Σε όποιον του αρέσει να προσβάλλεται μπορεί να προσβληθεί με τα πάντα...

Παρά τα ευχολόγια και τους ύμνους, για παράδειγμα με αφορμή τη γιορτή τής μητέρας, η θέση τής γυναίκας στην κοινωνία μας δεν είναι στην πράξη ισότιμη με αυτή του άνδρα. Οι προκαταλήψεις και οι διαφοροποιήσεις, όπως στις εργασιακές αποδοχές, παραμένουν, μολονότι βαίνουν μειούμενες. Γι' αυτό και είναι ακόμα, δυστυχώς, απαραίτητες οι ποσοστώσεις σε διάφορες περιπτώσεις ούτως ώστε ο νόμος να επιβάλλει την αναλογική ισότητα που αρνείται στο γυναικείο πληθυσμό ο ανδροκρατούμενος κόσμος μας...

Από την άλλη, όμως, το γυναικείο κίνημα και οι πρόθυμοι συμπαραστάτες του αρκετές φορές χάνουν το δίκιο τους επιλέγοντας την πολιτική ορθότητα να καθορίζει το σύνολο των τοποθετήσεών τους. Όποιος επιλέγει ως στάση ζωής να προσβάλλεται μπορεί να προσβληθεί με τα πάντα, ακόμα και με την περιλάλητη διαφήμιση της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας, η οποία δεν μου άρεσε λόγω του δασκαλίστικου ύφους της, αλλά δεν θα ζητούσα ποτέ την απαγόρευσή της. Θα μπορούσε να πιέζει τον Χρήστο Λούλη να βγει στην πλατεία ο κολλητός του κι όχι η κοπέλα του ή θα μπορούσε να πρωταγωνιστεί μια γυναίκα που θα την πίεζε το αγόρι της και τότε κάποιοι ενδεχομένως να έκαναν τη συζήτηση για το αν οι άνδρες προβάλλονται στερεοτυπικά ως ανεύθυνοι σε σχέση με τις πιο γειωμένες γυναίκες κι επομένως εκείνες στερούνται φαντασίας κι επαναστατικής διάθεσης...

Η υπερβολή δεν βοήθησε τις γυναίκες ούτε στην περίπτωση του κινήματος "Me too", όταν οι καταγγελίες για σεξουαλική εκμετάλλευση για την προώθηση της καριέρας τους ύστερα από δύο και τρεις δεκαετίες κι από καλλιτέχνιδες με λίγο ταλέντο είναι λογικό να αντιμετωπίστηκαν με σκεπτικισμό. Δεν αντιλέγω πως υπάρχει γυναικεία θυματοποίηση κι αρκετές ένιωσαν πιο έντονη την ανδρική βία πάνω τους κατά τις ημέρες τού εγκλεισμού. Το κυνήγι, ωστόσο, της αυτοθυματοποίησης δεν οδηγεί στην ισότητα, αλλά στην αυτοπεριθωριοποίηση...

Αυτοί που μας φτωχαίνουν είναι κι αυτοί που μας διχάζουν...

Στην πλακέτα που εγκαινίασε ο σκυλευτής νεκρών Κ. Μητσοτάκης αναφέρεται πως οι υπάλληλοι της Marfin που έχασαν τη ζωή τους έπεσαν θύματα της τυφλής βίας που γεννά ο διχασμός. Την 5η Μαΐου, ωστόσο, του 2010 αυτή η χώρα γνώρισε μία από τις μεγαλύτερες στιγμές της εθνικής ενότητας όταν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι από την Αθήνα έως την Αλεξανδρούπολη διαδήλωσαν σε βάρος πολιτικών που πράγματι γεννούσαν βία και διχασμό. Κι αυτού, ακριβώς, του μεγέθους τις διαδηλώσεις φοβούνται και τώρα εκείνοι που αντιλαμβάνονται ότι με τις νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες τους θα φτωχοποιήσουν εκ νέου το λαό...

Κανείς δεν μπορεί να είναι χαρούμενος με τις γεμάτες πλατείες. Ο ιός δεν έχει πεθάνει και δεν μείναμε δύο μήνες στα σπίτια μας για να τα γκρεμίσουμε όλα την επόμενη ημέρα. Η τελευταία, όμως, που δικαιούται να κατηγορεί τους άλλους- και τους πολιτικούς της αντιπάλους- για τη συμπεριφορά τους είναι η κυβέρνηση. Αυτοί που έκλειναν το μάτι στις εκκλησίες, που διοργάνωναν φιέστες με τραγουδίστριες κι ανοίγουν τα σχολεία δεν δικαιούνται διά να ομιλούν, αν δεν θέλουν να υποπέσουν ξανά στο αμάρτημα της υποκρισίας...

Ο πρωθυπουργός έχει χτίσει ένα πολιτικό αφήγημα σωτήρα μας από τον θάνατο λόγω κοροναΐού προκειμένου να καλλιεργήσει το έδαφος για εκλογές, εκμεταλλευόμενος τη συσπείρωση γύρω από τη σημαία σε κρίσιμες στιγμές και τη συνετή στάση σύσσωμης της αντιπολίτευσης. Γι' αυτό και μολονότι η Ελλάδα είναι Ψωροκώσταινα κι όχι χώρα τράνζιτ, σε αντίθεση με τα κράτη που χτυπήθηκαν περισσότερο από την πανδημία, καθυστέρησε και καθυστερεί να επαναφέρει την κανονικότητα με αυστηρούς όρους και προϋποθέσεις.

Είναι διαφορετικό, για παράδειγμα, να επιτρέπεις στους νέους να μαζεύονται στις πλατείες κι άλλο να στέλνεις εκπαιδευτικούς που ο μέσος όρος ηλικίας τους είναι πάνω από τα 50 πίσω στα σχολεία ή να λες στους ηλικιωμένους πιστούς πως μπορούν να κοινωνούν άφοβα. Φυσικό επόμενο είναι, συνεπώς, οι νέοι να ξεχυθούν στους δρόμους και να μην μπορεί τώρα να τους μαζέψει ο "Μωυσής", ο οποίος πολύ θα στενοχωρηθεί αν η Ευρώπη αποδειχθεί γαλαντόμα και δεν του προσφέρει άλλοθι για ένα νέο μνημόνιο...

Να στείλουν τα ΜΑΤ και στα σχολεία...

Δεν θα κατηγορούσα τον οποιονδήποτε για υποκρισία, αν απλώς είχε διαφορετική άποψη από τη δική μου. Η υποκρισία εκκινά όταν αντιμετωπίζεις παρόμοιες καταστάσεις με διαφορετικό τρόπο. Αν, για παράδειγμα, η κυβέρνηση δεν έστελνε τα ΜΑΤ μόνο στην πλατεία τής Αγίας Παρασκευής, αλλά κι όπου αλλού έχουμε γίνει όλοι μάρτυρες παραβίασης της νομοθεσίας για τον κοροναΐό, όπως για παράδειγμα σε ορισμένες εκκλησίες, σε κάποιες απεργιακές συγκεντρώσεις ή στο φορτηγό με την Αλκ. Πρωτοψάλτη. Όταν κάνεις επικοινωνιακή σου σημαία το νόμο, την τάξη και την ασφάλεια τότε τα εφαρμόζεις παντού και δεν δημιουργείς νέα άβατα τύπου Εξαρχείων, αλλιώς δεν διαφέρεις από τους γραμματείς και τους φαρισαίους...

Κι αν, επίσης, η κυβέρνηση δεν ήθελε να την κατηγορούν για υποκρισία δεν θα είχε προκρίνει το ανούσιο άνοιγμα των σχολείων την επόμενη εβδομάδα, όπου θα συμβαίνει με τη σφραγίδα τού νόμου αυτήν τη φορά αυτό που γίνεται σήμερα στις διάφορες πλατείες τής χώρας. Οι μόνοι ωφελημένοι από αυτό το αχρείαστο ρίσκο στο όνομα μιας ψευδεπίγραφής επιστροφής στην κανονικότητα- αλήθεια, με ΜΑΤ σε βάρος τής νεολαίας την εννοούν στο Μαξίμου;- είναι οι ιδιώτες σχολάρχες που δεν θα χάσουν τα δίδακτρα του τελευταίου τριμήνου; Κι αν ανοίγουν τα σχολεία γιατί να μην ανοίξουν τα καφέ και τα μπαρ; Η κυβέρνηση έχει πέσει μέσα στο λάκκο με την κολοκυθιά που η ίδια επέλεξε να παίξει στις πλάτες μας...

Με αφορμή, εξάλλου, το κωμικοτραγικό ο ίδιος υπουργός που έκλεισε το φάκελο πριν μια δεκαετία, ο Μ. Χρυσοχοΐδης, να τον ανοίγει σήμερα για να εξυπηρετήσει την ανάγκη τής δεξιάς για δημιουργία ηρώων, αναρωτιέμαι πότε η ΕΛ.ΑΣ. θα αποκτήσει την επιχειρησιακή της ανεξαρτησία από την πολιτική της ηγεσία. Θα πρέπει να παρεμβαίνει ο όποιος υπουργός για να κάνει ή για να μην κάνει τη δουλειά της;...

Κι ως πότε θα αποκρύβουν οι μεταχρονολογημένοι τιμητές των νεκρών τής Marfin πως κάποιοι από τους ενόχους- οι υπεύθυνοι της τράπεζας που απειλούσαν με απόλυση τους εργαζόμενους αν δεν γίνονταν απεργοσπάστες και οι οποίοι δεν τηρούσαν κανένα κανόνα πυρασφάλειας- έχουν βρεθεί και τιμωρηθεί; Όλα, μα όλα για την επικοινωνία πια, ακόμα και οι νεκροί που ποτέ τους οι σκυλευτές τους δεν αποζημίωσαν τους συγγενείς τους;...

Ντροπή δεν είναι ο δικαιωματισμός, αλλά ο εθνικισμός κι ο ρατσισμός...

Όσο η ΝΔ βρισκόταν στην αντιπολίτευση χαρακτήριζε ιδεοληψίες το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, τη μετεγκατάσταση αιτούντων άσυλο από τα νησιά στην ενδοχώρα ή την τοποθέτησή τους σε ξενώνες και διαμερίσματα. Λιγότερο από ένα χρόνο μετά κάτι έχει καταλάβει κι έχει βάλει πολύ νερό στο κρασί της. Και με το νέο νομοσχέδιο, ωστόσο, του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής (ναι, αυτού που είχε καταργήσει) επιμένει σε διαδικασίες δήθεν επιτάχυνσης της απονομής ή μη ασύλου, οι οποίες ωστόσο στην πράξη, όπως έχει αποδειχθεί την τελευταία δεκαετία, καθυστερούν περισσότερο τη διαδικασία...

Η συστηματική παραβίαση του ενωσιακού και διεθνούς δικαίου, όσο κι αν εξακολουθεί να τη νομοθετεί η κυβέρνηση, δεν πρόκειται ούτε να αποτρέψει πρόσφυγες και μετανάστες να εισέρχονται στην Ελλάδα ούτε θα αυξήσει τον αριθμό των επιστροφών τους. Αντιθέτως, θα δώσει ένα ακόμα επιχείρημα στις Βρυξέλλες να μας βάζουν στον ίδιο σάκο με την Ουγγαρία, την Πολωνία κι άλλες χώρες που αντιμετωπίζουν τους ικέτες τής Γης ως δημόσιο κίνδυνο...

Ούτε, βεβαίως, τα αφρόδιχτα στο Αιγαίο ή τα μυστικά κονδύλια θα λύσουν το πρόβλημα. Το μεταναστευτικό είναι και πρόβλημα δημόσιας ασφάλειας, δεν είναι όμως πρωτίστως τέτοιο. Αν ήταν, άλλωστε, αυτή η κυβέρνηση δεν θα έσπευδε να διορθώσει το λάθος της και να το διαχωρίσει από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη...

Η φυλάκιση υποψήφιων προσφύγων σαν να είναι εγκληματίες, η μη παροχή μεταφραστή ή και δικηγόρου, οι σύντομες προθεσμίες ή η μη δυνατότητα αυτοπρόσωπης υπεράσπισης του αιτήματος ασύλου εκθέτουν, πάνω από όλα, τον ανθρωπισμό μας. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν επιλέξει να είναι πρόσφυγες ή μετανάστες, τους οδήγησε η ανάγκη.

Ούτε εμείς, εξάλλου, επιλέξαμε να είμαστε Έλληνες, απλώς έτυχε να γεννηθούμε σε αυτή τη γωνιά τού πλανήτη. Ντροπή, συνεπώς, δεν είναι ο δικαιωματισμός, αλλά ο εθνικισμός κι ο ρατσισμός, η υπερηφάνεια δηλαδή για μια τυχαιότητα και το μίσος για τους άλλους που επίσης έτυχε να γεννηθούν αλλού. Δεν υπάρχουν Έλληνες και ξένοι όταν κάποιος βρίσκεται ικέτης, αλλά άνθρωποι κι άνθρωποι. Κι όποιοι δεν το καταλαβαίνουν, υπηρετούν καλύτερα από τον καθένα το φασισμό...

Αν δεν υπήρχε μνημόνιο, δεν θα υπήρχε η Marfin...

Από το Μάιο του 2010, όταν σκοτώθηκαν οι τρεις υπάλληλοι της Marfin, μέχρι και τον Ιανουάριο του 2015 κι από τον Ιούλιο του 2019 μέχρι και σήμερα κυβέρνησαν και κυβερνούν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Ούτε, όμως, αυτό το εκτεταμένο χρονικό διάστημα έχουν βρεθεί οι δολοφόνοι. Όπως, άλλωστε, δεν έχει εξαρθρωθεί κι ο Ρουβικώνας- που δεν είναι, πάντως, δολοφονική οργάνωση-, όπως έλεγε η σημερινή κυβέρνηση προεκλογικώς πως θα έπραττε ούτε έχουν σταματήσει οι εμπρηστικές επιθέσεις στα Εξάρχεια. Αν ίσχυε, επομένως, η κατηγορία τού πάλαι ποτέ δικομματισμού για το ΣΥΡΙΖΑ πως χαϊδεύει ή και υποθάλπει ακραία στοιχεία, πόσο παραπάνω ισχύει αυτό για δύο κόμματα που έχουν κυβερνήσει τη χώρα πολύ περισσότερα χρόνια και οι τρομοκρατικές δράσεις επί ημερών τους είναι απειράριθμες;...

Υπενθυμίζω ότι οι υπάλληλοι της Marfin δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια συλλαλητηρίου- του μεγαλύτερου τα τελευταία δέκα χρόνια- που πραγματοποιήθηκε κατά του πρώτου μνημονίου. Αν, συνεπώς, οι τότε κυβερνώντες δεν είχαν νομοθετήσει την απότομη και σχεδόν ολική φτωχοποίηση του ελληνικού λαού ούτε οι Έλληνες θα έβγαιναν κατά χιλιάδες στους δρόμους ούτε θα έβρισκαν την ευκαιρία κάποιοι ελάχιστοι με μηδενικό σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή να εκδηλώσουν τα πιο χυδαία τους ένστικτα. Και ούτε, φυσικά, θα έβρισκε την ευκαιρία το τότε και σημερινό κατεστημένο να στιγματίσει ένα ολόκληρο κίνημα που ζητούσε κοινωνική δικαιοσύνη και δεν συναινούσε στη δική του δολοφονία...

Όπως και τότε έτσι και σήμερα γίνεται προσπάθεια από τους κυβερνώντες να μας πείσουν πως πρέπει να ξεπεράσουμε το διχασμό και να στηρίξουμε την εθνική ενότητα. Με αυτό, βεβαίως, εννοούσαν κι εννοούν τη δική τους αντίληψη πραγμάτων στην οποία οι υπόλοιποι πρέπει να ομονοήσουμε γιατί αλλιώς είμαστε κοινωνικώς ανεύθυνοι.

Σήμερα, δηλαδή, πρέπει να βγάλουμε το σκασμό και να μην λέμε κουβέντα για τις απολύσεις, τη μισή δουλειά και το μισό μισθό, τα λουκέτα, τον εργασιακό μεσαίωνα, τα δώρα εκατομμυρίων ευρώ στους κολλλητούς, τα περιβαλλοντοκτόνα νομοσχέδια, την οικονομική ανοσία τής αγέλης ή την επιστροφή τής εκπαίδευσης σε ξεπερασμένες πρακτικές. Η κυβέρνηση αρνήθηκε να ενισχύσει εμπροσθοβαρώς πρόσωπα, οικογένειες κι επιχειρήσεις με το επιχείρημα πως θα χρειαστούμε λεφτά αργότερα και τώρα θα τα δώσει μόνο σε όσους καταφέρουν να σταθούν όρθιοι- άγνωστο πώς- με ίδια μέσα. Όπως και το 2010, όμως, έτσι και τώρα ο λαός θα ξεσηκωθεί. Και τώρα είμαστε πολύ πιο ψυλιασμένοι για τις προβοκάτσιες...

Να τρώνε λιγνίτη στη δυτική Μακεδονία όταν δεν θα έχουν ψωμί...

Η πολιτική βούληση για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι δύσκολο να βρεθεί και στην πράξη κι όχι μόνο στα λόγια. Κι αυτό γιατί δεν μπορεί να εξαλειφθεί στη διάρκεια μιας κυβερνητικής θητείας κι επομένως καθίσταται ασύμφορη ως επιλογή από τις κυβερνήσεις, αφού δεν διαθέτει πολιτικά οφέλη. Αντιθέτως, η πρόσκαιρη οικονομική ζημιά σε αυτούς που πλήττονται άμεσα από την αναγκαιότητα αλλαγής τού παραγωγικού- ενεργειακού μοντέλου είναι μεγάλη κι άμεσα μετρήσιμη η δυσαρέσκειά τους στις κάλπες...

Είναι αλήθεια ότι οι περιβαλλοντικές αδειοδοτήσεις καθυστερούν πολύ στη χώρα μας και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και το ΣτΕ είναι περισσότερο ανελαστικό από όσο ίσως θα έπρεπε για την προστασία τού περιβάλλοντος. Η εύρεση, άλλωστε, της χρυσή τομής προκειμένου να επιτυγχάνουμε τη βιώσιμη ανάπτυξη είναι εύκολη υπόθεση μόνο στην θεωρία. Μόνο που το περιβαλλοντικό νομοσχέδιο που ψηφίζεται την Τρίτη στη Βουλή περιέχει σωρεία φωτογραφικών διατάξεων για μεγαλύτερα και μικρότερα συμφέροντα για να θεωρηθεί πως έχει βρει αυτό το ενδιάμεσο έδαφος που απαιτείται ώστε να μην έχουμε από μία πανδημία κάθε χρόνο, αλλά και να μην πεθαίνουν από ασιτία εκατομμύρια άνθρωποι σε έναν πλανήτη ο πληθυσμός τού οποίου ακολουθεί αυξητική τάση...

Το δίλημμα, ωστόσο, της βιώσιμης ανάπτυξης μπορεί και να είναι το ψευτοδίλημμα που θέτει ο καπιταλισμός για να μην απαντήσει στο ουσιαστικότερο αίτημα της δίκαιης αναδιανομής τού παραγόμενου πλούτου και των ίσων ευκαιριών για την παραγωγή νέου. Αν οι πλούσιοι συνεχίσουν να καρπώνονται τη συντριπτική μερίδα τού παγκόσμιου πλούτου, είναι αδύνατο να απαντήσουμε με ακρίβεια στο ερώτημα του κατά πόσο πρέπει να θυσιάσουμε κι άλλο το φυσικό πλούτο για να επιβιώσουμε. Μόνο η κοινωνική δικαιοσύνη θα μπορέσει να βάλει τα πραγματικά όρια της βιώσιμης ανάπτυξης. Αν, για παράδειγμα, δεν δοθεί η δυνατότητα στους κατοίκους τής δυτικής Μακεδονίας και της Μεγαλόπολης να σταθούν στα πόδια τους χωρίς το λιγνίτη είναι εύκολο από την Αθήνα να τους παροτρύνουμε, σαν άλλες Μαρίες Αντουανέτες, να τρώνε παντεσπάνι παριστάνοντας τους οικολόγους από απόσταση ασφαλείας...

Μαθήματα εκ του Περισσού που για το ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι εκ του περισσού...

Η πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση του ΚΚΕ ήταν παράνομη, με βάση τη νομοθεσία για τον κοροναΐό. Το ίδιο παράνομα ήταν, ωστόσο, κάποτε και το οκτάωρο, η απεργία σε οποιαδήποτε μορφή της, η συνδικαλιστική εκπροσώπηση, οι άδειες, οι στοιχειώδεις κανόνες εργασιακής ασφάλειας. Φυσικά κι ο κόσμος δεν πρόκειται να αλλάξει μόνο και μόνο χάρη στην ικανότητα του Περισσού να διοργανώνει επιτυχημένες συγκεντρώσεις. Από την άλλη, όμως, οι ελιτίστες τού ΣΥΡΙΖΑ κάποια στιγμή θα πρέπει να κατανοήσουν ότι αν θέλουν να αλλάξει αυτό δεν πρόκειται να συμβεί αν δεν βγουν από τα γραφεία τους στην Κουμουνδούρου κι όπου αλλού κι αν δεν βρέξουν τα μαλθακοποιημένα από την άσκηση εξουσίας ποδαράκια τους...

Δεν είναι κακό να αντιγράφεις από τους καλύτερους. Κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να ζηλεύει το σταλινισμό και τη δυσανεξία στην κυβερνητική ευθύνη τού ΚΚΕ, εν τούτοις έχει πολλά να μάθει από την οργάνωσή του. Η ριζοσπαστική Αριστερά δεν χρειάζεται ακούνητα, αμίλητα στρατιωτάκια που απλώς θα εκτελούν τις εντολές τής ηγεσίας και θα υπακούουν σε δόγματα που απέτυχαν στην πράξη. Από την άλλη, όμως, αυτή η περιλάλητη διείσδυση στην κοινωνία και στις οργανωμένες μορφές της δεν θα γίνει ποτέ όσο στην Κουμουνδούρου ασχολούνται ακόμα κι εν μέσω κοροναΐού κυρίως με τη συγκρότηση κι ενίσχυση συνιστωσών ενόψει ενός συνεδρίου που κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει σήμερα πότε θα πραγματοποιηθεί...

Όσο οι σταλινιστές κάνουν κουμάντο στο ΚΚΕ δεν πρόκειται να συναινέσουν σε ένα προοδευτικό μέτωπο απέναντι στο νεοφιλελεύθερο νεοσυντηρητισμό τής ΝΔ. Κι αυτό είναι κρίμα γιατί ο Περισσός θα ήταν πολύ πιο χρήσιμος σύμμαχος για το ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με το ΚΙΝΑΛ, που κάνει τώρα δειλά δειλά τα πρώτα του βήματα στην κατεύθυνση της συνεννόησης, ξεπερνώντας με δυσκολίες το μικρομεγαλισμό του...

Όπως κι αν έχει, η ιδεολογική καθαρότητα σε έναν σύνθετο, καπιταλιστικό κόσμο μοιάζει με ουτοπία. Κι όσο κάποιοι στην Αριστερά την έχουν ως αυτοσκοπό ο Κυριάκος θα συνεχίζει αμέριμνος να κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους...