυγε μαζί του για να ζήσουν για πάντα ευτυχισμένοι στην Τζαμάικα. Είναι καλογραμμένο και, μάλιστα, στην αγγλική, γλώσσα που ο πρωθυπουργός τής χώρας μιλά κάπως καλύτερα από αρχάριο. Κι αν αυτό αφορά περισσότερο τους βιβλιοκριτικούς, στην ουσία του αποτυπώνεται η σκέψη ενός ανθρώπου που μόνο τρελό δεν μπορείς να χαρακτηρίσεις ούτε άδικο στα συμπεράσματά του...

Καλώ τον οποιονδήποτε να μου αντικρούσει με επιχειρήματα κι όχι με ψυχολογικούς χαρακτηρισμούς "Cosmopolitan" για την προσωπικότητα Βαρουφάκη σε τι από όλα όσα έχει πει και γράψει ο Γιάνης την εποχή των μνημονίων έχει πέσει έξω. Οι δανειστές μάς επέβαλαν ένα τιμωρητικό πρόγραμμα για να διασωθούν η γερμανική και η γαλλική οικονομία από την κατάρρευση των δικών τους τραπεζών που ήξεραν και οι ίδιοι ότι δεν βγαίνει, αλλά το συνεχίζουν γιατί έχουν αυτοπαγιδευτεί σε μια ρητορική που αν την αποκηρύξουν αυτό θα σημάνει τον πολιτικό τους αφανισμό...

Ύστερα από δυόμισι χρόνια τού ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία η ζωή τού μέσου Έλληνα στην καλύτερη περίπτωση δεν έχει επιδεινωθεί, αλλά και δεν έχει βελτιωθεί, αφού έχει μείνει στάσιμη στη μετριότητα. Θα μου πείτε, και με το δίκιο σας, πως ο χρόνος είναι σχετικώς λίγος για να βγουν ασφαλή συμπεράσματα, ιδίως αν το μέτρο σύγκρισης είναι τα 40 που κυβέρνησαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Μόνο που είναι οι συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί για το μέλλον οι οποίες με τρομάζουν περισσότερο κι όχι όσα προηγήθηκαν...

Η χώρα δεν θα βγει από την επιτροπεία το καλοκαίρι τού 2018, όπως προπαγανδίζει η κυβέρνηση. Έχει ήδη υπογράψει ένα τέταρτο μνημόνιο, που περιλαμβάνει μείωση συντάξεων κ αφορολόγητου για το 2019- 2010, το οποίο βεβαίως και θα επιβλέψουν οι θεσμοί. Και το τραγικότερο; Έχει αποδεχθεί υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα μέχρι το 2060, τα οποία για να επιτυγχάνονται θα απαιτούνται κι άλλα μέτρα. Σκεφτείτε, δηλαδή, πως ένα παιδί που γεννιέται σήμερα θα ζήσει κάτω από τη σκέπη τής νεοφιλελεύθερης λιτότητας τουλάχιστον μέχρι τα 43 του χρόνια...

Ο έτσι κι αλλιώς συγκρουσιακός χαρακτήρας Βαρουφάκη βολεύει τους πρώην συντρόφους του ώστε να τον αποκηρύσσουν ή να τον αποκαλούν "τρελό του χωριού", λες και ήταν εκείνος που άλλαξε κι όχι οι ίδιοι. Αρκετοί, μάλιστα, ανάμεσά τους- είτε αξιωματούχοι είτε μιντιακά φερέφωνα- έχουν πιστέψει την ίδια τους την προπαγάνδα και δεν ντρέπονται να διακηρύσσουν και δημοσίως πως ο κόσμος εξακολουθεί να τους λατρεύει, σαν να μην πέρασε μια ημέρα από την εποχή που έλεγαν πως θα έσκιζαν τα μνημόνια και θα ήταν ημέρα μεσημέρι ή πως θα ήταν κάθε λέξη τού Συντάγματος αυτής της χώρας. Έχουν την τύχη, βεβαίως, βασικός τους αντίπαλος να είναι ο άθλιος Κούλη, τον οποίο αντιπαθούν ακόμα και οι μισοί δεξιοί...

Το βρίσκω λογικό, επομένως, να επιχειρούν τη "δολοφονία χαρακτήρα" Βαρουφάκη, ο οποίος είναι ένας πολύ επικίνδυνος αντίπαλος για το Μαξίμου, όχι μόνο γιατί είναι πιο καταρτισμένος από τον Αλέξη Σαμαρά, αλλά γιατί η δική του ηθική υπεροχή δεν εμφανίζεται στο χάρτη μόνο σε σύγκριση με το βίο και πολιτεία τού μιζολήπτη της Siemens. Είναι απόλυτη και οι προβλέψεις του πολύ περισσότερο επιβεβαιωμένες από τις αντίστοιχες εκείνων που έχουν θέσει την παραμονή τους στην εξουσία ως τη μοναδική τους διακύβευση...  

 



 



  

Ένα μύθο θα σας πω πολύ Επίκαιρο...

Μια φορά κι έναν καιρό κυκλοφορούσε πληγωμένο ένα λιοντάρι, το οποίο είχαν πυροβολήσει πολλές φορές γιατί το μόνο που ήθελε δεν ήταν άλλο από το να τιμά τη φύση του και να κυνηγά ελάφια, βούβαλους και ιπποπόταμους αντί να μαραζώνει κλεισμένο σε ένα κλουβί, έστω κι αν του είχαν έτοιμη τροφή για να την καταπίνει αμάσητη. Αν και το ίδιο δεν έδειχνε διάθεση να το διαπραγματευτεί, κατά καιρούς το πλησίαζαν οχιές με φορεσιά φίλου, τα οποία το συμβούλευαν να ρίξει νερό στο κρασί του, να συμβιβαστεί με τους θηριοδαμαστές του, να ξεχάσει τον πρότερο βίο του, ποιο ήταν κι από πού ερχόταν και να περάσει την υπόλοιπη ζωή του ήσυχα κι ωραία, δίχως το άγχος να φαγωθεί από κάποιον κυνηγό και να καταλήξει λεοντή για κάποια κοσμική κυρία ή να κρεμαστεί το κεφάλι του ως ταριχευμένο στολίδι σε κάποιον τοίχο συνοικιακής χασαποταβέρνας...

Η αλήθεια είναι ότι το λιοντάρι το σκέφτηκε σοβαρά να απαρνηθεί τη φύση του, όπως ο Ιησούς στον καζαντζακικό "Τελευταίο Πειρασμό", και να δοκιμάσει αυτόν τον εύκολο βίο που του πρότειναν τα κολοβά φίδια κάθε γένους με ενδυμασία φίλου. Κανένας δεν θα το έψεγε που θα είχε ανοίξει επιτέλους τα μάτια του και θα αποφάσιζε να διεκδικήσει επί ίσοις όροις αυτά που του αναλογούσαν στο βασίλειο των ζώων...

Ήταν καλύτεροι, άλλωστε, εκείνοι που εξουσίαζαν μέχρι τότε; Το λιμανίσιο μόνο στην καταγωγή κι όχι στη μπέσα παγώνι, που ήξερε απλώς να ανοίγει τα πολύχρωμα, αλλά αδύναμα φτερά του για να κάνει αέρα στον σιτιστή του; Η καμηλοπάρδαλη, που αν δεν συγγένευε με τον κλειδοκράτορα του ζωολογικού κήπου και δεν ρουφιάνευε στον ιδιοκτήτη του όσα συνέβαιναν πίσω από τα κάγκελα δεν θα διοικούσε ούτε τις τουαλέτες του; 'Η, μήπως, η αδιόρθωτη Σαλώμη που έπαιρνε κεφάλια για πλάκα και φρόντιζε να τα έχει καλά με όποιο ζώο πίστευε ότι θα της εξασφάλιζε ότι όχι μόνο δεν θα έχανε τα εφτά πέπλα της, αλλά θα πρόσθετε κι άλλα στη γυμνή της τσίπα;...

Το λιοντάρι πράγματι δελεάστηκε και προσπάθησε κάποια στιγμή να κλείσει το στόμα στη μέσα του φωνή που το καλούσε να σπάσει τα δεσμά και να φύγει μακριά από όλα αυτά τα αρπακτικά. Έφτασε έως το αστυνομικό τμήμα για αλλαγή ταυτότητας και ήταν έτοιμο να υπογράψει τη νέα του ιδιότητα όταν είδε την αντανάκλασή του σε έναν καθρέφτη. Δεν θαμπώθηκε από το θέαμα- δεν ήταν δα ούτε το ωραιότερο ούτε το εξυπνότερο λιοντάρι τού κόσμου, ενώ οι τραγωδίες που είχε ζήσει δεν το βοηθούσαν να κρύβει τις πληγές του και να δείχνει πιο χαρούμενο στους επισκέπτες...

Μόνο που μπροστά σε εκείνο το γυαλί που του ανταπέδιδε επικριτικά το βλέμμα συνειδητοποίησε ότι δεν θα είχε κανένα νόημα να γίνει οποιοσδήποτε άλλος από αυτός που πραγματικά ήταν απλώς για να μην τριγυρίζει σαν την άδικη κατάρα στη σαβάνα και να ανήκει σε κάποια αγέλη. Είχε έτσι κι αλλιώς πολλούς φίλους που τον αποδέχονταν με τα καλά του και με τα στραβά του και το κοπάδι για το οποίο τον προόριζαν του προκαλούσε αναγούλα...

Δεν ξέρω να σας πω πώς τελειώνει αυτή η ιστορία. Είναι πολύ νωρίς ακόμα για να μιλήσουμε για δράμα δίχως κάθαρση ή για χολιγουντιανό "happy end". Γνωρίζοντας, όμως, πολύ καλύτερα από τον καθένα σας αυτό το λιοντάρι θα συμβούλευα τους θηρευτές του να οπλιστούν με πολλά βόλια αν θέλουν να το λυγίσουν αμετακλήτως και να μην το βλέπουν να στοιχειώνει διαρκώς τις μίζερες, βολεμένες, νοικοκυρίστικες ζωούλες τους σαν το φάντασμα του νεκρού πατέρα τού Άμλετ. Κι αυτό γιατί ούτε χίλιες σφαίρες θα είναι αρκετές να το σκοτώσουν, πόσω μάλλον όταν εκείνοι που το πυροβολούν δανείζονται τα αρχίδια άλλων για να φαίνονται οι ίδιοι μεγάλοι και τρανοί στους ιθαγενείς...







  

Αλέξης και Γιάνης πιο ερωτευμένοι από ποτέ...

Ο Αλέξης Σαμαράς δεν θέλει να μιλά για τον Γιάνη Βαρουφάκη, όπως ήταν φανερό κι από τη γλώσσα τού σώματός του στη συνέντευξή του στον Alpha. Κι αυτό είναι λογικό, αφού ο πρώην υπουργός Οικονομικών του θυμίζει στον πρωθυπουργό ποιος ήταν και ποιος έγινε. Δεν έχουν περάσει, άλλωστε, πολλά χρόνια από τότε που ο Αντώνης Τσίπρας αποτελούσε τη χρυσή ελπίδα όχι μόνο τής Ελλάδας, αλλά και της Ευρώπης για να μπει ένα τέλος στις πολιτικές τής άγριας λιτότητας...

Η συνθηκολόγησή του το 2015 και, κυρίως, η πλήρης υποταγή του από τότε μέχρι σήμερα σε εκείνους που κάποτε χαρακτήριζε ολετήρες τής Γηραιάς Ηπείρου απογοήτευσε πολλούς, ενδεχομένως να απογοήτευσε και τον ίδιο. Και ίσως γι' αυτό να μην θέλει να βλέπει τον Γιάνη ούτε ζωγραφιστό, όπως ακριβώς οι αμαρτωλοί επιβάλλουν σιωπητήριο στη φωνή τής συνείδησής τους...

Ούτε ο Γιάνης Βαρουφάκης είναι κανένα άγιος. Ο ναρκισσισμός του δεν βοήθησε τους μήνες τής σκληρής διαπραγμάτευσης ώστε να βρεθεί μια επωφελής για το λαό λύση. Δεν είναι, ωστόσο, απλώς ακόμα ένας μέσα στο πλήθος που για να πουλήσει βιβλία γράφει φαντασιώσεις, όπως τον παρουσιάζουν οι πρώην σύντροφοί του στο ΣΥΡΙΖΑ, οι ίδιοι που έπιναν νερό στο όνομά του και τον αποκαλούσαν "asset"...

Δεν μετατράπηκε στον χειρότερο οικονομολόγο στον κόσμο ούτε πρέπει να αισθάνεται αδικαίωτος από τις πολιτικές εξελίξεις. Η Ελλάδα τού Ιουλίου τού 2017 χρειάζεται σκίσιμο των μνημονίων κι εντελώς διαφορετικές πολιτικές, όπως ακριβώς, ίσως και περισσότερο, και τον Ιανουάριο του 2015. Το μόνο ουσιώδες που άλλαξε από τότε είναι η επίκτητη λατρεία για την εξουσία που καταπλάκωσε εκείνους που δεν την είχαν δει ποτέ ξανά στη ζωή τους...

Αφήστε με να θεωρώ πως, παρ' όλες τις σκληρές κουβέντες που έχουν ανταλλάξει και δημοσίως, Αλέξης και Γιάνης παραμένουν "ερωτευμένοι" ο ένας με τον άλλο! Η μη απολεσθείσα από τη φθορά τής διακυβέρνησης επαναστατικότητα του Βαρουφάκη ελκύει ακόμα τον Τσίπρα, όπως κι έλκεται ο Γιάνης από τις ικανότητες πολιτικής επιβίωσης του Αλέξη. Κι αν σήμερα αλληλοαπαξιώνονται, όπως κάθε ερωτευμένο ζευγάρι άλλωστε που σέβεται τον εαυτό του, εξακολουθώ να εκτιμώ πως τα δεινά αυτού του τόπου δεν προέκυψαν ούτε γιγαντώθηκαν το χρονικό διάστημα της συγκυβέρνησής τους, αλλά προηγήθηκαν κι ακολούθησαν αυτής...

Εκείνος, εξάλλου, που ανοίγει το δρόμο τού άθλιου Κούλη για την ανακατάληψη της εξουσίας δεν είναι ο Γιάνης Βαρουφάκης, τον οποίο στην κυβέρνηση ταυτίζουν πλέον με τον πρόεδρο της ΝΔ σε ένα ακόμα δείγμα τής πολιτικής τους χυδαιότητας, αλλά αυτοί που αντί να φέρουν την ελπίδα την πούλησαν στο γιουσουρούμ για να φορούν πρωθυπουργικά και υπουργικά κοστούμια μέχρι το 2019. Με αυτά τα μυαλά μέχρι εκεί τους βγάζει, όμως, ο δρόμος κι όχι παραπέρα...

Στη χώρα που εν έτει 2017 γιατροί και δικηγόροι αρνούνται να βάλουν POS προσδεθείτε για νέα μνημόνια...

Δεν είναι κακό η χώρα να πραγματοποιεί δοκιμαστικές εξόδους στις αγορές, με στόχο να δανείζεται αποκλειστικώς από αυτές από τον Αύγουστο του 2018. Μπορεί το επιτόκιο να είναι υψηλότερο από αυτό που δανειζόμαστε από τους θεσμούς και να προστίθεται νέο χρέος, αλλά μόνο η επιστροφή στην κανονικότητα θα φέρει το τέλος των μνημονίων και την ανάπτυξη στην πραγματική οικονομία. Το τίμημα, άλλωστε, που πληρώσαμε τα τελευταία εφτά χρόνια που ήμασταν αποκλεισμένοι από τον ιδιωτικό δανεισμό ήταν ασυγκρίτως μεγαλύτερο σε σχέση με τα χαμηλότερα επιτόκια που απολαμβάναμε και τους ευνοϊκούς χρόνους αποπληρωμής...

Τότε από μιζέρια δεν έχω διάθεση να ανοίξω σαμπάνιες; Ενδεχομένως, αλλά τα μηνύματα που στέλνουν εκείνοι που μας έχουν αλυσοδεμένους δεν προμηνύουν ευχάριστες εξελίξεις. Σόιμπλε- Μοσκοβισί- Βελκουλέσκου στην ουσία μάς απείλησαν με νέες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, το οποίο στη γλώσσα τους σημαίνει νέα άγρια λιτότητα. Ποιος μπορεί να αποκλείσει, για παράδειγμα, νέα αύξηση φόρων ή νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων και περισσότερη ελαστική εργασία προκειμένου να επιτευχθούν φαραωνικοί δημοσιονομικοί στόχοι από μια ήδη εξαντλημένη κοινωνία;...

Μπροστά μας έχουμε την τρίτη αξιολόγηση και την εφαρμογή τού τέταρτου μνημονίου, η οποία μάλιστα μπορεί να επισπευστεί. Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι έχουμε αφήσει τα δύσκολα πίσω μας και μπροστά μας ανοίγεται ένα ξέφωτο, όπως μας υπόσχεται ο Αντώνης Τσίπρας ή Αλέξης Σαμαράς...

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Υπάρχουν πολλές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις οι οποίες δεν έχουν γίνει μολονότι θα έπρεπε να είχαν γίνει. Ανάμεσα σε άλλα, η φοροδιαφυγή και η εισφοροδιαφυγή είναι ακόμα υψηλές, κλειστά επαγγέλματα δεν έχουν ανοίξει στην ουσία, δεν έχουν κοπεί όσο θα έπρεπε αδικαιολογήτως υψηλές συντάξεις, στο Δημόσιο εξακολουθούν να συνωστίζονται άχρηστοι και οι πολίτες δεν αποφεύγουν τη γραφειοκρατία για μια σειρά ενεργειών. Πάνω σε αυτό βασίζονται, άλλωστε, και οι δανειστές μας όταν μας καλούν να μην σταματήσουμε να "ποδηλατούμε"...

Πώς, επομένως, να είμαι αισιόδοξος για το μέλλον όταν το πολιτικό κόστος, το μικροκομματικό συμφέρον, ο νεποτισμός κι ο συντεχνιασμός- χαρακτηριστικότατο παράδειγμα για το τελευταίο η αντίδραση γιατρών και δικηγόρων στη χρήση POS- όχι μόνο δεν έχουν εξαφανιστεί, αλλά μολύνουν και το υγιές κομμάτι τής κοινωνίας; Κανένα από αυτά τα ζητήματα δεν λύνεται από την επιστροφή στις αγορές παρά μόνο με πολιτική βούληση, η οποία ωστόσο είναι ανύπαρκτη στην πλειονότητα, για να μην γράψω στην ολότητα, του κομματικού μας συστήματος...  

 

Μάθε Αλέξη γράμματα: Κι ο ψεύτης διεφθαρμένος είναι...

Με τη συνέντευξή του στη "Guardian" ο Αλ. Τσίπρας αποκάλυψε ότι έχει μια περίεργη αντίληψη για την ηθική. Αυτό τουλάχιστον συμπεραίνω όταν δηλώνει, μάλλον με υπερηφάνεια, ότι πολλοί στην Ελλάδα μπορεί να τον θεωρούν ψεύτη, αλλά όχι και διεφθαρμένο. Αν ο πρωθυπουργός εννοεί ότι δεν έχει βάλει το χέρι στο μέλι να το δεχθώ, αν και δεν είμαι καθόλου σίγουρος για κάποιους συνεργάτες του. Αν, ωστόσο, διαχωρίζει το ψέμα από τη διαφθορά ώστε να δικαιολογεί τις πράξεις του, τότε μάλλον με χάνει. Κι αυτό γιατί η εντιμότητα ενός πολιτικού δεν κρίνεται μόνο από το αν έχει περάσει από τα χέρια του μαύρο χρήμα, αλλά κι από την ειλικρίνεια με την οποία απευθύνεται στον ελληνικό λαό. Και για το τελευταίο ο Αλ. Τσίπρας δεν είναι σε θέση να διεκδικεί δάφνες...

Η χώρα διέρχεται όντως κρίση θεσμών, όχι όμως όπως την εννοούν ορισμένοι δικαστικοί, η αντιπολίτευση και τα μίντια- φερέφωνα επιχειρηματικών συμφερόντων που τη στηρίζουν. Η δημοκρατία μας δεν κινδυνεύει όταν η εκτελεστική εξουσία λοιδορεί ή επιτίθεται στη δικαστική, και μάλιστα δικαιολογημένα, αλλά όταν ο κυνισμός θεωρείται αποδεκτός ως κανόνας τού πολιτικού παιχνιδιού...

Οι αποκαλύψεις Βαρουφάκη και οι ομολογίες Τσίπρα αποδεικνύουν ότι η Ελλάδα κυβερνάται από αριβίστες οι οποίοι δεν διστάζουν να πουν και να υποστηρίξουν και τα χονδροειδέστερα ακόμα των ψεμάτων αρκεί να κρατηθούν στην εξουσία. Για τον Αλέξη και την παρέα του ο μεγάλος στόχος δεν είναι η επιστροφή τής χώρας στις αγορές και συνεπακόλουθα η έξοδος από την επιτροπεία, αλλά να καταγραφεί ως ο μακροβιότερος πρωθυπουργός τής εποχής των μνημονίων. Ακόμα κι από αυτό μπορεί να συμπεράνει κανείς πόσο κοντόφθαλμοι είναι εκείνοι που πίνουν τον καφέ τους στο Μαξίμου...

Πόσο μακρινός μοιάζει πλέον ο Φεβρουάριος του 2015, όταν ο Αλ. Τσίπρας δήλωνε στη Βουλή και δάκρυζε πως θα είναι κάθε λέξη τού Συντάγματος αυτής της χώρας. Έφτανε η πρώτη μεγάλη αναποδιά για να υποταχθεί σε εκείνους που κορόιδευε σε όλη την προηγούμενη ζωή του. Φυσικά και η άσκηση της εξουσίας φαίνεται διαφορετική σε αυτούς που βρίσκονται απέξω σε σύγκριση με εκείνους που τη βιώνουν από μέσα. Η κριτική σε μια απόφαση είναι πάντοτε πιο εύκολη από τη λήψη της. Μόνο που αρχή άνδρα δείκνυσι και στην περίπτωση εκείνων που μας κυβερνούν σήμερα αποδεικνύεται πόσο απλό είναι να αλλοτριωθεί αυτός που ακόμα κι αν δεν ξεκίνησε με τη διάθεση να αλλοτριωθεί, εν τούτοις το αποδέχεται για να κυβερνήσει έστω μέχρι το 2019. Για τέτοιους μπακάληδες μιλάμε...



 

Κότες στο δωμάτιο...

Είναι λογικό εκείνοι που δεν αγωνίστηκαν ποτέ ή υποχώρησαν μπροστά στην πρώτη δυσκολία να προσπαθούν ακόμα και δύο χρόνια μετά να αποδομήσουν την υπερήφανη διαπραγμάτευση του 2015. Ήταν, άλλωστε, από τότε ορατότατη η λύσσα τους να δουν να υποκύπτουν εκείνοι που αντιστέκονταν σε αυτό που τους ίδιους τους συνέθλιβε, όπως θα έγραφε κι ο Αλμπέρ Καμί...

Είναι, ωστόσο, τόσο κοντόφθαλμοι που κι εν έτει 2017 δεν εστιάζουν την κριτική τους απέναντι στον Αλ. Τσίπρα στο ότι δεν είχε ή δεν σκεφτόταν "plan B", αλλά στις προτάσεις Βαρουφάκη ή Λαφαζάνη, οι οποίες διακινδύνευαν τη συμμετοχή μας στην Ευρωζώνη. Λες κι ο πρωθυπουργός δεν απέλυσε ποτέ τον Γιάνη ή δεν αποχώρησε ποτέ ο Παναγιώτης από το ΣΥΡΙΖΑ και στη Σύνοδο Κορυφής του Ιουλίου του 2015 έφτασε στη ρήξη, στο Grexit και στη δραχμή...

Το έγκλημα του Αλέξη δεν ήταν ότι έχρισε υπουργό Οικονομικών τον Γιάνη, ότι του είχε ζητήσει εναλλακτικά σχέδια ή ότι πολέμησε μέχρι τέλους για το σκίσιμο των μνημονίων και τη διάσωση της ελληνικής κοινωνίας με όρους δικαιοσύνης. Το έγκλημά του αποδεικνύεται, με βάση και τις νέες απαιτήσεις τού ΔΝΤ για επίσπευση εφαρμογής τού τέταρτου μνημονίου κι άλλα συμπληρωματικά μέτρα, ότι κατέβηκε να δώσει μια μάχη πιστεύοντας ότι ο αντίπαλος θα υποταχθεί στην αριστερή γοητεία του και στο ότι είχε έναν ολόκληρο λαό μαζί του...

Στο τέλος, μάλιστα, όπως αποκαλύπτεται σταδιακώς, δεν αγωνίστηκε για τη νίκη, αλλά για την καλύτερη επικοινωνιακή διαχείριση της ήττας του. Το τελευταίο το κατάφερε- επανεκλέχθηκε το Σεπτέμβριο του 2015- μόνο που απώλεσε την ευκαιρία η Ιστορία να μην τον καταγράψει ως έναν ακόμα από τους εκατοντάδες πρωθυπουργούς που πέρασαν από αυτήν τη χώρα, αλλά ως ηγέτη που έκανε ό,τι κάνουν οι ηγέτες και ξεχωρίζουν: αναλαμβάνουν ρίσκα τα οποία περιμένουν από το μέλλον να τα δικαιώσει αντί να αποκαλύπτονται ως κότες στο δωμάτιο, παραφράζοντας το βιβλίο Βαρουφάκη που τόση συζήτηση έχει προκαλέσει...

Φυσικά και δεν ήταν εύκολη η θέση τού Αλέξη Τσίπρα το καλοκαίρι τού 2015. Κι ο γράφων, άλλωστε, είχε στηρίξει την απόφασή του να μην τα τινάξει όλα στον αέρα, με την προϋπόθεση όμως πως επρόκειτο για μια τακτική αναδίπλωση κι όχι στρατηγική, όπως αποδείχθηκε στην πράξη. Αν ήξερα τότε αυτά που ξέρω σήμερα, θα προέκρινα το "γαία πυρί μιχθήτω". Κι αν τώρα πράγματι ο Γιάνης Βαρουφάκης θυμίζει λίγο κερατωμένο σύζυγο μπορώ να αντιληφθώ την πικρία και την απογοήτευση ενός ανθρώπου που πίστεψε ότι εκείνοι που τον κάλεσαν να συγκυβερνήσει μαζί τους θα ήταν στην πράξη διαφορετικοί από τους προηγούμενους, αλλά αποδείχθηκαν εν τέλει το ίδιο κότες...

Γι' αυτό και για πολλά ακόμα βρίσκω χυδαία την επίθεση που ασκείται στον Γιάνη όχι για το περιεχόμενο των όσων αποκαλύπτει στο βιβλίο του, αλλά για το ότι ηχογραφούσε τις συζητήσεις τους. Δεν τους πειράζει, δηλαδή, που τους εκθέτει στην ουσία ως ριψάσπιδες και καρεκλοκένταυρους, αλλά το ότι υπάρχουν πειστήρια γι' αυτό. Αν μη τι άλλο, (και) με αυτήν τη συμπεριφορά αποκαλύπτεται η ποιότητα των ανθρώπων που μας κυβερνούν...

Τούρκος εσύ κι εγώ Ρωμιός, σεισμό εσύ σεισμό κι εγώ...

Το Σεπτέμβριο του 1999 τα ελληνικά προξενεία στην Τουρκία και η πρεσβεία μας στην Άγκυρα μπλόκαραν από τα χιλιάδες τηλεφωνήματα Τούρκων πολιτών που ήθελαν να προσφέρουν αίμα στα θύματα του μεγάλου σεισμού τής Αθήνας. Είχε προηγηθεί τον Αύγουστο η άμεση συνδρομή των ελληνικών Αρχών στις τουρκικές μετά από το σεισμό στη Νικομήδεια. Η διπλωματική επαναπροσέγγιση των δύο πλευρών ύστερα από τα δραματικά γεγονότα των Ιμίων είχε επέλθει χάρη σε δυσάρεστες εξελίξεις, οι οποίες ωστόσο υπενθύμισαν στους δύο λαούς κυρίως, αλλά και στις ηγεσίες τους το αυτονόητο: πρέπει δηλαδή να προσέχουμε να μην καεί το σπίτι τού γείτονα, αν όχι από ειλικρινές ενδιαφέρον τουλάχιστον από προσωπικό, για να μην καεί δηλαδή και το δικό μας...

Φυσικά και υπενθυμίζω όλα τα παραπάνω με αφορμή το σεισμό στην Κω, που ακόμα και σε αυτόν κάποιοι προσπαθούν να δώσουν υπηκοότητα. Μπορεί να διαβαστεί ως κυνικό όταν έχουμε ήδη πληροφορίες για δύο νεκρούς κι αρκετούς τραυματίες, αλλά το χτύπημα του Εγκέλαδου είναι δυνατό να αντιστρέψει μια πορεία κλιμάκωσης της έντασης στην Κύπρο και στο Αιγαίο με ευθύνη τού καθεστώτος Ερντογάν...

Ακόμα, εξάλλου, και οι στυγνότεροι των ηγετών κάποια στιγμή οφείλουν να αντιλαμβάνονται ότι τα οφέλη τής ειρηνικής συμβίωσης με τον γείτονα είναι πολύ περισσότερα από την κατάκτηση εδαφών του. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, η Τουρκία να είχε καταλάβει την Κω. Θα μπορούσε να τα βγάλει πέρα μόνη της με το σεισμό δίχως να ζητήσει μια χείρα βοηθείας από την Ελλάδα; Και πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό αν είχε προηγηθεί αιματηρή σύρραξη ανάμεσα στις δύο χώρες;...

Η φύση έχει τον τρόπο της να προειδοποιεί τους ανθρώπους ότι δεν βρισκόμαστε στη Γη για πάντα κι άρα και οι όποιοι μεγάλοι ή μικροί εγωισμοί μας είναι εκ του περισσού. Σε μεγαλύτερη κλίμακα, θα έπρεπε να συλλαμβάνει αυτήν την θεώρηση κι ο πρόεδρος των ΗΠΑ, ο οποίος πιστεύει ότι η κλιματική αλλαγή αποτελεί φαντασίωση μόνο ορισμένων επιστημόνων ή, τέλος πάντων, θέλει να το πιστεύει γιατί αυτό συμφέρει βραχυπρόθεσμα τους Αμερικανούς επιχειρηματίες που εκπροσωπεί...

Ως θιασώτης τής αξιοποίησης ευκαιριών που προκύπτουν από καταστροφές, φυσικές και μη, κι όχι μοιρολάτρης πάνω από το χυμένο γάλα καλώ την Αθήνα και την Άγκυρα πριν αναμειχθούν σε ένα ακόμα θερμό επεισόδιο για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο (αναρωτιέμαι ως φιλοπερίεργος αδαής αν η γεώτρηση που έχει ξεκινήσει στην κυπριακή ΑΟΖ συνδέεται με το σεισμό) να αναλογιστούν ότι ο σημαντικότερος προς αξιοποίηση πλούτος δεν είναι οι υδρογονάνθρακες, αλλά οι άνθρωποι που έζησαν, ζουν και θα ζήσουν σε αυτήν τη γωνιά τού πλανήτη. Χρέος όλων μας είναι εκτός από πετρελαιοπηγές και κυρίως να κληροδοτήσουμε στις επόμενες γενιές μια έντιμη ειρήνη, μακριά από εθνικισμούς που έχουν αφήσει ανεπούλωτες πληγές και στους δύο λαούς...