Οι εκλογές δεν θα φέρουν ούτε νταμπλ σκορ ούτε πτώση Τσίπρα...

Ο Κ. Μητσοτάκης πολύ θέλει να πάει σε εκλογές το Σεπτέμβριο κι αυτό είναι λογικό, αφού ξέρει καλύτερα από όλους ότι η κατάσταση της οικονομίας είναι η ημέρα με τη νύχτα σε σχέση με αυτή που ειδυλλιακά παρουσιάζει. Όταν, εξάλλου, ένα χρόνο μετά τις προηγούμενες κάλπες προηγείσαι στις δημοσκοπήσεις με νταμπλ σκορ τού βασικού σου αντιπάλου ο πειρασμός για έναν πολιτικό αγύρτη, ο οποίος κέρδισε τις εκλογές με ψέματα και κυβερνά με την εξαπάτηση, είναι μεγάλος. Μόνο που το αποτέλεσμα δεν θα είναι ακριβώς αυτό που επιθυμεί ο πρωθυπουργός και θα αυτοπαγιδευτεί για τα καλά στις αβελτηρίες του...

Δεν αμφιβάλλω πως ο Κ. Μητσοτάκης θα κερδίσει τις εκλογές και γι' αυτό δεν ευθύνεται μόνο η μιντιακή του κυριαρχία, αλλά και η συνεχιζόμενη αδυναμία τού ΣΥΡΙΖΑ να απευθυνθεί με πειστικότητα σε ακροατήρια τα οποία θα μπορούσε να του ήταν προνομιακά. Ο πρωθυπουργός, ωστόσο, δεν θα κερδίσει τον Αλέξη Τσίπρα με νταμπλ σκορ ούτε θα πιάσει το ποσοστό που είχε τον περασμένο Ιούλιο. Η διαφορά θα είναι πιο μαζεμένη, ο Αλέξης Τσίπρας θα παραμείνει, πλην συγκλονιστικού απροόπτου, πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κι ο Κ. Μητσοτάκης θα έχει σπαταλήσει την πίστωση χρόνου που παραδοσιακά δίνουν οι ψηφοφόροι σε μια κυβέρνηση η οποία δεν βρίσκεται καιρό στην εξουσία...

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που θα κληθεί να αντιμετωπίσει ο πρωθυπουργός είναι να πείσει το εκλογικό σώμα πως υπάρχει αναγκαιότητα για εκλογές εν μέσω υγειονομικής, οικονομικής κι ελληνοτουρκικής κρίσης. Πολλώ δε μάλλον όταν σήμερα διαθέτει 158 βουλευτές, ενώ στη νέα Βουλή και λόγω απλής αναλογικής είτε θα έχει οριακή πλειοψηφία είτε θα αναγκαστεί να συγκυβερνήσει είτε να πάει σε νέες εκλογές...

Οι πολίτες είναι αμήχανοι κι απογοητευμένοι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τρώνε όλο το κουτόχορτο που τους πλασάρει η κυβέρνηση. Ιδίως όταν από το Σεπτέμβριο οι περισσότεροι θα έχουν αισθανθεί και στην τσέπη τους πού τους οδήγησε η κυβερνητική επιλογή να μην λάβει εμπροσθοβαρή μέτρα και να επιτρέψει στο νόμο τής ζούγκλας να επιβληθεί. Τότε ο φόβος θα έχει παραχωρήσει την θέση του στην οργή...

Ανήκομεν εις την Ανατολήν...

Η ανθρώπινη πίστη σε οτιδήποτε- όχι μόνο σε έναν θεό- μπορεί να μετακινήσει ακόμα και βουνά κι αυτό έχει αποδειχθεί πολλές φορές. Μια οργανωμένη πολιτεία, ωστόσο, δεν μπορεί να βασίζεται στην ειλικρίνεια της δύναμης των πιστών σε μια θρησκεία ώστε να επιτρέπει, για παράδειγμα, την παρουσία τους στους ναούς χωρίς μάσκα και να μεταλαμβάνουν από το ίδιο κουτάλι το ίδιο κρασί με άλλα εκατό άτομα. Δεν αντιλέγω πως η βαθιά πίστη στο ότι αυτό που πίνεις εκείνη την ώρα δεν είναι ρετσίνα, αλλά το αίμα τού Ιησού μπορεί να σε προστατεύσει από τον κοροναΐό, αλλά το κράτος δεν έχει "πιστόμετρα" ώστε να κρίνει ποιος είναι πραγματικά ευλαβής και ποιος υποκριτής ώστε να επιτρέπει ή να απαγορεύει α λα καρτ την θεία κοινωνία...

Η κυβέρνηση νομοθετεί κι αποφασίζει με βάση την επιστήμη, όχι τη μεταφυσική και την θεολογία. Τουλάχιστον αυτό πρέπει να συμβαίνει σε ένα κοσμικό κράτος το οποίο απέχει από την θεοκρατία. Γι' αυτό και είναι λυπηρό ύστερα από τόσους μήνες που παλεύουμε με την πανδημία, στο Μαξίμου να μην τολμούν να τα βάλουν με την εκκλησία κι εξαιρούν την υποχρεωτικότητα των μασκών από τους ναούς. Όποιος θέλει να κυβερνά με το "ο θεός βοηθός" δεν χρειάζεται να ταξιδέψει μακριά, αρκεί να μεταβεί στη γειτονική Τουρκία, να αλλαξοπιστήσει και να ζητήσει να ενταχθεί στην κυβέρνηση Ερντογάν. Όποιος, όμως, θέλει να βαυκαλίζεται τον ευρωπαίο και κατηγορεί, μάλιστα, τους αντιπάλους του ως αντιευρωπαϊστές δεν είναι δυνατό να κάνει χατιράκια στους παπάδες θέτοντας σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία...

Είναι ουκ ολίγοι οι βουλευτές οι οποίοι στηρίζουν την εκλογή τους και στην αγαστή συνεργασία με τον κλήρο. Υπάρχουν, εξάλλου, και ιερείς που δεν κάνουν τίποτα για την ψυχή τής μάνας τους, αλλά ζητούν άμεσα ή έμμεσα ανταλλάγματα. Και κάπως έτσι ο διαχωρισμός κράτους- εκκλησίας, με ευθύνη και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που δεν τόλμησε να σπάσει αβγά, παραμένει όνειρο θερινής νυκτός σε αυτήν τη χώρα που ανήκει περισσότερο στην Ανατολή από όσο θα ήθελε να παραδεχθεί...

Ο φοβισμένος δάσκαλος μόνο φοβισμένους μαθητές μπορεί να πλάσει...

Ο νεοφιλελευθερισμός μισεί τους εργαζόμενους, μολονότι είναι αυτοί που παράγουν τον πλούτο στη ζούγκλα όπου κυριαρχεί ο αρπακτικότερος. Πολύ ευχαρίστως θα πρότεινε την επιστροφή τής κυριολεκτικής δουλείας, αν μπορούσε να εφεύρει τον κατάλληλο προπαγανδιστικό μηχανισμό για να το επιβάλει...

Προς το παρόν "αρκείται" σε νομοσχέδια όπως αυτό της Ν. Κεραμέως- Θάτσερ για την ιδιωτική παιδεία, με το οποίο και οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί θα έχουν τη μοίρα των υπόλοιπων εργαζόμενων στη μητσοτάκειο αυτοκρατορία: είτε θα αποδέχονται μισή δουλειά- μισό μισθό είτε θα απολύονται και θα τρέχουν στα δικαστήρια μήπως και μετά από μία πενταετία δικαιωθούν, αφού πρώτα θα τους έχουν φάει τις οικονομίες οι δικηγόροι...

Ο φοβισμένος δάσκαλος μόνο φοβισμένους μαθητές κι αύριο ενήλικες μπορεί να πλάσει. Ο καθηγητής που θα τρέμει μην απολυθεί αν δεν βάλει καλό βαθμό στον "πελάτη" που πληρώνει δεν θα είναι σε θέση να διαμορφώσει χαρακτήρες με ήθος. Κι ο "πελάτης" που θα έχει αγοράσει τον βαθμό του θα ανταγωνίζεται με αθέμιτα μέσα τον απόφοιτο δημόσιου λυκείου για μια θέση πρώτα στο πανεπιστήμιο και μετά στην αγορά εργασίας. Κι όμως, αυτή η κυβέρνηση αντιμετωπίζει το σύνολο της εκπαίδευσης ως μία ακόμα κρεατομηχανή από την οποία θα ταΐζεται ένα αενάως αναπαραγόμενο σύστημα εξουσίας που "τυγχάνει" και να την χρηματοδοτεί...

Αν η ιδιωτική εκπαίδευση είναι ανεξέλεγκτη, όπως γίνεται με το νόμο που περνά αυτή η Βουλή, τότε είναι προτιμότερο να απαγορευτεί, αφού αντιστρατεύεται πλήρως τις ίσες ευκαιρίες, φρενάρει την ταξική ανέλιξη κι ανακυκλώνει τις ελίτ. Η επόμενη κυβέρνηση δεν χρειάζεται να φτάσει σε αυτό το άκρο, αρκεί να επαναφέρει κανόνες που θα σέβονται κυρίως τους εργαζόμενους, γιατί αυτοί μένουν κατά βάση απροστάτευτοι κι όχι οι σχολάρχες, οι γονείς και οι κανακάρηδές τους. Δυστυχώς, η επόμενη κυβέρνηση θα πρέπει να αφιερώσει πολλά νομοθετήματα, στην πρώτη τουλάχιστον φάση, προς την κατεύθυνση κατάργησης της θεσμοποίησης του νεοφιλελευθερισμού για τον οποίο ο Κ. Μητσοτάκης και οι υπουργοί του είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν και την τελευταία ρανίδα τού αίματος των άλλων...

Αφού το κράτος είμαι εγώ, είναι και τα ελικόπτερά του...

Ο κοροναΐός τον έφερε πίσω, αλλά ο Κ. Μητσοτάκης έχει αποδείξει ότι μπορεί να κάνει διακοπές το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα του έτους και, ταυτοχρόνως, να πλασάρει στο πόπολο πως εργάζεται νυχθημερόν για το καλό του. Ο πρωθυπουργός πήγε μετά τής συζύγου του- μάλλον δεν είναι σε θέση να κάνει κι αλλιώς- για long weekend στην Αντίπαρο, κανόνισε όμως να συμφάγει με το ζεύγος Χανκς για να δείξει πως ανάμεσα στις απλωτές ενδιαφέρεται και για τη διεθνή εικόνα τής χώρας. Στη συνέχεια φέρεται να δέσμευσε τρία στρατιωτικά ελικόπτερα για να μεταφέρει την εξοχότητά του στην Επίδαυρο, συνδυάζοντας καλοπέραση με "ενδιαφέρον" για τον πολιτισμό, τους ανθρώπους τού οποίου έχει αφήσει εντελώς απροστάτευτους...

Η συζήτηση για το αν είναι πρωθυπουργική υποχρέωση το δείπνο με αστέρα τού Χόλιγουντ ή η παρακολούθηση θεατρικής παράστασης- ο Κ. Μητσοτάκης, πάντως, δεν απάντησε σε ερωτήσεις στην Επίδαυρο γιατί δεν ήταν πολιτικό το γεγονός- είναι άχαρη κι ανούσια, ιδίως εν μέσω πολλαπλών κρίσεων. Η κούλειος δραστηριότητα, ωστόσο, μαρτυρά την ιδιοκτησιακή λογική που έχει η "αγία οικογένεια" για τη δημόσια περιουσία. Την θεωρεί και δική της, γι' αυτό κι εκτιμώ πως ο Κυριάκος ούτε που θα σκέφτηκε αν είναι ηθικό να δεσμεύσει τρία στρατιωτικά ελικόπτερα την ώρα, μάλιστα, που όλος ο στόλος μας βρίσκεται σε πολεμική επιφυλακή. Το θεώρησε, απλώς, αυτονόητο...

Είναι, επίσης, αξιοσημείωτο ότι ο πρωθυπουργός αποδεικνύεται πολύ δραστήριος όταν βρίσκεται επισήμως ή ανεπισήμως σε διακοπές, αλλά πολύ φειδωλός στις διεθνείς του επαφές. Τι να τις κάνει η χώρα τις τόσες γλώσσες που μιλά απταίστως ο Κ. Μητσοτάκης αν είναι να συνομιλεί μόνο με τον Ν. Αναστασιάδη; Τι να τον κάνει ο ελληνικός λαός έναν πρωθυπουργό με πολύ καλές σπουδές αν επιστρέφει από τις Βρυξέλλες με λιγότερα χρήματα κι από αυτά που ο ίδιος ανακοίνωσε την προηγούμενη εβδομάδα και του κρύβει το νέο μνημόνιο που του ετοιμάζει με το περιλάλητο σχέδιο Πισσαρίδη;...

Η Αριστερά οφείλει να ζητά συγγνώμη ακόμα κι όταν της αναλογεί μέρος τής ευθύνης...

Για την τραγωδία στο Μάτι υπάρχουν και επιχειρησιακές και πολιτικές ευθύνες, αφού, αν μη τι άλλο, είναι η πολιτική ηγεσία αυτή που διορίζει την επιχειρησιακή. Αν, επομένως, οι πολιτικοί μας δεν θέλουν να γίνονται αποδέκτες ενός δίκαιου ή άδικου αναθέματος ας φροντίσουν να επιτρέψουν επιτέλους στα σώματα ασφαλείας και στη δημόσια διοίκηση να διαθέτουν μεγαλύτερο βαθμό ελευθερίας. Σε άλλες χώρες το κράτος λειτουργεί κανονικώς κι ας μην έχουν κυβέρνηση για μήνες και στην Ελλάδα, και με το "επιτελικό" κράτος Μητσοτάκη, είναι τόσο υδροκεφαλικό όσο πουθενά αλλού...

Ανεξαρτήτως αν η ΝΔ σκύλευσε νεκρούς και το 2018 και σήμερα, οι τότε υπεύθυνοι της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και η Ρ. Δούρου οφείλουν, έστω και τώρα, μια συγγνώμη στις οικογένειες των θυμάτων. Την οφείλουν ακόμα κι αν οι κάτοικοι του Ματιού δεν είναι ανεύθυνοι της τραγωδίας, με το ρυμοτομικό, αυθαίρετο χάος που είχαν χτίσει τα προηγούμενα χρόνια.

Την οφείλουν ακόμα κι αν ανεύθυνες δεν είναι ούτε οι προηγούμενες κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ για το ψηφοθηρικό κλείσιμο του ματιού στην παρανομία. Την οφείλουν ακόμα κι αν σήμερα τα ΜΜΕ κλείνουν το μάτι σε καταστροφικές πυρκαγιές, όπως στην Κορινθία την προηγούμενη εβδομάδα, στηρίζοντας το παραμύθι περί πρωθυπουργού Μωυσή...

Η Αριστερά αναλαμβάνει την ευθύνη ακόμα κι αν δεν της αναλογεί πλήρως, ιδίως όταν μιλάμε για απώλεια τόσων ζωών. Ούτε κρύβεται πίσω από την πραγματική απειλή τής κλιματικής αλλαγής ούτε πίσω από δεξιούς αξιωματικούς που προσδοκούσαν σε ανέλιξη μέσω της υπονόμευσης συναδέλφων τους, αποδεχόμενοι ακόμα και τον θάνατο πολιτών...

Η Αριστερά έχει κυβερνήσει τεσσεράμισι χρόνια, που δεν είναι πολλά, αλλά δεν είναι και λίγα για να χρησιμοποιεί μονίμως το ρεφρέν πως δεν πρόλαβε. Η Αριστερά για να ξανακυβερνήσει έχει χρέος με γενναιότητα να αναγνωρίσει τα λάθη της. Μόνο τότε θα την ακούνε και οι πολίτες με λιγότερη επιφυλακτικότητα για τις νέες υποσχέσεις που τους δίνει...

Κάποιοι στην κυβέρνηση ονειρεύονται το ΣΥΡΙΖΑ όπως το ΚΚΕ από το 1947 μέχρι το 1974...

Τη δεκαετία τού '70 στην Ιταλία οι Αμερικανοί είχαν επιστρατεύσει ακόμα και τη μαφία προκειμένου να προχωρά σε βομβιστικές επιθέσεις που αποδίδονταν στη συνέχεια στην Αριστερά. Στόχος ήταν ο ευρωκομμουνισμός τού Μπερλινγκουέρ να μην κυβερνήσει ποτέ τη χώρα κι αυτός ο στόχος επιτεύχθηκε. Προηγούμενες δεκαετίες τα ίδια και χειρότερα γίνονταν και στην Ελλάδα με παρόμοια επιτυχία, μέχρι όμως το 2015, όταν η αποτυχία τού προηγούμενου δικομματισμού και η προσωπική γοητεία τού ηγέτη της έφεραν την Αριστερά στην εξουσία...

Το νέο εγχείρημα σχετίζεται με το να μην ξανακυβερνήσει η Αριστερά. Το δρόμο είχε χαράξει ο Μ. Βορίδης, του οποίου οι δημοκρατικές ευαισθησίες είναι γνωστές από την εποχή που ήταν γραμματέας τής νεολαίας τού δικτάτορα Παπαδόπουλου, ο οποίος είχε ζητήσει να γίνουν οι απαραίτητες θεσμικές αλλαγές ώστε να μην αναλάβουν πάλι κυβερνητικά πόστα οι ανταρτοσυμμορίτες μαδουραίοι. Πώς, όμως, απονομιμοποιείς μια ολόκληρη παράταξη, που εκφράζει ιδεολογικώς ένα σημαντικό κομμάτι τού πληθυσμού; Μα, καθιστώντας την ποινικώς υπόλογη, δίνοντάς της τα χαρακτηριστικά συμμορίας που ήρθε να καταστρέψει τη δημοκρατία.

Γι' αυτό και η παραπομπή Παπαγγελόπουλου στο Ειδικό Δικαστήριο και η σκανδαλολογία των τελευταίων εβδομάδων συνιστούν εφαρμογή τού δόγματος Βορίδη στην πράξη. Ποιος ξέρει, μπορεί κάποιοι να ονειρεύονται ακόμα και την θέση τού ΣΥΡΙΖΑ εκτός νόμου, στο "πρότυπο" του ΚΚΕ σε αλήστου μνήμης εποχές...

Όλες αυτές τις σκοτεινές ημέρες κι εβδομάδες κανείς δεν κατηγόρησε πρώην υπουργούς τού ΣΥΡΙΖΑ πως έβαλαν το χέρι στο μέλι. Το πολύ πολύ να τους έψεξαν πως λειτούργησαν ως ταμίες τού κόμματος...

Φυσικά και δεν αποκλείεται συριζαίοι να μην έχουν μείνει αλώβητοι από το δέλεαρ τού χρήματος, ουδείς αναμάρτητος από όποιες αξιακές καταβολές κι αν ξεκίνησε την πορεία του. Αναλογιστείτε, όμως, πόσες φορές μέσα σε ένα μόλις χρόνο έχουμε διαβάσει για εκατομμύρια ευρώ που η σημερινή κυβέρνηση έχει μοιράσει σε συγγενείς, κολλητούς ή και στα μέλη της ενδεχομένως...

Το να θες να φτιάξεις ένα ΣΥΡΙΖΑ TV- ούτε καν να ελέγξεις το σύνολο των μίντια- με τη συνδρομή υστερόβουλων επιχειρηματιών είναι πράγματι αντιθεσμικό. Έχω την αίσθηση, όμως, πως το να διασπαθίζεις ξανά- ύστερα από μία χρεοκοπία για την οποία έχεις μεγάλη ευθύνη- τα χρήματα του ελληνικού λαού είναι πολύ μεγαλύτερο αμάρτημα κι αποδεικνύει γιατί η δεξιά αντιμετωπίζει διαχρονικά με σύμπλεγμα κατωτερότητας το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς...

Πριν στείλουν νέους στο θάνατο για την υφαλοκρηπίδα, να την οριοθετήσουν πρώτα;...

Αξίζει να πεθάνει κανείς για την ελληνική υφαλοκρηπίδα; Δεν υπάρχει σωστή και λανθασμένη απάντηση. Αν κάποιος δηλώνει διεθνιστής, δίχως συναισθηματική αναφορά σε κάποια συγκεκριμένη πατρίδα, όχι, δεν αξίζει. Κι αυτό δεν είναι προς ψόγο, εφόσον βεβαίως στηρίζεται σε μια έντιμη ιδεολογική τοποθέτηση που δεν βασίζεται σε τυχοδιωκτισμό...

Αν κάποιος δηλώνει πατριώτης, πολλώ δε μάλλον εθνικιστής, η απάντηση είναι ναι, αξίζει, ακόμα κι αν είναι για ένα χιλιοστό εθνικής επικράτειας. Πριν, όμως, η κυβέρνηση τον στείλει στη μάχη για να πεθάνει δεν θα πρέπει πρώτα να οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα για την οποία τόσα χρόνια ισχυριζόμαστε πως είναι το μοναδικό θέμα- στην πορεία προέκυψε και η ΑΟΖ- για το οποίο πρέπει να συνεννοηθούμε με την Τουρκία; Δεν είναι ατιμωτικό γι' αυτούς που μας κυβερνούν να στείλουν νέους ανθρώπους στον θάνατο για κάτι που δεν έχουν καν οριοθετήσει και με δική τους ευθύνη;...

Την ίδια ώρα, έχουμε έναν πρωθυπουργό ο οποίος λατρεύει τις παρακολουθήσεις και τις κασέτες. αλλά απεχθάνεται τα πρακτικά. Γι' αυτό κι ο Κ. Μητσοτάκης δεν συγκαλεί συμβούλιο πολιτικών αρχηγών ή ΚΥΣΕΑ, αφού όποιος αναπτύσσεται στο σκοτάδι τού παρακράτους είναι λογικό να μην επιθυμεί να τίθεται από τους πολιτικούς του αντιπάλους ή από τον ιστορικό τού μέλλοντος ενώπιος ενωπίω με το ηγετικό του έλλειμμα. Ο τουρκικός επεκτατισμός, ωστόσο, δεν αντιμετωπίζεται ούτε με επικοινωνιακές φούσκες ούτε με εθνικιστικές κορώνες, γι' αυτό και είναι μια πολύ δύσκολη εξίσωση για έναν πρωθυπουργό που κυβερνά ακριβώς με αυτές τις πρακτικές...