Έπαιξε τις κουμπάρες στις Πρέσπες, αλλά τώρα πρέπει όλοι να βοηθήσουν τον εθνολαϊκιστή...

Φυσικά και είναι θετικό που ξεκινούν οι διερευνητικές με την Τουρκία, που ανοίγεται δηλαδή ένα παράθυρο διαλόγου επί θεμάτων που έχουν φέρει τη χώρα μας με τον εξ ανατολών γείτονά της στα πρόθυρα του πολέμου ακόμα και προσφάτως. Βεβαίως και είναι επίσης θετική εξέλιξη η αύξηση των χωρικών μας υδάτων στο Ιόνιο στα 12 ν.μ. Αυτό, ωστόσο, που παραμένει αρνητικό είναι πως το πολιτικό μας σύστημα εξακολουθεί να μην λέει την αλήθεια στον ελληνικό λαό για τις παραχωρήσεις που υποχρεωτικώς θα γίνουν αν θέλουμε να φτάσουμε σε συμφωνία με την Άγκυρα...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει δίκιο, πρέπει να σταματήσουμε να παίζουμε τις κουμπάρες στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο γιατί, ανάμεσα σε άλλα δεινά όπως το εξοπλιστικό ράλι, ο κίνδυνος ατυχήματος παραμονεύει. Για να συμβεί, ωστόσο, αυτό πρέπει να συγκληθεί Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών στο οποίο θα συμφωνηθεί μια νέα εθνική γραμμή, θα χαραχθούν οι νέες "κόκκινες" γραμμές, που δεν μπορεί να είναι μόνο η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας κι ΑΟΖ γιατί απλούστατα η Τουρκία δεν θα το αποδεχθεί και θα πρέπει στη συνέχεια ως αρνητική εξέλιξη να ξεχάσουμε τη Χάγη για μια ακόμα φορά. Μόνο με αυτόν τον τρόπο, άλλωστε, θα αποφευχθεί η μη επίλυση του σοβαρότερου διμερούς ζητήματος της εξωτερικής μας πολιτικής λόγω του πολιτικού κόστους που τόσα έχει στοιχίσει στο έθνος διαχρονικώς...

Είναι ανθρώπινο ο Αλέξης Τσίπρας να μην έχει λησμονήσει την αντιπολίτευση που του άσκησε ο Κ. Μητσοτάκης για τη Συμφωνία των Πρεσπών, όταν ο εθνικισμός κι ο λαϊκισμός ένωσαν δυνάμεις για να τορπιλίσουν, ευτυχώς ανεπιτυχώς, μια πολύ θετική διπλωματική εξέλιξη. Οι ηγέτες, όμως, δεν παρασύρονται από προσωπικά πάθη, τα τιθασεύουν όταν δίνουν προτεραιότητα στο λαϊκό κι εθνικό συμφέρον. Κι αυτό οφείλει να πράξει τους επόμενους μήνες ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, να τείνει χείρα βοηθείας σε αυτόν που ήθελε να τον πνίξει στις Πρέσπες, αρνούμενος το πρόσκαιρο κομματικό όφελος για χάρη της βιώσιμης κι έντιμης ειρήνης στην περιοχή...

 
 

Με το σύνδρομο της Στοκχόλμης ή με τον ήλιο, ιδού το ερώτημα...

Ύστερα από συνολικώς τέσσερις μήνες καραντίνας σε λιγότερο από ένα χρόνο κάποιοι ακόμα αναρωτιούνται γιατί οι πολίτες γέμισαν τις παραλίες την Κυριακή με τον καιρό να είναι ανοιξιάτικος. Μήπως υποφέρουμε πλέον από το σύνδρομο της Στοκχόλμης και δεν μπορούμε να φανταστούμε άλλο τρόπο ζωής πέρα από τον περιορισμένο; 

Γιατί ανάμεσα στους επιστήμονες που εισηγούνται μέτρα στην κυβέρνηση δεν υπάρχει ούτε ένας ψυχίατρος ή ψυχολόγος; Είναι δυνατό ένα τόσο κοινωνικό ζώο όπως ο άνθρωπος να υποχρεώνεται σε κατ' οίκον διαβίωση και να μην υπάρχει ούτε ένας ειδικός που να προτείνει λύσεις πάνω στην ψυχική διάσταση της πανδημίας, λες και οι άνθρωποι ζούμε μόνο για να παράγουμε ή λες και η ψυχική μας υγεία δεν συνδέεται άμεσα με τη σωματική;...

Το να ανοίξουν ή όχι τα σχολεία ή τα καταστήματα ή τα θέατρα είναι ψευδοερωτήματα. Θα έπρεπε να θεωρούμε δεδομένη την καταφατική απάντηση και να αναζητούμε τρόπους ώστε αυτό να συμβεί με τη μέγιστη δυνατή υγειονομική ασφάλεια. Για το ότι δεν το κάνουμε δεν φταίει μόνο η ελληνική κυβέρνηση, αλλά το σύνολο σχεδόν των ανά τον πλανήτη κυβερνήσεων που αποδεικνύονται ικανές- κι αυτό όταν συμβαίνει- μόνο όταν έχει ηλιοφάνεια. Με την πρώτη αναποδιά δεν αναζητούν την καλύτερη αλλά την ευκολότερη λύση, την επιφανειακή, που θα αφήσει όμως πίσω της πολύ περισσότερα θύματα μεσομακροπρόθεσμα από την πιο ψαγμένη...

Η αντιμετώπιση της πανδημίας θα αφήσει τραύματα ακόμα και σε αυτούς που δεν νόσησαν από αυτή ή που δεν έχασαν δικούς τους ανθρώπους. Η δεύτερη τουλάχιστον καραντίνα θα έπρεπε να είναι η ύστατη λύση κι όμως, ιδίως στην Ελλάδα, χρησιμοποιήθηκε ως πρώτη επιλογή γιατί η νεοφιλελεύθερη κυβέρνησή της δεν σκέφτηκε καν πως υπάρχει και η εναλλακτική τής ενίσχυσης της δημόσιας υγείας, παιδείας και μεταφοράς... 

Η συντριπτική πλειονότητα των χωρών μπήκε σε δεύτερη καραντίνα πολύ αργότερα από εμάς, ενώ ακόμα και σήμερα λειτουργεί σε πολλές περιπτώσεις η εστίαση σε αυτές, έστω με ποσοτικούς και χρονικούς περιορισμούς. Ούτε, άλλωστε, οι αριθμοί των νεκρών, των διασωληνωμένων και των κρουσμάτων στην Ελλάδα μπορούν να μας παρηγορήσουν πως τα πήγαμε καλύτερα. 

Ας ξεχάσουν, συνεπώς, στο Μαξίμου την ιδέα να πάει χαμένο και το 2021 γιατί αυτό βολεύει τους σχεδιασμούς τους. Υπάρχει πολλή σιωπηρή οργή στα σαλόνια και στις κρεβατοκάμαρες που αναμένει να βρει τη φωνή της με την πρώτη αφορμή...  

 
 

Τζάμπα κουράζεται ο Βορίδης, ο ΣΥΡΙΖΑ τα καταφέρνει και μόνος του να μην ξανακυβερνήσει...

Ο Μ. Βορίδης ισχυρίστηκε την προηγούμενη εβδομάδα πως όταν έλεγε πως πρέπει να γίνουν αλλαγές στο κράτος και στους θεσμούς για να μην ξανακυβερνήσει η Αριστερά δεν εννοούσε τίποτα χουντικό- αλίμονο!-, αλλά να σταματήσει ο εξισωτισμός, η ισοπέδωση δηλαδή προς τα κάτω που υποτίθεται πως είναι η ιδεολογική πατέντα τής Αριστεράς. Ας υποθέσουμε πως ο νέος πρώτος τη τάξει υπουργός με τις γνωστές καταβολές θέλει, π.χ., περισσότερη αξιοκρατία στο Δημόσιο και είναι η Αριστερά αυτή που την εμποδίζει. Αναρωτιέμαι, όμως, θέτοντας ένα επίκαιρο παράδειγμα ενώ θα μπορούσα να θέσω πολλά ακόμα, αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν που διόρισε διοικητές νοσοκομείων που είναι, ανάμεσα σε άλλα "σχετικά" επαγγέλματα, αλουμινάδες, γυμναστές κι αγρονόμοι;... 

Κι ας υποθέσουμε- που δεν ισχύει βεβαίως- πως προ πανδημίας δεν ήταν τόσο απαραίτητο να είναι επικεφαλής νοσοκομείων άνθρωποι με μια στοιχειώδη συνάφεια με την ιατρική επιστήμη ή τη δημόσια διοίκηση. Γιατί, όμως, ο "λάτρης" τής αξιοκρατίας Κ. Μητσοτάκης δεν τους άλλαξε όταν ενέσκηψε η πανδημία; 

Η απάντηση είναι πολύ απλή: για τη δεξιά ο πόλεμος κατά τού εξισωτισμού είναι στην ουσία πόλεμος κατά τής κοινωνικής δικαιοσύνης, της δίκαιης αναδιανομής τού πλούτου και της παροχής ίσων ευκαιριών για την παραγωγή νέου. Τα υπόλοιπα είναι ιδεολογικά προσχήματα γιατί δεν μπορεί να πει φάτσα φόρα στο πόπολο πως δεν εξυπηρετεί τα δικά του συμφέροντα, αλλά λίγων κι εκλεκτών...

Την ίδια ώρα, όμως, που η κυβέρνηση συνάπτει ακόμα και συμφωνίες για την επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων των πολιτών της, στο ΣΥΡΙΖΑ είναι απασχολημένοι με το να δημιουργούν νέες τάσεις ενόψει του συνεδρίου, αν κι όποτε γίνει. Αλλού βαρούν τα όργανα, δηλαδή, κι αλλού χορεύει η νύφη, και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο... 

Φαίνεται πως αρκετοί στην αξιωματική αντιπολίτευση είτε βολεύονται σε αυτόν το ρόλο είτε έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στην θεωρία τού ώριμου φρούτου που θα πέσει από μόνο του. Μόνο που το 2021 πιθανό να είναι εκλογική χρονιά και με την απλή αναλογική δημιουργούνται προϋποθέσεις για τη συγκρότηση προοδευτικής κυβέρνησης. Αρκεί οι ανάγκες τής κοινωνίας να είναι κι ανάγκες τής κομματικής νομενκλατούρας, που, προς το παρόν τουλάχιστον, είναι απασχολημένη με την ομφαλοσκόπηση, λες κι όλος ο κόσμος αρχίζει και τελειώνει στην πλατεία Κουμουνδούρου ή, έστω, στις τηλεδιασκέψεις των διάφορων απαράτσικ με κρίση ταυτότητας... 

     
 

The best democracy money can buy...

Το πιο πειστικό στην πράξη επιχείρημα των απανταχού νεοφιλελεύθερων είναι πως οι περισσότεροι στον πλανήτη, στις ΗΠΑ θέλουν να μεταναστεύσουν κι όχι στη Ρωσία, για παράδειγμα. Ισχύει, μόνο που υπάρχει ένα μεγάλο "αλλά" που παραλείπεται τεχνηέντως: αλλά οι Αμερικανοί έχουν αναπτύξει το πιο επιτυχημένο δίκτυο μάρκετινγκ παγκοσμίως χάρη και στην αγγλική lingua franca... 

Από τη μουσική έως τις ταινίες, από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έως τις νέες τεχνολογίες τα αμερικανικά προϊόντα της ποπ κουλτούρας κυριαρχούν και διαμορφώνουν, στοχευμένα βεβαίως, συνειδήσεις. Μήπως δεν θα ήμασταν τόσο αμερικανολάτρες αν οι περισσότεροι μιλούσαμε ρωσικά κι από το πρωί μέχρι το βράδυ ακούγαμε ρωσικά τραγούδια, βλέπαμε ρωσικές ταινίες, μπαίναμε σε ρωσικό facebook ή αγοράζαμε ρωσικά γκάτζετ;...

Όσοι, εξάλλου, πιστεύουν ακόμα- ύστερα κι από τα όσα έγιναν στο Καπιτώλιο- ότι η αμερικανική δημοκρατία είναι η καλύτερη στον κόσμο μάλλον κι εκείνοι θα αλλάξουν γνώμη αν δουν το ντοκιμαντέρ τού Netflix "Εξηγήσεις: Η Δύναμη της Ψήφου". Αναλογιστείτε μόνο αν είχαν εισβάλει μισαλλόδοξοι τραμπούκοι στην ελληνική Βουλή και είχαν πυροβολήσει και σκοτώσει μια γυναίκα τι θα λέγατε για την ποιότητα της ελληνικής δημοκρατίας ή αν βλέπατε παρόμοιες σκηνές στη Βενεζουέλα. Αφήστε που μετά από τη μεταπολίτευση κανείς δεν έχει κυβερνήσει λαμβάνοντας λιγότερες ψήφους από τον αντίπαλό του, όπως το κατάφερε ο Ντ. Τραμπ το 2016, όλες οι ψήφοι έχουν ίση αξία, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στις αμερικανικές πολιτείες, και δεν υπάρχουν τα προσκόμματα εγγραφής στους εκλογικούς καταλόγους που συναντάς στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού κι αποκλείουν ντε φάκτο πολλούς, ιδίως αφροαμερικανούς και μειονότητες, από την ψηφοφορία...

Ο Ντ. Τραμπ και οι οπαδοί του έχουν τόση σχέση με την Αριστερά όση κι ο Αδ. Γεωργιάδης με τον Μ. Βορίδη. Κάνοντας, ωστόσο, μια αριστερή αυτοκριτική είναι αλήθεια ότι και στην Ελλάδα την προηγούμενη δεκαετία έγιναν ακρότητες- όπως επιχείρηση εισβολής στη Βουλή- κι από Αριστερούς... 

Κι αν ακόμα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τις είχε υιοθετήσει, δεν τις είχε καταδικάσει και στήριξε μέρος τής εκλογικής του δυναμικής και στην οργή τού λούμπεν προλεταριάτου. Από αυτό το σημείο, ωστόσο, έως του να συγκρίνει κανείς τους πλανημένους τής τραμπικής προπαγάνδας περί εκλογικής νοθείας με τους αγανακτισμένους για τη βίαιη φτωχοποίησή τους Έλληνες υπάρχει χαοτική απόσταση την οποία διανύουν μόνο εκείνοι που αναζητούν απεγνωσμένα συγχωροχάρτι για τις αμαρτίες τους...

 

Τώρα ξέρουμε, δεν εικάζουμε ότι κυβέρνηση-εκκλησία έχουν και ποινική ευθύνη...

Μετά από τα όσα έγιναν στις 6 Ιανουαρίου έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης με τις 17 Νοεμβρίου και τις 6 Δεκεμβρίου. Πριν δύο κι ένα μήνα αντιστοίχως η κυβέρνηση εξέδιδε χουντοδιατάγματα απαγόρευσης των συναθροίσεων άνω των τριών, έβγαζε χιλιάδες αστυνομικούς στους δρόμους, έδερνε, προσήγαγε, συλλάμβανε. 

Των Φώτων, πάλι, είχαμε κάποιες προσαγωγές για τα μάτια τού κόσμου, αλλά κατά τα άλλα η εκκλησία παραβίασε το νόμο κι ο συνωστισμός μετά θείας κοινωνίας στους ναούς ήταν έντονος. Καμία σχέση, δηλαδή, με τις μικρές συγκεντρώσεις την ημέρα τού Πολυτεχνείου στις οποίες τηρήθηκαν οι αναγκαίες αποστάσεις μέχρι να επέμβουν οι μπάτσοι ή με την απαγόρευση ακόμα και σε μεμονωμένους πολίτες να αφήσουν ένα λουλούδι στον τόπο δολοφονίας τού Αλέξη Γρηγορόπουλου...

Τώρα, επίσης, γνωρίζουμε ότι το τριήμερο πανηγυρικών εκδηλώσεων με αφορμή τον άγιο Δημήτριο στη Θεσσαλονίκη οδήγησε σε χιλιάδες νεκρούς στη βόρεια Ελλάδα κι ότι η η κυβέρνηση είχε προειδοποιηθεί αλλά εποίησε τη νήσσα για να μην τα βάλει με τους τραγοπαπάδες. Κι αφού τα ξέραμε όλα αυτά η κυβέρνηση επέτρεψε τα Φώτα να μετατραπούν σε ένα νέο πάρτι μετάδοσης του κοροναϊού. Μετά, βεβαίως, θα φταίει η ατομική ευθύνη για το ότι θα μας κλείσουν μέσα μέχρι το Πάσχα τουλάχιστον...

Αποδείχθηκε στην πράξη ότι, σε αντίθεση με τα κόμματα της Αριστεράς, η εκκλησία στάθηκε ανίκανη να περιφρουρήσει τα υγειονομικά πρωτόκολλα. Το ζήτημα, επομένως, δεν είναι μόνο πολιτικό, αν και η ευθύνη τόσο της κυβέρνησης όσο και της αντιπολίτευσης, αφού όλοι τους χαϊδεύουν εκκλησιαστικά αφτιά, είναι δεδομένη. 

Είναι πλέον και ζήτημα δικαιοσύνης να παρέμβει άμεσα ώστε να διερευνηθεί τι έχει γίνει και τι θα έπρεπε να είχε γίνει ώστε να μην χάσουμε, το λιγότερο, ένα χρόνο από τη ζωή μας. Αυτό, βεβαίως, δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά και σχεδόν όλο τον καπιταλιστικό κόσμο, για τον οποίο τα πάντα ζυγίζονται με κέρδη και ζημιές για τη νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία κι όχι με βάση τις ανθρώπινες ανάγκες για ζωή με αξιοπρέπεια και δικαιώματα... 

 

Απορία αφελούς: ο Χρυσοχοΐδης θα συλλάβει παπάδες τα Φώτα;...

Τι χρεία έχουμε κυβερνήσεων αν στο "πονάει χέρι" ή απάντησή τους είναι "κόβει χέρι"; Γι' αυτό δεν χρειαζόμαστε χειρουργό, αλλά χασάπη. Ομοίως, αν μοναδικό στην ουσία μέτρο για την αντιμετώπιση της πανδημίας- ο εμβολιασμός θα καθυστερήσει να έχει άμεσες ευεργετικές συνέπειες- είναι η αυστηρή καραντίνα, δεν έχουμε ανάγκη από αποφοίτους τού Κολλεγίου Αθηνών και του Χάρβαρντ να μας κυβερνούν, ιδίως όταν αλλάζουν μεταξύ τους υπουργεία σαν μουσικές καρέκλες. Θα μπορούσε να το εισηγηθεί και να το εφαρμόσει καλύτερα ο κάθε αγράμματος αστυφύλαξ τής χούντας...

Οφείλω να υπενθυμίσω στην κυβέρνηση πως οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν μόνο από κοροναΐό και πως ασθένειες είναι και οι ψυχικές. Στο εξωτερικό, μάλιστα, έχουν γίνει έρευνες σύμφωνα με τις οποίες όσοι αρρωστήσουν ή και πεθάνουν άμεσα ή έμμεσα από τα μέτρα που λαμβάνονται για την καταπολέμηση του κοροναΐού θα είναι περισσότεροι από όσους πεθάνουν από τον Covid. Στο πλαίσιο της ψυχικής υγείας εντάσσεται και η ανάγκη ενός πιστού να ανάψει ένα κερί στην εκκλησία, γι' αυτό και βλέπω με κατανόηση το "αντάρτικο" των αρχιπαπάδων ενόψει των Φώτων, μολονότι δεν είναι κάτι παραπάνω από επίδειξη πυγμής και μια υπενθύμιση στην κυβέρνηση για το ποιος είναι το αφεντικό σε αυτήν τη χώρα τού κοινοβουλευτικού φονταμενταλισμού...

Βεβαίως θα περιμένω με ενδιαφέρον πώς θα αντιδράσουν Μητσοτάκης- Χρυσοχοΐδης στους άτακτους ιερωμένους. Θα στείλουν χιλιάδες μπάτσους στις εκκλησίες, εμποδίζοντας τους πιστούς να ανάψουν ένα κερί; 

Θα επιβάλουν πρόστιμα; Θα πετάνε ελικόπτερα πάνω από τους ναούς, θα γίνουν προσαγωγές και συλλήψεις; Φυσικά δεν περιμένω να συμβεί τίποτα παρόμοιο με το αστυνομικό κράτος βίας που εξαπολύθηκε στις 17 Νοεμβρίου και στις 6 Δεκεμβρίου. Αυτή η κυβέρνηση πορεύεται με θρασυδειλία και υποκρισία και με αυτή θα πεθάνει. Τι καλύτερο να περιμένεις, άλλωστε, από έναν πρωθυπουργό που και τους ανασχηματισμούς του τους κάνει ο προκάτοχός του Αντ. Σαμαράς κι ο οποίος δεν αλλάζει υπουργούς που κι ο ίδιος θεωρεί αποτυχημένους για να μην παραδεχθεί ότι η αντιπολίτευση είχε δίκιο;...

 
 

Αν δεν υπήρχε ο κοροναΐός, ο Μητσοτάκης θα έπρεπε να τον εφεύρει...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν βιάζεται να εξέλθουμε της πανδημίας, η οποία του προσφέρει το ιδανικό περιβάλλον για να εφαρμόσει το νεοφιλελεύθερο σχέδιο Πισσαρίδη κι ενδεχομένως να πάει σε εκλογές. Ο σχεδιασμός του αφορά την όσο το δυνατό μεγαλύτερη επιμήκυνση της υγειονομικής κρίσης, η οποία, ανάμεσα σε άλλα, συσπειρώνει λόγω φόβου γύρω από τον αρχηγό, δεν επιτρέπει στην αξιωματική αντιπολίτευση να ανασυνταχθεί και στην κοινωνία να διαμαρτυρηθεί με δυναμικό τρόπο. Ακόμα, δηλαδή, κι αν δεν υπήρχε ο κοροναΐός, ο πρωθυπουργός θα έπρεπε να τον εφεύρει για να παρατείνει την πολιτική του ηγεμονία...

Έχει ένα πολύ σοβαρό προσωπικό δίλημμα μπροστά του ο Κ. Μητσοτάκης για το 2021, το οποίο θα ήταν ευκολάκι αν οι επόμενες κάλπες δεν στήνονταν με απλή αναλογική. Η χρονική περίοδος άμα τη εξόδω από την πανδημία είναι θεωρητικώς η καλύτερη για εκλογές για τους λόγους που προανάφερα, αλλά και γιατί η κυβέρνηση διανύει ακόμα περίοδο χάριτος που επιμηκύνθηκε λόγω των γεγονότων, αλλά και της αδράνειας του ΣΥΡΙΖΑ πριν τον κοροναΐό... 

Αν, όμως, ο πρωθυπουργός διαλύσει τη Βουλή το πιθανότερο είναι πως στην επόμενη είτε θα διαθέτει οριακή πλειοψηφία κι όχι 158 βουλευτές είτε θα υποχρεωθεί να συγκυβερνήσει με το ΚΙΝΑΛ. Και η ελληνική κοινοβουλευτική ιστορία έχει αποδείξει ότι τέτοιου είδους κυβερνήσεις πολύ δύσκολα βγάζουν την τετραετία...

Από την άλλη, μόνο όταν βγούμε από το σπίτι μας θα έχουμε συνειδητοποιήσει πόσο φτωχύναμε και θα ξεσπάσει η συσσωρευμένη οργή μας. Επιπλέον,  ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει το συνέδριο μετασχηματισμού του και, κυρίως, η κοινωνία θα μπορεί να διαμαρτύρεται όχι μόνο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και στους δρόμους. 

Θα δημιουργηθεί, κοντολογίς, ένα σκηνικό που μόνο προς το συμφέρον τής κυβέρνησης δεν θα είναι και το οποίο δεν θα μπορεί να αποσιωπηθεί από τα συμβατικά ΜΜΕ. Τι θα έκανα, επομένως, αν ήμουν ο Κ. Μητσοτάκης; Ότι κι ο Αλέξης Τσίπρας το Σεπτέμβριο του 2015, αν και για διαφορετικούς λόγους και πίεση: για να μπορώ μετά να ισχυρίζομαι πως ο λαός μού έδωσε την εμπιστοσύνη του για τα νεοφιλελεύθερα μέτρα με τα οποία θα τον πνίξω στη λιτότητα...