Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα το εκλογικό δίλημμα...

Κανείς δεν συμφωνεί με τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα του 3,5% μέχρι και το 2022, τα οποία είναι τουλάχιστον αντιπαραγωγικά. Και το υπερπλεόνασμα, άλλωστε, που σκοπεύει να μοιράσει προεκλογικώς η κυβέρνηση προέρχεται από την ουσιαστική εξαφάνιση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, από την αύξηση των ληξιπρόθεσμων χρεών τού Δημοσίου στους ιδιώτες κι από την υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης. Με λίγα λόγια, τα παίρνει από τη μία τσέπη για να τα δώσει στην άλλη, έστω κι αν αυτό είναι προτιμότερο από το να τα παίρνει δίχως να δίνει τίποτα πίσω... 

Ο Αλ. Τσίπρας σχεδιάζει ένα νέο πακέτο φιλολαϊκών μέτρων προκειμένου να γλιτώσει το τομάρι του στις ευρωεκλογές. Εφόσον θα περιλαμβάνει δίκαια και μόνιμα μέτρα που θα ωφελήσουν τους πολλούς κι όχι τους λίγους, δεν είμαι καθόλου αντίθετος στη λήψη τους. Ο μακροπρόθεσμος οικονομικός σχεδιασμός, ωστόσο, δεν μπορεί να γίνεται με βάση την εκλογική συγκυρία. Σε διαφορετική περίπτωση στρώνουμε το εδαφος για τη χρεοκοπία τού μέλλοντός μας...

Όπως κι αν έχει, η Ελλάδα δεν πρόκειται να γίνει παράδεισος αν καταργηθεί το οκτάωρο ή ο 13ος μισθός για τους ιδιωτικούς υπαλλήλους κι εφαρμοστεί το ασφαλιστικό Πινοτσέτ, μέτρα τα οποία φαντασιώνεται ο Κ. Μητσοτάκης. Η χώρα μας δοκίμασε το νεοφιλελευθερισμό για μια δεκαετία κι αυτός άφησε πίσω του συντρίμμια...

Βεβαίως κι οφείλουμε να είμαστε σώφρονες με τη διαχείριση των δημόσιων οικονομικών, αλλά δεν είναι καθόλου απαραίτητο να θυσιάσουμε άλλη μια δεκαετία εφαρμόζοντας πολιτικές που αυξάνουν τις κοινωνικές ανισότητες. Ενδεχομένως, εξάλλου, να είναι κι αυτή η διακύβευση των βουλευτικών εκλογών και η επιλογή μας να απαντά στο δίλημμα "δημοκρατικός σοσιαλισμός ή νεοφιλελευθερισμός" καθαρότερα από οποιαδήποτε άλλη φορά τα τελευταία χρόνια...  

Οι κουτσαβάκηδες δεν θα το παράκαναν αν οι ηγέτες τραβούσαν αφτιά...

Φασισμός δεν είναι μόνο να μισείς, να μιλάς και να βιαιοπραγείς σε βάρος μειονοτήτων, αλλά και να γενικεύεις όταν αναφέρεσαι σε μια ειδική περίπτωση. Ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος κάνει λάθος όταν χρησιμοποιεί το δικό του εξαιρετικό παράδειγμα για να ταυτίσει τα θετικά μέτρα για τους ΑμεΑ με ελεημοσύνη ή χάρες.

Γιατί θα πρέπει ένας ανάπηρος να διαθέτει εξαιρετικά χαρίσματα σθένους προκειμένου να μπορεί να συναγωνιστεί στα ίσα έναν αρτιμελή; Από την άλλη, όμως, η προσωπική επίθεση Πολάκη στον Στ. Κυμπουρόπουλο, σε έναν άνθρωπο δηλαδή που θα διοριζόταν και με μόνη την αξία του, και η χαφιεδίστικη ανάρτηση του ΦΕΚ διορισμού του δεν έχουν άλλο χαρακτηρισμό από το φασιστικές...

Ο Π. Πολάκης είναι αυτός που είναι. Μολονότι, άλλωστε, δεν συνηθίζω να επικρίνω πρόσωπα, αλλά ιδέες και συμπεριφορές έχω ασχοληθεί πολλές φορές με το ύφος και το ήθος του. Κι αυτό κυρίως γιατί δεν αναγνωρίζω σε κανέναν την πνευματική ιδιοκτησία τής ηθικής υπεροχής ώστε να εκφράζεται για όποιον του ασκεί κριτική με όρους πεζοδρομίου. Περισσότερο υπεύθυνος, ωστόσο, είναι ο Αλ. Τσίπρας, ο οποίος για ψηφοθηρικούς λόγους ανέχεται μια συμπεριφορά που έχει ξεπεράσει τα όρια προ πολλού...

Δεν είναι δυνατό τα πάντα στην πολιτική ζωή αυτής της χώρας να πρέπει να εξαργυρώνονται σε ψήφους για να έχουν αξία, ιδίως όταν βαυκαλίζεσαι τον Αριστερό. Είναι αλήθεια ότι ο Π. Πολάκης διαθέτει φανατικούς θαυμαστές που ηδονίζονται με την κουτσαβάκικη "αντρίλα" του, όπως άλλωστε υπάρχουν κι εκείνοι που "φτιάχνονται" με τις αμετροέπειες του Αδ. Γεωργιάδη.

Το λούμπεν προλεταριάτο και οι καταπιεσμένοι αστοί βρίσκουν σε τέτοια πολιτικά πρότυπα οδούς διαφυγής από την άγνοια και την πλήξη τους. Αυτή η "αυθεντικότητα", όμως, φυτρώνει στο βούρκο κι εκεί πρέπει να μένει αντί να γίνεται "μέινστριμ" σε βαθμό που να την ανέχονται και ηγεσίες για να μην χάνουν τα ψηφαλάκια...

Υ.Γ. Καλό Πάσχα σε όλες κι όλους, ραντεβού την Τρίτη!

Η πολυτέλεια του να είσαι νεοφιλελεύθερος όταν είσαι ο γιος τού Μητσοτάκη...

Πιθανόν ο Κ. Μητσοτάκης να είναι ευφυέστερος, εργατικότερος κι αποτελεσματικότερος από τον γράφοντα και γι' αυτό είναι πλουσιότερός του. Πιθανόν, επίσης, ο γράφων να είναι ευφυέστερος, εργατικότερος κι αποτελεσματικότερος από έναν συνομήλικό του που μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια και γι' αυτό να απολαμβάνει υψηλότερα εισοδήματα από αυτόν.

Την αλήθεια, όμως, δεν θα τη μάθουμε πότε διαιωνίζοντας ένα σύστημα το οποίο ευνοεί ορισμένους σε σύγκριση με κάποιους άλλους. Γι' αυτό κι από τη στιγμή που δεν ζούμε σε μια κοινωνία ίσων ευκαιριών στην πράξη κι όχι στην θεωρία, αυτοί οι "κάποιοι άλλοι" έχουν ανάγκη από θετικά κρατικά μέτρα που φαινομενικώς μοιάζουν με ανισότητα ή με ελεημοσύνη...

Ο νεοφιλελευθερισμός θεωρεί δεδομένο ότι όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως της καταγωγής, της φυλής, του φύλου, του σεξουαλικού προσανατολισμού ή της σωματικής ή πνευματικής τους αρτιμέλειας, ξεκινούν τη ζωή τους από το ίδιο σημείο κι επομένως σε αυτήν την κούρσα- γιατί για τους νεοφιλελεύθερους δεν υπάρχουν κοινωνίες, αλλά ζούγκλες- όποιος τερματίζει πρώτος το καταφέρνει γιατί αποδεικνύεται ικανότερος από τους υπόλοιπους. Επιπλέον, ο νεοφιλελευθερισμός θεωρεί τους εργαζόμενους, αυτούς δηλαδή που παράγουν τον πλούτο, ως εχθρούς τής εργασίας, της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας, γι' αυτό και για τον πρόεδρο της ΝΔ το δώρο Χριστουγέννων, για παράδειγμα, ή το οκτάωρο συνιστούν αναχρονισμούς. Είναι, ωστόσο, προφανές ότι ο γιος τού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ούτε γεννήθηκε ούτε πορεύεται στη ζωή με τα ίδια εφόδια με τον γιο ενός οικοδόμου κι ότι δίχως εργαζόμενους ακόμα και η ευφυέστερη και πιο καινοτόμος ιδέα δεν μπορεί να υλοποιηθεί...

Όλα αυτά βεβαίως και δεν σημαίνουν ότι όποιος γεννιέται φτωχός, μαύρος, γυναίκα, ομοφυλόφιλος ή ανάπηρος δεν έχει καμία πιθανότητα να πετύχει στη ζωή, με όποια κριτήρια κι αν βάζει κανείς στον όρο επιτυχία. Φυσικά κι ο άνθρωπος είναι ικανός να τα καταφέρνει ακόμα και υπό τις πιο αντίξοες συνθήκες χάρη στην ισχυρή του θέληση. Ιδίως, όμως, εκείνοι που έχουν τα προσόντα για να ξεπεράσουν τρόπον τινά τη μοίρα τους έχουν το δικαίωμα να απαιτούν από το κράτος να τους παρέχει τα εφόδια ώστε να καλύπτουν γρηγορότερα την απόσταση που τους χωρίζει από τους προνομιούχους, όχι υπό τη μορφή επαιτείας, αλλά έστω της ελάχιστης συνδρομής στο αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη, τυχόν ικανοποίηση του οποίου θα κάνει αυτόν τον κόσμο πολύ πιο γαλήνιο... 

Ζητούν Ειδικό Δικαστήριο για τον Γιάνη γιατί δεν διαχειρίστηκε σωστά τα άδεια ταμεία που του παρέδωσαν...

Η κριτική που ασκούν στην κυβέρνηση ΝΔ και ΚΙΝΑΛ, ιδίως γύρω από την οικονομία και τα σκάνδαλα, δεν είναι σε γενικές γραμμές έωλη. Ο μέσος πολίτης θα αργήσει να δει τα εισοδήματά του να αυξάνονται με μια σταθερότητα που δεν θα στηρίζεται στα έκτακτα επιδόματα κι όσον αφορά το ηθικό πλεονέκτημα του ΣΥΡΙΖΑ, είναι πλέον τόσο ισχυρό ώστε κι ο Αλ. Τσίπρας έχει "λησμονήσει" το όνομα του κόμματος που προεδρεύει και μιλά συνεχώς για Προοδευτική Συμμαχία...

Η πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς καταρρέει και γι' αυτό δεν ευθύνεται η διαπλοκή, αλλά το ότι έταξε τον ουρανό με τα άστρα και με το ζόρι έφερε την ξαστεριά. Την έφερε, ωστόσο, κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να πιστωθεί στον Αλ. Τσίπρα, αν κι ο ιστορικός τού μέλλοντος θα είναι πιο γενναιόδωρος μαζί του κυρίως σε σχέση με τη Συμφωνία των Πρεσπών...

Για όλα όσα, ωστόσο, κατηγορούν Πειραιώς και Χαριλάου Τρικούπη το Μαξίμου ευθύνονται οι ίδιοι στο πολλαπλάσιο. Ακόμα κι αν θεωρήσουμε πως το πρώτο εξάμηνο του 2015 ήταν καταστροφικό- λες κι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε παραλάβει καμένη γη ή λες και δεν είχε λάβει εντολή από το λαό για σκληρή διαπραγμάτευση με κάθε κόστος- η συγκυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου δεν είχε αφήσει πίσω της ένα "success story", αλλά άδεια ταμεία με τα οποία θέλησε να στήσει την "αριστερή παρένθεση", αρνούμενη την παράταση του δευτέρου μνημονίου που της είχε προτείνει η τρόικα. Αν, επομένως, σήμερα ΝΔ και ΚΙΝΑΛ ζητούν Ειδικό Δικαστήριο για τα πεπραγμένα τού Γιάνη Βαρουφάκη, που αναγκάστηκε να διαχειριστεί το τίποτα, ο Γιάνης θα έπρεπε να απαιτεί την επαναφορά τής θανατικής ποινής για εκείνους που του παρέδωσαν το χάος...

Σήμερα, άλλωστε, δεν υπάρχει ούτε ένα στατιστικό στοιχείο που να είναι χειρότερο σε σύγκριση με τέσσερα χρόνια πριν.. Αν, συνεπώς, το εκλογικό δίλημμα είναι "Τσίπρας ή Μητσοτάκης" η απάντησή του δεν είναι δύσκολη. Το αν θα πρέπει, ωστόσο, να είναι αυτό το δίλημμα είναι μια άλλη ιστορία...

Υπερήφανος ο Γεώργιος Παπαδόπουλος για τα αγάλματα των κομμουνιστοσυμμοριτών...

Την ίδια ώρα που κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ καταδίκασαν σε δηλώσεις τους το απριλιανό πραξικόπημα του 1967 και τους νοσταλγούς του, επιτρέπουν την εγκατάσταση στην Αθήνα- από τον υποτίθεται κεντροαριστερό Γ. Καμίνη- ενός αντιαισθητικού και κιτς αγάλματος του Αλέξανδρου του ΙΙΙ το οποίο παραπέμπει ακριβώς στην περίοδο των συνταγματαρχών, στην ψευδεπίγραφη αρχαιολατρία τους και στις γελοίες τελετές τους λίγες εκατοντάδες μέτρα παραπέρα, στο Καλλιμάρμαρο. Κατανοώ το άγχος τού Μαξίμου, υπό το βάρος των δημοσκοπήσεων, να πείσει πως η Συμφωνία των Πρεσπών δεν είναι προδοτική και ούτε βεβαίως αφήνω αιχμές για φιλοχουντικά αισθήματα στην πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς. Τον εθνικισμό, ωστόσο, δεν τον αντιμάχεσαι χρησιμοποιώντας τους μηχανισμούς καλλιέργειας ενός δήθεν πατριωτικού αισθήματος που δεν βασίζεται σε ιστορικά γεγονότα, αλλά στις εθνικές μας ψευδαισθήσεις γύρω από αυτά...

Τόσα χρόνια κοροϊδεύαμε τους Βορειομακεδόνες για τα bigger than life αγάλματα στα Σκόπια που παραπέμπουν στην αρχαία ελληνική Μακεδονία κι ερχόμαστε σήμερα για να αντιγράψουμε ακριβώς αυτό το έλλειμμα εθνικής αυτοπεποίθησης. Δεν έχει σημασία αν εμείς, σε αντίθεση με εκείνους, διαθέτουμε τα πνευματικά δικαιώματα στην ιστορία μας.

Ούτε είμαι αντίθετος στο στήσιμο αγαλμάτων που θα θυμίζουν τις ένδοξες στιγμές τού παρελθόντος μας, αν όντως πιστεύουμε ότι ο μακεδονικός ιμπεριαλισμός, που τώρα στιγματίζουμε στους Αμερικανούς για παράδειγμα, είναι ικανός λόγος για να αισθανόμαστε υπερήφανοι. Αλίμονο, όμως, αν η υπερβολή και η κακογουστιά είναι ο τρόπος μας για να ανυψωνόμαστε ως έθνος...

Δεν καταλαβαίνουν οι κυβερνώντες πως με τερατουργήματα όπως του Αλέξανδρου στο κέντρο των Αθηνών ρίχνουν νερό στο μύλο των χιμπαντζήδων με τα μαύρα; Τι νόημα έχει η παρουσία τής συζύγου τού πρωθυπουργού στη δίκη τής Χρυσής Αυγής την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση του ανδρός της υλοποιεί σε πολιτιστικό επίπεδο την ατζέντα κοινών μαχαιροβγαλτών; Θα αρκούσε ένας μικρότερος και πιο καλόγουστος Αλέξανδρος για να τονωθεί ο πατριωτισμός. Αυτός ο ογκώδης και κακόγουστος μαρτυρά μόνο προεκλογική υποδαύλιση επικίνδυνων εθνικιστικών παθών όταν υποτίθεται πως ο ΣΥΡΙΖΑ κατεβαίνει στις ευρωεκλογές κατά τής ακροδεξιάς...

Η αντικατάσταση της βρομιάς με βρομιά δεν σε παραδίδει καθαρό στην κοινωνία...

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση τον Ιανουάριο του 2015 είχε πράγματι απέναντί του τη συντριπτική πλειονότητα των ΜΜΕ της χώρας κι εκδότες- καναλάρχες που κυβερνούσαν την Ελλάδα από το παρασκήνιο για δεκαετίες. Τότε ο Αλ. Τσίπρας διέθετε όντως το ηθικό πλεονέκτημα να καταγγέλλει αυτό το σύστημα διαπλοκής, αυτά τα τέσσερα χρόνια και κάτι που κυβερνά όμως δεν επιχείρησε απλώς να το γκρεμίσει, κάτι που πέτυχε σε σημαντικό βαθμό και γι' αυτό του αξίζει έπαινος, αλλά να το αντικαταστήσει με ένα δικό του, κάτι που επίσης επιτυγχάνει σταδιακά και για το οποίο όμως είναι αξιοκατάκριτος. Ο πρωθυπουργός και οι περί αυτόν αποφάσισαν να παίξουν το ίδιο βρόμικο παιχνίδι, πιστεύοντας, στην καλύτερη των περιπτώσεων, ότι η αντικατάσταση της βρομιάς με βρομιά σε παραδίδει καθαρό στην κοινωνία...

Δεν γνωρίζω πόσα από αυτά που κατάγγειλε ο Β. Μαρινάκης στη στημένη συνέντευξη στον Ν. Χατζηνικολάου ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Είναι αλήθεια, όμως, ότι η στάση τού εφοπλιστή απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ όταν βρισκόταν προ των πυλών τής εξουσίας και μέχρι να εκλεγεί πρόεδρος της ΝΔ ο αδερφός τής κουμπάρας του ήταν πολύ πιο ήπια (sic) σε σύγκριση με αυτή από τον Ιανουάριο του 2016 μέχρι και σήμερα. Κι αν δεν με πιστεύετε, ζητήστε από την Ρ. Δούρου να πει έστω και μία φορά την αλήθεια και ύστερα ρωτήστε την ποιος μοίραζε τα φυλλάδιά της στον Πειραιά στις περιφερειακές εκλογές τού 2014...

Ο Αλ. Τσίπρας επέλεξε τον εύκολο δρόμο, αυτόν του συμβιβασμού με τα επιχειρηματικά συμφέροντα που παρασιτούν σε βάρος τού λαού. Η κοινωνική δικαιοσύνη, ωστόσο, δεν χτίζεται με τον Β. Μαρινάκη, τον Ιβ. Σαββίδη ή τον Χρ. Καλογρίτσα ούτε χρησιμοποιώντας την ΕΡΤ κι ορισμένα ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης ως απόλυτα φερέφωνα των σχεδιασμών σου...

Πριν τέσσερα ακριβώς χρόνια ο πρωθυπουργός στηριζόταν από μια κοινωνική πλειοψηφία που ήταν μεγαλύτερη από αυτή που τον ψήφισε τον Ιανουάριο του 2015. Θα μπορούσε να την έχει ακόμα- κι ας ψήφισε το τρίτο μνημόνιο- αν είχε επιλέξει από το Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς και μετά την οδό τής ρήξης με τα κακώς κείμενα- θυμηθείτε, για παράδειγμα, και την υποταγή του στην εκκλησία με την αποπομπή Φίλη- αντί την προσπάθεια εξημέρωσής τους, η οποία κατάληξε στη δική του εξημέρωση. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να αξιοποιήσει καλύτερα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από το να στήνει ή να στηρίζει εφημερίδες που διαβάζουν λίγοι και πάντως όχι οι νέοι τους οποίους εκλιπαρεί να τον ψηφίσουν στις ευρωεκλογές. Δεν το έκανε κι αυτό είναι κρίμα, πολύ κρίμα...

Γυναίκες απ' το Δίστομο πείτε στην φράου Μέρκελ: "pacta sunt servanda"...

Θα μπορούσαμε να είχαμε θέσει το ζήτημα των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων και την περίοδο των μνημονίων, όταν κι αναζητούσαμε ευρώ το ευρώ προκειμένου να αποπληρώσουμε το χρέος μας. Κανείς δεν θα μπορούσε να μας ψέξει ακόμα κι αν το θέταμε στη βάση τού συμψηφισμού. Όταν ο λαός σου φτωχοποιείται είσαι υποχρεωμένος να θέτεις τα πάντα στο τραπέζι για να τον διασώσεις. Ιδίως όταν η Γερμανία εκείνη την περίοδο μιλούσε συνεχώς- κι ορθώς- για υποχρεώσεις που δεν είχαμε τηρήσει στο πλαίσιο της ευρωζώνης, αλλά η ίδια αδιαφορούσε για την επανόρθωση του ιστορικού άγους τού ναζισμού...

Όπως κι αν έχει, τώρα, με την Ελλάδα εκτός μνημονίων να παράγει υπερπλεονάσματα που δεν θα ωφελήσουν τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξή της, κανείς δεν μπορεί να μας παρουσιάσει ως επαίτες. Την αξιοπρέπειά μας, άλλωστε, δεν θα την χάναμε αν διεκδικούσαμε τα νόμιμα τη φριχτή δεκαετία που περάσαμε, αλλά την είχαμε χάσει όλα τα προηγούμενα χρόνια, όταν και κάναμε ελάχιστα για την επιχείρηση χρηματικής, αλλά κυρίως ηθικής αποκατάστασης μιας εθνικής καταστροφής την οποία επέβαλε ο χιτλερισμός. Το δίκιο σου είσαι υποχρεωμένος να το διεκδικείς ακόμα κι όταν αυτός από τον οποίο το διεκδικείς έχει δίκιο σε άλλα θέματα. Δεν νοείται συμψηφισμός εθνικών ευθυνών ένθεν κακείθεν...

Ο Μανώλης Γλέζος, το σύμβολο της Εθνικής μας Αντίστασης, έχει γράψει ένα βιβλίο με τίτλο "Και ένα μάρκο να ήταν", που ακριβώς απηχεί από μόνος του τη φιλοσοφία με την οποία οφείλουμε να διεκδικήσουμε σε διπλωματικό και νομικό επίπεδο τις επανορθώσεις. Η Ελλάδα πληρώνει τα χρέη της στη Γερμανία σεβόμενη πως οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται ακόμα κι όταν είναι επαχθείς κι επονείδιστες.

Κανένας Έλληνας, ωστόσο, δεν εκτέλεσε μαζικά Γερμανούς, δεν έκαψε γερμανικά χωριά και δεν πήρε δάνειο από τη γερμανική κεντρική τράπεζα δίχως να το αποπληρώσει. Γι' αυτό και στην ιστορική παλάντζα η ελληνική ανευθυνότητα της λάιφσταϊλ ανάπτυξης αποτελεί παρωνυχίδα μπροστά στα εγκλήματα που Γερμανοί πολίτες διέπραξαν σε αυτήν τη καταματωμένη χώρα πριν 80 χρόνια...