Είπαμε να τελειώνουμε με τους διαπλεκόμενους, όχι να τους κάνουμε ήρωες...

Οι δημοσιογράφοι που συνελήφθησαν με τη διαδικασία τού αυτόφωρου κατόπιν σχετικής επιθυμίας τού Π. Καμμένου έχουν τόση εξοικείωση με την ελεύθερη, μαχητική έρευνα όση και οι Έλληνες με το σιβηρικό ψύχος. Την ημέρα, για παράδειγμα, που θα διαβάσετε στα "Παραπολιτικά" κάποιο ρεπορτάζ για το πλοίο τής ηρωίνης "Noor 1" ή για τα στημένα παιχνίδια στο ποδόσφαιρο, σας καλώ να μου ζητήσετε να βγω με το μποξεράκι στην τηλεόραση, όπως ο Γκάρι Λίνεκερ όταν πήρε το πρωτάθλημα Αγγλίας η Λέστερ...

Δεν γνωρίζω αν ο ανήλικος γιος τού υπουργού Άμυνας εμπλέκεται στην οργάνωση των Ρούπα- Μαζιώτη ούτε αν όντως ο συλληφθείς αυτοφωράκιας (όλοι ξέρουμε ποιος είναι ο πραγματικός εκδότης) κι ο διευθυντής του εκβίαζαν, μέσω του παιδιού του, τον Π. Καμμένο για να μην προχωρήσει η ιστορία με τα μαύρα ταμεία τού ΚΕΕΛΠΝΟ, από τα οποία φέρεται να έχουν καρπωθεί μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ καθένας από τους δύο δημοσιογράφους. Θα περιμένω από τη δικαιοσύνη να μου λύσει τις απορίες...

Ξέρω, όμως, από πρώτο χέρι ότι η δημοσιογραφία δεν μπορεί να ασκείται ελεύθερα όταν από τη μια στιγμή στην άλλη έχει το δικαίωμα να σε συλλαμβάνει ένας αστυνομικός με τη διαδικασία τού αυτόφωρου σαν να σε έχει πιάσει να κάνεις φόνο ή ληστεία. Ο Αλμπέρ Καμί είχε κάτι παραπάνω από δίκιο όταν έλεγε πως ο ελεύθερος Τύπος μπορεί να είναι καλός ή κακός, αλλά ο λογοκριμένος, υπό ασφυκτικούς περιορισμούς Τύπος δεν είναι δυνατό να είναι κάτι άλλο από κακός. Η Ελλάδα είναι η μοναδική ίσως χώρα τού υποτίθεται αναπτυγμένου κόσμου που χαρακτηρίζει στο νομικό της σύστημα και ποινικά τα αδικήματα που τελούνται διά του Τύπου...

Φυσικά ο κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να ζητά αποζημίωση και την αποκατάσταση της προσωπικότητάς του στην περίπτωση που εκτιμά πως αυτή έχει τρωθεί από ένα δημοσίευμα ή από μία μετάδοση. Η ευνομούμενη πολιτεία, ωστόσο, οφείλει να σταθμίζει αγαθά και να προκρίνει αυτά τα οποία έχουν μεγαλύτερη σημασία για την εύρυθμη λειτουργία της. Ως προς τη δημοσιογραφία, είναι προτιμότερο να γραφτεί ή να μεταδοθεί και μια κουβέντα παραπάνω για ένα δημόσιο πρόσωπο από το να συλλαμβάνεται ο δημοσιογράφος, λες και βρισκόμαστε σε δικτατορικό καθεστώς, ακόμα και στην περίπτωση που προβεί σε κάποια αξιολογική κρίση...

Με την πρωτοβουλία του ο Π. Καμμένος χάνει το δίκιο του, αν αυτό βεβαίως βρίσκεται με το μέρος του, και ταυτοχρόνως φέρνει σε δύσκολη θέση μια κυβέρνηση η οποία έχει υποσχεθεί να τελειώσει τη διαπλοκή κι όχι να την ηρωοποιήσει. Και σε αυτό το πεδίο, όμως, τα λόγια έχουν καπελώσει τα έργα από τα οποία, άλλωστε,κρινόμαστε όλοι στο τέλος. Την ώρα που οι καναλάρχες απαιτούν να μην υποβάλουν ούτε καν πόθεν έσχες- όπως είναι αναγκασμένος να υποβάλει κι ο πιο φτωχός δημοσιογράφος- και οι τηλεοπτικές άδειες τελούν ακόμα στο στάδιο της διακήρυξης ιδεών- ανεξαρτήτως αν γι' αυτό η ευθύνη βαραίνει περισσότερο άλλους κι όχι την κυβέρνηση- ήταν επικοινωνιακά τουλάχιστον άστοχο εκ μέρους Καμμένου να ζητήσει χειροπέδες για τους "παραπολιτικούς" δημοσιογράφους.

Δεν κατάφερε τίποτα περισσότερο από το να συμβάλει στο ξέπλυμα ενός μιντιακού- επιχειρηματικού- πολιτικού συστήματος που λειτουργεί πάνω στο μοντέλο των συγκοινωνούντων δοχείων, τα απόβλητα των οποίων καταλήγουν στην κοινή γνώμη. Φυσικά και κατανοώ τον πατέρα που εξεγείρεται όταν χρησιμοποιούν το παιδί του για αλλότριους σκοπούς. Μόνο που ο Πάνος είναι παμπόνηρος και πολλά χρόνια στην πολιτική για να μην αντιλαμβάνεται ότι αν επιτρέψεις στους άλλους να δουν το δάκρυ σου τότε θα σε πατήσουν κάτω έως ότου να μην βγάζεις πια ούτε αναπνοή...



 

      

Το παιδί των Ρούπα- Μαζιώτη είναι δικό τους θύμα, όχι του κράτους...

Έπρεπε να επιταχυνθεί η διαδικασία λήψης απόφασης για την επιμέλεια του γιου των Ρούπα- Μαζιώτη; Έπρεπε κι αν ο νόμος είναι αυτός που φέρνει καθυστερήσεις, έστω κι ελάχιστων ημερών, τότε να αλλάξει πάραυτα. Από αυτό, ωστόσο, μέχρι του να δημιουργηθεί ένα τσίρκο εντυπώσεων γύρω από την τύχη ενός ανήλικου, με ακραίες εκφράσεις για συνθήκες κράτησης προκειμένου να ηρωοποιηθούν στα μάτια ορισμένων δύο τρομοκράτες, υπάρχει μεγάλη απόσταση...

Κανένας μας, βεβαίως, δεν μπορεί να προδικάσει πώς θα καταλήξει στη ζωή του ένα παιδί έξι χρόνων. Φαντάζομαι, ωστόσο, πως αν του έχουν προκληθεί ανεπούλωτα τραύματα αυτά δεν οφείλονται στο ότι έβλεπε συνεχώς αστυνομικούς επί δύο ημέρες σε ένα νοσοκομείο, αλλά στο ότι οι γονείς του ζούσαν κυνηγημένοι επί χρόνια, αυτοκυνηγημένοι θα έγραφα για να είμαι πιο ακριβής. Γιατί αυτό είναι σήμερα το αντάρτικο πόλης, μια επαναστατική γυμναστική που αφήνει πίσω της ρημαγμένες ψυχές και οικογένειες...

Δεν είμαι σε θέση να μιλήσω από καθέδρας για το πώς πρέπει να μεγαλώνει κανείς παιδιά: ούτε το έχω σπουδάσει ούτε το έχω κάνει. Αν, όμως, ισχύει πως ο χαρακτήρας ενός ατόμου διαμορφώνεται στα παιδικά του χρόνια και, μάλιστα, μέχρι την ηλικία των πέντε χρόνων τότε είναι φανερότατη η επίδραση που έχουν πάνω του οι γονείς του. Επομένως, ίσως θα ήταν λογικό όποιοι ενήλικοι επιθυμούν να φέρουν στον κόσμο άλλους ανθρώπους να περνούν πρώτα από ένα τεστ που να επιβεβαιώνει ή όχι ότι διαθέτουν έστω τις ελάχιστες προδιαγραφές για κάτι τέτοιο, όσο οργουελικό κι αν διαβάζεται. Δυστυχώς δεν είναι όλοι κατάλληλοι για να γίνονται γονείς κι αυτό έχει αποδειχθεί σε πολλές περιπτώσεις και δεν αναφέρομαι μόνο στους παιδοκτόνους ή στους παιδόφιλους, αλλά και σε "συνηθισμένες" οικογένειες που μεγαλώνουν προβληματικά άτομα που είτε δεν έλαβαν αγάπη είτε ανατράφηκαν με την πεποίθηση ότι κανένας άλλος δεν έκανε παιδί παρά μόνο η Μαριώ τον Γιάννη...

Με βάση όλα τα παραπάνω, αν το παιδί των Ρούπα- Μαζιώτη είναι θύμα, θύτης δεν είναι το κράτος αλλά οι γονείς του. Φυσικά ενυπάρχει η ατομική ευθύνη για το πώς θα καταλήξουμε στη ζωή μας, η οποία παίζει και το σημαντικότερο ρόλο. Σε διαφορετική περίπτωση όλα τα παιδιά ληστών ή τρομοκρατών θα γίνονταν και οι ίδιοι ληστές και τρομοκράτες και θα αθωώνονταν από τα δικαστήρια δικαίως λόγω κακού DNA. Ωστόσο ο ρόλος των γονέων είναι καταλυτικός και για τα καλά και για τα άσχημα, γι' αυτό και δεν είναι ντροπή όσοι είναι ήδη ή όσοι επιθυμούν να γίνουν να συνομιλήσουν με κάποιον παιδοψυχολόγο ή να διαβάσουν και κάνα σχετικό βιβλίο.

Δεν πιστεύω ότι οι λύσεις βρίσκονται στους ειδικούς ή στα "μάνιουαλ", αλλά είναι θαμμένες κάτω από τις προκαταλήψεις και τις βεβαιότητές μας. Κι αν οι ειδικοί και τα "μάνιουαλ" δεν είναι κομπογιαννίτες τότε μας βοηθούν να τις ανακαλύψουμε. Πάντως λύση δεν είναι να μεγαλώνεις σε γιάφκες περιμένοντας από τους γονείς σου να αλλάξουν τον κόσμο βάζοντας βόμβες σε υποκαταστήματα τραπεζών στη χάση και στη φέξη και κατηγορώντας στη συνέχεια το κράτος γιατί το παιδί τους συνομίλησε για λίγο με θεραπευτές σε ένα νοσοκομείο...



   

Σωρραίοι ως Έλληνες...

Ο Αρτ. Σώρρας εδώ και χρόνια γυρίζει τη χώρα ισχυριζόμενος πως διαθέτει 600 δισ. δολάρια για την αποπληρωμή τού ελληνικού δημόσιου και ιδιωτικού χρέους, αλλά κανένας εισαγγελέας δεν σκέφτηκε να τον καλέσει να αποδείξει τα λεγόμενά του, σε διαφορετική περίπτωση να του κάνει μήνυση για διασπορά ψευδών ειδήσεων. Ποιος ξέρει, ίσως και η δικαιοσύνη να ήθελε να πιστέψει ότι κάπου υπάρχουν αυτά τα λεφτά, τα οποία θα μας σώσουν από τα μνημόνια...

Κι έπρεπε να γίνει η δολοφονία στη Λαμία για να ξυπνήσουμε όλοι μαζί από το ροζ συννεφάκι μας και να αντιληφθούμε πόσο επικίνδυνος είναι ένας απατεώνας για τη δημοκρατία μας όταν αυτή στηρίζεται στο λούμπεν προλεταριάτο, σε ανθρώπους δηλαδή χωρίς ταξική συνείδηση οι οποίοι είναι πρόθυμοι να πιστέψουν οποιοδήποτε ψέμα αρκεί αυτό να ακούγεται ευχάριστα στα αφτιά τους. Ούτε λίγο ούτε πολύ, άλλωστε, στο ΥΠΟΙΚ έχουν σταλεί περί τις 7.000 εξώδικα από τους αφιθιονάδος τού Αρτ. Σώρρα...

Είμαστε, όμως, γενικώς, (σ)ωραίοι ως Έλληνες, διατεθειμένοι να πιστέψουμε οποιαδήποτε θεωρία συνωμοσίας ακουστεί αληθοφανής. Όποιος, μάλιστα, επιχειρεί να δώσει μια πιο λογική εξήγηση για τους λόγους, για παράδειγμα, που φτάσαμε στα μνημόνια ή που απέτυχε η διαπραγμάτευση του 2015 συγκαταλέγεται είτε στους αφελείς είτε στους συστημικούς που από ηλιθιότητα ή προσωπικό συμφέρον προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα...

Φυσικά και η απελπισία και η ανοησία παίζουν ρόλο στο ότι τόσοι πολλοί συμπατριώτες μας απευθύνονται στον Αρτ. Σώρρα για τη σωτηρία τους ή παίζουν τυχερά παιχνίδια από το πρωί μέχρι το βράδυ μήπως και πετύχουν την "καλή". Μόνο που δεν είναι ο σημαντικότερος λόγος, ο οποίος ανάγεται στην καλλιεργηθείσα ροπή μας προς τον πλουτισμό δίχως κόπο, προς τη "ντόλτσε βίτα" χωρίς μόχθο. Αν έκαναν μια δημοσκόπηση με το δίλημμα "θα σας δώσουμε 100 εκατομμύρια ευρώ υπό τον όρο ότι δεν θα ασχοληθείτε ποτέ ξανά με οτιδήποτε δημιουργικό στη ζωή σας" πόσοι από εμάς θα λέγαμε "όχι", ανεξαρτήτως της οικονομικής μας κατάστασης της στιγμής;...

Με λίγα λόγια, οι Σωρραίοι βρίσκουν και τα κάνουν σε μια χώρα όπου η εργατικότητα θεωρείται μειονέκτημα από τους ουκ ολίγους καταφερτζήδες που αναρριχώνται όχι με βάση την αξία τους, αλλά την προσαρμοστικότητά τους στις επιθυμίες τής όποιας εξουσίας.  Τι να την κάνουμε την εκπαίδευση, τη δημοκρατία και τις ελευθερίες αν υπάρχει εκεί έξω ένας "πατερούλης" να μας πάρει από το χέρι και να μας οδηγήσει με ασφάλεια στη Γη της Επαγγελίας;

Πρόκειται, άλλωστε, για το ίδιο κράτος- "πατερούλη" που εμμέσως δικαιολογεί την μπαγαποντιά μας: αντί να θέσει όλα του τα όπλα στη μάχη κατά τής φοροδιαφυγής την υποθάλπει με την υπερβολική φορολόγηση των ελεύθερων επαγγελματιών, αποδεχόμενο στην ουσία ότι αυτά που δηλώνουν στην εφορία είναι λιγότερα από τα πραγματικά τους εισοδήματα. Ως συνέπεια, οι έντιμοι ελεύθεροι επαγγελματίες που κόβουν απόδειξη για κάθε συναλλαγή τους αισθάνονται κορόιδα...

Η διαμόρφωση του χαρακτήρα περισσεύει όταν στο συλλογικό μας φαντασιακό κυκλοφορούν υπεράνθρωποι ικανοί να μας γλιτώσουν από οποιαδήποτε αναποδιά. Κάπως έτσι, ωστόσο, παύουμε να είμαστε δημιουργικοί και παραγωγικοί και γινόμαστε μοιρολάτρες που περιμένουν από θεούς, Σώρρες και λοιπά κουραφέξαλα να μας λυτρώνουν, με συνέπεια στην ουσία να βαδίζουμε μόνοι μας προς το σφαγείο με το χαμόγελο στα χείλη. Τουλάχιστον τα πρόβατα έχουν τη δικαιολογία τής άγνοιας. Εμείς είμαστε ασυγχώρητοι...  



  

Μνημονιακοί, αυτοί οι μεγάλοι δραχμιστές...

Οι μνημονιακοί δήθεν ευρωπαϊστές πέτυχαν το φαινομενικώς ακατόρθωτο: για πρώτη φορά σε δημοσκόπηση η πλειοψηφία χαρακτηρίζει λανθασμένη απόφαση την ένταξη της χώρας μας στο ευρώ, την ίδια ώρα που τα ποσοστά εκτίμησης είναι μοιρασμένα για το αν θα κατορθώσει η Ευρωζώνη να επιβιώσει. Μια ματιά σε αντίστοιχες δημοσκοπήσεις ακόμα κι ένα χρόνο πριν αρκεί για να γίνει κατανοητό ότι η ελληνική κοινή γνώμη καλώς ή κακώς γκρεμίζει θέσφατα κι ανατρέπει αντιλήψεις που μέχρι προσφάτως θεωρούνταν δεδομένα...

Ποιος φταίει κατά βάση για το ότι οι Έλληνες μεταλλάσσονται με ραγδαίο ρυθμό σε ευρωσκεπτικιστές και δραχμιστές; Μα, εκείνοι που λάνσαραν και υιοθέτησαν πολιτικές στο όνομα της Ενωμένης Ευρώπης οι οποίες, ωστόσο, στην ουσία δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να ρίχνουν νερό στο μύλο τού ευρωσκεπτικισμού και των ακραίων αντιδράσεων απέναντι στην ΕΕ...

Η όλη ιστορία θυμίζει τον σύζυγο που παραμελεί ή και ξυλοφορτώνει τη γυναίκα του, η οποία μέχρι πρότινος δεν ήθελε ούτε καν να κοιτάξει άλλον άνδρα, και ύστερα αναρωτιέται γιατί τον εγκατάλειψε. Ποιος μπορεί να κατηγορήσει τον ελληνικό λαό για το ότι αισθάνεται φυλακισμένος εντός τής Ευρωζώνης, ακόμα κι αν του φέρνει στο κελί του από καιρού εις καιρόν κονδύλια για να μην λιμοκτονήσει; Δεν καταλαβαίνουν οι καθοδηγητές της πόσο ταπεινωτικό είναι να αισθάνονται οι πολίτες ενός κράτους- μέλους πως τελούν υπό συνεχή επιτροπεία και πως αν τολμήσουν να ξεστρατίσουν έστω και λιγάκι θα δεχθούν βουρδουλιά στην πλάτη;...

Θα μου πείτε, και θα έχετε δίκιο, πως εγκληματήσαμε και γι' αυτό φυλακιστήκαμε. Ποιος είναι, όμως, αναμάρτητος κι αλάνθαστος όταν η ζωή του εξετάζεται κάτω από ένα μικροσκόπιο; Είναι αναμάρτητη κι αλάνθαστη η Γερμανία των κομπραδόρικων εταιρειών και των αντίθετων με το Σύμφωνο Σταθερότητας υψηλών πλεονασμάτων; Και πώς είναι δυνατό εν έτει 2017 πλέον να ισχυριζόμαστε ακόμα πως οι αμαρτωλοί δικαιούνται μόνο τιμωρίας κι όχι σωφρονισμού;...

Με τη λογική "αμάρτησες,κολάζεσαι στην αιωνιότητα" στη Γερμανία θα έπρεπε να επιβληθούν οι πιο δυσβάσταχτες κυρώσεις μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και να μην της είχε χαριστεί ούτε ένα μάρκο χρέος. Στο κάτω κάτω της γραφής οι Έλληνες δανείζονταν πάνω από τις δυνάμεις τους για να αγοράζουν Πόρσε Καγιέν και για να πηγαίνουν διακοπές στις Μπαχάμες, δεν έστελναν Εβραίους, Τσιγγάνους κι ανάπηρους στα κρεματόρια...

Στην πραγματικότητα, επομένως, οι πιο ένθερμοι αντιευρωπαϊστές και δραχμιστές δεν είναι η Ζ. Κωνσταντοπούλου ή ο Π. Λαφαζάνης αλλά εκείνοι, όπως ο άθλιος Κούλης, που αυτοπαρουσιάζονται μνημονιακότεροι των μνημονίων, ζητώντας στην ουσία ακόμα και την κατάργηση της δημόσιας υγείας και παιδείας αρκεί να ολοκληρωθεί η β' αξιολόγηση. Αυτοί είναι που μας οδηγούν στο Νομισματοκοπείο κι όχι η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά ή οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα...

Αυτή η αίσθηση πως η τραγωδία δεν θα λάβει ποτέ τέλος...

Όποιος πρωτοείπε ότι η οικονομία είναι ψυχολογία είναι ένας πολύ σοφός άνθρωπος. Εν προκειμένω, δεν είναι τόσο η νέα αύξηση έμμεσων φόρων ή οι μειώσεις συντάξεων που απογοητεύουν τους πολίτες, μολονότι έχουν ήδη συσσωρεύσει τα τελευταία εφτά χρόνια τόση λιτότητα που φτάνει για δύο ολόκληρες ζωές, όσο η αίσθηση πως αυτή η τραγωδία δεν θα λάβει ποτέ τέλος. Αν κάποιος μπορούσε να μας καθησυχάσει πως οι νέες επιβαρύνσεις στα εισοδήματά μας θα είναι και οι τελευταίες, το πιθανότερο θα ήταν πως θα αυξανόταν η κατανάλωση και θα αναθερμαινόταν γενικότερα η οικονομία. Μόνο που τα μηνύματα από Βερολίνο, Βρυξέλλες και Ουάσιγκτον μόνο ενθαρρυντικά δεν είναι κι αυτό βεβαίως επιδεινώνει τη συλλογική μας κατάθλιψη...

Τα μνημόνια, και τα τρία, έχουν αποτύχει κι αυτό δεν οφείλεται στο ότι δεν εφαρμόστηκαν στην πληρότητά τους, όπως θέλει η κούλειος κι όχι μόνο προπαγάνδα να κοινωνεί. Ούτε είναι επιχείρημα πως από αυτή τη διαδικασία πέρασαν και η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και η Κύπρος αλλά εξήλθαν πανηγυρικώς αυτής. Κι αυτό γιατί, πρώτον, τα δικά τους μνημόνια ήταν πολύ ηπιότερα και δεν είχαν τον τιμωρητικό χαρακτήρα των ελληνικών. Πουθενά αλλού, στο δυτικό κόσμο τουλάχιστον, δεν υποχρεώθηκε μια χώρα να απολέσει το 25% του ΑΕΠ της σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα και δίχως, μάλιστα, να έχει προηγηθεί πόλεμος στο έδαφός της.

Σκεφτείτε πως ακόμα και με βάση τις ιδεοληψίες τού ΔΝΤ το μάξιμουμ που θα μπορούσε να ζητηθεί ως θυσία από μια χώρα θα ήταν το 10% του ΑΕΠ της. Δεύτερον, ούτε οι Ιρλανδοί ούτε οι Πορτογάλοι ούτε οι Κύπριοι ζουν σήμερα καλύτερα από την προ των δικών τους μνημονίων εποχή κι ας έχουν επιστρέψει στις αγορές. Μάλλον χειρότερα διαβιούν και ούτε τα δικά τους επίπεδα αισιοδοξίας έχουν φτάσει στον ουρανό...

Με λίγα λόγια, ακόμα και οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές τής δημοσιονομικής σύνεσης οφείλουν να παραδεχθούν ότι η λιτότητα πρέπει να έχει καθορισμένη ημερομηνία λήξης. Σε διαφορετική περίπτωση τα αποτελέσματά της, σε συνδυασμό με τη γιγάντωση των προσφυγικών- μεταναστευτικών ρευμάτων, είναι κοινωνίες παραδομένες στη φτωχοποίησή τους, στην αναταραχή, στη μισαλλοδοξία και στην τρομοκρατία που γεννούν με τη σειρά τους ή εκτοξεύουν ακροδεξιά εκτρώματα κι εθνικιστικές- απομονωτιστικές πολιτικές...

Πολύ φοβάμαι πως το δίδυμο Μέρκελ- Σόιμπλε θα συνειδητοποιήσει το κακό που έχει προξενήσει στην ενωμένη Ευρώπη μόνο όταν δοκιμάσει τη λαϊκή εκλογική αποδοκιμασία κι όχι νωρίτερα. Τότε όμως θα είναι πολύ αργά για όλους μας, αφού θα έχει γκρεμιστεί από κοντόφθαλμους ηγετίσκους ό,τι με πολύ κόπο χτίστηκε μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο...

Οι λογιστάκοι δεν βλέπουν μακριά ούτε όταν σκαρφαλώνουν σε ρόδες...

Ο Γ. Καμίνης δεν είναι κακός δήμαρχος γιατί δεν γύρισε ποτέ η ρόδα στο Σύνταγμα ή, τουλάχιστον, όχι μόνο γι' αυτό ή για το ότι οι χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις στην Αθήνα ήταν πιο μίζερες κι από τον ίδιο. Ούτε καν γιατί έχει μια έφεση στις απευθείας αναθέσεις. Όλα αυτά θα μπορούσαν να του συγχωρηθούν αν ήταν αποτελεσματικός σε μια σειρά από άλλους τομείς και, κυρίως, αν στα έξι χρόνια τής δημαρχίας του παρουσίαζε έστω και ψήγματα κάποιου οράματος για την ελληνική πρωτεύουσα ή κάποιο έργο το οποίο θα το μνημονεύουν στις δεκαετίες που θα ακολουθήσουν...

Δεν αντιλέγω πως μπορεί να είναι καλός νοικοκύρης και να έχει συμμαζέψει τα οικονομικά τού δήμου και τις αλόγιστες σπατάλες, αν κι όσα αποκαλύπτονται για το ραδιοφωνικό σταθμό "9.84" το διαψεύδουν. Αλίμονο, όμως, αν από τους πολιτικούς μας προσδοκούσαμε μόνο να είναι καλοί νοικοκυραίοι και λογιστές και τίποτα παραπάνω. Ποιος ο λόγος τότε να μην αναθέταμε όλα τα δημόσια αξιώματα σε λογιστικές εταιρείες και να ξενοιάζαμε;...

Όταν έγινε πρωθυπουργός ο αρχιερέας τής διαπλοκής αρκετοί πανηγύριζαν για το τέλος των χαρισματικών ηγετών και την αναρρίχηση στην εξουσία των ρεαλιστών. Είναι αλήθεια ότι σε πολλές περιπτώσεις ο οραματισμός των ανθρώπων που ξεχωρίζουν από το πλήθος συναντά στο δρόμο του το λαϊκισμό και τη διαφθορά, ωστόσο στις περισσότερες περιπτώσεις το ισοζύγιο βγαίνει θετικό. Δεν μπορούμε να ισχυριστούμε, όμως, το ίδιο για τους μέτριους, όχι μόνο στην πολιτική αλλά κι οπουδήποτε αλλού, οι οποίοι καλλωπίζουν τις ατέλειές τους με μπόλικη δόση σοβαροφάνειας κι επιφανειακής σύνεσης που είναι ικανές να σε κοιμίσουν αλλά όχι και να σε απογειώσουν...

Από αυτή τη δικτατορία των μετρίων υποφέρει η Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια πλέον κι αυτή ακριβώς τη δικτατορία επιχειρεί η καταρρέουσα διαπλοκή να παλινορθώσει μήπως και διασωθεί η ίδια. Πριν 20 χρόνια λεγόταν Σημίτης, σήμερα άθλιος Κούλης, Στ. Θεοδωράκης, Διαμαντοπούλου και λοιποί τελειωμένοι του ναρκισσευόμενου εκσυγχρονισμού...

Η Αθήνα, ακόμα και σε αυτές τις χρεοκοπημένες εποχές, διαθέτει όλα τα φόντα για να μετατραπεί σε μια μητρόπολη παγκόσμιου βεληνεκούς. Όσο, για παράδειγμα, στέκεται όρθιος ο Παρθενώνας κι όσο οι κάτοικοί της δεν κλειδώνονται στα σπίτια τους από τις επτά το απόγευμα, όπως συμβαίνει στις χώρες- "πρότυπα" του εξωτερικού- η ελληνική πρωτεύουσα έχει υλικό για να εξελιχθεί σε έναν οικονομικό, πολιτιστικό και τουριστικό γίγαντα που δεν θα εξαρτάται αποκλειστικώς από τα αρχαία του κάλλη, το σουβλάκι, το συρτάκι και τα "ώπα".

Μόνο που για να συμβεί κάτι τέτοιο η Αθήνα χρειάζεται ένα πολύ γερό λίφτινγκ, το οποίο φυσικά δεν είναι σε θέση να της προσφέρουν οι λογιστάκοι που τη διοικούν σήμερα. Σε αυτό το πλαίσιο, ας θεωρήσουμε τη ρόδα που δεν γύρισε ποτέ ως ένα συμβολισμό τής δημαρχίας Καμίνη κι όταν έρθει η ώρα να εκλέξουμε τον διάδοχό του ας είναι κάποιος που να μπορεί να βλέπει μακρύτερα από το κομπιουτεράκι του ακόμα κι αν δεν είναι σκαρφαλωμένος σε μια ρόδα...

 

Ο τζιχαντισμός έχει ήδη κερδίσει...

Μακάρι τα πράγματα να ήταν τόσο απλά ώστε με μια αλλαγή χρονιάς να άλλαζαν και τα πάντα. Και το γράφω αυτό γιατί πολλά αρνητικά ακούστηκαν για το 2016, λες και είναι τέσσερις αριθμοί στη σειρά που μας καταστρέφουν τη ζωή κι όχι εμείς οι ίδιοι. Έφτανε, άλλωστε, η νέα τρομοκρατική επίθεση στην Κωνσταντινούπολη, η οποία έλαβε χώρα το 2017, για να αποδείξει με το καλημέρα ότι τα προβλήματα, από τα πιο μικρά έως τα πιο μεγάλα, δεν λύνονται με τις ευχές αλλά με την θετική δράση. Η τελευταία, ωστόσο, προϋποθέτει μια πολύ σημαντική παράμετρο, να έχουμε δηλαδή κατανοήσει κατ' αρχήν την ουσία ενός ζητήματος. Σε διαφορετική περίπτωση θα συνεχίσουμε να κυνηγάμε την ουρά μας, είτε αυτό αφορά τη διεθνή ασφάλεια είτε την ελληνική οικονομία είτε οτιδήποτε άλλο...

Βρέθηκα σε Γερμανία και Γαλλία τη προηγούμενη εβδομάδα, όπου είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω από πρώτο χέρι ότι ο τζιχαντισμός έχει κερδίσει. Γιατί τι άλλο από νίκη του, για να μην χρησιμοποιήσω τη λέξη "θρίαμβος", συνιστά, για παράδειγμα, το κλείσιμο χριστουγεννιάτικων αγορών πριν την ώρα τους από το φόβο τρομοκρατικού χτυπήματος, η έντονη για τα ευρωπαϊκά δεδομένα αστυνομική παρουσία σε δημόσιους χώρους, σαν να βρισκόμαστε στη Μέση Ανατολή, και, κυρίως, η μεταδοτική ανησυχία πως από στιγμή σε στιγμή κάποιος μισαλλόδοξος θα τινάξει τα πάντα στον αέρα;...

Φυσικά κι αντιλαμβάνομαι την αναγκαιότητα των αυξημένων μέτρων ασφαλείας, μόνο που τα μακελειά θα συνεχίσουν να διαδέχονται το ένα το άλλο αν εξακολουθούμε, επίσης, να μην πράττουμε ως Δύση το αυτονόητο: να μειώσουμε την οικονομική ψαλίδα που μας χωρίζει από τον αποκαλούμενο "Τρίτο Κόσμο", ενισχύοντας δίχως εκβιαστικά ανταλλάγματα τους κατοίκους του, να στηρίξουμε την αυτοδιάθεση των λαών δίχως ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις, να αποτρέψουμε την περιβαλλοντική καταστροφή "κουρεύοντας" τη βουλιμία μας για υπερκέρδη και, κυρίως, να πάψουμε να πιστεύουμε ότι ο δικός μας τρόπος σκέψης είναι θεϊκός και σε αυτόν οφείλουν να υποταχθούν όλοι οι υπόλοιποι. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία δυτικού τύπου, για παράδειγμα, είναι δικαιότερη από την ελέω θεού μοναρχία. Απέχει, ωστόσο, πολύ κι αυτή από την πραγματική δημοκρατία, όπου η τύχη των λαών δεν θα εξαρτάται από τη βούληση μερικών εκατοντάδων βουλευτών αλλά από την επιθυμία τής κοινωνικής πλειοψηφίας...

Σε μια σκηνή τού "Νονός Νο2" ο Μάικλ Κορλεόνε- Αλ Πατσίνο, ευρισκόμενος στην Κούβα λίγο πριν την Επανάσταση, σημειώνει πως οι επαναστάτες, σε αντίθεση με τους στρατιώτες, δεν πληρώνονται για να πολεμούν και να σκοτώνονται και πως αυτό σημαίνει πως μπορεί να νικήσουν. Βεβαίως δεν ταυτίζω τον Φιντέλ, τον Τσε και τους συντρόφους τους με τους σκοταδιστές τού Ισλαμικού Κράτους, ωστόσο έχουμε χρέος οι πάντες να συλλογιστούμε πως οι τελευταίοι μπορεί και να κερδίσουν όταν είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν και τη ζωή τους για μια ιδεοληψία όταν εμείς περιμένουμε απλώς από τους θεσμούς που έχουμε διαμορφώσει εδώ κι αιώνες να λύνουν τα προβλήματά μας δίχως οι ίδιοι να σηκώνουμε ούτε το μικρό μας δαχτυλάκι...

Η κοινωνική δικαιοσύνη, η ελευθερία, η δημοκρατία, ακόμα και η ασφάλεια αν θέλετε υποχρεώνουν σε συνεχή αγώνα για την θωράκιση και την επέκτασή τους. Σε διαφορετική περίπτωση πρέπει να προετοιμαζόμαστε για έναν αέναο αμυντικό πόλεμο, κλεισμένοι στα σύγχρονα οχυρά. Μόνο που οι πειρατές δεν θα εισβάλουν από την θάλασσα. Βρίσκονται ήδη πίσω από τα τείχη και είναι δημιουργήματα της ίδιας μας της πλεονεξίας, της αδιαφορίας και της αυτοσυγχωρούμενης ανεκτικότητάς μας στην αντιπάθεια για οτιδήποτε διαφορετικό. Πώς είναι δυνατό, επομένως, να κατηγορούμε ακόμα το 2016, αυτόν τον δίσεκτο αποδιοπομπαίο τράγο, για όλα αυτά δίχως να κοκκινίζουμε από ντροπή;...