Βδελύσσομαι αυτούς που βδελύσσονται το λαό και δεν τον βοηθούν να αναστηθεί...

Ξέρετε γιατί είναι πολύ δύσκολο να νικηθεί ο λαϊκισμός σε αυτήν τη χώρα; Γιατί ως διαπρύσιοι πολέμιοί του στη δημόσια σφαίρα εμφανίζονται οι εκπρόσωποι της άλλης όψης τού ίδιου νομίσματος, δηλαδή οι ελιτιστές. Τις τελευταίες ημέρες, άλλωστε, μας δόθηκαν χαρακτηριστικά τέτοια παραδείγματα, όπως το πόνημα του Δ. Δημητριάδη στη lifo, στο οποίο μας ανακοίνωνε πως ανήκει σε ένα λαό που βδελύσσεται, ή η ανάρτηση της πρώην βουλευτίνας τού Ποταμιού, Χρ. Ταχιάου η οποία κλαιγόταν πως δεν μπορούσε να ζήσει με τα "μόλις" 5.500 ευρώ καθαρά της βουλευτικής της αποζημίωσης και για το ότι δεν είχε χρόνο να πλένει τα ρούχα της κι έτσι αναγκαζόταν να αγοράζει συνεχώς καινούρια...

Υπάρχει, βεβαίως, κι ένα ολόκληρο κόμμα, το Ποτάμι, που βδελύσσεται τον ελληνικό λαό, τον οποίο κατηγορεί σε κάθε ευκαιρία πως δεν είναι αρκετά ώριμος για να κατανοήσει τα υψηλά νοήματα ενός "γίγαντα της σκέψης" όπως ο Στ. Θεοδωράκης. Κοινή συνισταμένη όλων τους; Η αδυναμία τους να αντιληφθούν ότι κι αν ακόμα το πόπολο είναι για πέταμα εκείνοι δεν αποτελούν κάτι το ξεχωριστό το οποίο πρέπει να διαφυλαχθεί πάση θυσία...

Οι ελιτιστές αδυνατούν, επίσης, να κατανοήσουν πως αν οι μάζες δεν άγονταν και δεν φέρονταν, πως αν, αντιθέτως, αποτελούνταν από ταξικώς συνειδητοποιημένους πολίτες με κοινωνική συνείδηση, οι ίδιοι θα ήταν ακόμα πιο απομονωμένοι από όσο είναι σήμερα. Αν, εξάλλου, ήθελαν να είναι παραγωγικότεροι του σνομπισμού θα επιχειρούσαν τουλάχιστον να αφυπνίσουν όσους γίνεται περισσότερο. Αυτός που βλέπει κάποιον πεσμένο στη λάσπη και το μόνο που κάνει είναι να τον κοροϊδεύει και να μην του δίνει το χέρι του να σηκωθεί δεν έχει, στην ουσία, καμιά διαφορά από τον βρομιάρη...

Η κρατικοδίαιτη πνευματική και κομματική ελίτ, η οποία αναπαράγει τον αυτισμό της ως υψηλή μορφή τέχνης και διανόησης, είναι τόσο άχρηστη όσο κι ένα φιλοσοφικό δοκίμιο σε κάποιον που δεν ξέρει καν να διαβάζει. Τί έκανε στη ζωή του ο κάθε Δ. Δημητριάδης για να μην ανήκει σε ένα λαό που βδελύσσεται; Πόσο βοήθησε η Χρ. Ταχιάου τον μέσο εργαζόμενο (πόσω μάλλον τον μέσο άνεργο) να βγάζει το μήνα τα απαραίτητα για να ζει αξιοπρεπώς; Με λίγα λόγια, ποιά ηθική νομιμοποίηση διαθέτουν εκείνοι που μας κουνούν το δάχτυλο και μας ζητούν, έστω εμμέσως, να υποκλιθούμε στο μεγαλείο τους όταν αυτό δεν υπάρχει πουθενά αλλού παρά μόνο στο φαντασιακό τους;...

Το λούμπεν προλεταριάτο ζει και βασιλεύει στην Ελλάδα. Αν δεν συνέβαινε, άλλωστε, κάτι τέτοιο τύποι όπως ο Δ. Δημητριάδης και η Χρ. Ταχιάου δεν θα έβρισκαν πρόσφορο έδαφος ώστε να κοινωνούν τις ιδεοληψίες τους. Επαναλαμβάνω μια ερώτηση που θέτω πέντε χρόνια τώρα: Πού βρίσκονται οι διανοούμενοι αυτής της χώρας να μας οδηγήσουν με τα έργα, τα λόγια και τις πράξεις τους σε νέες ατραπούς; Εχω κουραστεί να διαβάζω βαθυστόχαστες αναλύσεις επί αναλύσεων σε βάρος τού "εχθρού λαού", των φτωχοδιαβόλων, του απαίδευτου κοσμάκη που υποτάσσεται στις ψεύτικες υποσχέσεις των πολιτικών ή στα ψίχουλα που του πετούν από το μπαλκόνι. Σε μια περίοδο κρίσης, όμως, η τέχνη θα έπρεπε να ανθεί, όπως συνέβη για παράδειγμα προηγούμενες δεκαετίες...

Πού είναι, ωστόσο, τα αριστουργήματα στη λογοτεχνία, στη μουσική, στη ζωγραφική, στον κινηματογράφο των οποίων οι δημιουργοί θα είχαν κάθε δικαίωμα να ψέγουν το λαουτζίκο για την αδράνειά του; Στα καφέ τού Κολωνακίου, στις κοσμικές δεξιώσεις και στο ακατάσχετο γλείψιμο των πλούσιων και ισχυρών δεν παράγεται καλλιτεχνική αιωνιότητα παρά μόνο ανακυκλώνεται ένας κουλτουριάρικος αυνανισμός, που μπορεί να συντηρεί μια τρυφηλή ντόλτσε βίτα των φορέων του αλλά πόρρω απέχει από το να χαρακτηριστεί δημιουργική διαδικασία. Και κάπου εκεί, ανάμεσα στο λαϊκισμό και στον ελιτισμό, η Ψωροκώσταινα χάνει μια ιστορική ευκαιρία να λάμψει ξανά ως μήτρα πολιτισμού...   

 

Αν δεν υπήρχαν ο Τσίπρας κι ο Βαρουφάκης, ο Ολάντ δεν θα εκφωνούσε ποτέ τη χθεσινή ομιλία του στην Ευρωβουλή...

Στις βουλευτικές εκλογές τής Πορτογαλίας την περασμένη Κυριακή η κεντροδεξιά κυβέρνηση απέτυχε να κερδίσει την αυτοδυναμία, με την Αριστερά να διπλασιάζει τις δυνάμεις της. Σε μια ακόμα σημαντικότερη εξέλιξη, ο Φρ. Ολάντ στο Ευρωκοινοβούλιο κι ενώπιον της Ανγκ. Μέρκελ ζήτησε να ξεκινήσει τώρα η συζήτηση για την απομείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, τονίζοντας τη γενναιότητα της μάχης που δίνει ο Αλέξης Τσίπρας και πως η Ευρώπη εγκατέλειψε την Ελλάδα. Αν σε αυτά προστεθεί η ανάδειξη στην ηγεσία των Εργατικών στη Μεγάλη Βρετανία του Τζέρεμι Κόρμπιν και η αναμενόμενη καλή επίδοση των Podemos στην Ισπανία αντιλαμβανόμαστε ότι η ήπειρός μας στο κλείσιμο του 2015 ναι μεν δεν είναι εκ διαμέτρου διαφορετική με την Ευρώπη τού 2014, αλλά δείχνει σημάδια βαθιάς αλλαγής...

Τί σχέση έχει, για παράδειγμα, ο φετινός πρόεδρος της Γαλλίας όσον αφορά τη στάση του προς τη χώρα μας με τον περσινό, μολονότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο; Δεν ισχυρίζομαι πως η ολοένα αυξανόμενη στήριξη στην Ελλάδα τόσο των πολιτικών ηγεσιών όσο και, κυρίως, των λαών πιστώνεται αποκλειστικώς στον πρωθυπουργό. Μερίδιο της δόξας δικαιούνται κι εκείνοι που έχουν εγκαταλείψει το καράβι και στρέφονται σε άλλα μονοπάτια, όπως ο Γιάνης Βαρουφάκης. Μόνο που αν ο Αλέξης Τσίπρας είχε αποφασίσει στις 13 Ιουλίου το δρόμο τής απόλυτης ρήξης η σκληρή μάχη που είχε δοθεί μέχρι τότε θα είχε πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων. Θα είχαμε φτάσει στην πηγή, αλλά θα επιστρέφαμε πίσω δίχως νερό, έστω και γλυφό στην αρχή...

Κατανοώ την αμηχανία τής αντιπολίτευσης, η οποία ψήφισε το τρίτο μνημόνιο αλλά τώρα θα καταψηφίσει τους εφαρμοστικούς του νόμους μολονότι πίεζε την κυβέρνηση να αποδεχθεί πολύ χειρότερους όρους από αυτούς που περιέχονται σε αυτούς. Σε διαφορετική περίπτωση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι θα έπρεπε να παραδώσουν τα κλειδιά τους στο ΣΥΡΙΖΑ κι ο τελευταίος να παίζει μόνος του μπάλα. Ελπίζω, ωστόσο, να συνειδητοποιούν πως κι αν ακόμα ορισμένοι δείκτες τής οικονομίας χειροτέρευσαν μέσα στο 2015 ως συνέπεια μιας σκληρής διαπραγμάτευσης η ευρύτερη και μακροπρόθεσμη εικόνα για την ελληνική πραγματική οικονομία μπορεί να φανερωθεί πολύ πιο διαυγής...

Αν το τίμημα, για παράδειγμα, ώστε να συνηγορήσει η Ευρώπη στη σημαντική αναδιάρθρωση του χρέους και στην αύξηση του επενδυτικού πακέτου για τη χώρα μας είναι το κλείσιμο της φετινής χρονιάς με περιορισμένα capital controls κι ένα μικρό έλλειμμα, τότε η ζημιά στην τελική αξιολόγησή της είναι μηδενική. Αν μέχρι το τέλος τής τετραετίας οι συσχετισμοί στην Ευρώπη, χάρη στην ανταρσία Τσίπρα, έχουν αλλάξει και η μονομέρεια της άγριας ταξικής λιτότητας παραχωρήσει την θέση της στην κοινωνική δικαιοσύνη τότε θα αντέξω να πληρώσω μειωμένο, έτσι κι αλλιώς, ΕΝΦΙΑ και το 2016 σε ευρώ από το να τον πληρώνω για πάντα ή από το να "απαλλαγώ" από την πληρωμή του γιατί η επιστροφή στη δραχμή θα μου τα έχει πάρει όλα μπαμ και κάτω...

Ολα αυτά, βεβαίως, είναι ένα μεγάλο στοίχημα. Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος σήμερα ότι μέχρι το 2019 ο Αλέξης Τσίπρας θα έχει πετύχει αυτό που τώρα μοιάζει ακατόρθωτο ή αν η μνημονιακή δίνη συμπαρασύρει κι εκείνον. Διαθέτει, ωστόσο, ένα μεγάλο πλεονέκτημα σε σύγκριση με τους προκατόχους του: ο ελληνικός λαός τον εμπιστεύεται, αναγνωρίζοντας ότι αν χάσει, αυτό θα έχει συμβεί αφού πρώτα δοθεί ένας μέχρις εσχάτων αγώνας από έναν άνθρωπο που όχι μόνο δεν ελέγχεται αλλά πολεμάται σφόδρα από τα συμφέροντα. Φυσικά αν στο τέλος τής τετραετίας η ποιότητα ζωής των πολιτών δεν βελτιωθεί έστω και λίγο, η ανανέωση της θητείας τού πρωθυπουργού θα καταστεί μια πολύ δύσκολη υπόθεση και δικαίως. Καμιά πολιτική ηγεμονία, άλλωστε, δεν κράτησε για πάντα...

Λένε πως το σημαντικότερο για να φτάσεις κάπου μακριά είναι να κάνεις το πρώτο βήμα. Κι ο Αλέξης Τσίπρας το έκανε στις 13 Ιουλίου όταν επέλεξε να γυρίσει στην Αθήνα με έναν οδυνηρό συμβιβασμό από το να τον υποδεχθούν για λίγες ώρες στο αεροδρόμιο ως εθνικό ήρωα ώσπου να αντιληφθούν οι πάντες ότι δεν υπάρχει καμιά αξιοπρέπεια στην απόλυτη εξαθλίωση. Ο ίδιος από μόνος του ήταν αδύνατο να αλλάξει την Ευρώπη κι ας το προσπάθησε, και πολύ σωστά, στην πρώτη θητεία του ως πρωθυπουργός. Υπήρξε, ωστόσο, η πυριτιδαποθήκη τής αριστερής ριζοσπαστικοποίησης στη Γηραιά Ήπειρο. Μένει, επομένως, να φανούν αντάξιοι των ιστορικών περιστάσεων όχι μόνο ο ίδιος αλλά κι εκείνοι τους οποίους εκείνος αφύπνισε και οι οποίοι διαθέτουν ισχυρότερο οπλοστάσιο...   

 

Πριν 15 ημέρες 380.000 έλληνες επιχείρησαν να ξεπλύνουν το "ό,τι κινείται σφάζεται"...

Με όσα βγαίνουν στο φως κατά τη διάρκεια της δίκης για τη δολοφονία τού Παύλου Φύσσα επιβεβαιώνεται ότι η Χρυσή Αυγή δεν είναι πολιτικό κόμμα αλλά εγκληματική οργάνωση. Μόνο όσοι επιμένουν να κρύβουν το κεφάλι τους στο χώμα δεν αντιλαμβάνονται ότι η προτροπή του χιμπαντζή πυρηνάρχη στη Νίκαια "ό,τι κινείται, σφάζεται" (το "εκτελείται" μάλλον θεωρείται ανθρωπισμός από τους νεοφασίστες) δεν αντιπροσωπεύει μόνο τον ίδιο, ούτε καν τους ανωτέρους του μέχρι και τον Ν. Μιχαλολιάκο, αλλά μια ολόκληρη φιλοσοφία ζωής που βασίζεται στη μισαλλοδοξία, στον τραμπουκισμό, στη βία για τη βία...

Κι ακόμα περισσότερο εκθέτει τους σχεδόν 380.000 συμπολίτες μας οι οποίοι ψήφισαν Χρυσή Αυγή πριν 15 ημέρες, πολύ περισσότερο εκείνους ανάμεσά τους που το έπραξαν όχι γιατί οι ίδιοι μισούν τους ξένους αλλά γιατί έτσι πιστεύουν ότι πολεμούν το σύστημα. Η ατίμωση γι' αυτούς είναι μεγαλύτερη γιατί με αυτόν τον τρόπο συνέδραμαν στο ξέπλυμα φονιάδων, οι οποίοι σε τελική ανάλυση δεν είναι κάτι καλύτερο από το μακρύ χέρι τού συστήματος...

Κι επειδή σε αυτόν τον τόπο δεν έχουμε όλοι μνήμη χρυσόψαρου να υπενθυμίσω πως ένας από τους υποψήφιους για την προεδρία τής ΝΔ, ο Αδ. Γεωργιάδης, όταν ήταν βουλευτής τού ΛΑΟΣ προπαγάνδιζε την αναγκαιότητα σύμπτυξης ενός μεγάλου πατριωτικού (sic) μετώπου με τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα, ενώ ένα νεοφιλελεύθερο μιντιακό παπαγαλάκι, ο Μπ. Παπαδημητρίου, ισχυριζόταν πως μια πιο σοβαρή (ξανά sic) Χρυσή Αυγή θα μπορούσε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση των σαμαροβενιζέλων ώστε να μην χρειαστεί να πέσει η χώρα στα χέρια των απογόνων των ανταρτοσυμμοριτών...

Ούτε λησμονώ πως κατόπιν εντολής εφοπλιστών χρυσαυγίτες παραλίγο να σκοτώσουν συνδικαλιστές τού ΚΚΕ στο Πέραμα. Κι αυτές είναι μόνο μερικές χαρακτηριστικές περιπτώσεις σύμπλευσης των ελίτ με το νεοφασισμό, η οποία βεβαίως μόνο τυχαία δεν είναι. Από την ίδια μήτρα, άλλωστε, προέρχονται, εκείνη που γεννά τέρατα προκειμένου η κοινωνική δικαιοσύνη να αποτελεί εσαεί ένα όνειρο απατηλό...

Σε κάθε άποψη πρέπει να δίνεται η δυνατότητα να εκφράζεται δημοσίως, ακόμα κι αν αυτή είναι, για παράδειγμα, υμνητική τού Χίτλερ. Σε μια δημοκρατία δεν διώκονται ούτε οι ιδέες ούτε καν οι ιδεοληψίες, ακόμα κι αν αυτές την αντιμάχονται. Αν, ωστόσο, το δικαστήριο καταδικάσει τελεσιδίκως τους κατηγορούμενους στη δίκη τής Χρυσής Αυγής ως εγκέφαλους και μέλη εγκληματικής οργάνωσης τότε είναι αυτονόητο ότι το νεοναζιστικό αυτό μόρφωμα δεν έχει θέση στο ελληνικό Κοινοβούλιο και πρέπει να κηρυχθεί παράνομο.

Κι αυτό γιατί τότε θα έχει αποδειχθεί και με τη βούλα τής δικαιοσύνης ότι όσοι σήμερα παριστάνουν τους διωκόμενους εθνικιστές κι αντιμνημονιακούς αγωνιστές βουλευτές είναι εγκληματίες τού κοινού ποινικού δικαίου, ηθικοί ή και φυσικοί αυτουργοί σε δολοφονίες, λοιπές βιαιοπραγίες, μαστροπείες εμπόριο ναρκωτικών, ληστείες κι άλλες "αγαθοεργίες". Η θέση τους, επομένως, βρίσκεται στις φυλακές Κορυδαλλού κι όχι στα βουλευτικά έδρανα. Θα είναι  μια ελάχιστη έστω συγγνώμη τής ελληνικής πολιτείας και κοινωνίας στον Παύλο Φύσσα και στα υπόλοιπα θύματα των φονιάδων που ντροπιάζουν την πατρίδα μας στα πέρατα της οικουμένης...  

 

Ας φτιάξουμε πρώτα δημόσια σχολεία-στολίδια και ύστερα ας πάμε το ΦΠΑ στα ιδιωτικά και στο 100%...

Τις προάλλες είχα βρεθεί σε μια εκδήλωση όπου έθεσαν ερωτήσεις στα αγγλικά μαθητές ιδιωτικού δημοτικού σχολείου. Την προφορά και τον πλούτο τού λεξιλογίου τους θα τα ζήλευε ο Αλέξης Τσίπρας αφού ξεπερνούσαν κατά πολύ ό,τι ενδεχομένως να περίμενε κανείς από τη νεαρή ηλικία τους. Τότε συνειδητοποίησα γιατί κι ο πρωθυπουργός αποφάσισε να εγγράψει τα δικά του παιδιά σε ιδιωτικά σχολεία. Δεν υπεισέρχομαι στο λαϊκίστικο επιχείρημα του πώς είναι δυνατό ένας Αριστερός να προκρίνει το ιδιωτικό από το δημόσιο όταν δεν ήταν ο ίδιος που κυβερνούσε τη χώρα επί σαράντα χρόνια ώστε να ήταν σε θέση να παραδώσει μια δημόσια εκπαίδευση στολίδι. Αλλωστε ο κάθε γονιός θέλει το καλύτερο για τους απογόνους του...

Εστιάζω, ωστόσο, στο βασικό ζητούμενο πίσω από τη σάγκα που αφορά την αύξηση του ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση. Αν η κυβέρνηση της Αριστεράς κατορθώσει στο τέλος τής τετραετίας να παραδώσει ένα δημόσιο σχολείο σαφώς ποιοτικότερο από αυτό που της κληροδοτήθηκε, τότε αυτή η άχαρη συζήτηση, η οποία εμπεριέχει ταξικές διαφοροποιήσεις οι οποίες δεν είναι πάντοτε εμφανείς μιας και δεν είναι μόνο οι πλούσιοι που στέλνουν τα βλαστάρια τους, για παράδειγμα, σε φροντιστήρια, δεν θα έχει κανένα νόημα. Κι αυτό γιατί κι αν ο ΦΠΑ πάει στο 100% οι μικρομεσαίοι γονείς δεν θα χρειαστεί να στερηθούν τίποτα αφού το δημόσιο σχολείο θα παρέχει στα παιδιά τους αν όχι τις ίδιες, τουλάχιστον πολύ ικανοποιητικές υπηρεσίες. Οπότε τα διλήμματα θα πάψουν να υφίστανται...

Η προηγούμενη ηγεσία τού υπουργείου Παιδείας έχει ευθύνη για τα χιλιάδες κενά εκπαιδευτικών θέσεων στα σχολεία στην αρχή τής χρονιάς, χωρίς βεβαίως αυτό να σημαίνει πως είχε παραλάβει έναν παράδεισο και παράδωσε κόλαση. Αν δεν είχε, άλλωστε, υποπέσει σε σοβαρά λάθη, δεν θα είχε αντικατασταθεί. Ολοι κατανοούμε, εξάλλου, πως τα χρήματα του κρατικού ταμείου είναι περιορισμένα. Στην πολιτική, ωστόσο, όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων κι αν δεν είναι η Παιδεία πρώτη, ειδικώς στο σχεδιασμό μιας αριστερής κυβέρνησης, τότε κάτι δεν έχουμε καταλάβει καλά. Η βάση τού συνόλου των προβλημάτων τής χώρας βρίσκεται στο ότι στα νηπιαγωγεία, στα δημοτικά, στα γυμνάσια και στα λύκεια δεν παράγουμε τους αυριανούς πολίτες με ταξική συνείδηση και κοινωνική ευαισθησία αλλά τους αυριανούς επαίτες για μια θεσούλα εργασίας ή αριβίστες έτοιμους να πατήσουν επί πτωμάτων για να γίνουν πλούσιοι και διάσημοι...

Η σκέψη μου μπορεί να διαβάζεται ως απλοϊκή, σκεφτείτε όμως γιατί μολονότι έχουμε συμπληρώσει μια ολόκληρη πενταετία μνημονίων και οι περισσότεροι έχουμε απολέσει μεγάλο μέρος των εισοδημάτων που είχαμε το 2010 ο τρόπος σκέψης μας, ακόμα κι επιλογής ψήφου, δεν έχει αλλάξει ουσιαστικώς κι εξακολουθεί να κινείται με βασικό κριτήριο το ατομικό όφελος; Γιατί είναι πολύ δύσκολο να μάθεις νέα κόλπα σε ένα γέρικο σκύλο, όπως θα έλεγαν και οι αγγλοσάξονες. Ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα του ανθρώπου διαμορφώνονται πριν ενηλικιωθεί. Στα πρώτα χρόνια τής ζωής του είναι που πλάθεται ο μελλοντικός ενήλικος άνδρας ή γυναίκα. Γι' αυτό η παιδεία, πέρα βεβαίως από το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον, έχει τόσο μεγάλη σημασία...

Φυσικά ο συνεργατισμός, η αλληλεγγύη, η συντροφικότητα, η ταξική συνείδηση και η κοινωνική ευαισθητοποίηση δεν είναι ζήτημα παπαγαλίας μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, αλλά καθημερινής πρακτικής και παραδείγματος. Και είναι, επίσης, θεμελιώδης η αντίθεσή μου με αυτήν την κυβέρνηση στον τρόπο που αντιμετωπίζει την αριστεία, η οποία δεν είναι θέμα ελιτισμού αλλά παροχής τής δυνατότητας στους μαθητές που ξεχωρίζουν, ο καθένας στον τομέα του, να αναπτύσσουν πλήρως τα ταλέντα τους. Οταν έχεις στην ίδια τάξη πέντε διάνοιες στα μαθηματικά, πέντε στη γλώσσα, πέντε στα εικαστικά και πέντε στα τεχνικά το αποτέλεσμα του μείγματος δεν θα είναι θετικό αφού ο καθένας θα καθυστερεί τον άλλο στον τομέα που δεν είναι και τόσο ικανός. Αντιθέτως, αν συγκεντρωθούν σε ένα τμήμα 20 διάνοιες στα μαθηματικά, τότε το έδαφος γίνεται πρόσφορο ώστε μέσα κι από τον θεμιτό ανταγωνισμό (δεν υπάρχει κανένας λόγος η Αριστερά να τον δαιμονοποιεί) να δοθεί σε όλους η ευκαιρία να ξεπεράσουν ακόμα και τον εαυτό τους...

Ολα αυτά, άλλωστε, τα οποία είναι ένα μικρό παράδειγμα, δεν προϋποθέτουν επιπλέον λεφτά από τον κρατικό προϋπολογισμό παρά μόνο ορθολογικότερο καταμερισμό τους και, βεβαίως, την ανάλογη πολιτική βούληση. Ο πρωθυπουργός εξήγγειλε μια σειρά μεταρρυθμίσεων στις προγραμματικές του δηλώσεις, κι όχι αποκλειστικώς στην παιδεία. Από την υλοποίησή τους θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό τοσο το μέλλον τού τόπου όσο και η δική του υστεροφημία, έστω κι αν τις πληρώσει στην κάλπη. Ναι μεν η Αριστερά οφείλει να μην μένει στην εξέδρα και να φορά σορτσάκι και φανέλα και να αγωνίζεται, αλλά αν είναι να παίζει όπως και οι προηγούμενοι τότε καλύτερα να μας απαλλάξει από την αυτογελοιοποίηση...  

ΝΔ, μια πασαρέλα νεοφιλελεύθερων νεοφασιστών...

Η οριστικοποίηση της υποψηφιότητας του Αδ. Γεωργιάδη έχει ενθουσιάσει όχι μόνο τους υποστηρικτές του αλλά κι εκείνους που θέλουν να τρολάρουν τις εκλογές τής ΝΔ ψηφίζοντας τον εθνικό μας καραγκιόζη. Δεν σας κρύβω πως γαργάλησε και τον γράφοντα η ιδέα να εμφανιστεί στη Συγγρού με ένα δίευρω σε κέρματα του ενός λεπτού για να ρίξει "δαγκωτό" Αδωνι. Μόνο που τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά για να τα παίρνουμε στο χαβαλέ...

Ο εναγκαλισμός νεοφιλελευθερισμού-νεοφασισμού (και δεν αναφέρομαι μόνο σε αυτόν της φωτό ανάμεσα σε Κούλη Μητσοτάκη και Ηλ. Κασιδιάρη, ο οποίος μπορεί να ήταν κι ένα "στιγμιαίο λάθος") γίνεται όλο και πιο σφιχτός: 42 βουλευτές άλλων κομμάτων ψήφισαν για πέμπτο αντιπρόεδρο τον εκλεκτό των χιμπαντζήδων με τα μαύρα, βιβλίο τής Γ' Λυκείου κάνει λόγο για "εγκληματίες λαθρομετανάστες" και την ίδια ώρα το νεκροταφείο τού Αιγαίου ξέβρασε την Κυριακή τα πτώματα ενός βρέφους κι ενός παιδιού. Κι αυτά είναι μόνο μερικά από τα παραδείγματα νεοφασιστικής σήψης από την οποία ταλαιπωρείται η μνημονιοφαγωμένη Ψωροκώσταινα...

Μετά από όλα αυτά, επομένως, είναι προτιμότερο να συγκρατήσουμε το πλακατζίδικο πνεύμα μας σε αιχμηρά σχόλια στο διαδίκτυο από το να συμβάλουμε στην ανάδειξη ως αρχηγού τής αξιωματικής αντιπολίτευσης κάποιου νεοφιλελεύθερου νεοφασίστα. Κανένας δημοκρατικός πολίτης δεν αξίζει να βάψει τα χέρια του με αυτό το "αίμα". Ας αποφασίσουν οι νεοδημοκράτες ποιόν επιθυμούν γι' αρχηγό κι αν η επιλογή τους είναι τελικώς ο εθνικός μας καραγκιόζης τότε στο Μαξίμου πρέπει να ανοίξουν ακριβότερες σαμπάνιες από αυτές που θα ανοίξει ο Μπουμπούκος με την Ευγενία, αφού ο υποτίθεται σοβαρότερος αντίπαλός τους θα έχει επιλέξει την πολιτική αυτοκτονία. Ποτέ, ωστόσο, δεν είναι ωφέλιμη για τη δημοκρατία μια κούρσα στην οποία τρέχει ένα μόνο άλογο, όσο όμορφο και γρήγορο κι αν είναι αυτό...

Στις προγραμματικές του δηλώσεις ο Αλέξης Τσίπρας θα επιμείνει στην όσο το δυνατό γρηγορότερη υλοποίηση του μνημονίου με την παράλληλη εφαρμογή ενός εναλλακτικού προγράμματος κοινωνικής δικαιοσύνης. Το έχω γράψει επανειλημμένως πως το εγχείρημα αυτό είναι πολύ δύσκολο και θα δυσκολέψει ακόμα περισσότερο όσο έχει απέναντί του μια αξιωματική αντιπολίτευση η οποία είναι σχεδόν ο μόνος παράγοντας στον κόσμο που θεωρεί το ελληνικό δημόσιο χρέος βιώσιμο. Ναι μεν η αναδιάρθρωσή του με ευνοϊκούς όρους δεν σημαίνει επιστροφή τής χώρας στην πραγματική ανάπτυξη, ωστόσο για να μην πάει χαμένη η όποια σπορά πρέπει πρώτα το έδαφος να είναι γόνιμο. Καμία μεταρρύθμιση στη δημόσια διοίκηση ή στη διαχείριση των κοινοτικών κονδυλίων δεν θα αποδειχθεί αποτελεσματική αν η χώρα εξακολουθεί να δίνει προτεραιότητα στην αποπληρωμή δανείων που δεν μπορεί σήμερα να σηκώσει στις πλάτες της...

Αυτό φαίνεται πως γίνεται κατανοητό από τους περισσότερους, όχι όμως κι από τους "γερμανούς φίλους μας", τους οποίους τόσο λατρεύουν πολιτικοί μας όπως η "ευγενική χορηγία τής Siemens" Μητσοτάκης, ο εθνικός μας καραγκιόζης ή ο Μπροστάντζας Μεϊμαράκης, ο οποίος προεκλογικώς μιλούσε για εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης δίχως ωστόσο να είναι ακόμα ξεκαθαρισμένο τί χρώμα φανέλα θα φορούν οι δικοί του παίκτες στο γήπεδο. Γι' αυτό και στη διαπραγμάτευση για το χρέος, αν η ΝΔ δεν έχει κάτι ωφέλιμο για τη χώρα να προσθέσει καλύτερα να επιλέξει τη σιωπή...  

Τέταρτο μνημόνιο δεν θα υπάρξει, είτε για καλό είτε για κακό...

Οι επενδύσεις δεν θα έρρεαν από αύριο στη χώρα ακόμα κι αν ο Αλέξης Τσίπρας μιλούσε καλύτερα αγγλικά με τον Μπ. Κλίντον ή αν είχε πάει πιο προετοιμασμένος στη Νέα Υόρκη. Δεν εννοώ πως ο πρωθυπουργός δεν χρειάζεται να παρακολουθήσει εντατικά μαθήματα προκειμένου να μπορεί να χρησιμοποιεί περισσότερες από 100 λέξεις στην αγγλική γλώσσα ή πως "δεν πειράζει, βρε αδερφέ αν οι διπλωματικές μας αποστολές οργανώνονται στο πόδι". Από την άλλη, ωστόσο, αν τα άπταιστα αγγλικά ήταν το πρόκριμα για να πειστούν ξένοι επενδυτές να ρίξουν τα λεφτουδάκια τους στη χώρα μας, τότε η Ελλάδα θα είχε γίνει επενδυτικός παράδεισος την εποχή τού ρεζίλη των Παπανδρέου ή ακόμα και του Γιάνη Βαρουφάκη. Αφήστε που ό,τι χάνει σε αγγλικά η κυβέρνηση λόγω Τσίπρα το κερδίζει χάρη στην οξφορδιανή προφορά τού Ευκλείδη Τσακαλώτου. Οι επενδύσεις, όμως, δεν προσελκύονται ούτε από τα πτυχία σε ξένες γλώσσες ούτε από την επίκληση του συναισθηματικού παράγοντα, κατά βάση προς τους ελληνοαμερικανούς. Δεν προσελκύονται ούτε ακόμα κι από τη μείωση της φορολογίας αν πρώτα δεν μετατρέψουμε το χέρσο έδαφος σε γόνιμο...

Προφανώς και η Ελλάδα διαθέτει δυνατότητες σε πολλούς τομείς: στην πρωτογενή παραγωγή, στην ενέργεια, στις υποδομές, στον τουρισμό, στη ναυτιλία και σε πολλούς άλλους. Για να τις αξιοποιήσει, εξάλλου, δεν υπάρχει κανένας λόγος να προσομοιάσουν οι εργασιακές σχέσεις στη χώρα με αυτές του Μπαγκλαντές ή να ξεπουληθεί η δημόσια περιουσία μπιρ παρά, όπως πήγε να συμβεί με τα περιφερειακά αεροδρόμια και, μάλιστα, με επαχθείς όρους για το ελληνικό Δημόσιο. Δεν έχει κανένα νόημα, δηλαδή, οι μικρομεσαίοι να αισθάνονται ευτυχισμένοι μόνο και μόνο γιατί θα έχουν μια δουλίτσα που δεν θα τους επιτρέπει να ζουν με αξιοπρέπεια σε ένα κράτος στο οποίο ελάχιστα πράγματα θα έχουν μείνει δημόσια...

Αντιθέτως, η κυβέρνηση οφείλει να κατανοήσει πως χτύπημα της διαπλοκής και της διαφθοράς δεν σημαίνει, "απλώς", να κλείσει στη φυλακή πέντε έξι ολιγάρχες, αλλά να στήσει ταυτοχρόνως ένα μηχανισμό προώθησης επενδύσεων, ανάθεσης έργων, ενίσχυσης της έρευνας και της καινοτομίας ο οποίος θα στηρίζεται στην αξιοκρατία, στην εξάλειψη της γραφειοκρατίας και στην παροχή κινήτρων τα οποία ωστόσο δεν θα επιβαρύνουν φορολογικώς, από την άλλη, τα συνήθη υποζύγια. Τα Κοινοτικά προγράμματα είναι μια πολύ χαρακτηριστική περίπτωση: αντί το 75% των χρημάτων να καταλήγει στους μεσάζοντες για ανούσιες, μάλιστα, δράσεις πρέπει να κατευθυνθούν στους πραγματικούς δικαιούχους, οι οποίοι δεν είναι δυνατό να είναι μόνο οι νέοι άνεργοι αλλά να απευθύνονται και σε μεγαλύτερης ηλικίας άτομα ή και σε υποαπασχολούμενους, και, βεβαίως, να διανέμονται με όρους ισότητας και διαφάνειας...

Οπως κι αν έχει, δεν θα μας σώσει η "θεία από το Σικάγο", όπως δεν μας έσωσαν οι "γερμανοί που είναι φίλοι μας" ή το "Μόσκοβο". Στα χέρια μας κρατάμε τη σωτηρία μας και είτε θα την αφήσουμε να μας γλιστρήσει ξανά ή θα την πιάσουμε από τα μαλλιά και θα μετατρέψουμε επιτέλους την κρίση σε πρόκληση αναγέννησης, όχι μόνο της οικονομίας αλλά ευρύτερα του κοινωνικού μας ιστού. Αυτή είναι, άλλωστε, η ύστατη ευκαιρία μας εντός ευρώ. Αν την τελευταία φορά, στη Σύνοδο του Ιουλίου, βρεθήκαμε με το ένα πόδι έξω από την Ευρωζώνη, την επόμενη, αν δεν πείσουμε πως προχωρούμε και υλοποιούμε μεταρρυθμίσεις τις οποίες κανένας ξένος δεν θα χρειαζόταν να μας τις επιβάλει αν τις είχαμε κάνει μόνοι μας, η Ελλάδα θα αναγκαστεί να τα βγάλει πέρα με ένα υποτιμημένο εθνικό νόμισμα, αποκλεισμένη από τις αγορές και δίχως κανένα δίχτυ ασφαλείας...

Μόνο, εξάλλου, αν εφαρμόσουμε το μνημόνιο σε όλο του το "μεγαλείο" θα γίνουν κατανοητές από το σύνολο της παγκόσμιας κοινότητας οι εύλογες αντιδράσεις τού ελληνικού λαού σε πολλές από τις ρυθμίσεις του. Τέταρτο μνημόνιο, τουλάχιστον όπως τα τρία προηγούμενα, δεν πρόκειται να υπάρξει είτε γιατί θα έχουμε καταφέρει να ξαναβγούμε στις αγορές είτε γιατί θα έχουμε επιστρέψει στη δραχμή. Ο Αλέξης Τσίπρας το έχει αντιληφθεί, γι' αυτό κι ανοίγεται μπροστά του μια τετραετία (όποιο, τέλος πάντων, χρονικό διάστημα μεσολαβεί μέχρι τις επόμενες εκλογές) ώστε να φανερωθεί αν το όνομά του θα συνδεθεί με αυτό ενός Καποδίστρια ή θα αποδειχθεί ο πρωθυπουργός τής δραχμής και της απόλυτης εξαθλίωσης... 

 

Μακάρι να υπάρχει ζωή στον Αρη, ευκαιρία να καταστρέψουμε άλλον έναν πλανήτη...

Δίχως την περιέργεια ο άνθρωπος θα έμενε ακόμα στις σπηλιές. Σε αυτό το ένστικτο χρωστάμε την εξέλιξη του είδους και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής στον πλανήτη μας. Γι' αυτό και είναι απολύτως φυσιολογικό και θεμιτό να θέλουμε να μάθουμε αν είμαστε μόνοι μας στο Σύμπαν ή αν έχουμε παρέα άλλα έμβια όντα, τα οποία πολύ πιθανόν να μη μοιάζουν με πράσινα ανθρωπάκια, όπως στις αμερικανικές "b movies" της δεκαετίας τού 1950 και τις κατοπινές τους εκδοχές, και ούτε να διαθέτουν αυξημένη νοημοσύνη (αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, άλλωστε, γιατί να εντοπίσουμε εμείς πρώτοι τους εξωγήινους;), αλλά να είναι πάνω κάτω σαν εμάς...

Δεν διαθέτω τις επιστημονικές γνώσεις για να κρίνω κατά πόσο οι ανακοινώσεις στις οποίες προέβη η NASA αυτήν την εβδομάδα είναι πράγματι εντυπωσιακές ή περισσότερο επικοινωνιακής υφής. Αναρωτιέμαι, ωστόσο, πώς θα αντιμετωπίσουμε το ενδεχόμενο ως ανθρωπότητα να έρθουμε κάποια στιγμή πρόσωπο με πρόσωπο με εξωγήινους πολιτισμούς, είτε στο δικό μας γαλαξία είτε σε κάποιον άλλο. Θα είμαστε φιλικοί απέναντί τους ή θα αντιδράσουμε όπως οι διάφοροι τύποι αποικιοκρατών που ευδοκιμούν ακόμα και σήμερα καπηλευόμενοι τις έννοιες της πατρίδας, της ιδεολογίας, της θρησκείας ή της δημοκρατίας και της ελευθερίας; Γιατί αν είναι ο άνθρωπος να πατήσει το πόδι του στον Αρη για να επαναλάβει το πολεμικό άγος τής παρουσίας του στη Γη, καλύτερα να μην μάθουμε ποτέ αν υπάρχει ζωή στον Κόκκινο Πλανήτη...

Με όλα αυτά δεν εννοώ πως οι επιστήμονες οφείλουν να εγκαταλείψουν τη διαστημική τους εξερεύνηση. Η γνώση δεν μπορεί να είναι ποτέ εχθρός, παρά μόνο ο τρόπος που την αξιοποιούμε. Από την άλλη, ωστόσο, οι παγκόσμιες κυβερνήσεις πρέπει να δίνουν προτεραιότητα, όσο πεζό κι αν διαβάζεται, στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των γήινων πάνω στη Γη. Ας δώσουμε, για παράδειγμα, επιτέλους ένα τέλος στο αιματοκύλισμα στη Συρία και ύστερα ας μετοικήσουμε στον Αρη για να διδάξουμε τον πολιτισμό μας στους εκεί ιθαγενείς. Ας αναδιανείμουμε με κοινωνική δικαιοσύνη τον παγκόσμιο πλούτο, ας δώσουμε ίσες ευκαιρίες σε όλους τους ανθρώπους να διάγουν μια ζωή με αξιοπρέπεια και μετά ας παραστήσουμε τα πρότυπα στους αρειανούς...

Οι έλληνες περνούμε πολύ δύσκολα την τελευταία πενταετία, αλλά αν σκεφτούμε πόσοι συνάνθρωποί μας στον υπόλοιπο γνωστό κόσμο βγάζουν την ημέρα χωρίς νερό και τροφή, τότε ενδεχομένως να αναθεωρήσουμε την ιδέα που έχουμε για την απόλυτη εξαθλίωση. Κι αυτό δεν το γράφω από μια μικροαστική αντίληψη του τύπου "να έχουμε το φαγάκι και το σπιτάκι μας κι όλα καλά είναι", αλλά για να καταδείξω ότι πριν κατακτήσουμε τον Αρη οφείλουμε να λύσουμε τις εκκρεμότητες στη Γη, είτε αυτές αφορούν τους κατοίκους της άμεσα είτε το φυσικό περιβάλλον στο οποίο ζούμε...

Πρόκειται για ευσεβή πόθο, αλλά πάντοτε είχα μια κρυφή ελπίδα πως όταν πεθαίνουμε, μετακομίζουμε απλώς σε έναν άλλο γαλαξία όπου ξανασυναντάμε δικούς μας ανθρώπους που έχουμε χάσει και κάπως έτσι συνεχίζεται η πορεία μας στο διηνεκές. Αντιλαμβάνομαι ότι κατά 99,99% αυτό δεν ισχύει κι ότι είναι, απλώς, εκδοχή τής μεταθανάτιας ζωής από έναν άθεο. Αρκεί, ωστόσο, και μόνο να συλλογιζόμαστε πως όχι μόνο η χρονική παρουσία μας στη Γη είναι ελάχιστη σε σύγκριση με το μέγεθος της Ιστορίας, αλλά κι ότι η αντίστοιχη χωρική δεν καταλαμβάνει παρά μόνο μια απειροελάχιστη έκταση στο Σύμπαν για να ξεκαβαλήσουμε από το καλάμι μας, να αποτινάξουμε την αλαζονεία και το ναρκισσισμό μας και να συνειδητοποιήσουμε τη θνητότητά μας, όχι ως δικαιολογία για να μένουμε απαθείς αλλά ως κίνητρο για να την υπερβαίνουμε τουλάχιστον με το πνεύμα μας...

Πόσο ισχυρός, για παράδειγμα, θα ήταν ο εκάστοτε πρόεδρος των ΗΠΑ αν γνωρίζαμε την ύπαρξη άλλων χιλιάδων ομολόγων του σε άλλους πλανήτες και γαλαξίες; Και πόσο, εν τέλει, δυνατός μπορεί να είναι κάποιος που έχει βέβαιη ημερομηνία λήξης; Ο Αρης δεν θα δώσει από μόνος του απαντήσεις σε όλα αυτά τα φιλοσοφικά ερωτήματα, η επιστήμη ωστόσο είναι πάντα μια καλή αφορμή για να αισθανόμαστε υπερήφανοι για το εύρος τής ανθρώπινης διάνοιας αλλά και για να συλλαμβάνουμε το πεπερασμένο της ύπαρξής μας. Και είναι ακριβώς αυτή η εύρεση της χρυσής ισορροπίας που μπορεί να φέρει την ευτυχία ως μόνιμη κατάσταση στο ανθρώπινο είδος κι όχι το χρήμα, η εξουσία ή η εφήμερη δόξα...